II SA/Sz 115/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant sekretarz sądowy Paulina Grzegórzek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za usunięcie pojazdu oddala skargę. Decyzją z dnia 18 lipca 2024 r., nr [...], Prezydent Miasta S. (dalej także jako: "Prezydent", "organ I instancji") ustalił wysokość kosztów powstałych w związku z usunięciem i przechowaniem pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...], na kwotę [...]zł oraz nałożył na M. P. (dalej także jako: "strona", "skarżący") obowiązek zapłaty powyższej kwoty. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotowy pojazd został usunięty z ul. [...] w S. na podstawie dyspozycji nr [...], wydanej przez strażnika Straży Miejskiej w S.. Podstawą prawną usunięcia pojazdu był art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Pojazd został umieszczony na parkingu strzeżonym przy ul. Hangarowej 30-32. W sprawie nie był orzekany przepadek pojazdu. Końcowo organ I instancji wskazał, że na łączną sumę kosztów złożyły się następujące kwoty: [...] zł - koszt usunięcia pojazdu; [...] zł - koszt przechowania pojazdu na parkingu. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, domagając się jej uchylenia i wskazując, że usunięcie pojazdu z drogi było niezasadne. Decyzją z dnia 11 grudnia 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako: "Kolegium", "organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 130a ust. 10h, ust. 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, dalej: "u.p.r.d.") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przywołało treść podstawy prawnej decyzji, tj. art. 130 a ust. 10h u.p.r.d. i wskazało, że przyczyną wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi w niniejszej sprawie była okoliczność opisana w art. 130a ust. 1 pkt 1 a ww. ustawy, tj. pozostawienie pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Kolegium ustaliło, że dnia 20 listopada 2019 r. dyspozycją nr [...] wydaną przez strażnika Straży Miejskiej w S. postanowiono usunąć pojazd marki [...]. Pojazd został następnie przetransportowany na parking strzeżony przy ul. [...] w S.. Przedmiotowy pojazd - w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia - stanowił własność M. P.. W tym, samym dniu tj. 20 listopada 2019 r. pojazd został wydany skarżącemu. Pojazd pozostawał na parkingu kilka godzin. Strona nie kwestionowała w toku postępowania przysługującego jej prawa własności pojazdu. Zdaniem organu II instancji, ustalony stan faktyczny sprawy prowadzi do konstatacji, że zostały spełnione wszystkie przesłanki, niezbędne do wydania decyzji obciążającej właściciela kosztami związanymi z usunięciem pojazdu i jego przechowaniem. Organy administracji są związane decyzją o usunięciu pojazdu z drogi, którą – zgodnie z art. 130a ust. 4 u.p.r.d. wydaje: policjant - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1-3; strażnik gminny (miejski) - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 5; osoba dowodząca akcją ratowniczą - w sytuacji, o której mowa w ust. 3. Na podstawie ust. 2a cyt. wyżej przepisu art. 130a właściciel pojazdu zobowiązany jest do pokrycia kosztów, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1-2 ustawy, spowodowało ich powstanie. Ustawodawca uzależnił tym samym możliwość naliczenia kosztów właścicielowi pojazdu od zaistnienia skutku w postaci powstania kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. Analizowany przepis art 130a ust. 2 w związku z ust. 6 ww. ustawy nie określa i nie wyszczególnia poszczególnych okoliczności i zdarzeń, które wpłynęły i przyczyniły się do powstania tych kosztów. Zawsze bowiem, kiedy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu skutkować będzie powstaniem kosztów, właściciel pojazdu będzie zobowiązany do jego pokrycia, bez względu na rodzaj okoliczności, która doprowadziła do powstania tego kosztu. Podkreślić również trzeba, zdaniem organu II instancji, że sama wysokość kosztów, o których mowa w ust. 10h u.p.r.d. została przez ustawodawcę uniezależniona od ich rzeczywistej wysokości, bowiem podstawą ich ustalenia jest akt prawa miejscowego wydany z upoważnienia zawartego w treści art. 130 ust. 6 u.p.r.d. - oczywiście w zakresie tym aktem uregulowanym (koszty usunięcia pojazdu, koszty jego przechowania). Pogląd ten jest aktualnie dominujący i w pełni przyjęty przez Kolegium w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Kolegium stwierdziło, że w sprawie prawidłowo naliczono koszty usunięcia i przechowywania pojazdu, mając na uwadze treść Załącznika Nr [...] do uchwały Nr [...] Rady Miasta S. z dnia 30 października 2018 r. Na wyliczoną kwotę kosztów ([...] zł) składają się koszty: holowania pojazdu ([...] zł) i przechowywania pojazdu na parkingu miejskim ([...] zł). Pismem z dnia 15 stycznia 2026 r. M. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję Kolegium, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności koniecznych do wyjaśnienia sprawy oraz wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a tym samym brak dokonania jego oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego; 2) art. 130a ust. 1 pkt. 1) u.p.r.d. poprzez nieprawidłową jego wykładnię i przyjęcie, że organ nie może badać przesłanek wymienionych w tym przepisie tj. że pojazd jest pozostawiony w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu; 3) art. 130a ust. 6a lit. c) u.p.r.d. poprzez określenie opłaty w wysokości [...] zł za usunięcie pojazdu oraz kwoty [...]zł za każdą dobę przechowywania w sytuacji, gdy przepis ten określał maksymalne opłaty dla pojazdów do 3,5 tony odpowiednio [...] zł oraz [...] zł. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że z załączonej do akt dokumentacji nie wynika, ażeby pojazd należący do skarżącego miał blokować wjazd na parking oraz był pozostawiony w miejscu, gdzie jest to zabronione - znak B-36 (zakaz zatrzymywania się) i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Zdaniem skarżącego, samo niepodporządkowanie się dyspozycji ww. znaku nie uzasadnia możliwości odholowania tego pojazdu, bowiem przesłanki określone w art. 130a ust. 1 pkt 1 u.p.r.d. muszą zostać spełnione łącznie, co oznacza, że nie można usunąć pojazdu, który wprawdzie pozostawiono w miejscu zabronionym, ale nie utrudnia to ruchu lub nie zagraża bezpieczeństwu (wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 czerwca 2021 r., III SA/Kr 1388/20). Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Kolegium, że organom administracji publicznej nie przysługuje uprawnienie do weryfikacji legalności i zasadności wydania dyspozycji przez Straż Miejską w warunkach przepisu art. 130a ust. 1 u.p.r.d. Zdaniem skarżącego, organ musi mieć możliwości ustalenia stanu faktycznego odnoszącego się do ww. przesłanek. W przeciwnym razie straż miejska mogłaby taką dyspozycję wydawać zawsze, a osoba, wobec której wydawana jest taka dyspozycja, nie miałaby żadnej możliwości kontroli tej decyzji. Zdaniem strony, fakt braku złożenia wniosku o ukaranie w sprawach o wykroczenia nie powoduje w sposób automatyczny tego, że organ nie może zastosować art. 130 ust. 1 pkt 1 u.p.r.d., niemniej jednak organ powinien ustalić z jakiego powodu straż miejska odstąpiła w przedmiotowej sprawie od sporządzenia takiego wniosku. Sam fakt, że na fotografii był widoczny znak B-36 nie oznacza jeszcze, że pojazd został zaparkowany w miejscu gdzie jest to zabronione, albowiem dopiero legalne ustawienie znaku powoduje, że pojazd został zaparkowany w miejscu, gdzie jest to zabronione. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że nie stanowi wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. niepodporządkowanie się dyrektywie płynącej ze znaku drogowego ustawionego przez podmiot nieuprawniony, bez zachowania obowiązującej procedury. Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. jest bowiem legalny charakter tego znaku. Skarżący podkreślił, że również w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazuje się, że organ powinien zbadać legalność ustawionego znaku, tj. czy znak został ustawiony przez podmiot uprawniony oraz czy został ustawiony na podstawie obowiązującej procedury. Niezależnie od powyższego, w ocenie skarżącego, organ musi wykazać, że oprócz tego, że pojazd był pozostawiony w miejscu, gdzie jest to zabronione, to utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Wydaje się, że organ wiąże te przesłanki z faktem, że skarżący blokował wyjazd z parkingu. Jednak z fotografii załączonych przez straż miejską taka okoliczność nie wynika, albowiem na fotografiach można zauważyć, że pojazd został zaparkowany bezpośrednio za wyjazdem z bramy, a tym samym pojazdy