II SA/Lu 105/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha Protokolant Referent Justyna Kłosowska-Pietrynko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 14 stycznia 2025 r. znak: SKO.41/4754/SD/2024 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 14 stycznia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie po rozpatrzeniu odwołania M. M. (strona, skarżąca) od decyzji Wójta Gminy Ł. z 3 grudnia 2024 r., w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja została wydane w następującym stanie sprawy. Organ pierwszej instancji decyzją z 3 grudnia 2024 r. odmówił stronie określenia środowiskowych uwarunkowań dla następującego przedsięwzięcia: "Wydobywanie kruszywa naturalnego (piasku) z rzeki W. w km [...] wraz z magazynowaniem wydobytego kruszywa z koryta rzeki W. w obrębie działki nr [...] w miejscowości P., gmina Ł., powiat [...], województwo [...]". W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z przepisami prawa miejscowego, czego skutkiem jest wydanie decyzji odmownej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy powyższą decyzję, powołując się na art. 73 ust. 1, art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ("u.i.o.ś."). Organ odwoławczy wyjaśnił, że wydanie decyzji w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia jest możliwe po stwierdzeniu zgodności lokalizacji danego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, o czym stanowi art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. Z treści tego przepisu wynika, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami planu zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie miałoby polegać na wydobywaniu kruszywa naturalnego (piasku) z rzeki W., w km [...], oraz składowaniu wydobytego kruszywa z koryta rzeki W. w obrębie działki nr [...] w miejscowości P. w gminie Ł., a także na odprowadzaniu wód odsączonych z rzeki. Według organu drugiej instancji sporne przedsięwzięcie spełnia przesłanki wskazane w przepisie § 3 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się wydobywanie kruszyw w celach gospodarczych ze śródlądowych wód powierzchniowych oraz z obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej inne niż wymienione w pkt 40 i 41. Planowane przedsięwzięcie ma zostać zrealizowane na działce o nr ewid. [...] w miejscowości P., w sąsiedztwie koryta rzeki W. w km [...]. Dla tego obszaru obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. przyjętego przez radę gminy uchwałą z dnia 25 lutego 2004 r., nr XII/83/2004 (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego nr 51, poz. 1015). Obszar ten został oznaczony w planie symbolem W - tereny wód powierzchniowych. Zgodnie z § 3 ust. 4.6 pkt 1-3 na obszarze oznaczonym symbolem "W" dopuszcza się lokalizowanie obiektów hydrotechnicznych w miejscach wskazanych na rysunkach planu, dopuszcza się budowę i odtwarzanie urządzeń retencyjnych, nie wskazanych na rysunkach planu, o wysokości spiętrzenia do 2 metrów oraz dopuszcza się lokalizację urządzeń dla sportów wodnych. Plan w postanowieniach ogólnych, określonych w § 2 ust. 1 i 2 przewiduje, że uwzględnia on zasady rozwoju zrównoważonego. W szczególności nie dopuszcza naruszenia walorów przyrodniczych i krajobrazowych gminy, stanowiących elementy krajowego systemu obszarów chronionych. Dopuszcza natomiast, z zastrzeżeniem ust. 1, inwestowanie jedynie zgodne z ustalonym w tej uchwale przeznaczeniem (funkcją) oraz zasadami zabudowy i zagospodarowania poszczególnych terenów, oznaczonych na rysunku planu stanowiącym załącznik do niniejszej uchwały, odrębnymi symbolami i ograniczonych za pomocą linii rozgraniczających. Ponadto zgodnie z § 2 ust. 3 m.p.z.p. w poszczególnych terenach dopuszcza się lokalizację, w sposób niekolidujący z podstawowym przeznaczeniem tych terenów, nieprzedstawionych na rysunkach planu obiektów i sieci infrastruktury gazowej, kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej, energetycznej i wodnej oraz obiektów gospodarki odpadami nie związanych z podłożem, służących bezpośredniej obsłudze tych terenów. W ust. 5 postanowiono, że tereny, dla których plan miejscowy przewiduje przeznaczenie inne od dotychczasowego, mogą być do czasu zagospodarowania zgodnie z planem użytkowane w sposób dotychczasowy. Na terenach tych zakazuje się rozbudowy istniejących obiektów sprzecznych z funkcją przewidzianą w planie. Organ odwoławczy wskazał, że biorąc pod uwagę postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz inne obowiązujące przepisy prawa, wykluczone jest zrealizowanie spornego przedsięwzięcia na wskazanym we wniosku obszarze. Zdaniem Kolegium nie jest możliwe przyjęcie, że planowana przez skarżącą działalność wypełnia kryteria i warunki przeznaczenia terenu określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Plan nie przewiduje na tym obszarze możliwości wydobywania z wód kruszywa, w tym jako szczególnej formy korzystania z zasobów wodnych. Niewłaściwa jest przy tym argumentacja skarżącej, że organ zakwalifikował przedsięwzięcie jako budowlę, a wniosek dotyczy urządzenia - jednostki pływającej nie związanej trwale z gruntem. Tymczasem, wbrew stanowisku skarżącej, akt prawa miejscowego nie ogranicza kwestii dopuszczalności lokalizacji jedynie do budynków czy też budowli, wskazuje bowiem także na lokalizację obiektów i urządzeń (hydrotechnicznych, retencyjnych czy też dla sportów wodnych). Zatem inne obiekty, budowle, budynki czy też urządzenia, na lokalizację których nie wskazuje plan nie mogą być dopuszczone do realizacji w przedmiotowym obszarze. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie wraz z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - uchwały Rady Gminy Ł. Nr XII/83/2004 z 25 lutego 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. w zw. z § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne - poprzez błędną wykładnię i niedostrzeżenie przez organ, że planowana inwestycja stanowi obiekt hydrotechniczny, bowiem będzie służyć gospodarce wodnej oraz kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich: - art. 34 pkt 8, pkt 13 ustawa z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne w zw. z uchwałą Rady Gminy Ł. Nr XH/83/2004 z 25 lutego 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. w zw. z § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne poprzez niezastosowanie pomimo, że eksploatacja piasku jest określona jako forma szczególnego korzystania z wód, a tym samym planowana inwestycja stanowi obiekt hydrotechniczny, bowiem będzie służyć gospodarce wodnej oraz kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich; - art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 1 i 2 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 59a ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko - poprzez ich niezastosowanie co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów o właściwości rzeczowej organu bowiem organ analizując zgodność zamierzenia inwestycyjnego z uwarunkowaniami planistycznymi de facto próbuje regulować zasady gospodarowania wodami (możliwość eksploatacji wód); - art. 107 § 1 pkt 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego - poprzez jego niezastosowanie i nie zawarcie w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia uzasadnienia prawnego, z którego wynikałby sposób (kierunek) interpretacji zapisów planu miejscowego, co z kolei pozwoliłoby skarżącemu (a w dalszym kroku sądowi administracyjnemu orzekającego w sprawie) zweryfikować prawidłowość subsumpcji dokonanej przez organ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia były przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r. poz. 1112; dalej: u.i.o.ś.) Jak wynika z ustaleń organów administracji, zamierzone przedsięwzięcie miałoby polegać na wydobywaniu kruszywa naturalnego (piasku) oraz składowaniu wydobytego kruszywa z koryta rzeki W. w obrębie działki skarżącej i odprowadzaniu wód odsączonych z rzeki. Dla tego rodzaju przedsięwzięcia konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem kwalifikuje się ono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie to, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 41 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), należy do kategorii określonej jako: wydobywanie kopalin ze złoża na obszarach morskich Rzeczpospolitej Polskiej inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 24 lit c lub ze śródlądowych wód powierzchniowych - kwalifikowanych jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Warunkiem wstępnym wydania decyzji środowiskowej jest zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak bowiem wynika z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W ramach oceny zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego konieczne jest, po pierwsze, ustalenie rzeczywistego charakteru projektowanej inwestycji, po drugie, ustalenie, jakie jest przeznaczenia terenu planowanej inwestycji w planie zagospodarowania przestrzennego. Jest więc oczywistym, że organy obydwu instancji zobligowany były do zbadania spełnienia przesłanek z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., skoro działka, na której planowana jest inwestycja, zlokalizowana jest w obszarze objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z ustaleń organów, planowane przedsięwzięcie zostało przewidziane na działce o nr ewid. [...] w miejscowości P., w sąsiedztwie koryta rzeki W. w km [...]