VI SA/Wa 237/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2025 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie dopuszczenia do posiadania broni oddala skargę Przedmiotem skargi T. J. (dalej: "Strona", "Skarżący") jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] wydana w przedmiocie odmowy dopuszczenia do posiadania broni. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: Podaniem z dnia 14 maja 2024 r. Skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o dopuszczenie do posiadania broni i wydanie legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni. Do wniosku załączył m.in. dokumenty potwierdzające posiadanie patentu strzeleckiego i licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie sportu strzeleckiego oraz orzeczenia z dnia 30 kwietnia 2024 r.: lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...], stwierdzające, że Skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Na skutek odwołań od powyższych orzeczeń, Skarżący uzyskał ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r., stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią oraz ostateczne orzeczenie psychologiczne z dnia 25 lipca 2024r. nr [...] , stwierdzające, że nie może dysponować bronią, bowiem należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Mając na uwadze powyższe, decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. (dalej: "organ I instancji") odmówił Skarżącemu dopuszczenia do posiadania broni, na podstawie art. 30 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 485). Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Skarżący, wskazując że organ bezpodstawnie wniósł odwołania od przedstawionych przez niego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Przyjęcie przez organ założenia, że u Skarżącego występują zaburzenia psychologiczne, jest złą wolą organu, bądź uprzedzeniem. Zaznaczono także, że treść przepisu art. 15h ust. 3 ustawy o broni i amunicji określa wymóg uzasadnienia odwołania od orzeczeń. Winno ono zatem opierać się na argumentach i dowodach, z których wynika wskazane w tym przepisie "niezadowolenie". Nadto wskazano, że pomimo iż orzeczenie jest ostateczne, to powinno być poddane swobodnej ocenie. Organ nie przystępując do oceny ostatecznego orzeczenia, naruszył zatem przepisy art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz przepisy regulujące prowadzenie tych badań. Decyzją z dnia [...] listopada 2024 r., zaskarżoną w sprawie, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", oraz art. 30 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2024r. poz. 485). W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji zacytował przepisy art. 30 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy o broni i amunicji, a następnie wskazał, że organ I instancji skorzystał z możliwości złożenia odwołań od dostarczonych przez stronę pozytywnych orzeczeń z dnia 30 kwietnia 2024 r. - lekarskiego i psychologicznego, w wyniku czego, Strona została zobowiązana do poddania się badaniom w trybie odwoławczym. Działanie takie organ odwoławczy uznał za uprawnione. Po przeprowadzeniu badań w trybie odwoławczym, psycholog upoważniony do badań psychologicznych osób występujących o pozwolenie na broń, wydał ostateczne orzeczenie psychologiczne stwierdzające, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Nadto organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, jeżeli uprawniony lekarz bądź psycholog w ostatecznym orzeczeniu stwierdzi brak zdolności do dysponowania bronią, stanowi to wystarczającą okoliczność do odmowy wydania uprawnień do broni. Słusznie zatem, zdaniem Komendanta Głównego Policji, uczynił organ I instancji, odmawiając Stronie na podstawie art. 30 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji dopuszczenia do posiadania broni. Skargę na powyższą decyzję wydaną przez Komendanta Głównego Policji wniósł Skarżący, zaskarżając ją w całości i domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Decyzji ostatecznej Skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. a) art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji niedopuszczenie Skarżącego do posiadania broni w sytuacji, gdy Skarżący przedłożył kompletną dokumentację wskazującą na spełnienie ustawowych przesłanek do wydania decyzji pozytywnej; b) art. 15h ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 106 ustawy Kodeks karny poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało wywiedzeniem konsekwencji prawnych z niepotwierdzonych zdarzeń, tj. rzekomych licznych wyroków skazujących wydanych względem Skarżącego, które w rzeczywistości nigdy nie zapadły, a nawet w przypadku powzięcia wątpliwości przez organ w tym zakresie - zgodnie z przywołanym przepisem winny zostać uznane za niebyłe, a więc całkowicie bezskutkowe; 2. przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: a) art. 7 w zw. z art. 80 w zw. z art. 75 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego skutkujące powzięciem wątpliwości co do spełnienia przez Skarżącego warunków do dopuszczenia go do posiadania broni i w konsekwencji złożenie odwołań od przedłożonych orzeczeń psychologicznego i lekarskiego, podczas gdy już w momencie składania wniosku o dopuszczenie do posiadania broni Skarżący jednoznacznie wykazał spełnienie wymaganych przesłanek zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o broni i amunicji; b) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ postępowania w sposób niebudzący zaufania strony do organu przejawiające się w bezzasadnym wniesieniu odwołań od znajdujących się w aktach sprawy opinii psychologicznej i lekarskiej w sytuacji, kiedy brak było podstaw dla powzięcia jakichkolwiek wątpliwości co do wystarczalności przedłożonej dokumentacji do rozpatrzenia sprawy, a także pomimo faktu, że wątpliwości te zostały zweryfikowane negatywnie przez Sąd Rejonowy w O. w piśmie z dnia 27 maja 2024 r., Komendę Powiatową Policji w S. w piśmie z dnia 31 maja 2024 r., a także poprzez wydruk z Krajowego Rejestru Karnego znajdującego się na karcie 21 akt, co wprost wskazuje na negatywne i tendencyjne nastawienie wobec Skarżącego i świadczy o działaniu organu w sposób naruszający zasady bezstronności oraz działania w sposób pogłębiający zaufanie do władzy publicznej; c) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokonanie wyczerpującej oceny stanu faktycznego sprawy przejawiającej się w odstąpieniu od należytej weryfikacji orzeczeń psychologicznych wydanych w l i II instancji, braku wyjaśnienia oczywistej sprzeczności w ich treści i braku refleksji organu odwoławczego w tym zakresie, co skutkowało wydaniem decyzji w zaskarżonym kształcie; 3. błąd w ustaleniach faktycznych przejawiający się w uznaniu, że Skarżący jest osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dwóch pozytywnych orzeczeń - lekarskiego oraz psychologicznego przedłożonych wraz z wnioskiem oraz wywiadu środowiskowego, wynika jednoznacznie, iż Skarżący nie należy do osób wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, natomiast orzeczenie psychologiczne wydane w trybie odwoławczym nie posiada żadnego pisemnego uzasadnienia, co uniemożliwiło Skarżącemu odniesienie się do jego negatywnej treści, zaś uzyskane bezpośrednio po badaniu uzasadnienie ustne jako jedyną przyczynę wskazywało na fakt, że Skarżący zbyt dobrze odpowiadał na zadawane mu pytania. Jednocześnie Strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów w postaci: a) kopii pozytywnego orzeczenia psychologicznego nr [...] wydanego dnia [...] września 2024; b) kopii pozytywnego ostatecznego orzeczenia psychologicznego nr [...] wydanego dnia [...] listopada 2024 r.; c) kopii pozytywnego orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego dnia [...] września 2024 r. - celem wykazania okoliczności istotnych dla niniejszej sprawy, tj. uzyskiwania przez Skarżącego pozytywnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych w okresie następującym po dniu wydania negatywnego orzeczenia psychologicznego w niniejszej sprawie, niewystępowania u Skarżącego istotnych zaburzeń funkcjonowania psychicznego, bezzasadności wniesienia odwołań od wydanych w niniejszej sprawie orzeczeń, wpływu organu na treść opinii psychologicznej nr [...] wydanej przez upoważnionego psychologa A.P. w dniu 25 lipca 2024 r. poprzez przekazanie przez organ w odwołaniu od orzeczenia psychologicznego w I instancji skrajnie negatywnych, niepotwierdzonych informacji o Skarżącym, co poskutkowało wydaniem orzeczenia bez faktycznej oceny właściwości psychicznych Skarżącego, o czym świadczy szereg otrzymanych niezależnie pozytywnych opinii psychologicznych; d) wydruku umowy zlecenia nr [...] z dnia 27 listopada 2023 r. zawartej pomiędzy Skarżącym a A. - celem wykazania okoliczności uzasadniających rozpoznanie sprawy poza kolejnością. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że w związku ze spełnieniem przesłanek do dopuszczenia do posiadania broni, organ zobowiązany był do wydania decyzji pozytywnej. Zdaniem Skarżącego, argumentacja organu I instancji zawarta w odwołaniu była niezasadna. Wyjaśnił, że Skarżący cieszy się pozytywną opinią środowiskową, a Sąd Rejonowy w O. nie odnotował żadnej sprawy z udziałem Skarżącego. Mimo to organ I instancji złożył odwołania. Zdaniem Strony, działania organu stanowią poważne naruszenie zasady zaufania do działania organów publicznych. Przyjęcie odgórnego założenia, że Skarżący cierpi na zaburzenia psychologiczne może wręcz sugerować złą wolę organu bądź pewne uprzedzenie względem Skarżącego. Analiza akt sprawy wskazuje, iż