II OSK 2344/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stankowski sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy sekretarzy sądowy Katarzyna Zychora po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 119/22 w sprawie ze skargi K. L. i Z. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza solidarnie od K. L. i Z. L. na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 957 (dziewięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. L. i Z. L. (dalej skarżący) na decyzję Wojewody [...] (dalej: organ, Wojewoda) z [...] grudnia 2021 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wyrokiem z 20 lipca 2022 r. o sygn. II SA/Gd 119/22, uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wydanego wyroku wskazano między innymi, że zaskarżona decyzja Wojewody nie może się ostać, a to z uwagi na nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie przed tym organem, który dopuścił się naruszenia prawa materialnego w zakresie oceny spełnienia przez projektowaną inwestycję warunków odległościowych przewidzianych w § 19 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.; dalej "RWT") oraz nie dokonał dostatecznej analizy zgodności dokumentacji projektowej z § 13, 57, 60 oraz § 271 i nast. RWT. Sąd I instancji stwierdził, że organy "nie odniosły się do kwestii związanych z przesłanianiem obiektów budowlanych (§ 13), nasłonecznieniem pomieszczeń przeznaczonych no pobyt ludzi (§ 57), nasłonecznieniem pokoi mieszkalnych (§ 60) oraz warunków ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast)", wskazał również, że organy "nie zbadały we wszystkich aspektach, czy projektowany budynek, łączy zasadnicze dwie odmienne funkcje mieszkaniową i zamieszkana zbiorowego, spełnia wymogi warunków technicznych określonych w rozporządzeniu". Sąd I instancji podał, że za "wjazd" do garażu podziemnego zaprojektowanego w inwestycji nie mogą być uznane zaprojektowane wrota do tego garażu znajdujące się pod ziemną. O ile § 19 ust. 1 RWT odnosi się do odległości miejsc postojowych od określonych obiektów, a § 19 ust. 2 do odległości miejsc postojowych od granicy działki, to § 19 ust. 3 stanowi o zachowaniu odległości wjazdu do zamkniętego garażu od okien m.in. budynku oświaty i wychowania. Zdaniem Sądu I instancji brak jest podstaw prawnych do tego, ażeby odległość z § 19 ust. 3 RWT mierzyć od bramy garażowej. Nie wynika to z brzmienia powyższego przepisu, który wyraźnie posługuje się tylko terminem "wjazdu", a sprzeciwia się temu również wykładnia systemowa i funkcjonalna uwzględniająca dyspozycję § 9 ust. 3 RWT i wymóg najmniejszego oddalenia. W konsekwencji nadużyciem jest stwierdzenie, że odległość, o której mowa w § 19 ust. 3 RWT, to odległość od bramy garażowej do okien budynku przedszkola. Jak stwierdził Sąd I instancji, brak zwymiarowania odległości wjazdu do garażu podziemnego w projektowanym budynku w stosunku do okien budynku przedszkola nie dawał podstaw do sformułowania jednoznacznych ocen odnośnie do zadośćuczynienia wymogom z § 19 ust. 3 RWT. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku złożyła [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: spółka, skarżąca kasacyjnie), zastępowana przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: - § 19 ust. 3 RWT przez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że projektowana przez spółkę inwestycja winna spełniać wymogi przedmiotowego zapisu rozporządzenia i jednocześnie, że dokumentacja projektowa narusza warunki techniczne przewidziane w danym przepisie, - § 103 ust. 1 RWT stanowiącego, iż do garażu położonego poniżej lub powyżej terenu należy zapewnić dojazd dla samochodów za pomocą pochylni o maksymalnym nachyleniu nie większym niż określone w § 70 lub zastosować odpowiednie urządzenia do transportu pionowego, co przy wskazaniu zgodnie z dokumentacją projektową, iż początek owej pochylni dojazdowej łączy się ze zjazdem z drogi publicznej, a koniec owej pochylni dojazdowej kończy się na podziemnych wrotach do garażu i przy jednoczesnym zakwestionowaniu przez Sąd, iż wrota do garażu podziemnego nie mogą być uznane za "wjazd", mogło doprowadzić do błędnego i niemożliwe do przyjęcia wobec pominiętej regulacji § 103 ust. 1 RWT uznania, że zaprojektowana zgodnie z tym przepisem pochylnia stanowiąca dojazd do garażu zlokalizowanego poniżej poziomu terenu może być teoretycznie postrzegana jako wjazd do tego garażu, gdy tym czasem ów przepis wyraźnie stanowi, że zaprojektowany element nie stanowi "wjazdu" do garażu podziemnego, a jedynie za pomocą konstrukcji pochyli "dojazd", a więc drogę dojazdową do garażu podziemnego, - § 102 pkt 2 w zw. z § 103 ust. 1 i 279 ust. 1 RWT przez jego niezastosowanie, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że wrota do garażu podziemnego nie są tożsame z pojęciem wjazdu do garażu podziemnego, a w istocie wrota i wjazd są to miejsca tożsame, różniące się jedynie formą techniczną ich wykonania, gdzie wrota stanowią po prostu formę urządzenia zamykającego wjazd do garażu, co nie zmienia faktu, że stanowią one wjazd do tego garażu, - § 12 ust. 6 pkt 1 RWT w zw. z § 12 ust. 9 RWT przez jego niezastosowanie, co doprowadziło do pominięcia, iż w przepisach regulujących kwestie odległości nowej zabudowy od granicy działki budowlanej nie uwzględnia się podziemnych części budynku, a co za tym idzie nie występują normy odległości garażu podziemnego, w tym wjazdu do tego garażu znajdującego się także całkowicie pod powierzchnią gruntu, - § 57 RWT przez uznanie, że inwestor nie wykazał spełniania warunków przedmiotowego przepisu, gdy zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja projektowa zawiera dane wymagane do oceny spełnienia tego warunku technicznego, - § 60 ust. 1 i 3 RWT przez uznanie, że inwestor nie wykazał spełniania warunków przedmiotowego przepisu, gdy zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja projektowa zawiera dane wymagane do oceny spełnienia tego warunku technicznego, - § 271 i nast. RWT przez uznanie, że inwestor nie wykazał spełniania warunków przedmiotowego przepisu, gdy zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja projektowa zawiera dane wymagane do oceny spełnienia tego warunku technicznego, - § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (dalej określanego jako "rozporządzenie projektowe") przez jego zastosowanie i uznanie, że projekt budowlany nie spełnia wymogów tego przepisu, gdy dokumentacja projektowa zawiera wszelkie wymagane przepisami prawa zwymiarowania odległości projektowanego obiektu, w tym odległość pochylni stanowiącej dojazd do podziemnego garażu, jak i zawiera zwymiarowanie podziemnych części budynku na odrębnej karcie odnoszącej się do owych podziemnych części, - art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej zwanej "Prawem budowlanym") przez jego nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że na podstawie tego przepisu projektant jest obowiązany przedkładać jako element wymaganej dokumentacji projektowej analizę spełnienia wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w projektowanym budynku, gdy taki obowiązek nie wynika ani z powołanej normy ani z treści rozporządzenia projektowego w szczególności zapisy § 8 - § 12 tego rozporządzenia; 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 133 § 1 i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 95 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez: (i) zakwestionowanie przez Sąd I instancji, że za wjazd do garażu podziemnego spornej inwestycji nie mogą być uznane wrota tego garażu znajdującego się w całości pod ziemią, wskazując, iż takie założenie jest "nadużyciem", bez jednoczesnego podania wobec takiej konstatacji Sądu, jakie miejsce może być uznawane za "wjazd" do owego garażu, co czyni treść wydanego wyroku niejasnym i nieprecyzyjnym oraz uniemożliwiającym organom administracji wykonanie przedmiotowego orzeczenia, a stronom merytoryczną ocenę takiego stanowiska Sądu, a ponadto, choć nie zostało to w żaden sposób wyartykułowane w treści uzasadnienia orzeczenia, możliwe sugerowanie przyjęcia liczenia owej odległości od pochylni dojazdowej do garażu podziemnego, która nie jest wszak z uwagi na zapis § 103 ust. 1 RWT "wjazdem" do garażu lecz