. Dla tego obszaru obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł., przyjętego uchwałą Rady Gminy z 25 lutego 2004 r., nr XII/83/2004 (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego nr 51, poz. 1015). Obszar ten został oznaczony w planie symbolem W - tereny wód powierzchniowych. Zgodnie z § 3 ust. 4.6 pkt 1-3 Uchwały na obszarze oznaczonym symbolem W dopuszcza się: 1) lokalizowanie obiektów hydrotechnicznych w miejscach wskazanych na rysunkach planu, 2) budowę i odtwarzanie urządzeń retencyjnych, nie wskazanych na rysunkach planu, o wysokości spiętrzenia do 2 metrów oraz 3) lokalizację urządzeń dla sportów wodnych. W ocenie skarżącej planowana inwestycja stanowi obiekt hydrotechniczny, którego lokalizację na wskazanej działce dopuszcza § 3 ust. 4.6 pkt 1 Uchwały, bowiem będzie służyć gospodarce wodnej oraz kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich. Wskazane wyżej stanowisko skarżącej trafnie uznały organy za nieprawidłowe, gdyż nie znajduje ono potwierdzenia w świetle charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego - określonej przez samą skarżącą - i adekwatnych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł.. Jak bowiem wynika z wniosku skarżącej oraz załączonej karty informacyjnej przedsięwzięcia (k. 1; 10-76 akt administracyjnych), istotą planowanej działalności ma być wydobywanie kruszywa z koryta rzeki W. - z obszaru działki gruntu położonej w miejscowości P., oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] (koryto rzeki W., w km 597+150÷ 597+310). Dla tego obszaru obowiązują ustalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Ł., przyjętego uchwałą Rady Gminy Ł. z 25 lutego 2004 r., nr XII/83/2004 (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego nr 51, poz. 1015), zmienionego uchwała nr VI/29/2011 z 28 czerwca 2011 r. (dalej: m.p.z.p.). Działka [...] znajduje się na obszarze oznaczonym w powyższym planie symbolem W - tereny wód powierzchniowych; tereny zielone. Zgodnie z § 3 ust. 4.6 pkt 1-3 m.p.z.p., na obszarze oznaczonym symbolem "W" dopuszcza się lokalizowanie obiektów hydrotechnicznych w miejscach wskazanych na rysunkach planu, dopuszcza się budowę i odtwarzanie urządzeń retencyjnych, nie wskazanych na rysunkach planu, o wysokości spiętrzenia do 2 metrów oraz dopuszcza się lokalizację urządzeń dla sportów wodnych. Plan w postanowieniach ogólnych, określonych w § 2 ust. 1 i 2 deklaruje uwzględnienie zasady rozwoju zrównoważonego. Należy podkreślić, że w świetle zasady rozwoju zrównoważonego omawiany plan nie dopuszcza naruszenia walorów przyrodniczych i krajobrazowych gminy, stanowiących elementy krajowego systemu obszarów chronionych. Dopuszcza natomiast, z zastrzeżeniem ust. 1, inwestowanie jedynie zgodne z ustalonym w tej uchwale przeznaczeniem (funkcją) oraz zasadami zabudowy i zagospodarowania poszczególnych terenów, oznaczonych na rysunku planu stanowiącym załącznik do tej uchwały, odrębnymi symbolami i ograniczonych za pomocą linii rozgraniczających. Co istotne, omawiany plan zawiera regulację odnoszącą się wprost do możliwości prowadzenia w analizowanym obszarze "eksploatacji surowców mineralnych", która została ograniczona wyłącznie do terenów oznaczonych jako tereny eksploatacji surowców mineralnych - PE (5.4. m.p.z.p.). Zgodnie z § 5.4. pkt 1 m.p.z.p., dopuszcza się przemysłową eksploatację surowców mineralnych w wyznaczonych strefach oraz terenach określonych liniami rozgraniczającymi i symbolem PE. Jest bezsporne, że koryto rzeki W., w części obejmującej działkę nr [...], nie znajduje się w wyznaczonych strefach oraz terenach określonych liniami rozgraniczającymi i symbolem PE, dla których przemysłowa eksploatacja surowców mineralnych jest dopuszczalna. Zauważyć w tym kontekście należy, że wydobywania piasków i żwirów nieprzeznaczonych dla zaspokojenia potrzeb własnych osoby fizycznej - z nieruchomości stanowiących przedmiot jej prawa własności (użytkowania wieczystego), bez prawa rozporządzania wydobytą kopaliną - stanowi przemysłową eksploatację surowców mineralnych w rozumieniu § 5.4. pkt 1 m.p.z.p. Nie jest również dopuszczalne wydobywanie piasku (kruszywa naturalnego) z rzeki W., w tym działki nr [...], na podstawie innych przepisów obowiązującego planu. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 3 m.p.z.p., w poszczególnych terenach dopuszcza się lokalizację, w sposób niekolidujący z podstawowym przeznaczeniem tych terenów, nieprzedstawionych na rysunkach planu obiektów i sieci infrastruktury gazowej, kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej, energetycznej i wodnej oraz obiektów gospodarki odpadami nie związanych z podłożem, służących bezpośredniej obsłudze tych terenów. Biorąc pod uwagę wymienione wyżej postanowienia ogólne planu, nie budzi żadnych wątpliwości, że dla działki objętej wnioskiem - części koryta rzeki W. - co do zasady dopuszczalne jest lokalizowanie wyłącznie takich obiektów, które wprost zostały wskazane w postanowieniach m.p.z.p. dla terenów wód powierzchniowych (W), jako podkategorii terenów zielonych. Sporne więc pozostaje w sprawie zagadnienie charakterystyki zamierzonego przedsięwzięcia w kontekście dopuszczonego w planie lokalizowania obiektów hydrotechnicznych - w miejscach wskazanych na rysunkach planu. Pojęcie "obiekt