na moment wniesienia odwołań organ nie dysponował jakimikolwiek dokumentami lub dowodami co do poczynionych twierdzeń na temat rzekomych problemów z agresją, alkoholem czy środkami odurzającymi. Zdaniem Skarżącego nie ulega wątpliwości, że wydane na skutek odwołania orzeczenie psychologiczne jest ostateczne. Co istotne, organy winny oceniać orzeczenia wydane w trybie odwoławczym - pomimo ich ostatecznego charakteru. Nie jest bowiem dopuszczalne w demokratycznym państwie prawa, aby dowód, i to o wiążącym charakterze, pozostawał poza jakąkolwiek kontrolą i oceną, a co za tym idzie, uchylając się od oceny orzeczenia w zakresie wyżej określonym, organy naruszają przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., a także przepisy regulujące prowadzenie tych badań. Skarżący sformułował zarzuty także i przeciwko samemu badaniu przeprowadzonemu w trybie odwoławczym przez uprawnionego psychologa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie dniu 6 maja 2025 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w sprawie, pod względem jej zgodności z prawem, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), była decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2024 r. o odmowie dopuszczenia do posiadania broni. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 30 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 485), dalej także "ustawa". Z treści art. 30 ust. 1 ustawy wynika, że osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 i 2 oraz zatrudnieniu przez te podmioty. Stosownie zaś do art. 15 ust. 1 ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się m.in. osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo z poszanowaniem zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 75 oraz art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Z art. 7 i art. 77 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.". Wedle art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany: podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć ten materiał. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym przedmiotem dowodu winny być fakty mające znaczenie dla sprawy, tj. dotyczące danej sprawy i mające znaczenie prawne. Przepis art. 80 k.p.a. zobowiązuje zaś organ do oceny, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi zostać dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł. Organ winien opierać się na materiale dowodowym przez siebie zebranym oraz powinien dokonać oceny znaczenia i wartości tych dowodów dla toczącej się sprawy. Nadto ocena o której mowa w art. 80 k.p.a. winna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. W sprawie, zdaniem Sądu, zostały ustalone wszystkie, istotne z punktu widzenia zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego, okoliczności faktyczne. Tym samym Sąd uznał, że w toku postępowania organy nie naruszyły przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego stan faktyczny ustalony przez organ stał się stanem faktycznym przyjętym przez sąd. W sprawie Skarżący wystąpił do organu I instancji z wnioskiem o dopuszczenie do posiadania broni i wydanie legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni. Do wniosku załączył m.in. pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Jednakże na skutek odwołań wniesionych przez organ Policji, ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 9 lipca 2024 r. stanowi, że Skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 i 4 ustawy o broni i amunicji, natomiast ostateczne orzeczenie psychologiczne nr [...] stanowi, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy i nie może dysponować bronią. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, Sąd wskazuje, że ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne zostały pozyskane w trybie przeprowadzonej procedury odwoławczej. Jak wynika z treści art. 15h ust. 1 ustawy o broni i amunicji "Od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie.". Odwołanie przysługuje zarówno osobie ubiegającej się jak i komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby (ust. 2 art. 15h). Przy czym odwołanie wnosi się na piśmie. Powinno ono zawierać uzasadnienie (ust. 3 art. 15h ustawy). Z powyższego wynika zatem, że zarówno Skarżący jak i właściwy komendant wojewódzki policji są uprawnieni do wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Z przepisu tego nie wynika, jakie okoliczności mogą stanowić przyczyny odwołania. Przyjąć zatem należy, że – w przypadku komendanta wojewódzkiego policji – może on wnieść odwołanie w sytuacji, gdy z określonych względów nie podziela korzystnego dla strony orzeczenia. W sprawie niniejszej organ I instancji wniósł odwołania od przedłożonych przez Stronę orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Odwołania te zawierały uzasadnienie. Zaś okoliczność, że Strona nie zgadza się z ich treścią nie ma wpływu na fakt ich wniesienia. Fakt wniesienia przez organ Policji odwołania, zdaniem Sądu, nie stanowi także zasadniczo o naruszeniu art. 8 k.p.a., zgodnie z którym "Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.". Podkreślić przy tym trzeba, że ww. ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne zostały wydane na podstawie wyników badań, które zostały przeprowadzone w trybie ustawy o broni i amunicji. Stosownie do art. 15a ust. 1 ustawy osoby, o których mowa w art. 15 ust. 3, a więc osoby, które występują z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, są obowiązane do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym. Badanie lekarskie osoby ubiegającej się obejmuje ogólną ocenę stanu zdrowia (ust. 2 art. 15a ustawy), a badanie psychologiczne w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby. Zakres badania psychologicznego może zostać rozszerzony, jeżeli psycholog przeprowadzający to badanie uzna to za niezbędne do prawidłowego określenia sprawności psychologicznej osoby ubiegającej się (ust. 3 i 4 art. 15a ustawy). W ocenie Sądu, ostateczne orzeczenie lekarskie czy psychologiczne wiąże organy Policji w zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia bądź dopuszczenia do posiadania broni. Orzeczenia te nie podlegają dalszej weryfikacji w toku postępowania administracyjnego przed organami Policji. Oznacza to, że decyzja administracyjna w takim przypadku ma charakter związany, co zauważył sam Skarżący. Ustawodawca w przedmiotowych przypadkach nie przyznał organom Policji prawa wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Ostateczne negatywne orzeczenie lekarskie albo psychologiczne wyklucza możliwość dysponowania bronią (por. wyrok WSA w Warszawie z 28.02.2018 r. II SA/Wa 1448/17; por. także wyrok NSA z 17.05.2005 r. OSK 1273/04, wyrok NSA z 21.11.2012 r. II OSK 1292/11). Zdaniem Sądu, w odniesieniu do ostatecznego orzeczenia lekarskiego bądź psychologicznego nie jest możliwe przeprowadzenie przeciwdowodu w postępowaniu administracyjnym. Tym samym brak jest podstaw do skutecznego postanowienia organowi odwoławczemu zarzutu naruszenia art. 75 k.p.a. dotyczącego dowodów w postępowaniu administracyjnym. Orzeczenia lekarskie bądź psychologiczne wydawane są w ramach odrębnej procedury przewidzianej ustawą o broni i amunicji. To, czy dana osoba należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji może być stwierdzone na podstawie orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wydanego przez upoważnionego (uprawnionego) do tego lekarza w trybie przepisów ustawy o broni i amunicji (por. wyrok WSA w Warszawie z 28.02.2018 r. II SA/Wa 1449/28). Tryb wynikający z ustawy o broni i amunicji przewiduje możliwość kwestionowania wydanego orzeczenia jedynie poprzez złożenie odwołania uregulowanego w art. 15h ustawy o broni i amunicji. Ustawa o broni i amunicji wprowadza więc zamknięty katalog środków dowodowych mogących służyć ocenie okoliczności faktycznej w postaci stanu zdrowia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub posiadającej takie pozwolenie. Tego rodzaju ograniczenie jest proporcjonalne do zagrożeń, jakie mogą wynikać z posiadania broni przez osobę, której stan zdrowia na to nie pozwala (por. wyrok NSA z 26.09.2019 r. II OSK 1606/18). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z ostatecznego orzeczenia psychologicznego nr [...] wprost wynika brak zdolności Skarżącego do posiadania broni, co zobowiązywało organ do odmowy udzielenia uprawnienia w zakresie dopuszczenia do posiadania broni. Z tych względów Sąd uznał, że organ odwoławczy nie naruszył art. 15 ust. 1 pkt 3, art. 30 ust. 1 oraz art. 15h ustawy o broni i amunicji w sposób mający wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a.". Sąd oddalił wniosek dowodowy Skarżącego o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi co do zasady może zostać przeprowadzony uzupełniający dowodów z dokumentu. Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.". W sprawie, jak już wyżej wskazano, nie jest możliwe przeprowadzenie przeciwdowodu skierowanego na podważenie prawidłowości merytorycznej ostatecznego orzeczenia lekarskiego czy psychologicznego. A zatem przeprowadzenie dowodów z zaoferowanych przez Stronę orzeczeń zmierzałoby jedynie do przedłużenia postępowania. Końcowo wskazać należy, że dokument pełnomocnictwa do działania za Stronę w postępowaniu administracyjnym przez adw. W. U. znajduje się w aktach administracyjnych załączonych do sprawy VI SA/Wa 236/25. Podsumowując, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja zasadniczo odpowiada prawu. Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił orzekając jak w sentencji wyroku.