I SA/Gl 732/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant sekretarz sądowy Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi A M. B. w B. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację w części , w której uznano stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi A (dalej "wnioskodawca" lub "skarżący") jest interpretacja indywidualna z dnia [...] r. (dalej "interpretacja") wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "organ interpretacyjny") w przedmiocie podatku od towarów i usług. 1. We wniosku o wydanie interpretacji wnioskodawca przedstawił następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów na terytorium RP (nieograniczony obowiązek podatkowy) i jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Wnioskodawca stanie się właścicielem pojazdu (kamper) o dopuszczalnej masie całkowitej (DMC) powyżej 3,5 tony (kamper będzie zarejestrowany jako samochód specjalny M1) w związku z czym będzie ponosił szereg wydatków, które będą wyszczególnione w fakturach zakupowych (m.in. wydatki na nabycie pojazdu, koszty eksploatacyjne związane z pojazdem np. paliwo). Wnioskodawcy przysługiwać będzie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia kampera. Wnioskodawca wyszczególnił dwa zdarzenia przyszłe, które mogą wystąpić w niniejszej sprawie: a) Kamper będzie wykorzystywany wyłącznie na potrzeby działalności gospodarczej wnioskodawcy opodatkowanej podatkiem VAT (m.in. będzie on wynajmowany innym podmiotom gospodarczym). Wydatki związane z pojazdem będą w tym przypadku ponoszone w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. b) Kamper będzie wykorzystywany częściowo na potrzeby działalności gospodarczej wnioskodawcy opodatkowanej podatkiem VAT (m.in. będzie on wynajmowany innym podmiotom gospodarczym), a częściowo na potrzeby prywatne wnioskodawcy. W związku z tym wydatki związane z pojazdem będą w tym przypadku ponoszone częściowo w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, a częściowo w innych celach (prywatnych). 2. Wnioskodawca zadał pytanie (oznaczenie jak we wniosku) i przedstawił własną ocenę prawną: 1. Czy w przypadku określonym w pkt a), wnioskodawca będzie uprawniony do odliczania 100% kwoty podatku naliczonego z faktur dotyczących wydatków na pojazd – bez obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu i bez obowiązku zgłoszenia pojazdu do urzędu skarbowego na druku VAT-26? 3. Czy w przypadku określonym w pkt b), wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego z faktur dotyczących wydatków na pojazd, jednakże będzie obowiązany opodatkować podatkiem VAT każdorazowe przekazanie pojazdu na własne cele prywatne? W zakresie pytania pierwszego wnioskodawca argumentował, że kamper o DMC powyżej 3,5 tony nie jest pojazdem samochodowym w rozumieniu ustawy o VAT, a co za tym idzie nie stosuje się do niego ograniczeń i wymogów wspomnianych przez art. 86a ust. 1 i nast. ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 106, ze zm., dalej "u.p.t.u."). Zatem skoro kamper będzie w całości wykorzystywany do działalności opodatkowanej VAT, a nie mają zastosowania przepisy art. 86a ust. 1 i nast. u.p.t.u. (tj. nie ma zastosowania ograniczenie w postaci odliczenia 50% VAT, a także obowiązek prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu z art. 86a ust. 4 pkt 1 u.p.t.u. i obowiązek zgłoszenia pojazdu do US z art. 86a ust. 12 u.p.t.u.), to wnioskodawca będzie uprawniony do odliczania 100% kwoty podatku naliczonego z faktur dotyczących wydatków na pojazd - bez obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu i bez obowiązku zgłoszenia pojazdu do urzędu skarbowego na druku VAT-26. Przedstawiając ocenę prawną zagadnienia określonego w pytaniu nr 3, wnioskodawca powtórzył, że kamper nie jest pojazdem samochodowym w rozumieniu ustawy o VAT, a więc nie ma w jego przypadku zastosowania ograniczenie odliczania VAT w wysokości 50%, przewidziane w art. 86a ust. 1 VAT. Powołując się na art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2a art. 8 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u., wskazał, że skoro wnioskodawcy przysługiwało (w całości lub w części) prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia kampera, to użycie kampera do celów osobistych wnioskodawcy będzie stanowiło odpłatne świadczenie usług opodatkowane podatkiem VAT. Jednocześnie wnioskodawca stwierdził, że nie jest uprawniony do stosowania przepisu art. 86 ust. 2a u.p.t.u. (tzw. prewspółczynnik), gdyż wykorzystanie kampera do celów osobistych wyklucza ustalanie prewspółczynnika. Będzie zatem uprawniony do odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego z faktur dotyczących wydatków na pojazd, jednakże będzie zobowiązany opodatkować podatkiem VAT każdorazowe przekazanie pojazdu na własne cele prywatne (osobiste). 