II SA/Gd 119/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2022 r. sprawy ze skargi K. L. i Z. L. na decyzję Wojewody z dnia 1 grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących K. L. i Z. L. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. K. L. i Z. L. wnieśli skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z 1 grudnia 2021 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 5 lipca 2021 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z 12 lutego 2020 r. Prezydent Miasta Gdańska udzielił I. S.A. pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego z garażem podziemnym, wewnętrznego układu drogowego, przyłącza wodociągowego, zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączem, zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej z przyłączem i szczelnym zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe, wewnętrznej linii zasilającej, kanalizacji telekomunikacyjnej oraz pozwolenia na przebudowę chodnika w ul. [...] i ul. [...] - na działach nr [..]-[..] obręb [..] oraz na działce nr [..] obręb [..] przy ul. [...]. i [...] w Gdańsku. Pismem z 8 czerwca 2020 r. (wpływ do organu - 12 czerwca 2020 r.) zatytułowanym "odwołanie", K. L. wystąpiła do Wojewody Pomorskiego, za pośrednictwem Prezydenta Miasta Gdańska, o "odwołanie decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 12 lutego 2020 r. i umożliwienie jej udziału w procedurze administracyjnej". Z wyjaśnień wnioskodawczyni wynika, że jako współwłaścicielka działki położonej w Gdańsku przy ul. [...] sąsiadującej z terenem inwestycji nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę z 12 lutego 2020 r. wskutek kierowania do niej korespondencji w tej sprawie na adres inny niż ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. Wojewoda Pomorski przekazał powyższe pismo skarżącej, stanowiące w jego ocenie wniosek o wznowienie postępowania, Prezydentowi Miasta Gdańska jako organowi właściwemu do jego rozpoznania. Postanowieniem z 24 lipca 2020 r. Prezydent Miasta Gdańska wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z 12 lutego 2020 r., uznając, że strona postępowania została bez własnej winy pozbawiona udziału w postępowaniu. Rozpoznając wniosek skarżącej merytorycznie decyzją z 19 listopada 2020 r. Prezydent Miasta Gdańska stwierdził wydanie ostatecznej decyzji z 12 lutego 2020 r. z naruszeniem prawa z uwagi na brak udziału wszystkich stron w postępowaniu oraz odmówił jej uchylenia uznając, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W administracyjnym toku instancji zainicjowanym odwołaniem K. L. i Z. L., Wojewoda Pomorski decyzją z 14 kwietnia 2021 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z 19 listopada 2020 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z powodu wydania jej z naruszeniem przepisów o wyłączeniu pracownika, tj. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta Gdańska decyzją z 5 lipca 2021 r. stwierdził wydanie ostatecznej decyzji tego organu z 12 lutego 2020 r. z naruszeniem prawa z uwagi na brak udziału wszystkich stron w postępowaniu oraz odmówił uchylenia tej decyzji, albowiem uznał, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Odnosząc się do zarzutów K. L. i Z. L. organ stwierdził, że § 19 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie znajduje w sprawie zastosowania, ponieważ wjazd do zamkniętego garażu zaprojektowano bezpośrednio od ul. [...], a zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, gdy sąsiednia działka jest działką drogową (§ 19 ust. 7). Za prawidłowe uznano obliczenie odległości, o której mowa w § 19 ust. 3 rozporządzenia, do wrót garażowych. Organ stwierdził, że gdyby ustawodawcy chodziłoby o odległość do dojazdu/pochylni do zamkniętego garażu, to stosowna regulacja w tym zakresie zostałaby zawarta w rozporządzeniu w § 12 ust. 6 pkt 1. Nie bez znaczenia jest zapis § 12 ust. 9 rozporządzenia, którego dyspozycja nie ustala wymogów odległości od granicy działki dla podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu. Organ wskazał, że Spółka I. S.A. w dniu 29 września 2020 r. przedłożyła przekrój poprzeczny obejmujący projektowany budynek i istniejący budynek przedszkola, obejmujący sposób posadowienia słupa fasady, z którego wynika, że projektowana zabudowa nie narusza konstrukcji sąsiedniego budynku przedszkola ani w żaden inny sposób nie ingeruje w teren będący własnością wnioskodawczyni. Organ stwierdził, że z dołączonej do projektu budowlanego ekspertyzy technicznej sporządzonej przez prof. dr hab. inż. arch. A. T. oraz mgr inż. P. G. wynika, że wzniesienie projektowanego budynku w bezpośrednim sąsiedztwie budynków istniejących, nie wpłynie niekorzystnie na stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania tych budynków. Z ekspertyzy wynika również, że powinien być prowadzony monitoring budynków przy ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...], zarówno w trakcie budowy, jak i po jej zakończeniu. Poziom posadowienia budynku, jak również przegłębienia fundamentów, zlokalizowany będzie powyżej ustabilizowanego zwierciadła wody gruntowej, w związku z czym nie przewiduje się konieczności odwodnienia wykopu, a tym samym wystąpienia leja depresyjnego wykraczającego poza granicę działki ani zmiany stosunków wodnych poza granicą działki. Prezydent podkreślił, że zakres badania projektu architektoniczno-budowlanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej jest znacznie ograniczony, a odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt. W odniesieniu do zarzutów wnioskodawczyni organ stwierdził, że nie ma podstawy prawnej, która nakładałaby na inwestora obowiązek dołączania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów do wniosku o pozwolenie na budowę. Natomiast zapisy karty terenu nr 005 oraz część graficzna miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr 1228 obejmującego teren inwestycji jedynie wskazują zalecany przebieg ciągu pieszego, który został zaprojektowany w zgodzie z tym zaleceniem, a projektowana zabudowa spełnia wymagania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podsumowując organ uznał, że uchybienie proceduralne polegające na braku udziału strony w postępowaniu administracyjnym polegające na błędnym adresowaniu przesyłek listowych, nie miało wpływu na wydaną decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji K. L. i Z. L. zakwestionowali jej prawidłowość żądając uchylenia pozwolenia na budowę z 12 lutego 2020 r. i rozpatrzenia ich uwag. Według odwołujących, wjazd do garażu został zlokalizowany w stosunku do okien budynku przedszkola w odległości mniejszej niż wymagana w § 19 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Bez wglądu na zachowanie tej odległości pozostaje bowiem usytuowanie bramy wjazdowej do garażu podziemnego. Powzięli oni również wątpliwości co do sposobu posadowienia słupa projektowanej dwukondygnacyjnej fasady w stosunku do istniejącego fundamentu słupa wspierającego kondygnację I piętra budynku przedszkola z rozwiązaniem skutecznego zabezpieczenia wykopu w stosunku do naszego budynku. Podważyli ekspertyzę sporządzoną przez prof. dr hab. A. T. ze względu na brak oparcia się w trakcie jej przygotowania na rzeczywistych danych dotyczących stanu budynku przy ul. [...] Wyrazili również sprzeciw wobec wycinki drzew zaplanowanej w związku z realizacją inwestycji. Zdaniem odwołujących, nie zostały również spełnione w projekcie wymagania obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie braku miejsc postojowych dla 86 mieszkań, które – zdaniem odwołujących – nie są lokalami z pokojami gościnnymi tylko mieszkaniami, które powinny być zabezpieczone w miejsca postojowe. Rozpoznając odwołanie K. L. i Z. L. Wojewoda Pomorski decyzją z 1 grudnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z 5 lipca 2021 r. Organ ustalił, że K. L. jest współwłaścicielką działki nr [...] obręb [...] sąsiadującej z terenem inwestycji. Na przedmiotowej działce znajduje się budynek przedszkola, który usytuowany został przy granicy z działką inwestycyjną nr [...]