mogły ten parking swobodnie opuścić. Nadto, skarżący wskazał, że w momencie podejmowania uchwały nr [...] z dnia 30 października 2018 r. aktualne brzmienie art. 130a ust. 6a lit. c) u.p.r.d. ustalało maksymalne stawki dotyczące pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - za usunięcie - [...] zł; za każdą dobę przechowywania - [...] zł. Tymczasem organ naliczył opłaty odpowiednio [...] zł oraz [...] zł (łącznie [...] zł). Bez znaczenia jest okoliczność, że takie stawki zostały określone w uchwale rady miasta, albowiem uchwała ta stanowi akt niższego rzędu niż ustawa (art. 87 Konstytucji RP). Skoro stawki zostały ustalone w sposób zawyżony, sprzecznie z przepisem ustawowym, nie może opłatą w ten sposób ustaloną zostać obciążony skarżący. Ponadto w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu, że rzeczywiście takie koszty zostały poniesione z powodu odholowania pojazdu i jego przechowywania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Kontroli Sądu podlega decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. o ustaleniu opłaty za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym. Z treści uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia wynika, że funkcjonariusz Straży Miejskiej w S. wystawił w dniu 20 listopada 2019 r. dyspozycję usunięcia pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w związku z pozostawieniem pojazdu w miejscu gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Pojazd został przekazany na parking strzeżony przy ul. [...] o godzinie 9.20 i w tym samym dniu o godzinie 15.00 został odebrany bez wniesienia wymaganych opłat. Podstawę ustalenia opłaty za usunięcie pojazdu w niniejszej sprawie stanowi art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1047) oraz uchwała nr [...] Rady Miasta S. z dnia 30 października 2018 r. w sprawie ustalenia na rok 2019 opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia, a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu. Zgodnie z treścią wspomnianego art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Z kolei w myśl art. 130a ust 1 pkt 1 cytowanej ustawy, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] o nr rej. [...] właścicielem tego pojazdu był M. P.. Z dokumentu zezwolenia na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego, zawierającego pokwitowanie odbioru pojazdu w dniu 20 listopada 2019 r. o godzinie 15.00 przez M. P. wynika ponadto, że pojazd został usunięty z ulicy [...] z powodu, określonego w art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ustalając sporną opłatę organ I instancji, w oparciu o uzyskaną od Straży Miejskiej w S. dokumentację (w tym m.in. zdjęciową) przyjął, że pojazd blokował wjazd na parking, a nadto znajdował się w miejscu gdzie ustawiony jest znak B-36 (zakaz zatrzymywania się). Strona skarżąca nie kwestionując, że w miejscu parkowania pojazdu znajduje się znak B-36 dowodzi, że okoliczność ta jest niewystarczająca do usunięcia pojazdu na koszt właściciela. Przesłanki z art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym muszą bowiem został spełnione łącznie, co oznacza, że nie można usunąć pojazdu, który wprawdzie pozostawiono w miejscu zabronionym, ale nie utrudnia to ruchu lub nie zagraża bezpieczeństwu. Zdaniem skarżącego, z fotografii załączonych przez Straż Miejską taka okoliczność nie wynika, albowiem na fotografiach można zauważyć, że pojazd został zaparkowany bezpośrednio za wyjazdem bramy, a tym samym pojazdy mogły ten parking swobodnie opuścić. W ocenie Sądu, ustalenia dokonane w omawianym zakresie przez organ I instancji należy uznać za prawidłowe. Do akt administracyjnych dołączono dwie fotografie, z których w sposób jednoznaczny wynika, że pojazd należący do M. P. został zaparkowany przy ul. [...] przed parkingiem znajdującym się na terenie [...] Uniwersytetu Medycznego w taki sposób, że jego tylna część znalazła się w świetle bramy parkingowej. Jedna z fotografii (wykonana od strony parkingu) wskazuje, że tylna część pojazdu znajduje się na wyjeździe z parkingu. Ponieważ w tym miejscu (przed wyjazdem z parkingu) znajduje się też znak nakazu skrętu w prawo, zatem wyjeżdzające pojazdy pozbawione były możliwości wjazdu w ul. [...] bez ominięcia samochodu należącego do strony. Zważywszy na to, że jezdnia ul. [...] w tym miejscu jest dość wąska