3. Organ interpretacyjny uznał stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego: 1) prawa do odliczenia 100% kwot podatku naliczonego z faktur dotyczących wydatków na pojazd, którego dopuszczalna masa całkowita wynosi powyżej 3,5 tony – bez obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu i bez obowiązku zgłoszenia pojazdu do Urzędu Skarbowego na druku VAT-26 (pkt a) – jest prawidłowe, 2) prawa do odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego z faktur dotyczących wydatków na pojazd, którego dopuszczalna masa całkowita wynosi powyżej 3,5 tony, gdy pojazd będzie wykorzystywany częściowo na potrzeby działalności gospodarczej wnioskodawcy opodatkowanej podatkiem VAT a częściowo na potrzeby prywatne (pkt b) – jest nieprawidłowe, 3) opodatkowania podatkiem VAT przekazania pojazdu na cele prywatne wnioskodawcy – jest prawidłowe. W zakresie pytania nr 1, organ interpretacyjny, uznając stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe, wyjaśnił, że art. 86a u.p.t.u. - ograniczający prawo do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do wydatków dotyczących pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, w odniesieniu do opisanego we wniosku kampera nie będzie miał zastosowania, bowiem nabyty pojazd posiada dopuszczalną masę całkowitą powyżej 3,5 tony. W konsekwencji wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dotyczących poniesionych wydatków na pojazd na zasadach ogólnych, określonych w art. 86 ust. 1 u.p.t.u., przy czym rozliczenie podatku naliczonego na tych zasadach uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych. Uzasadniając stanowisko organ wskazał, że skoro kamper będzie wykorzystywany wyłącznie do działalności opodatkowanej podatkiem VAT, to wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego z faktur dotyczących wydatków na pojazd, bez obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu i bez obowiązku zgłoszenia pojazdu do Urzędu Skarbowego na druku VAT- 26. Uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, organ interpretacyjny argumentował, że kamper będzie wykorzystywany częściowo na potrzeby działalności gospodarczej wnioskodawcy opodatkowanej podatkiem VAT (m.in. będzie on wynajmowany innym podmiotom gospodarczym), a częściowo na potrzeby prywatne wnioskodawcy. W związku z tym wydatki związane z pojazdem będą w tym przypadku ponoszone częściowo w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, a częściowo w innych celach (prywatnych). Wskazał, że wynikające z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zdaniem organu interpretacyjnego, skoro kamper będzie wykorzystywany częściowo na potrzeby działalności gospodarczej wnioskodawcy opodatkowanej podatkiem VAT (m.in. będzie on wynajmowany innym podmiotom gospodarczym), a częściowo na potrzeby prywatne wnioskodawcy, to wnioskodawcy nie będzie przysługiwało pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z eksploatacją tego pojazdu, z uwagi na zamiar wykorzystywania pojazdu do celów prywatnych wnioskodawcy. W tych okolicznościach wnioskodawcy będzie więc przysługiwało prawo do odliczenia w zakresie, w jakim pojazd będzie wykorzystywany do czynności opodatkowanych w prowadzonej działalności gospodarczej. W kwestii opodatkowania użycia pojazdu do celów prywatnych, organ interpretacyjny, uznając stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe, powołał się na art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 2 u.p.t.u. Interpretując art. 8 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u., stwierdził, że opodatkowaniu podlegać powinno, jako odpłatne świadczenie usług, użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika (w tym w szczególności m.in. do celów osobistych podatnika lub jego pracowników – do ich celów bezpośrednio konsumpcyjnych, które nie mają żadnego związku z działalnością przedsiębiorstwa podatnika), jeżeli przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, w całości lub w części, przy nabyciu, wytworzeniu lub imporcie tych towarów lub ich części składowych. Zdaniem organu z art. 8 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. wynika, że użycie towaru (w tym przypadku kampera) stanowiącego część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym do celów osobistych podatnika, w przypadku gdy podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT od nabycia tego towaru należy uznać za odpłatne świadczenie usług, które zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega opodatkowaniu. Skoro zatem wnioskodawcy będzie przysługiwać częściowe prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia kampera, to użycie pojazdu na cele osobiste winien on opodatkować podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części, w której organ interpretacyjny uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając: 1) błędną wykładnię art. 86 ust. 1 i ust. 2a u.p.t.u. poprzez uznanie, że skarżącemu nie będzie przysługiwało pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z kamperem w przypadku, gdy skarżący będzie wykorzystywał go zarówno do celów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (wynajem), jak i do celów osobistych, w sytuacji gdy będzie opodatkował podatkiem każdorazowe przekazanie pojazdu na własne cele prywatne, 2) naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. 1325, dalej "o.p.") poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, tj. oczywiste działanie organu na niekorzyść wnioskodawcy, - art. 14c § 2 o.p. poprzez nieprawidłową oceną stanowiska wnioskodawcy. Gdyby organ prawidłowo ocenił implikacje prawne powołanych przepisów prawa materialnego, musiałby uznać, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione w pytaniu jest prawidłowe. Skarżący argumentował, że skoro kamper będzie pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej (DMC) powyżej 3, 5 tony, to do ustalenia prawidłowej kwoty podatku naliczonego podlegającej odliczeniu od wydatków dotyczących eksploatacji kampera, nie znajduje zastosowanie art. 86a u.p.t.u., z uwagi na art. 2 pkt 34 u.p.t.u. W takim stanie rzeczy, wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dotyczących poniesionych wydatków na pojazd na zasadach ogólnych, określnych w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Wnioskodawca zarzucił, iż organ interpretacyjny pomimo uznania, że przekazanie kampera na cele osobiste stanowi odpłatne świadczenie usług, stwierdził, że wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w części dotyczącej wykorzystywania kampera w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Oznacza to, że w ocenie organu, zdaniem skarżącego, powinien w takim przypadku zastosować tzw. prewspółczynnik, o którym mowa w art. 86 ust. 2a u.p.t.u. Jednak przepis ten nie dotyczy sytuacji, w której opodatkowuje podatkiem VAT przekazanie towaru na cele osobiste. Zdaniem skarżącego, organ interpretacyjny jest rażąco niekonsekwentny. Jeżeli bowiem przekazanie kampera na własne cele prywatne stanowi odpłatne świadczenie usług, do których zastosowanie ma przepis art. 8 ust. 2 u.p.t.u. (i organ podziela to stanowisko), to nie może wskazywać, że w tym przypadku będzie miał zastosowania przepis art. 86 ust. 2a u.p.t.u. W ocenie skarżącego, jeżeli będzie opodatkowywał każde przekazanie kampera na cele osobiste, to nie ma żadnych przeszkód aby przysługiwało mu prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z eksploatacją kampera. Skarżący podniósł, że działanie organu, polegające na odebraniu ma prawa do pełnego odliczenia podatku VAT z jednoczesnym opodatkowanie usług, od których odliczyć podatku nie może, a więc oczywiste działanie organu na niekorzyść skarżącego, świadczy o naruszeniu zasady zaufania. 5. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, gdyż zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 u.p.t.u. okazał się zasadny. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej: "p.p.s.a.") podlegała indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Koreluje z tym brzmienie art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół kwestii, czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, który na mocy art. 14c o.p. wiąże zarówno organ interpretacyjny, jak i Sąd, skarżący, korzystając z kampera częściowo na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT (m.in. będzie on wynajmowany innym podmiotom gospodarczym), a częściowo na potrzeby prywatne, będzie uprawniony do odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego z faktur dotyczących wydatków na ten pojazd. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że przedmiotowy kamper o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony ma być wykorzystywany przez skarżącego częściowo na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT, a częściowo na potrzeby prywatne oraz, że skarżącemu przysługiwać będzie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia kampera. Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u., kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. W myśl art. 8 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.t.u. za odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. uznaje się również: 1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych; 2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Natomiast art. 86a u.p.t.u. reguluje zasady odliczania podatku naliczonego od nabycia, importu i użytkowania samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych. Wprowadzone w art. 86a u.p.t.u. ograniczenia w odliczaniu podatku naliczonego dotyczą pojazdów samochodowych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (art. 2 pkt 34 u.p.t.u.). W myśl przepisów ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.) pojazd samochodowy to pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego. Z kolei pojazd silnikowy to pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru i pojazdu szynowego. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego w powyższym przypadku wiąże się z decyzją wykonawczą Rady Unii Europejskiej 2013/805/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. upoważniającą Rzeczpospolitą Polską do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L 353 z 28.12.2013, s. 51). Na podstawie art. 1 ust. 1 tej decyzji Rzeczpospolita Polska została upoważniona do ograniczenia do wysokości 50 % prawa do odliczenia VAT od zakupu, nabycia wewnątrzwspólnotowego, przywozu, wynajmu lub leasingu silnikowych pojazdów drogowych, a także VAT naliczanego od wydatków związanych z tymi pojazdami, jeśli pojazd nie jest używany wyłącznie do celów działalności gospodarczej. Jednocześnie ograniczenie to zostało wyłączone w następujących przypadkach: - w odniesieniu do pojazdów silnikowych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3500 kg lub pojazdów silnikowych posiadających łącznie z siedzeniem kierowcy więcej niż dziewięć miejsc siedzących (art. 1 ust. 2 decyzji), - w odniesieniu do podatku VAT naliczonego od wydatków, które są w całości związane z działalnością gospodarczą podatnika (art. 1 ust. 3 decyzji). Z decyzji wykonawczej 2013/805 wynikało, że ograniczenia mogły być stosowane do 31 grudnia 2016 r. Wniosek o przedłużenie stosowania tych ograniczeń został złożony 5 lutego 2016 r. i w jego następstwie została wydana decyzja wykonawcza Rady (UE) 2016/1837 z 11 października 2016 r. pozwalająca na dalsze stosowanie ograniczeń w latach 2017–2019. Z kolei decyzją wykonawczą Rady (UE) 2019/1594 z 24 września 2019 r. przedłużono ich stosowanie do końca 2022 r. Zatem graniczenia w odliczaniu podatku naliczonego nie dotyczą samochodów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t. Podatek naliczony od wydatków dotyczących tych samochodów nie jest objęty ograniczeniami określonymi w art. 86a u.p.t.u. gdyż nie są to pojazdy samochodowe w rozumieniu ustawy (art. 2 pkt 34 u.p.t.u). Opisany w zdarzeniu przyszłym kamper jest samochodem o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, stąd nie dotyczą go wynikające z art. 86a u.p.t.u. ograniczenie prawa do odliczania kwoty podatku naliczonego. W przypadku takiego samochodu, podatek naliczony podlega odliczeniu zgodnie z art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u. również wtedy, kiedy pojazd ten będzie używany częściowo na potrzeby prywatne skarżącego. Użycie przedmiotowego pojazdu (kampera) dla celów prywatnych wnioskodawcy stanowi świadczenie usług podlegające na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem VAT, co potwierdził zarówno skarżący, jak i organ. (zob. Bartosiewicz Adam, VAT. Komentarz, wyd. XV; opubl. WKP 2021). Mając powyższe na uwadze, stanowisko organu, iż wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego w zakresie, w jakim pojazd będzie wykorzystywany do czynności opodatkowanych w prowadzonej działalności gospodarczej, jest błędne i pozbawione podstaw prawnych. Należy przy tym dostrzec, iż wbrew twierdzeniom skarżącego organ w wydanej interpretacji nie stwierdził, że w opisanym zdarzeniu przyszłym zastosowanie znajdzie art. 86 ust. 2a u.p.t.u. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia wskazanych przepisów postępowania. Z faktu odmiennej od skarżącego wykładni przepisów prawa nie można wywodzić zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych. Organ interpretacyjny ocenił stanowisko skarżącego, wskazał w jego ocenie prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym, stąd nie naruszył również art. 14c § 2 o.p. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 146 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił interpretację w części, w której uznano stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe – zgodnie z wnioskiem skarżącego. Wskazania dla organu w toku ponownego rozpoznania sprawy wynikają z powyższych rozważań Sądu. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę obejmującą uiszczony wpis od skargi, wynagrodzenie radcy prawnego oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa, czyli kwotę 697 zł.