. Z kolei przy granicy z działką skarżącej inwestor zamierza zlokalizować fundament pod "ogrodzenie/bramę, mające na celu optyczne zamknięcie przerwy w pierzei ulicy [...] (Tom II, rys. nr 3, rzut parteru, str. 87)". Budynek przy ul. [...] znajduje się również w strefie wpływów wtórnych oddziaływań wykopu (Tom II, rysunek palisady K08 - strona 161A projektu). W sporządzonej przez inwestora Ekspertyzie technicznej dotyczącej stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania budynków, uwzględniającej oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku, za lipieca 2019 r. (Tom I, strona 217 projektu), dokonano oceny oddziaływań wykopu na stan techniczny budynku. Zdaniem Wojewody powyższe przemawiało za uznaniem, że nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Z wykazu stron zamieszczonego w decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 12 lutego 2020 r., nr WUiA-V.6740.1510-5.2019.IG.300439, wynika, że K. L. była stroną postępowania zakończonego przedmiotową decyzją. Przesyłki kierowane do K. L., w tym decyzja o pozwoleniu na budowę z 12 lutego 2020 r., zostały jednak wysłane na nieprawidłowy adres, tj. na adres Z. L. podany w ewidencji gruntów. Strona wiec bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, co jest przesłanką wznowieniową. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów względem inwestycji objętej wznowionym postępowaniem, a w tym do zarzucanego naruszenia § 19 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w zakresie wymaganej odległości pomiędzy projektowanym wjazdem do zamkniętego garażu a oknami sąsiadującego budynku przedszkola przy ul. [...]. - Wojewoda uznał, że dla rozstrzygnięcia kwestii naruszenia wymaganych odległości zasadnicze znaczenie ma cel regulacji zawartej w § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Jej celem jest zaś zapewnienie odpowiedniej ochrony terenom i obiektom sąsiadującym przed uciążliwościami związanymi z użytkowaniem parkingu. Wobec tak zakreślonego celu istotne znaczenie przy stosowaniu norm z § 19 rozporządzenia ma zwartość miejsc postojowych w obrębie danego terenu, pozwalająca traktować dany teren jako źródło oddziaływania charakterystycznego dla parkingu i odróżniająca się pod tym względem od terenów otaczających. Według definicji legalnej "parking" to wydzielona powierzchnia terenu przeznaczona do postoju i parkowania samochodów, składająca się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują" (§ 3 pkt 25 rozporządzenia). Owo "wydzielenie" parkingu to jego funkcjonalne odróżnienie (wyodrębnienie) od terenów bezpośrednio sąsiadujących o odmiennym sposobie użytkowania. Definicja parkingu zakłada zatem istnienie następujących elementów: musi występować łącznie powierzchnia terenu przeznaczona do postoju i parkowania, która ma być wydzielona oraz muszą znajdować się na niej stanowiska postojowe. Z projektu inwestycji wynika, że obejmuje ona realizację 69 miejsc postojowych zlokalizowanych w parkingu podziemnym projektowanego budynku usługowo-mieszkalnego (Tom I, opis do projektu zagospodarowania terenu na stronie 8). Będzie miał więc zastosowanie § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 19 ust. 3 rozporządzenia, który nakazuje dochowanie odległości 20 m wobec sytuowania wjazdów do zamkniętego garażu w stosunku do okien budynku oświaty i wychowania. Jednocześnie należy mieć na względzie, że z § 19 wynika, że odległość miejsc postojowych od okien powinna być mierzona w poziomie, bez uwzględniania trzeciego wymiaru, w miejscu ich najmniejszego oddalenia od okien (ale nie od ściany z oknami). W przepisie mowa jest wyraźnie o "wjeździe do garażu zamkniętego", przy czym brak jest rozgraniczenia na garaż podziemny i naziemny. Tym samym uznać należy, że uregulowanie to dotyczy również wjazdów do garaży podziemnych, jednak w tym przypadku należy brać pod uwagę jedynie odległości pomiędzy wjazdem do garażu a najbliższymi oknami pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w obiektach opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania. W piśmie z 3 września 2020 r. inwestor przedstawił wyjaśnienia w powyżej kwestii, zgodnie z którymi odległość projektowanego wjazdu do garażu zamkniętego od okien budynku przedszkola wynosi 29,20 m. Jakkolwiek podany wymiar nie został przedstawiony w projekcie, z rzutu kondygnacji - 1 budynku wynika, że odległość części frontowej budynku przedszkola od bramy garażowej dzieli około 27 m. Do projektowanej części garażowej kondygnacji - 1 prowadzi wewnętrzna pochylnia. Natomiast odległość dzieląca wjazd do budynku i wrota garażowe wynosi ok. 20 m. Przedstawione okoliczności przemawiają, w ocenie organu odwoławczego, za uznaniem, że w sprawie nie doszło do naruszenia § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 19 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wojewoda Pomorski nie podzielił opinii skarżących, że analizowany wymiar dotyczył wjazdu do projektowanego budynku, który znajduje się w odległości ok. 6,6 m od budynku przy ul. [...] Podkreślono, że ustawodawca w § 19 rozporządzenia określa odległości miejsc postojowych od okien budynków oraz od granicy działki budowlanej, ponieważ negatywne oddziaływanie w postaci hałasu i spalin bierze się bezpośrednio z obszaru objętego postojem i parkowaniem samochodów. W przepisie tym wprowadzono wymogi w zakresie odległości, jakie powinny być zachowane od poszczególnych miejsc postojowych do granicy działki budowlanej oraz okien sąsiadujących budynków, warunkując ich wartość wielkością skupiska miejsc parkingowych. Mając na uwadze racjonalność działania ustawodawcy uznano, że ratio legis przepisu sprowadza się do umiejscowienia miejsc postojowych w sposób nie naruszający uprawnień właścicielskich podmiotów sąsiadujących z ich skupiskiem. Zatem część garażowa budynku znajduje się w odległości ok. 20 m od wjazdu do samego budynku, ponadto obszar pochylni prowadzącej do garażu podziemnego z zasady nie jest miejscem przeznaczonym ani na postój, ani