III SAB/Gl 41/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Asesor WSA Adam Pawlyta, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2024 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Skarżący M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta C. w zakresie rozpatrzenia wniosku z 15 grudnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucił organowi administracji naruszenie: 1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej MPPOP) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2. art. 61 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. W konsekwencji zawnioskował o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się rażącej bezczynności, 2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3. wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w 154 § 6 p.p.s.a., ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia niniejszego wniosku, o przyznanie od organu na rzecz skarżącego połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., 4. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w odpowiedzi na swój wniosek o udzielenie informacji publicznej otrzymał pismo z 4 stycznia 2024 r. z Wydziału Organizacyjnego i Kadr Urzędu Miasta C. podpisane przez osobę, która nawet nie wykazała swojego uprawnienia do reprezentowania organu. Z treści pisma wynika, iż organ nie posiada danych wskazanych we wniosku, gdyż nie jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji podatkowej w stosunku do przedsiębiorców, a do wprost wskazanych w ustawie podmiotów tj. osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych, w tym spółek nieposiadających osobowości prawnej. Nadto organ stwierdził również, że na podstawie prowadzonego rejestru nie jest on w stanie udzielić odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku ze względu na sposób redakcji, w jaki prowadzony jest rejestr. W konsekwencji nie uzyskał informacji będących przedmiotem wniosku. Natomiast – zdaniem skarżącego - spornego pisma nie sposób zakwalifikować jako odpowiedzi na wniosek w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej także z tego powodu, iż z treści pisma nie wynika, by stanowiło ono decyzję o udostępnieniu lub odmowie udostępnienia informacji publicznej, ani też o umorzeniu postępowania. Wskazanego pisma nie można również uznać ze powiadomienie związane z brakiem realizacji zakresu podmiotowego lub przedmiotowego trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Organ przedstawił stan faktyczny sprawy wyjaśniając, że 15 grudnia 2023 r. wpłynął do organu wniosek, w którym skarżący domagał się na podstawie art. 2 u.d.i.p. o podanie następujących informacji: 1) liczby wydanych w stosunku do przedsiębiorców przez organ decyzji dotyczących podatku od nieruchomości w 2023 r. do dnia otrzymania niniejszego wniosku; 2) liczby postępowań wszczętych w stosunku do przedsiębiorców przez organ w sprawie podatku od nieruchomości w 2023 r. do dnia otrzymania niniejszego wniosku; 3) liczby wydanych w stosunku do przedsiębiorców przez organ decyzji dotyczących podatku od nieruchomości w 2022 r.; 4) liczby postępowań wszczętych w stosunku do przedsiębiorców przez organ w sprawie podatku od nieruchomości w 2022 r.; 5) liczby podatników będących przedsiębiorcami, dla których organ w 2022 r. i 2023 r. do dnia wpływu wniosku - do dnia otrzymania niniejszego wniosku - ustalił decyzją zobowiązanie podatkowe przyjmując podwyższoną stawkę podatkową w podatku od nieruchomości przyjmując, że budynki lub lokale mieszkalne (oraz grunty z nimi związane) będące w ich posiadaniu są zajmowane na prowadzenie przez nich działalności gospodarczej a nie na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych; 6) liczby podatników będących przedsiębiorcami, dla których organ w 2021 r. i 2022 r. oraz 2023 r. do dnia otrzymania niniejszego wniosku stosował podstawową stawkę podatkową mimo, iż budynki, lokale mieszkalne lub grunty z nimi związane, będące w ich posiadaniu, są zajmowane na prowadzenie przez nich działalności gospodarczej a nie na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. Organ 5 stycznia 2024 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek informując, iż Urząd Miasta C. nie posiada żądanych informacji, bowiem nie jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji podatkowej w stosunku do przedsiębiorców; wskazał, iż ewidencję prowadzi w odniesieniu do podmiotów wprost wskazanych w ustawie (z których część może być przedsiębiorcami, część nie, a częściowo w zależności od ilości posiadanych nieruchomości będzie miała status mieszany), osób prawnych (z których większość będzie przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców) oraz jednostek organizacyjnych, w tym spółek nieposiadających osobowości prawnej. Wyjaśnił także, że prowadzi rejestr w odniesieniu do konkretnego podatnika w zakresie wszelkich jego nieruchomości, a zatem organ dysponuje wyłącznie łączną powierzchnią wszystkich posiadanych przez podatnika nieruchomości. Dane te wynikają ze składanych przez podatników informacji i deklaracji na podatek od nieruchomości oraz z prowadzonych przez organ postępowań podatkowych i w taki też sposób są odzwierciedlone w ewidencji podatkowej. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślił, że pismo zostało podpisane przez Dyrektora Wydziału Organizacyjnego i Kadr Urzędu Miasta C., uprawnionego do udzielania odpowiedzi w imieniu organu w zakresie informacji publicznej. Kompetencja Dyrektora wynika z § 3 ust. 2 Zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta C. z 31 grudnia 2019 r. w sprawie udostępniania informacji publicznej w zakresie działalności organów i Urzędu Miasta C.; Wydział Organizacyjny i Kadr koordynuje udostępnianie informacji na wniosek i udziela odpowiedzi wnioskodawcom. Odpowiedź została udzielona na podstawie stanowiska Dyrektora Wydziału Podatków i Opłat Lokalnych, do którego zgodnie z powołanym zarządzeniem (§ 3 ust.4) Dyrektor Wydziału Organizacyjnego Kadr zwrócił się o przygotowanie odpowiedzi na wniosek. Konkludując zaakcentował więc, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu informacji, których udostępnienia żąda, należy rozpatrywać w kontekście zasad kodeksu postępowania administracyjnego i w tej sprawie organ nie naruszył zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasady informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych (art. 9 k.p.a.), zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Organ informując wnioskodawcę o braku posiadania żądanej informacji jednocześnie wyjaśnił dlaczego nie posiada informacji wskazanych we wniosku. Informacja jest jednoznaczna. Natomiast w przypadku braku danych, organ ma prawo powiadomić wnioskodawcę pismem dokonując zwykłej czynności materialnoprawnej i w takiej formie organ udzielił wnioskodawcy odpowiedzi. W rejestrze podatników podatku od nieruchomości nie ma danej identyfikującej podatnika jako przedsiębiorcy. W zakresie podmiotów będących stronami prowadzonych przez organ podatkowy postępowań zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 70 ze zm.), w tym art. 3 ust. 1 zgodnie, z którym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej (...). Organ nie posiada danych na temat wydanych decyzji czy też wszczętych postępowań w latach 2021-2023 w stosunku do "przedsiębiorców" (pytania 1-6). Podkreślił fakt, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego odrębnej rejestracji lokali mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, czy też lokali mieszkalnych, które winny być opodatkowane, jako zajęte na taką działalność, a opodatkowane są stawką podstawową ( pytanie 5 i pytanie 6 ) i analogicznie dla gruntów z nimi związanych. W ewidencji prowadzonej przez organ podatkowy, zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, a także zgodnie z przyjmowanymi przez Radę Miasta na jej podstawie stawkami podatku obowiązującymi na terenie miasta C., lokale te będą zawierać się wśród wszystkich przedmiotów opodatkowania, dla których przewidziano stawkę określoną jako "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i jako "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" w odniesieniu do gruntów. Zatem skarga jako bezzasadna winna podlegać oddaleniu w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu bezczynności, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; 19 lipca 2013 r. o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 143. Wskazać należy, że rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony z 15 grudnia 2023 r. w zakresie udostępnienia informacji publicznej poprzez podanie liczby wydanych w stosunku do przedsiębiorców przez organ decyzji oraz ilości wszczętych postępowań - dotyczących podatku od nieruchomości w 2023 r. do dnia otrzymania niniejszego wniosku oraz w 2022 r.; liczby podatników będących przedsiębiorcami, dla których organ w 2022 i 2023 do dnia wpływu wniosku - do dnia otrzymania niniejszego wniosku - ustalił decyzją zobowiązanie podatkowe przyjmując podwyższoną stawkę podatkową, a wobec których stosował podstawową stawkę podatkową, w podatku od nieruchomości przyjmując, że budynki lub lokale mieszkalne (oraz grunty z nimi związane) będące w ich posiadaniu są zajmowane