wyraźnie rozróżnianą przez ustawodawcę drogą dojazdową do garażu podziemnego za pomocą konstrukcji pochylni, (ii) błędne przyjęcie, że organy obu instancji "nie odniosły się do kwestii związanych z przesłanianiem obiektów budowlanych (§ 13), nasłonecznieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57), nasłonecznieniem pokoi mieszkalnych (§ 60) oraz warunków ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast.)", a także wskazanie, że organy "nie zbadały we wszystkich aspektach, czy projektowany budynek łączy zasadnicze dwie odmienne funkcje mieszkaniową i zamieszkania zbiorowego, spełnia wymogi warunków technicznych określonych w rozporządzeniu, gdzie Sąd I instancji w treści uzasadnienia zaskarżanego wyroku nie wskazał i nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, że w istocie organy administracyjne zaniechały dokonania ocen w tym zakresie, przy jednoczesnym braku podstaw do przyjęcia, co wynika z praktyki wydania decyzji w przedmiocie udzielania pozwolenia na budowę, że organy administracji winny w treści decyzji administracyjnej zajmować stanowisko ocenne co do spełnienia przez inwestora wszystkich wymogów technicznych zawartych w RWT, co czyni treść wydanego wyroku niejasnym i nieprecyzyjnym oraz uniemożliwiającym organom administracji wykonanie przedmiotowego orzeczenia, a stronom merytoryczną ocenę takiego stanowiska Sądu, (iii) błędne wskazanie, iż dokumentacja nie zawiera "zwymiarowania odległości wjazdu do garażu podziemnego w projektowanym budynku w stosunku do okien budynku przedszkola", co w kontekście kwestionowania przez Sąd możliwości ustalenia miejsca "wjazdu" do garażu podziemnego na wrotach tego garażu i brakiem jednoczesnego wskazania przez Sąd innego miejsca lokalizowania owego "wjazdu", uniemożliwia ocenę i odniesienie się do tego zarzutu, gdyż nie sposób w istocie określić od jakiego innego postrzeganego przez Sąd miejsca "wjazdu" do garażu ma nastąpić owo wymiarowanie, a tym samym występowania braku jakiego wymiaru Sąd I instancji zarzuca inwestorowi, przy zawartym w aktach sprawy projekcie zawierającym wszelkie wymagane § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia projektowego zwymiarowania odległości projektowanego obiektu, w tym odległość pochylni stanowiącej drogę dojazdową do podziemnego garażu, jak i zawiera zwymiarowanie podziemnych części budynku na odrębnej karcie odnoszącej się do owych podziemnych części, (iv) nieprawidłowe ustalenie przez Sąd I instancji w odniesieniu do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja projektowa nie zawiera wszystkich danych umożliwiających dokonanie weryfikacji projektu pod względem zapisów przewidzianych w § 13, 57, 60 i 271 i nast. RWT, gdy szczegółowa analiza dokumentacji projektowej prowadzi do wniosku, iż takowe wymagane przepisami rozporządzenia projektowego oraz Prawa budowlanego dane są zawarte w aktach sprawy i tym samym organy w toku postępowania administracyjnego miały możliwość oceny spełnienia tych warunków bez konieczności uzupełniania materiału dowodowego sprawy, (v) pominięcie treści dokumentu znajdującego się w aktach sprawy (TOM I, strona 50, 51) jakim jest uzgodnienie [...] Zarządu Dróg i Zieleni w [...] nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. (dalej uzgodnienie) zjazd z drogi publicznej ul. Szarej do planowanej inwestycji, gdzie określono, że miejsce zjazdu z drogi publicznej na pochylnię dojazdową do garażu podziemnego nie jest wjazdem do garażu podziemnego lecz jedynie zjazdem do tego garażu, (vi) zaniechanie w toku postępowania pierwszoinstancyjnego kompleksowej analizy dokumentacji projektowej zgromadzonej w aktach sprawy, co skutkowało pominięciem przy wydawaniu orzeczenia istotnych dla sprawy faktów, w tym występowania w projekcie pochylni zjazdowej do garażu podziemnego, a więc przy zastosowaniu przepisów § 103 ust. 1 RWT elementu dojazdu (drogi dojazdowej) do garaży, niestanowiącej wjazdu do tego garażu w rozumieniu przepisów RWT, a także pominięciem występowania wskazanych szczegółowo w treści skargi kasacyjnej dokumentów, rysunków i opracowań projektowych zawierających dane i umożliwiających dokonanie analizy projektu także przez wzgląd na spełnienie wymogów § 13, 57, 60 i 271 i nast. RWT. Podniesiono ponadto naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez jego zastosowanie zamiast zastosowania art. 151 p.p.s.a., co przejawiało się uwzględnieniem przez Sąd I instancji złożonej skargi, przy uznaniu, że w sprawie doszło do wystąpienia braków w toku postępowania wyjaśniającego oraz nieprawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, w tym powołanych w orzeczeniu i powyżej przepisów RWT, gdy w sprawie organy w sposób wyczerpujący w toku wznowieniowego postępowania administracyjnego ponownie oceniły zebrany w aktach materiał dowodowy i projekt, dokonały jego oceny w zakresie wymaganym przez art. 35 Prawa budowlanego, a przy tym odniosły się wyczerpująco do wszystkich kwestionowanych ustaleń poprzednich decyzji, które były wyartykułowane przez odwołujących się i skarżących i tym samym nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody. Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie, w przypadku uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Wniesiono ponadto o zasądzenie od skarżących na rzecz skarżącej kasacyjnie spółki kosztów postępowania kasacyjnego oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W piśmie procesowym z [...] kwietnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie spółki podtrzymał dotychczas zajęte stanowisko. Podniósł między innymi, że punktem odniesienia dla inwestora winna być klasyfikacja danego sąsiadującego obiektu budowlanego przyjęta w formalnej dokumentacji, nie zaś przedmiot działalności gospodarczej jaka w danym budynku aktualnie może być prowadzona. Norma z § 19 ust. 3 RWT nie została prawidłowo zastosowana, albowiem sąsiedni budynek położony na działce nr 75 nie jest ani budynkiem oświaty, ani jego wschodnia ściana położona najbliżej działki inwestora – działki nr 76 nie posiada okien. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w granicach wyznaczonych zarzutami sformułowanymi w skardze kasacyjnej. Podniesiono w niej zarówno zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów prawa procesowego, jak również prawa materialnego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa procesowego stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Okoliczności podjętych w rozpatrywanej sprawie decyzji nie budzą wątpliwości. Wobec szczegółowego ich przytoczenia w uzasadnieniu wyroku objętego skargą kasacyjną, nie zachodzi potrzeba ponownego przywoływania stanu sprawy. Wypada jedynie dla porządku przypomnieć, że Prezydent Miasta [...] (dalej Prezydent) postanowieniem z [...] lipca 2020 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z [...] lutego 2020 r. o udzieleniu skarżącej kasacyjnie spółce pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego z garażem podziemnym na działkach w niej podanych przy ul. [...] i [...] w [...], uznając, że strona postępowania (skarżący) została bez własnej winy pozbawiona udziału w postępowaniu. Prezydent decyzją z [...] listopada 2020 r. stwierdził wydanie ostatecznej decyzji z [...] lutego 2020 r. z naruszeniem prawa z uwagi na brak udziału wszystkich stron w postępowaniu oraz odmówił jej uchylenia, uznając, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W administracyjnym toku instancji zainicjowanym odwołaniem skarżących, Wojewoda decyzją z [...] kwietnia 2021 r. uchylił decyzję Prezydenta z [...] listopada 2020 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z powodu wydania jej z naruszeniem przepisów o wyłączeniu pracownika. Następnie Prezydent decyzją z [...] lipca 2021 r. stwierdził wydanie ostatecznej decyzji z [...] lutego 2020 r. z naruszeniem prawa z uwagi na brak udziału wszystkich stron w postępowaniu oraz odmówił uchylenia tej decyzji, albowiem uznał, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Stwierdził, że § 19 ust. 3 RWT nie znajduje w sprawie zastosowania, ponieważ wjazd do zamkniętego garażu zaprojektowano bezpośrednio od ul. [...], a zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, gdy sąsiednia działka jest działką drogową (§ 19 ust. 7). Za prawidłowe uznał obliczenie odległości, o której mowa w § 19 ust. 3 RWT, do wrót garażowych. Jak podał, gdyby ustawodawcy chodziłoby o odległość do dojazdu/pochylni do zamkniętego garażu, to stosowna regulacja w tym zakresie zostałaby zawarta w rozporządzeniu w § 12 ust. 6 pkt 1. Nie bez znaczenia jest § 12 ust. 9 RWT, który nie ustala wymogów odległości od granicy działki dla podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu. Projektowana zabudowa nie narusza konstrukcji sąsiedniego budynku przedszkola ani w żaden inny sposób nie ingeruje w teren będący własnością skarżących. Na skutek złożonego przez skarżących odwołania, Wojewoda decyzją z [...] grudnia 2021 r. utrzymał w mocy powołaną decyzję Prezydenta. W ramach zarzutu naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania podnosi się brak możliwości wykonania przez organy administracji wydanego przez Sąd I instancji wyroku, wobec niewskazania miejsca stanowiącego "wjazd" do garażu podziemnego spornej inwestycji, brak w przedłożonej dokumentacji "zwymiarowania odległości wjazdu do garażu podziemnego w projektowanym budynku w stosunku do okien budynku przedszkola", nieprawidłowe ustalenie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że dokumentacja projektowa nie zawiera wszystkich danych umożliwiających dokonanie weryfikacji projektu w aspekcie § 13, 57, 60, 271 i nast. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (RWT), czy też pominięcie dokumentu – uzgodnienia [...] Zarządu Dróg i Zieleni w [...] z [...] sierpnia 2019 r. – dotyczącego zjazdu z drogi publicznej ul. [...] do planowanej inwestycji, gdzie określono, że miejsce zjazdu z drogi publicznej na pochylnię dojazdową do garażu podziemnego nie jest wjazdem do tego garażu lecz zjazdem do niego. Z istoty powołanych zarzutów oraz ich uzasadnienia wynika, że nie mieszczą się one w ramach wskazywanych przez skarżącą kasacyjnie uchybień proceduralnych, których dopuścił się Sąd I instancji, lecz stanowią uzasadnienie na rzecz zastosowania przepisów prawa materialnego, będących podstawą zaskarżonych decyzji. Nie wiadomo więc jakie okoliczności faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostały wyjaśnione, do jakich ustaleń poczynionych w sprawie się nie ustosunkowano i jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Natomiast powyższe braki stanowiące w przekonaniu skarżącej kasacyjnie o naruszeniu norm procesowych, to już kwestia zastosowania prawa materialnego, a nie ustaleń faktycznych. W konsekwencji, zarzuty naruszenia przepisów postępowania uznać należy za nieuzasadnione, co oznacza, że stanu faktycznego sprawy skarżącą kasacyjnie spółka skutecznie nie podważyła. Zasadne są natomiast zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów, a w tym naruszenia § 19 ust. 3 RWT – w zakresie wymaganej odległości pomiędzy projektowanym wjazdem do zamkniętego garażu a oknami sąsiadującego budynku przy ul. [...] – dla kwestii naruszenia wymaganych odległości zasadnicze znaczenie ma cel regulacji zawartej w powołanym przepisie. Jej celem jest zaś zapewnienie odpowiedniej ochrony terenom i obiektom sąsiadującym przed uciążliwościami związanymi z użytkowaniem parkingu. Co istotne, w myśl § 19 ust. 3 RWT, odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się do sytuowania wjazdów do zamkniętego garażu w stosunku do okien budynku opieki zdrowotnej, budynku oświaty i wychowania, a także placów zabaw i boisk dla dzieci i młodzieży. W sprawie tej, co wyżej zaznaczono, mamy do czynienia z garażem podziemnym, a więc jest to garaż zamknięty, w tym zakresie więc mają do niego zastosowanie uregulowania zawarte w § 19 ust. 3 RWT. Z § 19 RWT dotyczącego odległości miejsc postojowych od zabudowań wynika, że nie określono w danym przepisie minimalnej odległości wjazdu do garażu zamkniętego w stosunku do granic działki budowlanej. Określono tylko odległość wjazdu do garażu zamkniętego od okien budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także placów zabaw i boisk dla dzieci i młodzieży (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 2324/18, dostępny