VII SA/Wa 79/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. i D. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 listopada 2023 r. nr 1887/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia : odrzucić skargę D. K. K. P. i D. K. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 listopada 2023 r. nr 1887/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone być musi sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, tj. czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w ustawowym terminie. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić – co do zasady – podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie skarżąca D. K. nie posiada przymiotu strony, bowiem nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym postanowieniem. Jak wynika z akt sprawy D. K. nie została uznana przez organ orzekający w sprawie za stronę przedmiotowego postępowania zażaleniowego i nie zostało jej doręczone kwestionowane postanowienie organu odwoławczego ani postanowienie organu pierwszej instancji. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że D. K. nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego inkryminowanym postanowieniem organu odwoławczego, a skoro tak, to również nie posiada legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W tej sytuacji skarga, wniesiona przez podmiot niemający legitymacji do jej wniesienia, jest niedopuszczalna i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.