na parkowanie samochodów. Wojewoda nie podzielił poglądu skarżących, zgodnie z którym odległość od okien budynków oświaty i wychowania, o której mowa w § 19 rozporządzenia, miałaby być liczona od wjazdu na działkę, dojazdów czy pochylni prowadzących do parkingów znajdujących się na terenie czy w kondygnacji podziemnej budynku oraz wskazał, że Prawo budowlane nie reguluje odległości okien w budynkach oświaty i wychowania od dróg publicznych czy dróg wewnętrznych obsługujących miejsca postojowe ani stanowiących wewnętrzną komunikację działki. Trudno również dopatrywać się surowszych wymogów odnoszących się do parkingu zlokalizowanego w kondygnacji podziemnej, aniżeli wobec parkingu zlokalizowanego na terenie nieruchomości. W przypadku skupiska miejsc postojowych zlokalizowanego na terenie działki przy pomiarze omawianych odległości również nie byłby brany pod uwagę dojazd do tego parkingu. Z kolei w kwestii obaw skarżących związanych z "posadowieniem słupa projektowanej dwukondygnacyjnej fasady w stosunku do istniejącego fundamentu słupa wspierającego kondygnację piętra budynku przedszkola", wyjaśniono, że przy granicy z działką nr [...] projekt przewiduje posadowienie słupa stalowo-żelbetowego na potrzeby ogrodzenia/bramy, stanowiącej lekką, stalową oraz całkowicie oddylatowaną od budynku przedszkola konstrukcję, która, według wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z 3 września 2020 r., ma na celu optyczne "zamknięcie" przerwy w pierzei ulicy [...]. Przedmiotowa brama stanowi element realizowanego według zaleceń planu miejscowego ciągu pieszego. Zgodnie z projektem zagospodarowania stopa fundamentowa tej bramy nie naruszy granicy sąsiedniej nieruchomości oraz zostanie posadowiona na głębokości ok. 1 metra (28,08 m n.p.m.), trudno więc dopatrywać się negatywnych oddziaływań związanych z prowadzeniem robót budowlanych na takiej głębokości. Wskazano, że do projektu budowlanego załączona została ekspertyza techniczna dotycząca stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania budynków, uwzględniająca oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku, w której dokonano oceny oddziaływań wykopu m.in. na stan techniczny budynku przy ul. [...]. Zgodnie z wnioskami znajdującymi się na stronie 231 projektu, wzniesienie obiektu w bezpośrednim sąsiedztwie budynków istniejących nie wpłynie niekorzystnie na stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania tych obiektów. Odnośnie zarzucanego przez skarżących braku "opisu skutecznego i bezpiecznego prowadzenia robót" organ wskazał na punkt 7.8. ww. ekspertyzy (strona 230 projektu) zawierający określone w nim zalecenia. Organ wyjaśnił też, że jednoznaczne wskazanie technologii prowadzenia prac oraz sprzętu, przy pomocy którego będą wykonywane roboty budowlane, nie jest wymagane przez rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935). Na stronie 121 projektu Tom II, zawierającego opis przyjętych rozwiązań konstrukcyjnych znajduje się również opis dotyczący zabezpieczenia wykopu - pkt 1.10.2. Niemniej na etapie projektu budowlanego nie ma konieczności opracowania szczegółowego projektu obudowy wykopu. Dokumentacja taka jest opracowywana na etapie organizacji robót budowlanych przed rozpoczęciem budowy. Tym samym żądanie przedłożenia tego opracowania na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę pozostaje nieuzasadnione. Kwestie ewentualnych sporów z tytułu szkody poniesionej przez właścicieli budynków sąsiadujących ze wznoszonym obiektem mogą być przedmiotem wywodzenia roszczeń o charakterze cywilnoprawnym, o ile zaistnieją po temu przesłanki np. z art. 415 k.c. Zdaniem Wojewody, nieuzasadnione jest też kwestionowanie przez skarżących zgodności zamierzenia z zapisami planu miejscowego, opierające się na braku definicji pokoi gościnnych i wynikającej z tego kwalifikacji projektowanych lokali z pokojami gościnnymi jako mieszkań, dla których nie zapewniono w projekcie wymaganych miejsc postojowych. Zgodnie z zapisami § 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. rejon ulicy [...] w mieście G. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Gdańska nr X/219/15 z dnia 28 maja 2015 r. (Dz.Urz.Woj.Pom. z dnia 10 lipca 2015 r. poz. 2126) - karta terenu 005-M/U32, przeznaczenie terenu stanowi zabudowa mieszkaniowo-usługowa zawierająca zabudowę mieszkaniową intensywną, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 i usługową, o której mowa w § 3 ust. 3 pkt 1 i 2, w proporcji dla terenu: usługi minimalnie 50% pow. użytkowej. W § 3 ust. 3 pkt 1 planu określono, że zabudowa usługowa obejmuje: zabudowę usługową komercyjną i publiczną: a) z wyłączeniem: stacji paliw, warsztatów samochodowych blacharskich i lakierniczych, stacji obsługi samochodów ciężarowych i autobusów, b) dopuszcza się: parkingi i garaże dla samochodów osobowych, salony samochodowe (z serwisem), małe hurtownie do 2000 m2 powierzchni użytkowej, budynki zamieszkania zbiorowego, mieszkania integralnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W § 3 ust. 3 pkt 2 planu wymieniono usługi sportu i rekreacji. Z kolei ust. 9 pkt 2 karty terenu 005-M/U32 dotyczący parkingów dla samochodów osobowych i rowerów stanowi, że "w przypadku zmian funkcji w obszarze rehabilitacji, o których mowa w ust. 14, na funkcje oznaczone w § 5 indeksem** dopuszcza się dowolne zmniejszenie liczby miejsc postojowych w stosunku do określonej w § 5 łącznie z całkowitą rezygnacją z nich. Indeksem ** oznaczone zostały w § 5 m.in. hotele (pkt 6 tabeli zawierającej wskaźniki parkingowe), czy pensjonaty, pokoje gościnne, obiekty świadczące usługi hotelarskie (pkt 7 tej tabeli). Ponadto, zawarte w ust. 14 ww. karty terenu ustalenia dotyczące oznaczonych na rysunku planu obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej oraz obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji, określają planowane działania, które obejmują m.in. wprowadzenie nowej zabudowy mieszkaniowo-usługowej (ust. 14 pkt 1 lit. a). Tym ustaleniom planu miejscowego odpowiada, zdaniem Wojewody, projektowane zamierzenie, które obejmuje budowę budynku usługowo-mieszkalnego. Z opisu do projektu zagospodarowania terenu wynika, że wejście główne do budynku projektuje się od ul. S. poprzez zlokalizowany na parterze obszerny hall recepcyjny. Zachodnie skrzydło kwartału zajmują niewielkie lokale z pokojami/pomieszczeniami gościnnymi dla działalności komercyjnej, wschodnie zaś mieszkania o zróżnicowanej strukturze (Tom I projektu strona 6 projektu). Na rzutach poszczególnych kondygnacji wyraźnie oznaczono część mieszkalną (razem 51 lokali) oraz część przeznaczoną na lokale z pokojami gościnnymi dla działalności komercyjnej (razem 86 lokali). Obie części na kondygnacji 1-4 fizycznie oddziela przegroda, są one bowiem dostępne z różnych klatek schodowych. Na parterze znajdują się ponadto dwa lokale handlowo-usługowe, fitness oraz pralnia. Z wyliczeń przedstawionych na stronie 7-8 projektu wynika, że łącznie powierzchnia usług wynosi 54,68% powierzchni użytkowej. Biorąc pod uwagę wskaźnik obliczania miejsc postojowych dla samochodów osobowych w odniesieniu do mieszkań, tj. 1,2 na jedno mieszkanie*51=61,2 oraz postanowienia przywołanego ust. 9 pkt 2 karty terenu, realizacja 69 miejsc postojowych w parkingu podziemnym realizuje wymogi planu miejscowego. Bez znaczenia pozostaje w tym względzie powoływanie się przez skarżących na brak definicji pokoju gościnnego, ponieważ plan miejscowy dopuszcza dowolne zmniejszenie liczby miejsc postojowych, łącznie z całkowitą rezygnacją z nich, nie tylko w odniesieniu do pokoi gościnnych. W myśl art. 3 punkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 2211), działalność polegająca na tzw. krótkoterminowym wynajmie mieszkań jest usługą hotelarską. Wojewoda wyjaśnił też, że postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i postępowanie w przedmiocie udzielenia zezwolenia na wycięcie drzew to dwa odrębne i niezależne postępowania administracyjne. Żaden z przepisów Prawa budowlanego nie stanowi o konieczności posiadania zezwolenia na wycięcie drzew, by móc się ubiegać o pozwolenie na budowę. Ponadto, z wyjaśnień przedstawionych przez inwestora przy piśmie z 3 września 2020 r. wynika, że "zgodnie z wykonanym przez uprawnionego specjalistę opracowaniem pn. Inwentaryzacja zieleni i gospodarka drzewostanem na terenie położonym przy ul. [...] w G., dz. nr [...]-[..], H. C., Gdańsk, lipiec 2019 r.), przeznaczone do usunięcia drzewa są mało wartościowe, w dużej części objęte posuszem oraz objawami zamierania, wymagające wycinki sanitarnej". Inwestor powołując się na uzgodnienie z Gdańskim Zarządem Dróg i Zieleni z 30 października 2019 r. wyjaśnił również w przedmiotowym piśmie, że w ramach inwestycji przewiduje się nasadzenie siedmiu nowych drzew oraz licznych krzewów. W kwestii grupy drzew izolujących plac zabaw przedszkola od projektowanego budynku wyjaśniono, że wzdłuż zachodniej granicy terenu inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego S. rejon ulicy [...] w mieście G. - karta terenu nr 005-M/U32, przewiduje w § 12 ust. 6 pkt 2 określającym zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ciąg pieszy łączący ulicę S. (013-KD80) z ulicą O. (014-KD80), jego przebieg prezentuje część rysunkowa planu. W § 12 ust. 18 pkt 1 planu sformułowano również zalecenia lokalizacji ciągu pieszego, o którym mowa w ust. 6 pkt 2 na granicy działek nr [...] i nr [...] oraz jej przedłużeniu w kierunku ulicy [...]. Te ustalenia planu inwestycja realizuje, projektując w tym miejscu chodnik, co więcej, plan miejscowy w części rysunkowej nie przewiduje na analizowanym obszarze drzew do zachowania. K. L. i Z. L. w skardze na powyższą decyzję zarzucili organowi naruszenie: 1. § 19 ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że odległość 20 m wymagana od wjazdu do zamkniętego garażu w stosunku do okien budynku przedszkola przy ul. S. w Gdańsku powinna być liczona jako suma długości pochylni wynoszącej ok. 20 m. i odległości od wjazdu do garażu (gdzie zaczyna się pochylnia) do okien budynku przedszkola (6,6 m). 2. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów zgłoszonych przez skarżących w stosunku do ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania budynku przedszkola przy ul. S. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 5 lipca 2021 r. Zdaniem skarżących, istnieje zasadnicza różnica pomiędzy treścią § 19 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a treścią podaną przez organ odwoławczy, gdyż przepis ust. 3 dotyczy określenia odległości wymaganych do sytuowania wjazdu do garażu zamkniętego, a nie odległości miejsc postojowych w stosunku do okien budynku oświaty i wychowania. Błędne odczytanie przepisu § 19 ust. 3 rozporządzenia miało wpływ na dalszą argumentację organu odwoławczego w kierunku zachowania odległości "miejsc postojowych" zamiast odległości wjazdu do garażu od okien w budynku przedszkola. Przyjmując, że część garażowa budynku zawierająca 60 miejsc postojowych, przegrodzona wrotami garażowymi, znajduje się w odległości ok. 20 m od wjazdu do garażu, organ prezentuje pogląd, iż zachowana jest odległość od miejsc postojowych, określona w § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, co jest nieuzasadnioną interpretacją tego przepisu. Zgadzając się w pełni ze stanowiskiem organu odwoławczego, że "wyznaczone w § 19 rozporządzenia odległości mają przeciwdziałać uciążliwościom pochodzącym z miejsc postojowych w postaci hałasu pojazdów oraz spalin podkreślono, że Wojewoda wskazując na cel wyznaczenia tych odległości nie wziął pod uwagę konieczności uwzględnienia interesu skarżących wynikającego z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Interes ten został pominięty przez organ odwoławczy, który stosując w sposób niedopuszczalny wykładnię rozszerzającą przepisów na niekorzyść strony będącej właścicielem budynku przedszkola na nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu, uznał w rezultacie za dopuszczalne usytuowanie wjazdu pochylnią do garażu w odległości 6,6 m od budynku przedszkola mającego ścianę od ul. [...] zaopatrzoną w otwory okienne i drzwiowe. Uciążliwości powodowane przez hałas i spaliny samochodów dużej liczby samochodów wjeżdżających i wyjeżdżających z garażu koncentrowane będą głównie przy wjeździe do garażu, co niewątpliwie stanowić może zwiększenie zagrożenia dla zdrowia i bezpieczeństwa dzieci korzystających z przedszkola. Skarżący wskazali też, że Wojewoda nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do zarzutu odwołania dotyczącego ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego budynku przedszkola przy ul. [...] ze względu na brak uprzedniego wykonania inwentaryzacji budowlanej oraz brak przeprowadzenia jakiejkolwiek wizji z zewnątrz i wewnątrz budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 19 ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazano, że przedmiotem udzielonego pozwolenia na budowę jest budynek usługowo-mieszkalny, w którym została zaprojektowana na kondygnacji -1 jedynie część garażowa, do której prowadzi wewnętrzna pochylnia. W ocenie organu odwoławczego, wjazd do budynku, stanowiący niczym nieprzedzielony otwór w ścianie budynku, nie jest równoznaczny z wjazdem do zamkniętego garażu, o którym mowa w § 19 ust. 3 rozporządzenia, ponieważ odległość dzieląca wjazd do budynku i wrota garażowe zlokalizowane wewnątrz tego budynku na kondygnacji -1 wynosi ok. 20 m. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zauważono, że budynek przy ul. [...] znajduje się w strefie wpływów wtórnych, a nie bezpośrednich oddziaływań wykopu pod projektowany budynek (Tom II, rysunek palisady K08 - strona 161A projektu). Przy granicy z działką nr [...] projekt przewiduje natomiast posadowienie słupa stalowo-żelbetowego na potrzeby ogrodzenia/bramy, stanowiącej lekką, stalową oraz całkowicie oddylatowaną od budynku przedszkola konstrukcję, która zostanie posadowiona na głębokości ok. 1 metra. Zdaniem Wojewody, projektowana inwestycja nie oddziałuje zatem w sposób znaczny na nieruchomość należącą do skarżących. Ponadto wyjaśniono, że zgodnie z § 206 w związku z § 204 ust. 5 rozporządzenia wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powinno być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Sformułowanie użyte w tym przepisie nie oznacza, że sporządzenie ekspertyzy technicznej poprzedza wydanie decyzji o pozwolenie na budowę, ale jedynie, że następuje przed przystąpieniem do robót budowlanych. W piśmie procesowym z 15 lutego 2022 r. uczestnik postępowania inwestor – I. S.A. z siedzibą w G. wniosło o oddalenie skargi nie podzielając zarzutów i argumentów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zażył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu i na podstawie akt sprawy. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody Pomorskiego utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z 5 lipca 2021 r., którą stwierdzono wydanie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 12 lutego 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku usługowo – mieszkalnego z garażem podziemnym i towarzyszącą infrastrukturą w Gdańsku przy ul. [...]., [...] i [...]. z naruszeniem prawa z uwagi na brak udziału w postępowaniu skarżącej K. L. i odmówiono jej uchylenia stwierdzając, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przeprowadzona przez Sąd, w wyżej określonych granicach kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd stwierdził bowiem zarówno braki w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło do przedwczesnego zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i wadliwą interpretację przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), zwanego dalej rozporządzeniem, która miała wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja wydana została w toku postępowania wznowionego w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 12 lutego 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku usługowo – mieszkalnego z garażem podziemnym i towarzyszącą infrastrukturą w G. przy ul. [...], [...] i [...] Skarżąca K. L., pozbawiona bez swojej winy udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla powyższej inwestycji, wystąpiła do organu z pismem zatytułowanym "odwołanie", które prawidłowo zakwalifikowane zostało przez organy administracji jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją Prezydenta Miasta z 12 lutego 2020 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Spełnienie wymogów formalnych wniosku oraz istnienie przesłanki wznowieniowej nie było przedmiotem zastrzeżeń organów, stron ani Sądu. Kontrolowane postępowanie prowadzone było w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego służącym weryfikacji decyzji ostatecznych. W myśl art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli, zachodzą określone w nim przesłanki, m.in. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4), tak jak w niniejszej sprawie. Nadto, przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego określają przepisy art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z 12 lutego 2020 r. wznowił postępowanie administracyjne, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., z powodu pozbawienia skarżącej udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji zlokalizowanej na działkach sąsiadujących bezpośrednio z jej nieruchomością o nr [...] w G. przy ul. [...]. Efektem przeprowadzonej we wznowionym postępowaniu kontroli projektu budowlanego budynku na działkach przy ul. [...], [...] i [....] w G. było stwierdzenie przez Prezydenta Miasta, zaakcentowane przez Wojewodę, że wskutek wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z tego powodu, Prezydent Miasta, na podstawie art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a., stwierdził wyłącznie, że decyzja z 12 lutego 2020 r. wydana została z naruszeniem prawa, albowiem bezpodstawnie pozbawiono uczestnictwa w postępowaniu właścicielki działki nr [...]. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że instytucja wznowienia postępowania stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą wskazaną enumeratywnie w k.p.a. Celem wznowienia postępowania jest sprawdzenie, czy któraś z tych wad postępowania nie wpłynęła na treść decyzji. Zaznaczyć trzeba jednak, że wszczęcie postępowania wznowieniowego nie przesądza jeszcze o treści nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Dopiero wyniki postępowania przeprowadzonego w tym trybie pozwalają określić, czy wskazana na początku, jako podstawa wszczęcia postępowania, wada proceduralna rzeczywiście wystąpiła, oraz czy wystąpienie tej wady miało wpływ na treść rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie. Stosownie do ustaleń, organ podejmuje jedno z rozstrzygnięć określonych w art. 151 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Jednocześnie ustawodawca w art. 151 § 2 k.p.a. przewidział rozstrzygnięcie podejmowane w sytuacji wystąpienia negatywnych przesłanek uchylenia decyzji ostatecznej, mimo zaistnienia przesłanek wznowieniowych. Przepis ten bowiem stanowi, że gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Natomiast w myśl art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z powyższego wynika, że jeżeli we wznowionym postępowaniu organ stwierdzi wystąpienie przesłanek wznowieniowych przy jednoczesnym wystąpieniu przesłanek negatywnych z art. 146 k.p.a., to wyda decyzję, w której stwierdzi, że decyzja będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego została wydana z naruszeniem prawa i wskaże konkretne okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Z taką sytuacją mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie. Prezydent Miasta, a za nim Wojewoda uznali, że pomimo zawinionego przez organ architektoniczno – budowlany pozbawienia skarżącej uczestnictwa w postępowaniu o pozwolenie na budowę budynku usługowo–mieszkaniowego na działkach bezpośrednio sąsiadujących z jej nieruchomością, decyzja o pozwoleniu na budowę kończąca to postępowania jest prawidłowa i organ nie podjąłby decyzji o innej treści. Sąd uznał, że stanowisko organów jest przedwczesne ze względu na uchybienia w zakresie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego oraz w zakresie wykładni przepisów prawa materialnego, w tym przepisów rozporządzenia, i wadliwego ich zastosowania. Wskazać bowiem należy, że zakończenie postępowania decyzją stwierdzającą wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa może nastąpić wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania co do podstaw wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy. Tylko rozstrzygnięcie istoty sprawy pozwala na pełne stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, otwierając drogę do wystąpienia z roszczeniem o odszkodowanie. Tak więc wystąpienie drugiej przesłanki negatywnej dopuszczalności uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 146 § 2 k.p.a.) nie daje podstaw do uchylenia się przez organ od kompleksowego rozstrzygnięcia sprawy. Tylko w takim przypadku można bowiem