na prowadzenie przez nich działalności gospodarczej a nie na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. Organ wskazał na brak żądanych danych w posiadanych przez siebie rejestrach. Wobec tak określonej linii sporu należy podkreślić, że przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia "bezczynności". Pojęcie to zostało jednakże zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo. Jak już wspomniano, z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednak oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności, co do sposobu procedowania w załatwieniu wniosku strony skarżącej Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on pozostawać w bezczynności. Przechodząc zatem do merytorycznej kwestii zasadności skargi przede wszystkim wskazać należy, iż Konstytucja w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do informacji publicznej to zatem prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP i obejmuje informację o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych celów i interesów publicznych. Rezultaty wykładni językowej, celowościowej i systemowej art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prowadzą zatem do wniosku, że prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją funkcjonowania tych podmiotów (por. wyrok NSA z 23 lutego 2018r. sygn. akt I OSK 1514/16). Ustawodawca zdefiniował pojęcie "informacji publicznej" w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 dotyczących zasad funkcjonowania, działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 tj. organów władzy publicznej; o sposobach załatwiania przez nie spraw, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Z kolei sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.) a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt. I OSK 851/10). Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej – odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań u.d.i.p. – przyjmowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Wskazuje się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, eksponując powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyroki NSA z: 23 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1514/16; 31 maja 2004 r., sygn. akt OSK 205/04.). Konkludując powyższe więc stwierdzić należy, że żądana przez Skarżącego we wniosku informacja - miała charakter informacji publicznej jako dotycząca działalności organu władzy publicznej. Przenosząc jednak powyższe rozważania do oceny niniejszej sprawy tj. zasadności skargi na bezczynność organu w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej - to należy wskazać, że organ załatwił wniosek strony w trybie wynikającym z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Skarżący bowiem wnioskiem z 15 grudnia 2023 r. zażądał, w trybie u.d.i.p., podania w/w liczb decyzji i wszczętych postępowań podatkowych za lata 2022 i 2023 oraz liczby podatników będących przedsiębiorcami posiadającymi konkretnie ustalone stawki podatkowe. Danych tych jednak organ nie posiadał w swoich rejestrach, bowiem nie prowadził rejestrów, ewidencji umożliwiających udzielenie tak konkretnie wnioskowanych informacji. W konsekwencji 5 stycznia 2024 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi informując, iż nie posiada żądanych informacji i wyjaśnił przyczyny odmownego załatwienia wniosku. Zatem oceniając w takich ramach przedmiotową skargę należy wskazać, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek w trybie wynikającym z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tą normą jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Jednakże skoro – jak podkreślił to organ - nie istniało źródło dokumentacyjne, z którego możliwym było faktyczne udostępnienie żądanych przez wnioskodawcę, w trybie u.d.i.p., danych, a organ uczynił zadość wnioskowi poprzez udzielenie stosownej odpowiedzi wraz z koniecznymi wyjaśnieniami – to tym samym bezzasadny był zarzut bezczynności. Chybione są także twierdzenia skargi o konieczności wydania decyzji w przedmiotowej sprawie skoro tryb z art. 16 u.d.i.p. dotyczy odmowy udostępniania informacji publicznej oraz umorzenia postępowania. Natomiast w tej sprawie Organ nie odmówił udostępnienia posiadanej informacji, ale powiadomił o braku rejestrów, z których mógłby ją pozyskać w celu pozytywnego załatwienia wniosku. Podobnie bezpodstawne jest twierdzenie o podpisaniu spornego pisma przez osobę, która nie posiadała uprawnienia do reprezentowania organu – co wyjaśnił Organ w odpowiedzi na skargę. Biorąc zatem powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.