II GSK 2368/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B., N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1347/20 w sprawie ze skargi B., N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o wyłączenie jawności rozprawy w sprawie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 stycznia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1347/20, oddalił skargę B. (N.) (dalej: "Skarżący" lub "Uprawniony") na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o wyłączenie jawności rozprawy. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu 18 lipca 2017 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek Z. S.A. z siedzibą w S. (dalej: "Wnioskodawca") o unieważnienie w części patentu na wynalazek pt. "Podstawione oksazolidynony, sposób ich wytwarzania, środki lecznicze je zawierające oraz ich zastosowanie do wytwarzania środków leczniczych i do zapobiegania krzepnięciu krwi ex vivo" o numerze Pat.200413 udzielonego na rzecz B., N. W piśmie z 5 lipca 2018 r. uprawniony wniósł o wyłączenie jawności rozprawy w całości ze względu na fakt, że okoliczności sprawy wymagają od niego powołania się na informacje prawnie chronione w postaci wyników prywatnych badań dotyczących aktywności enancjomerów ujętych spornym patentem, w szczególności na okoliczność potwierdzenia aktywności enancjomeru R. Na rozprawie w dniu 5 września 2018 r. uprawniony sprecyzował, że wnosi o wyłączenie jawności rozprawy w zakresie wyników prywatnych badań dotyczących enancjomerów R i S, które złożył na rozprawie. Konieczność wyłączenia jawności rozprawy uprawniony uzasadnił ochroną metod, które posłużyły do wykonania badań. Wnioskodawca podniósł, że nie zamierza w niniejszym postępowaniu rozważać metod analitycznych objętych wnioskiem o wyłączenie jawności rozprawy. Jego zdaniem, ani wyniki ani tym bardziej metody analityczne nie stanowią argumentów, które na obecnym etapie należałoby uwzględnić w aspekcie oceny zakresu ujawnienia wynalazku z jego zgłoszenia, czyli 11 grudnia 2000 r., a w konsekwencji w aspekcie braku przemysłowej stosowalności w całym zastrzeżonym zakresie. Postanowieniem z 21 stycznia 2019 r., Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego, na podstawie art. 123 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 oraz art. 255 § ust 2 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 776 ze zm., dalej: p.w.p.) oddalił wniosek uprawnionego o wyłączenie jawności rozprawy uznając, że uprawniony w tej sprawie nie wykazał kumulatywnego istnienia przesłanek uzasadniających wyłączenie jawności rozprawy. Postanowieniem z 29 sierpnia 2019 r., organ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem organu, uprawniony nie udowodnił, że przedstawione przez niego informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1233, dalej "u.z.n.k."). Wskazał, że uprawniony próbując wykazać, że podjął działania w celu utrzymania w poufności przedmiotowych informacji, powołał się na zawarte przez niego umowy dotyczące zachowania poufności z podmiotem przeprowadzającym badania oraz zobowiązanie pracowników do zachowania poufności. Ponadto uprawniony wskazał, że dostęp do tych informacji jest szczególnie utrudniony przez zastosowanie specjalnej infrastruktury informatycznej. Uprawniony nie przedłożył jednak żadnych dowodów potwierdzających powyższe okoliczności. Mając na uwadze powyższe organ uznał, że w tej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia, że uprawniony, przy zachowaniu należytej staranności, podjął działania w celu utrzymania w poufności informacji, które są przedmiotem wniosku o wyłączenie jawności rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a.") zaskarżonym wyrokiem z 12 stycznia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1347/20 oddalił skargę. WSA zgodził się z organem, że uprawniony nie udowodnił, że przedstawione przez niego informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Nie przedstawił dowodów potwierdzających podjęcie działań w celu utrzymania w poufności przedmiotowych informacji. Nie wykazał, że zostały podjęte przez niego właściwe działania mające na celu zachowanie określonych informacji przedsiębiorstwa w tajemnicy, w taki sposób, aby objęte nią informacje nie były dostępne osobom trzecim w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. Nie wykazał też takich obiektywnych okoliczności, które mogłyby zostać przez organ zweryfikowane w prowadzonym postępowaniu, pod względem ich wiarygodności i znaczenia dla zapewnienia zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa skarżącego. Sam fakt podjęcia w przedmiotowym zakresie współpracy z innym (zewnętrznym) podmiotem nie przesądza w żadnym razie o konieczności objęcia wyników takiej współpracy klauzulą poufności. Sąd I instancji zwrócił też uwagę, że co do meritum rozpoznawana sprawa dotyczy unieważnienia patentu, ze względu na brak przemysłowej stosowalności wynalazku, a nie innej przesłanki braku zdolności patentowej, przykładowo braku nowości czy poziomu wynalazczego. O ile w przypadku pozostałych przesłanek kwestia metod analitycznych badań i ich wyników, dla potwierdzenia określonego efektu technologicznego i zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa, w istocie mogła pozostawać w określonym związku, to w przypadku przemysłowej stosowalność wynalazku dane i sposoby (metody) ich uzyskania nie mogą mieć istotnego znaczenia, jeżeli nie zostały objęte zastrzeżeniem patentowym i przedstawione wraz ze zgłoszeniem wynalazku do ochrony patentowej, zgodnie z dyspozycją art. 33 p.w.p. Nie stanowią zatem przedmiotu ochrony patentowej, w tej sprawie, wyniki badań dotyczących enancjomerów R i S wraz z metodologią, która posłużyła do wykonania tych badań, ze względu na brak ich ujawnienia w dacie zgłoszenia. Skarżący zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: 1.1 naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 1999 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (dalej: u.z.n.k.) przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że informacje, na które powoływał się w toku postępowania Skarżący, tj. metody badań dotyczących enancjomerów R i S nie zasługują na ochronę jako tajemnica przedsiębiorstwa, mimo to, że są to informacje techniczne przedstawiające wartość gospodarczą, które nie są powszechnie znane ani łatwo dostępne, przy czym Skarżący podjął działania w celu zachowania ich poufności; 1.2 naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: (a) przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art 255(5) § 2 p.w.p. przez oddalenie skargi w sytuacji, w której organ nie uwzględnił wniosku Skarżącego o wyłączenie jawności rozprawy mimo to, że zostały spełnione wszystkie przesłanki przemawiające za zasadnością tego wniosku, w tym w szczególności Skarżący powołał się na materiały i informacje chronione na podstawie odrębnych przepisów, w tym zwłaszcza art. 11 u.z.n.k.; (b) przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z 256 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, 107 § 3 k.p.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, w której organ dokonał wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, wadliwej wykładani przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz nie uwzględnił godnego ochrony interesu strony wnioskującej (Skarżącego); (c) przepisu art. 133 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie zaskarżonego wyroku w oparciu o okoliczności, które nie wynikają z akt sprawy, tj. jakoby postępowanie przed Urzędem Patentowym dotyczyło unieważnienia patentu PL200413 wyłącznie ze względu na zarzut braku przemysłowej stosowalności wynalazku, podczas gdy z akt sprawy wynika, że dotyczy ona również kwestii poziomu wynalazczego (zob. przykładowo: pkt 5 uzasadnienia wniosku o unieważnienie z 18 lipca 2017 r.; pkt 3 uzasadnienia pisma przygotowawczego w uzupełnieniu argumentacji z 5 lipca 2018 r.). W wyniku pominięcia tej informacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wadliwie przyjął, że kwestia metod analitycznych i badań i ich wyników jest całkowicie poza meritum sprawy. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez NSA, na podstawie art. 188 p.p.s.a., a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Organ nie skorzystał z uprawnienie do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Wnioskodawca (uczestnik postępowania) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. W piśmie z 27 września 2021 r. skarżący odniósł się do pisma uczestnika, stanowiącego odpowiedź na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12.09.2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689). Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 jak i 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, wyrok NSA z 3.12.2024 r., II GSK 1000/24, LEX nr 3788107). Skarżący kasacyjnie w ramach zarzutów natury procesowej podnosi, że wniosek jej o wyłączenie jawności rozprawy przez Urzędem Patentowym powinien zostać rozstrzygnięty pozytywnie i stąd zarzuca naruszenie art. 2555 ust. 2 p.w.p., jak również zarzuca naruszenie art. 256 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, 107 § 3 k.p.a. z uwagi na wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, wadliwą wykładani przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz nie uwzględnił godnego ochrony interesu skarżącego. W istocie spór prawny koncentruje się wokół problemu konieczności udowodnienia przesłanek określonych w art. 2555 ust. 2 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1170, dalej zwanej p.w.p.). Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli rozpatrzenie sprawy wymaga powoływania się przez strony na informacje prawnie chronione na podstawie odrębnych przepisów, jawność rozprawy może być wyłączona - w drodze postanowienia - w całości lub w części. Wyłączenie nie może obejmować obecności stron na rozprawie. Skarżący kasacyjnie jest zdania, że samo wskazanie w pismach procesowych na tajemnicę przedsiębiorstwa jest wystarczające do wykazania, że powinna zostać wyłączona jawność rozprawy przed Urzędem Patentowym. W niniejszej sprawie informacjami objętymi zdaniem skarżącego kasacyjnie poufnością były informacji o sposobach i metodach dokonywania obliczeń dotyczących aktywności enancjomerów R i S, w tym w szczególności know-how przeprowadzania takich badań i uzyskiwania precyzyjnych wyników. Przeciwne stanowisko prezentował organ, jak i Sąd I instancji, którzy przyjęli, że konieczne jest udowodnienie przesłanek zawartych w definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa", na którą to powoływał się skarżący. Ich zdaniem skarżący nie udowodnił, że podjął formalne działania w celu zachowania informacji w poufności i w związku z tym uznano, że informacja ta nie jest tajemnicą przedsiębiorstwa. Przez tajemnicę przedsiębiorstwa, zgodnie z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Można więc wyróżnić element materialny definicji tajemnicy przedsiębiorstwa, na który składa się jej treść oraz brak powszechnej znajomości, czy dostępności oraz formalny konieczność podjęcia określonych działań, które umożliwiają zachowanie konkretnej informacji w tajemnicy. Z kolei powołany wyżej art. 2555 ust. 2 p.w.p. jest przepisem o charakterze uznaniowym. Ustawodawca bowiem posłużył się określeniem "może". Organ więc prowadząc postępowanie sporne nie jest związany wnioskiem strony. Stąd nawet gdyby zachodziły wszystkie wymienione w nim przesłanki organ może podjąć rozstrzygnięcie o odmowie wyłączenia jawności rozprawy. Taka decyzja nie może mieć jednak charakteru dowolnego. Stąd konieczne jest prawidłowe uzasadnienie zgodne z zasadami procedury administracyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych zostało wypracowanych szereg reguł dotyczących kontroli decyzji uznaniowej. Jedną z nich jest konieczność zgodności uznania z ogólnymi zasadami prawa, Konstytucją RP oraz zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego. Szczególnie podkreśla się znaczenie kontroli zgodności decyzji uznaniowej z art. 7 k.p.a. oraz z konstytucyjną zasada równości co do prawa. Zgodnie z powołanym art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. "Pojęcie interesu społecznego jest trudne do sprecyzowania. Przyjmuje się, że "interes społeczny" jest klauzulą generalną, tj. stanowi zwrot językowy będący częścią przepisu prawnego, służący uelastycznieniu tekstu aktu prawnego, który celowo jest niedookreślony, ma charakter oceniający oraz odsyła do kryteriów pozaprawnych [szerzej na temat klauzul generalnych zob. A. Choduń, A. Gomułowicz, A. Skoczylas, Klauzule generalne i zwroty niedookreślone w prawie podatkowym i administracyjnym, LEX 2013]. Pojęcie to uzyskuje treść poprzez odniesienie do konkretnego przypadku. Powołanie się przez organ administracji na interes społeczny wymaga wskazania, na czym polega interes społeczny w konkretnej sytuacji i dlaczego przemawia przeciwko załatwieniu sprawy zgodnie z wnioskiem strony [zob. wyrok NSA z 11.06.1981 r., SA 820/81, ONSA 1981/1, poz. 57]."(P. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XIII, Warszawa 2021, art. 7.). W niniejszej sprawie organ jednak podjął postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku skarżącego o wyłączenie jawności rozprawy z uwagi na fakt, że skarżący kasacyjnie nie udowodnił elementu formalnego zawartego w definicji tajemnicy przedsiębiorstwa, a więc, że podjął działania, które umożliwiają zachowanie konkretnej informacji w tajemnicy, w tym przypadku informacji o sposobach i metodach dokonywania obliczeń dotyczących aktywności enancjomerów R i S, w tym w szczególności know-how przeprowadzania takich badań i uzyskiwania precyzyjnych wyników. Organ jak i Sąd I instancji nie kwestionowali natomiast, że wskazana informacja pod względem materialnym mogła należeć do kategorii tajemnicy przedsiębiorstwa. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. nie jest wystarczające wykazanie, że konkretna informacja posiada wartość gospodarczą i nie jest powszechnie znana osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie jest łatwo dostępne dla takich osób, ale również należy udowodnić, że uprawniony podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania tej informacji w poufności. Skarżący kasacyjnie nie wykazał natomiast tej przesłanki, a opierał się jedynie na gołosłownych twierdzeniach zawartych w pismach procesowych. Ciężar dowodu spoczywa natomiast na stronie, która z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. W tym przypadku fakt, że konkretna informacja objęta jest tajemnicą przedsiębiorstwa musi zostać udowodniony, a same twierdzenia nie są wystarczające. Nie oznacza to natomiast, że informacja ta potencjalnie nie może stanowić tajemnicy przedsiębiorstwa, a jedynie to, że nie zostało to prawidłowo wykazane w postępowaniu spornym. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w postępowaniu spornym Urząd Patentowy nie może wyjść poza granice wniosku i wskazaną przez wnioskodawcę podstawę prawną, określającą na tym etapie sprawę administracyjną. Przy takim unormowaniu nie można przenosić do postępowania spornego przez art. 256 ust. 1 p.w.p., wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., obowiązków Urzędu w zakresie zbierania dowodów, ponieważ art. 255 ust. 4 p.w.p. jest przepisem zawierającym objętą nim pełną regulację wykluczającą możliwość uzupełniającego zastosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. (Wyrok NSA z 7.12.2023 r., II GSK 532/23, LEX nr 3664305). Stąd również w zakresie wniosku o wyłączenie jawności rozprawy przed Urzędem Patentowym to występujący z takim wnioskiem ma udowodnić wszystkie przesłanki, które umożliwiają zastosowanie przez organ art. 2555 ust. 2 p.w.p. W niniejszej sprawie organ oraz kontrolujący go Sąd I instancji dokonali prawidłowej oceny zebranego w niniejszej spawie materiału dowodowego, zwłaszcza że skarżący nie dostarczył żadnych dowodów świadczących o tym, że przedmiotowa informacja stanowi tajemnice przedsiębiorstwa. Równie prawidłowo został zinterpretowany zebrany materiał dowodowy. Trafny jest natomiast zarzut zawarty w pkt 1.2 lit c petitum skargi kasacyjnej, tj. dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 p.p.s.a. poprzez odniesienie się w zaskarżonym wyroku do meritum sprawy o unieważnienie patentu. Sąd I instancji stwierdził bowiem, że z uwagi na badanie patentu ze względu na brak przemysłowej stosowalności wynalazku, informacje, które zdaniem skarżącego kasacyjnie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa nie mają znaczenia z punktu widzenia sprawy o unieważnienie patentu. Okoliczność wyżej wskazana nie pozostawała w związku z niniejsza sprawą, a organ administracyjny kwestii tej nie rozstrzygał w postępowaniu dotyczącym wyłączenia jawności rozprawy. Stąd w tym zakresie uzasadnienie Sąd I instancji jest częściowo błędne. Tym niemniej nie wpływa ten fakt na kompleksową ocenę co do prawidłowości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Zaskarżone orzeczenie mimo bowiem błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Na zakończenie należy się odnieść do zarzucanego naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 2 u.z.n.k. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że informacje, na które powoływał się w toku postępowania skarżący, tj. metody badań dotyczących enancjomerów R i S nie zasługują na ochronę jako tajemnica przedsiębiorstwa, mimo to, że są to informacje techniczne przedstawiające wartość gospodarczą, które nie są powszechnie znane ani łatwo dostępne, przy czym skarżący podjął działania w celu zachowania ich poufności – należy jeszcze raz podkreślić, że pod względem materialnym informacja ta może stanowić tajemnice przedsiębiorstwa, tym niemniej konieczne jest dodatkowo udowodnienie elementu formalnego. Samo teoretyczne wskazanie co do potencjalnej możliwości objęcia danej informacji konstrukcją tajemnicy przedsiębiorstwa, nie przesądza kwestii, że faktycznie dana informacja jako taka będzie chroniona jako tajemnica przedsiębiorstwa. Stąd równie niezasadny jest zarzut skarżącego naruszenia prawa materialnego przez organ oraz kontrolujący go Sąd I instancji. W konsekwencji z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.