ustalić tożsamość treści rozstrzygnięcia. Powinnością organów było zatem ponowienie czynności postępowania, w tym czynności dowodowych z udziałem pominiętej strony, a następnie, po rozpatrzeniu podnoszonych przez tę stronę zarzutów i wniosków, dokonanie oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wymienione wyżej czynności winny umożliwić stwierdzenie, czy mimo nieuczestniczenia przez stronę w dotychczasowym postępowaniu, organ orzekający wydał prawidłową decyzję zezwalającą na budowę budynku mieszkalno-usługowego, uwzględniającą słuszne interesy stron w granicach dopuszczonych przez prawo. Oznacza to, że organ architektoniczno – budowlany we wznowionym postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę ma obowiązek ponownie merytorycznie rozpoznać tę sprawę w zakresie wyznaczonym przez przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333), zwanej dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471). Przepis art. 26 ustawy nowelizującej stanowi, że terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (12 miesięcy od 19 września 2020 r.) inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. W takiej sytuacji, na mocy art. 27 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy, do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych przepisy Prawa budowlanego stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane, 3) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Natomiast stosownie do treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, a jak wyjaśnia przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma bowiem charakteru uznaniowego. Organ nie może zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd podzielił stanowisko organów o zgodności przedmiotowej inwestycji w kształcie zaproponowanym przez inwestora z ustaleniami obowiązującego na terenie objętym inwestycją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. rejon ulicy [...] w mieście G. zatwierdzonego uchwałą Nr X/219/15 Rady Miasta Gdańska z dnia 28 maja 2015 r. Podkreślić przy tym należy, że weryfikacja zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym wymaga dokonania wykładni jego postanowień z uwzględnieniem zasady wynikającej z art. 7a § 1 k.p.a. Teren inwestycji objęty jest strefą planistyczną oznaczoną symbolem 005-M/U32, któremu przypisano przeznaczenie po zabudowę mieszkaniowo-usługową, zawierającą zabudowę mieszkaniową intensywną, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 i usługową, o której mowa w § 3 ust. 3 pkt 1 i 2, w proporcji dla terenu: usługi minimalnie 50% pow. użytkowej. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 planu przez zabudowę mieszkaniową intensywną rozumie się domy mieszkalne powyżej 4 mieszkań. Natomiast w ramach zabudowy usługowej komercyjnej i publicznej, zgodnie z § 3 ust. 3 pkt 1 planu, dopuszcza się: parkingi i garaże dla samochodów osobowych, salony samochodowe (z serwisem), małe hurtownie do 2000 m2 powierzchni użytkowej, budynki zamieszkania zbiorowego, mieszkania integralnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wyłączona jest zabudowa w postaci: stacji paliw, warsztatów samochodowych blacharskich i lakierniczych, stacji obsługi samochodów ciężarowych i autobusów. Przepis § 3 ust. 3 pkt 2 przewiduje sport i rekreację. Ze względu na to, że w § 12 w karcie terenu 005-M/U32, określając przeznaczanie terenu w sposób wyraźny odesłano do usług określonych w § 3 ust. 3 pkt 1 i 2 planu, nie ma wątpliwości, że dopuszczono tym samym przeznaczenie terenu pod budynki zamieszkania zbiorowego. Wskazać należy, że to precyzyjne odesłanie do § 3 ust. 1 i § 3 ust. 3 pkt 1 i 2 planu zawarte w § 12 karcie terenu 005-M/U32 powoduje, że nie odnosi się do niego ograniczenie możliwości realizacji na terenach zabudowy mieszkaniowej tylko wybranych budynków zamieszkania zbiorowego, niekolizyjnych z funkcją mieszkaniową, np.: schronisk socjalnych, internatu, domu studenckiego, domu rencistów, domu zakonnego, domu dziecka, z wyłączeniem obiektów hotelarskich, o których mowa w § 3 ust. 2 pkt 2 planu. We wskazanej karcie terenu nie ma bowiem odesłania do powyższego przepisu. Tylko taka interpretacja postanowień planu, mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, spełnia wymogi art. 7a § 1 k.p.a. W tej sytuacji za dopuszczalne należało uznać połączenie funkcji zabudowy mieszkaniowej intensywnej z funkcją usługową, którą w rozumieniu postanowień planu, są m.in. budynki zamieszkania zbiorowego. Pojęcie budynku zamieszkania zbiorowego definiowane jest w § 3 pkt 5 rozporządzenia jako budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny. W świetle powyższej definicji desygnatem pojęcia budynku zamieszkania zbiorowego może być również budynek składający się z lokali z pokojami gościnnymi, w których może być realizowana usługa hotelowa w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2211), zwanej dalej u.u.h., polegająca na krótkotrwałym, ogólnie dostępnym wynajmowaniu domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych. Istota tej usługi i charakteru funkcji w jej ramach realizowanej polega na krótkotrwałym, okresowym wynajmie m.in. mieszkań i pokoi. Zgodzić należy się z organami, że w myśl postanowień § 12 ust. 9 pkt 2 lit. b planu, w przypadku zmian funkcji istniejących w obszarze rehabilitacji, o którym mowa w ust. 14, na funkcje oznaczone w § 5 indeksem ** dopuszcza się dowolne zmniejszenie liczby miejsc postojowych w stosunku do określonej w § 5 łącznie z całkowitą rezygnacją z nich. Z części graficznej planu wynika, że strefa planistyczna oznaczona symbolem 005-M/U32 znajduje się w granicach obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej, co oznacza, że zmiana istniejącej tam funkcji na funkcje m.in. takie, jak pensjonaty, pokoje gościnne, obiekty świadczące usługi hotelarskie, może odbywać się z uprzywilejowaniem polegającym na możliwości zmniejszenia wydanej liczby miejsc postojowych lub całkowitej rezygnacji z miejsc postojowych. W tym kontekście rezygnacja z miejsc postojowych dla lokali z pokojami gościnnymi, z którą mamy do czynienia w zatwierdzonym projekcie budowlanym, nie narusza postanowień planu. Uznać jednocześnie należy, że w tym zakresie regulacja planu stanowi regulację szczególną, wyjątkową względem przepisów § 18 rozporządzenia, który w ust. 1 stanowi, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W planie obowiązującym na terenie inwestycji nie mamy bowiem do czynienia z brakiem określenia ilości miejsc postojowych dla poszczególnych funkcji, który można byłoby uzupełnić posiłkując się przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2404) i doprowadzić do zadośćuczynienia wymogom § 18 rozporządzenia. W planie tym bowiem wyraźnie i w sposób zamierzony gmina zwolniła inwestorów z obowiązku urządzenia miejsc postojowych w obszarach rehabilitacji obejmujących m.in. nową zabudowę mieszkaniowo-usługową. Taka wyjątkowa regulacja planistyczna nie pozwala na stwierdzenie niezgodności z wymogami warunków technicznych braku urządzenia miejsc