hydrotechniczny" nie zostało dookreślone w postanowieniach planu miejscowego, jednakże dla jego interpretacji zasadne jest odwołanie się wprost do przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2007 r., nr 86, poz. 579). Zgodnie z § 3 pkt 1 tego rozporządzenia, przez budowle hydrotechniczne rozumie się budowle wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi z nimi związanymi, służące gospodarce wodnej oraz kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, w tym: zapory ziemne i betonowe, jazy, budowle upustowe z przelewami i spustami, przepusty wałowe i mnichy, śluzy żeglugowe, wały przeciwpowodziowe, siłownie i elektrownie wodne, ujęcia śródlądowych wód powierzchniowych, wyloty ścieków, czasze zbiorników wodnych wraz ze zboczami i skarpami, pompownie, kanały, sztolnie, rurociągi hydrotechniczne, syfony, lewary, akwedukty, budowle regulacyjne na rzekach i potokach, progi, grodzie, nadpoziomowe zbiorniki gromadzące substancje płynne i półpłynne, porty, baseny, zimowiska, pirsy, mola, pomosty, nabrzeża, bulwary, pochylnie i falochrony na wodach śródlądowych, przepławki dla ryb. Odnosząc powyższą definicję normatywną do charakterystyki planowanej inwestycji, zauważyć należy, że jakkolwiek działalność gospodarcza obejmująca wydobywanie kruszywa może być potencjalnie związana z korzystaniem z budowli hydrotechnicznych oraz związanych z nimi urządzeń, ale nie jest działalnością prowadzoną w celu eksploatacji obiektu hydrotechnicznego, a więc rodzaju budowli, które regulują przepływ lub zarządzają wodą. Wbrew argumentacji skarżącej wydobycie kruszywa z rzeki (piasku) nie służy również bezpośrednio gospodarce wodnej ani kształtowaniu zasobów wodnych. Wręcz przeciwnie wydobycie piasku to proces, który wpływa na fizyczne i hydrogeologiczne właściwości rzeki może i mieć także negatywne skutki dla terenów, na których prowadzona jest taka działalność. W świetle zaś § 5.I. pkt f) m.p.z.p. korytarz ekologiczny doliny rzeki W. jest objęty dodatkową ochroną, w tym zakazem eksploatacji surowców mineralnych (pkt III.7. m.p.z.p - Ustalenia ogólne dla obszarów ochrony planistycznej). Oceniając więc charakter i rodzaj planowanego przedsięwzięcia słusznie organy uznały, że nie jest ono zgodne z postanowieniami prawa miejscowego. Wydobywanie i wykorzystanie kopalin jest możliwe wówczas, gdy teren eksploatacji jest przeznaczony na ten cel w planie miejscowym. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U z 2024 poz. 1290), podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach. Podkreślić należy, że w postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań organy administracji publicznej nie dokonują oceny poszczególnych zapisów planów miejscowych pod względem ich zgodności z prawem. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest, w świetle art. 80 ust. 2 u.i.o.ś., podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie lub też wprost zakazuje jego realizacji, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko (zob. wyroki NSA: z 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2628/11; z 30 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2667/16, z 16 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2674/22; z 9 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 2111/21). Organy nie naruszyły również zasady praworządności (art. 7 Konstytucji), w tym obowiązku działania na podstawie i w granicach prawa. W szczególności sąd nie stwierdza, aby po uchwaleniu Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Ł. powstał stan sprzeczności zapisów tego planu z przepisami ustawowymi, które weszły w życie w okresie późniejszym niż data uchwalenia planu, co mogłoby prowadzić do konieczności zmiany planu miejscowego w trybie określonym w art. 33 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto przepis ten swoim zakresem obejmuje jedynie takie zmiany stanu prawnego, w ramach których prawodawca ustawowo wprowadził do porządku prawnego przepisy odnoszące się wprost do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy, należące - co do zasady - do zadań własnych gminy. Chodzi więc o takie regulacje, których prawodawca lokalny nie może pominąć w procesie kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy, bowiem ustawodawca wprost uregulował dane zagadnienie planistyczne (zob. np. art. 46 ust. 1a ustawy o wspieranie rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań dotyczących lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi). W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 33 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co oznacza, że dla wykładni postanowień planu nie zachodziła konieczność stosowania dyrektyw wykładni prawa miejscowego mających zastosowanie w sytuacji kolizji tego prawa z normami zawartymi w akcie wyższego rzędu. Z tych wszystkich względów oraz na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.