w CBOSA). Jak wynika z § 103 ust. 1 RWT, do garażu położonego poniżej lub powyżej terenu należy zapewnić dojazd dla samochodów za pomocą pochylni o maksymalnym nachyleniu nie większym niż w § 70 lub zastosować odpowiednie urządzenia do transportu pionowego. Zgodnie z zawartym w aktach sprawy uzgodnieniem, zjazd z drogi publicznej ul. [...] na teren inwestycji zlokalizowany jest przy granicy z działką [...] w miejscu oznaczonym na mapie stanowiącym jego załącznik i prowadzi on bezpośrednio do zatwierdzonego w rysunku do uzgodnienia zjazdu do garażu podziemnego za pomocą przewidzianej w § 103 ust. 1 RWT pochylni. Stanowi ona dojazd do osobnej części budynku – garażu podziemnego – będąc specjalistycznie skonstruowaną z uwagi na warunki terenowe, drogą dojazdową do garażu znajdującego się poniżej poziomu terenu. Ustawodawca w odpowiednich przepisach RWT zdefiniował pojęcia "wjazd" i "dojazd" do garażu, rozróżniając je i przesądzając, że pochylnia do garażu nie stanowi wjazdu do garażu, od którego wymagane jest zachowanie odległości 20 m od okien budynku, określonej w § 19 ust. 3 RWT. Pochylnia jest drogą dojazdową do garażu podziemnego inwestycji skarżącej kasacyjnie spółki, nie zaś wjazdem do niego. Na końcu tej drogi (pochylni) znajduje się brama garażowa (wrota), stanowiąca wjazd do garażu. Wypada wskazać, że autor dokumentacji projektowej spornej inwestycji wskazał w oświadczeniu z [...] września 2022 r., że pochylnia dojazdowa do garażu nie jest wjazdem do garażu. Wobec powyższego, skoro wjazd do garażu podziemnego zaczyna się na wrotach garażowych zlokalizowanych w całości pod powierzchnią terenu na końcu drogi dojazdowej (pochylni), to z uwagi na cel regulacji § 19 ust. 3 RWT, przewidziany w danym przepisie warunek techniczny w ogóle nie ma zastosowania do inwestycji spółki. Oddziaływanie hałasu i spalin pojazdów zachodzi bowiem całkowicie pod powierzchnią terenu, nie sposób zatem uznać, że inwestycja powoduje po stronie obiektu z nią sąsiadującego uciążliwości związane z użytkowaniem parkingu. Zgodnie zaś z § 12 ust. 6 pkt 1 w zw. z § 12 ust. 9 RWT przy ustalaniu odległości nowej zabudowy od granicy działki budowlanej i tym samym innych obiektów znajdujących się poza granicą działki, nie uwzględnia się podziemnych części budynku, a co za tym idzie nie występują normy odległości garażu podziemnego, w tym wjazdu do tego garażu znajdującego się także całkowicie pod powierzchnią gruntu. W konsekwencji brak uzasadnienia dla przyjęcia stanowiska Sądu I instancji, jakoby dostrzeżone w zakresie zastosowania powołanych przepisów uchybienia Wojewody, dały podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak wynika z opinii Zespołu Rzeczoznawców przy Radzie [...] Okręgowej Izby Architektów RP nr [...] z [...] października 2014 r. (aktualizacja z [...] grudnia 2018 r.) – wobec treść § 9 ust. 3 i 19 ust. 1 RWT – odległość miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi winna być mierzona w poziomie, bez uwzględniania trzeciego wymiaru, w miejscu ich najmniejszego oddalenia od okien, ale nie od ściany z oknami. Przy czym wschodnia ściana budynku skarżących, położona najbliżej działki inwestora, nie posiada okien, a więc kwestia odległości od okien jest wyjaśniona, nie ma możliwości w poziomie określić odległości od okien, które znajdują się w ścianie od ulicy [...]. Stanowiąca integralną część projektu budowlanego plansza tyczenia (tom I, str. 76, rys. 3) ukazuje na mapie wymiary nadziemnych części projektowanego budynku oraz odległość pochylni dojazdowej prowadzącej do garażu podziemnego w stosunku do ściany z oknami budynku na działce nr [...] należącej do skarżących, z uwzględnieniem faktu, że ta wschodnia – najbliższa inwestycji – pozbawiona jest okien. Trudno zatem przyznać rację Sądowi I instancji, że zgromadzona w sprawie dokumentacja projektowa nie posiada wymaganych prawem wymiarowań odległości, co stanowiło o wadzie tej dokumentacji w postaci naruszenia wymogów z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia projektowego. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że spełnianie warunków określonych w powołanych przepisach RWT należy odnosić do budynków, których klasyfikacja potwierdzona jest Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych. Z całą pewnością budynek skarżących ujęty jest w rzeczonej klasyfikacji, w którym świadczone są usługi przedszkolne. Przedmiot tej działalności z całą pewności nie może wykluczyć stosowania wobec niego danych norm, tylko z tego powodu, że normalizacji przewidzianej Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych dokonano pierwotnie wobec budynku skarżących, określonego jako handlowo-usługowy, a więc, którego nie obejmuje norma z § 19 ust. 3 RWT. Wobec dalszych zarzutów naruszenia prawa materialnego, przyznać należy rację skarżącej kasacyjnie spółki i zaakceptować stanowisko organów orzekających w rozpatrywanej sprawie. Wojewoda zasadnie bowiem stwierdził, odnosząc się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że przedmiotem udzielonego pozwolenia na budowę jest budynek usługowo-mieszkalny, w którym zaprojektowano na kondygnacji -1 jedynie część garażową, do której prowadzi wewnętrzna pochylnia. Wjazd do budynku, stanowiący niczym nieprzedzielony otwór w ścianie budynku, nie jest równoznaczny z wjazdem do zamkniętego garażu, o którym mowa w § 19 ust. 3 RWT, ponieważ odległość dzieląca wjazd do budynku i wrota garażowe zlokalizowane wewnątrz tego budynku na kondygnacji -1 wynosi ok. 20 m. Wojewoda odniósł się szczegółowo do zarzutów sformułowanych przez skarżących w odwołaniu i stwierdził między innymi, że zgodnie z projektem zagospodarowania stopa fundamentowa bramy – stanowiącej lekką, stalową oraz całkowicie oddylatowaną od "budynku przedszkola" konstrukcję, która, według wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z 3 września 2020 r., ma na celu optyczne "zamknięcie" przerwy w pierzei ulicy Szarej – nie naruszy granicy sąsiedniej nieruchomości oraz zostanie posadowiona na głębokości ok. 1 metra (28,08 m n.p.m.), trudno więc dopatrywać się negatywnych oddziaływań związanych z prowadzeniem robót budowlanych na takiej głębokości. Dalej stwierdził, że do projektu budowlanego załączono ekspertyzę techniczną dotyczącą stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania budynków, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku, w której dokonano oceny oddziaływań wykopu m.in. na stan techniczny budynku przy ul. [...]. Zgodnie z wnioskami znajdującymi się w projekcie, wzniesienie obiektu w bezpośrednim sąsiedztwie budynków istniejących nie wpłynie niekorzystnie na stan ich bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania. Podkreślił też, że ustaleniom planu miejscowego odpowiada projektowane zamierzenie, które obejmuje budowę budynku usługowo-mieszkalnego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Trudno zatem przyznać rację Sądowi I instancji, że braki postępowania wyjaśniającego oraz nieprawidłowa wykładania mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego, w tym rozporządzenia o warunkach technicznych (RWT), uniemożliwiły uznanie zaskarżonej decyzji za zgodną z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny, wobec uwag poczynionych w niniejszym uzasadnieniu, nie znalazł podstaw do akceptacji poglądu Sądu I instancji, że we wznowionym postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę, organ, przed podjęciem decyzji odnośnie do dalszych losów ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, ponownie musi rozpoznać istotę tej sprawy analizując projekt budowlany w kontekście jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska, zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku, uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona i oddalił skargę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Na zwrot kosztów składają się wynagrodzenie pełnomocników skarżącej kasacyjnie spółki występujących zarówno przed Sądem I instancji (w kwocie 480 złotych), jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (w kwocie 360 złotych), wpis sądowy od skargi kasacyjnej (w kwocie 100 złotych) oraz poniesiona opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 złotych).