postojowych dla 86 lokali z pokojami gościnnymi. Zauważyć jednak należy, że wydając pozwolenie na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej muszą dokonać nie tylko oceny zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem obowiązującym na tym obszarze, ale również ustalić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). O ile organy zweryfikowały zgodność projektu budowlanego z planem miejscowym obowiązującym dla obszaru inwestycji, o tyle nie zbadały we wszystkich aspektach, czy projektowany budynek, łączący zasadnicze, dwie odmienne funkcje mieszkaniową i zamieszkania zbiorowego, spełnia wymogi warunków technicznych określone w rozporządzeniu. Wskazać należy, że na gruncie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie zdefiniowano pojęcia "lokale z pokojami gościnnymi". Nie definiuje tego pojęcia również plan. Rozporządzenie zawiera normatywną definicję mieszkania, przez które należy rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego (§ 3 pkt 9). Rozporządzenie definiuje również pojęcia "pomieszczenia mieszkalnego" jako pokoju w mieszkaniu, a także sypialni i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego, a także pojęcia pomieszczenia pomocniczego, pomieszczenia technicznego, pomieszczenia gospodarczego i lokalu użytkowego, przez który rozumieć należy jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Powyższe oznacza, że zaprojektowane przez inwestora w niniejszej sprawie lokale z pokojami gościnnymi są w istocie lokalami użytkowymi z pomieszczeniami mieszkalnymi, w tym pomieszczeniami do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego, przeznaczonymi do okresowego pobytu ludzi, co odróżnia je od mieszkań przeznaczonych na pobyt stały i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego. Organ rozstrzygający we wznowionym postępowaniu o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest ocenić, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy projekt zagospodarowania terenu spełnia wymogi przepisów o warunkach technicznych, a ustalenia i rozważania w tej materii odzwierciedlić w uzasadnieniach decyzji obu instancji (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). W niniejszej sprawie przeprowadzona przez organy ocena warunków technicznych jest nieprawidłowa w zakresie spełnienia wymogów z § 19 rozporządzenia oraz niekompletna w pozostałym zakresie. W pierwszej kolejności, w ocenie Sądu, organy błędnie interpretując przepisy § 19 ust. 1-3 rozporządzenia, uznały, że przewidziany w projekcie zagospodarowania terenu wjazd do garażu podziemnego w budynku usługowo–mieszkaniowym, przewidującego 69 miejsc postojowych, spełnia wymogi odległości od okien budynku przedszkola usytuowanego na działce skarżącej bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji. Przepis § 19 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się do sytuowania wjazdów do zamkniętego garażu w stosunku do okien budynku opieki zdrowotnej, budynku oświaty i wychowania, a także placów zabaw i boisk dla dzieci i młodzieży. § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia przewiduje, że odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, dla samochodów osobowych nie może być mniejsza niż 20 m - w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych. Natomiast § 19 ust. 2 pkt 1 lit. c stanowi, że stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż - dla samochodów osobowych - 16 m - w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych. Przy pomiarze tych odległości należy brać pod uwagę treść § 9 ust. 3 rozporządzenia dotyczący liczenia odległości (wymiarów), który został umieszczony w dziale I "Przepisy ogólne", co jest celowym zabiegiem ustawodawcy. Przepisy ogólne danego aktu wyznaczają bowiem kierunek interpretacji dalszych przepisów zawartych w akcie prawnym. Zgodnie z § 9 ust. 3 rozporządzenia określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. Decydujące dla prawidłowej interpretacji wymogów z § 19 ust. 3 rozporządzenia jest cel tej regulacji prawnej. Celem zaś jest ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich przed uciążliwym działaniem – w tym przypadku - wjazdu do zamkniętego garażu przewidującego 69 miejsc postojowych, którego eksploatacja powodować będzie uciążliwości wynikające z emisji spalin i hałasu. O ile bowiem § 19 ust. 1 odnosi się do odległości miejsc postojowych od określonych obiektów, a § 19 ust. 2 do odległości miejsc postojowych od granicy działki, to § 19 ust. 3 stanowi o zachowaniu odległości wjazdu do zamkniętego garażu od okien m.in. budynku oświaty i wychowania. Brak jest podstaw prawnych do tego, ażeby odległość z § 19 ust. 3 rozporządzenia mierzyć od bramy garażowej. Nie wynika to z pewnością z brzmienia powyższego przepisu, który wyraźnie posługuje się tylko terminem "wjazdu", a sprzeciwia się temu również wykładnia systemowa i funkcjonalna uwzględniająca dyspozycję § 9 ust. 3 rozporządzenia i wymóg najmniejszego oddalenia. Z kolei w § 102 pkt 2 rozporządzenia ustawodawca określając wymogi techniczne garażu wskazał wyraźnie wjazdy i wrota garażowe, co oznacza, że rozróżnia te dwa elementy zabudowy. Przepis § 279 rozporządzenia stanowi natomiast dowód na to, że jeśli ustawodawca chciał określić odległość od wrót garażu do okien budynku, to uczynił to precyzyjnie. W konsekwencji nadużyciem jest stwierdzenie, że odległość, o której mowa w § 19 ust. 3 rozporządzenia, to odległość od bramy garażowej do okien budynku przedszkola. Poza tym, zgodnie z wymogami § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1935), część rysunkowa, sporządzona na mapie, z uwzględnieniem § 7, powinna określać granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową. Zatem brak zwymiarowania odległości wjazdu do garażu podziemnego w projektowanym budynku w stosunku do okien budynku przedszkola nie dawał podstaw do sformułowania jednoznacznych ocen odnośnie zadośćuczynienia wymogom z § 19 ust. 3 rozporządzania. Jeśli zaś chodzi o prawidłowe zabezpieczenie interesów osób trzecich w całym procesie budowlanym, który ze względu na położenie inwestycji, bezpośrednio na nie oddziałuje, to niewątpliwe ustalenia faktyczne są niezbędne do tego, ażeby móc formułować wiążące oceny. Nadto, organy obu instancji w niniejszej sprawie w ogóle nie odniosły się do kwestii związanych z przesłanianiem obiektów budowlanych (§ 13), nasłonecznieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57), nasłonecznieniem pokoi mieszkalnych (§ 60), oraz warunkami ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i n.). Obowiązkiem właściwego organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny nasłonecznienia, przesłaniania i zacieniania oraz prawidłowego zabezpieczenia przeciwpożarowego, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować bądź merytorycznie zakwestionować (por. wyrok NSA z 3 listopada 2016 r., II OSK 191/15; wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r., II OSK 1138/10, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). O ile elementem