powyższe w sposób istotny utrudniało wyjazd z parkingu. Nie ulega przy tym wątpliwości, że z uwagi na brzmienie art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dla usunięcia pojazdu z drogi na koszt właściciela wystarczające jest, że pojazd pozostawiony w miejscu, gdzie jest to zabronione utrudnia ruch. Nie ma tam bowiem mowy o całkowitym zablokowaniu czy znacznym ograniczeniu ruchu lecz o jego utrudnianiu, a taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, należy wskazać, że Sąd nie podziela poglądu Kolegium, zgodnie z którym organom nie przysługuje uprawnienie do weryfikacji legalności i zasadności wydania dyspozycji przez Straż Miejską w warunkach art. 130a ust. 1 wspomnianej ustawy. Powyższe pozostaje jednak bez znaczenia dla sprawy bowiem organ I instancji poczynił w tym zakresie prawidłowe ustalenia i słusznie przyjął, że pojazd zaparkowany w opisany wyżej sposób stanowił utrudnienie w ruchu. Kolegium do kwestii tych co prawda nie odniosło się, jednakże utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję zaakceptowało poczynione ustalenia organu I instancji. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zapoznało się z całym zgromadzonym materiałem dowodowym i zgromadzone dokumenty uznało w całości za wiarygodne. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że Kolegium wydało decyzję w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. Z przyczyn, o których mowa już była wcześniej, zgromadzone dokumenty należy uznać za wystarczające dla wykazania, że w niniejszej sprawie zaszły podstawy do usunięcia pojazdu z drogi na koszt właściciela. Strona nie wyjaśniła też jednoznacznie jakie konkretnie dowody należało przeprowadzić dodatkowo w sprawie. Jeżeli skarżący miał na myśli dowody zmierzające do ustalenia z jakiego powodu straż miejska odstąpiła od sporządzenia w niniejszej sprawie wniosku o ukaranie (w sprawie o wykroczenie), to w pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga (co zresztą przyznaje także skarżący), że brak takiego wniosku nie uniemożliwia organowi zastosowania art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Po drugie wskazać należy, że z dołączonego do akt administracyjnych pisma Komendanta Straży Miejskiej w S. z dnia 25 kwietnia 2024 r. wynika, że nie skierowano wniosku o ukaranie do Sądu w związku z popełnieniem wykroczenia z art. 96 § 3 k.w. ponieważ skarżący, który nie przyznał się do zaparkowania pojazdu we wskazanym miejscu i odmówił podpisania protokołu, jak również nie odebrał wystosowanych do niego wezwań, nie został (według oceny Sądu) skutecznie pouczony o przysługujących mu uprawnieniach. Kwestia kto i jakie w tym wypadku popełnił wykroczenie pozostaje bez znaczenia bowiem art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie wskazuje, że pojazd jest usuwany na koszt właściciela, a nie sprawcy wykroczenia. Z przepisów tej ustawy ani też jakichkolwiek innych, nie wynika, aby wydanie decyzji w kwestii obciążenia właściciela pojazdu kosztami jego usunięcia było uzależnione od uprzedniego orzeczenia w przedmiocie odpowiedzialności karnej właściciela pojazdu lub osoby, która władała pojazdem w chwili jego usunięcia dysponując nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego (zob. art. 130a ust. 10i ustawy). Należy zaznaczyć, że w postępowaniu którego przedmiotem jest obciążenie kosztami związanymi z odstąpieniem od usunięcia pojazdu, organ prowadzący to postępowanie nie dokonuje oceny organizacji ruchu drogowego ustalonego na określonym terenie a więc także zasadności umieszczenia określonego znaku drogowego, w tym przypadku znaku "zakazu zatrzymywania się". Natomiast stan oznakowania miejsca w którym skarżący pozostawił pojazd - jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dokumentacji fotograficznej - był prawidłowy. Skarżący wskazując na potrzebę badania przez organ "legalności ustawionego znaku" nie wskazał na jakiekolwiek nieprawidłowości, które tę legalność mogłyby podważać. Nieuzasadniony okazał się także zarzut naruszenia art. 130a ust. 6a lit c) ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez "określenie opłaty w wysokości [...] zł za usunięcie pojazdu oraz kwoty [...]zł za każdą dobę przechowywania w sytuacji, gdy przepis ten określał maksymalne opłaty dla pojazdów do 3,5 tony odpowiednio [...] zł oraz [...] zł. