I SA/Bd 139/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi E. R. Sp. z o.o. w W. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta i Gminy R. C. z dnia 9 grudnia 2024 r., nr Fn.310.1.1.2024.MP w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz E. R. Sp. z o.o. w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi. Skarżąca pismem z dnia 3 lutego 2025 r., nadanym za pośrednictwem platformy e-Doręczenia, złożyła skargę na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta i Gminy R. C. z dnia 9 grudnia 2024 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy zachodzą wszystkie przesłanki dopuszczalności zaskarżenia, czyli wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawa do skutecznego złożenia skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej zwana "p.p.s.a.") sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie, z uwagi na wniesienie skargi za pośrednictwem platformy e-Doręczenia, kluczowe okazało się zbadanie dochowania przez skarżącą właściwego trybu wniesienia skargi złożonej w formie dokumentu elektronicznego. W postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje możliwość wnoszenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jednakże konieczne jest w takim przypadku zachowanie przewidzianych przez ustawę standardów procesowych. Podkreślenia wymaga, że wniesienie skargi w formie dokumentu elektronicznego jest możliwe jedynie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu, co wynika wprost z treści art. 54 § 1a zd. 1 p.p.s.a. Definicja elektronicznej skrzynki podawczej została zawarta w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1557 ze zm., dalej: "u.i.d.p."). Pod pojęciem tym ustawodawca nakazuje rozumieć dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Z kolei w art. 3 pkt 13 u.i.d.p. ustawodawca wskazał, że elektroniczna platforma usług administracji publicznej (ePUAP) to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci internet. Podmiot publiczny udostępnia elektroniczną skrzynkę podawczą, która powinna spełniać standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, oraz zapewnia jej obsługę (art. 16 ust. 1a u.i.d.p.). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że elektroniczna skrzynka podawcza spełniająca standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji nie jest tożsama z jakimkolwiek adresem elektronicznym (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 7 marca 2025 r., sygn. akt III SAB/Wr 17/24). W rozpoznawanej sprawie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę za pośrednictwem doręczeń elektronicznych, które w sądach administracyjnych jeszcze nie są dostępne. Stosownie bowiem do treści art. 155 ust. 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 2320) sądy i trybunały, komornicy, prokuratura, organy ścigania i Służba Więzienna są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r. Tym samym, w świetle wymogów wynikających z art. 54 § 1a zd. 1 p.p.s.a., brak jest podstaw do uznania, że skarżąca skutecznie wniosła skargę do sądu administracyjnego, skoro jej wniesienie nastąpiło za pośrednictwem platformy e-Doręczenia, a nie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu udostępnionej na elektronicznej platformie usług administracji publicznej (ePUAP). Wskazać należy, że dobrowolnie wybrany przez stronę tryb (forma) wniesienia skargi determinuje wymogi, jakim powinien on odpowiadać oraz ocenę jego dopuszczalności. Obowiązkiem sądu jest zbadanie dochowania wszystkich reguł w tym zakresie. W sytuacji, gdy strona wybiera złożenie skargi w formie dokumentu elektronicznego, to - jak wynika z treści przytoczonych powyżej przepisów - może tego dokonać skutecznie tylko i wyłącznie wnosząc skargę do elektronicznej skrzynki podawczej organu na elektronicznej platformie usług administracji publicznej (ePUAP), za pośrednictwem którego składana jest skarga. Samo natomiast wniesienie skargi do elektronicznej skrzynki podawczej organu powinno zostać potwierdzone przez przesłanie urzędowego poświadczenia odbioru na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny. Podobne stanowisko w powyższym względzie jest prezentowane w orzecznictwie sądowym (np. postanowienia WSA we Wrocławiu: z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Wr 201/25; z dnia 10 marca 2025 r., sygn. akt II SAB/Wr 175/25; z dnia 20 marca 2025 r., sygn. akt SAB/Wr 247/25; postanowienie WSA w Kielcach z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Ke 67/25; postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 31 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 244/25 i I SAB/Gl 4/25). W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. O zwrocie stronie skarżącej uiszczonego wpisu, Sąd orzekł w pkt. 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.