projektu budowlanego uczyniono analizę przesłaniania i zacieniania sąsiednich budynków istniejących, o tyle nie sporządzono analizy nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych i pokoi mieszkalnych w projektowanym budynku. Tymczasem analiza spełnienia wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych powinna być sporządzona przez projektanta i stanowić element opisu projektu zagospodarowania terenu. Do obowiązków projektanta budowlanego, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, należy bowiem nie tylko opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, ale również wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2011 r., II OSK 927/10, LEX nr 1083708). Obowiązek wykazania, że powyższe wymogi zostały spełnione spoczywa na inwestorze, a ich weryfikacja obciąża organ. Jeśli organ nie oceni spełnienia przez projekt budowlany wymogów technicznych to decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę jest przedwczesna i wymyka się kontroli sądu administracyjnego. Sąd nie może w takiej sytuacji zastępować organów architektoniczno – budowlanych i uzupełniać za nich weryfikacji niezbędnych wywodów. W niniejszej sprawie, ze względu na zaprojektowanie budynku o funkcji mieszanej, usługowo – mieszkaniowej, w ramach której w jednym budynku współistnieć będą zarówno mieszkania (część wielomieszkaniowa), jak i lokale, w których realizowane będą usługi hotelowe (pokoje gościnne, część zamieszkania zbiorowego), sprawdzenie zgodności z wymogami bezpieczeństwa pożarowego, odmiennymi dla budynków mieszkaniowych i dla budynków zamieszkania zbiorowego, było szczególnie istotne. Organy temu obowiązkowi uchybiły. Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skarżących odnośnie niedostatków ekspertyzy technicznej sporządzonej na podstawie § 206 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, że w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5 (wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania), budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Do projektu budowlanego dołączono ekspertyzę techniczną obejmującą stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania budynków, uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku, sporządzoną przez A. T. i P. G. W toku postępowania inwestor, w oparciu o przedłożone rysunki usytuowania projektowanej bramy nowego budynku względem istniejącego budynku przedszkola, w tym zwłaszcza jego fundamentu doprecyzował, że projektowana konstrukcja bramy wykonana może być jako całkowicie oddylatowana od budynku przedszkola i posadowiona na również oddylatowanej, asymetrycznej stopie fundamentowej. Wskazano, że wykonane odkrywki fundamentu przedszkola wykazały, że sąsiadujące z bramą fundamenty budynku przedszkola wykonane zostały jako asymetryczne stopy, nie wchodzące na teren lokalizacji inwestycji, posadowione na głębokości 1,0 m poniżej poziomu terenu. Stwierdzono, że przyjęte rozwiązanie pozwala na realizację nowego przedsięwzięcia bez jakiejkolwiek ingerencji w konstrukcję i strukturę istniejącego budynku przedszkola. W ocenie Sądu, zarówno ekspertyza techniczna, jak i dokumentacja ją uzupełniająca, obejmująca okoliczności wskazane w § 206 ust. 1 rozporządzenia, wykazała w sposób wystarczający do rozstrzygnięcia, że wzniesienie projektowanego budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu przedszkola nie spowoduje zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Strona skarżąca przez cały tok postępowania nie przedstawiła natomiast argumentów mogących podważyć twierdzenia zawarte w ekspertyzie, stanowiącej element składowy projektu budowlanego, za którego sporządzenie zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej odpowiedzialność ponoszą projektanci (art. 20 ust. 2 i 4 Prawa budowlanego). Sąd uznał, że inwestor w sposób wystarczający wykazał, że przyjęte rozwiązania projektowe nie spowodują zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników budynku przedszkola oraz niepogorszenia warunków jego eksploatacji. Również stanowisko orzekających organów odnośnie akcentowanych w toku postępowania administracyjnego zastrzeżeń skarżących do likwidacji zadrzewienia na działkach objętych inwestycją Sąd uznał za trafne. Wszelkie działania związane z usuwaniem drzew czy krzewów podlegają reżimowi ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 916) i stanowią odrębny od pozwolenia na budowę etap procesu inwestycyjnego, podlegający kontroli organów administracji. Co istotne, wydanie pozwolenia na budowę nie jest uzależnione od uprzedniego uzyskania pozwolenia na usunięcie drzew. Kwestia możliwości usunięcia zadrzewienia z działek na potrzeby realizacji inwestycji nie stanowi przedmiotu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę ani też nie stanowi zagadnienia wstępnego dla tego postępowania. Brak jest podstawy prawnej, która nakładałaby na inwestora obowiązek dołączania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów do wniosku o pozwolenie na budowę. To inwestora obciąża ryzyko, że w przypadku nieuzyskania zezwolenia na wycinkę drzew nie zdoła zrealizować przedsięwzięcia, na którego realizację posiada pozwolenie na budowę. Sąd uznał, że braki postępowania wyjaśniającego oraz nieprawidłowa wykładania mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego, w tym rozporządzenia o warunkach technicznych, uniemożliwiły uznanie zaskarżonej decyzji za zgodną z prawem. We wznowionym postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę, organ przed podjęciem decyzji odnośnie dalszych losów ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę ponownie musi rozpoznać istotę tej sprawy analizując projekt budowlany w kontekście jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska, zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Dopiero, gdy organ potwierdzi, że spełnione zostały wszystkie przewidziane prawem wymogi do wydania pozwolenia na budowę może przyjąć, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej i odstąpić od jej uchylenia, stwierdzając wyłącznie wydanie jej z naruszeniem prawa, na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Pomorskiego, uznając, że organ ten ma, w ramach możliwości wynikających z art. 136 k.p.a., kompetencje do usunięcia dostrzeżonych nieprawidłowości zgodnie z oceną prawną i wytycznymi sformułowanymi w uzasadnieniu wyroku. Organ odwoławczy winien zbadać, czy planowana inwestycja, w kształcie objętym zatwierdzonym projektem budowlanym, spełnia wymogi określone w przepisach techniczno-budowlanych, a zwłaszcza wynikające z § 19 ust. 3, § 13, § 57, § 60 oraz § 270 i następnych rozporządzenia i podjąć rozstrzygnięcie adekwatne do poczynionych ustaleń. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 202 § 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając solidarnie na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania w wysokości 697 zł, na które oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na wniosek skarżących i brak sprzeciwu pozostałych stron.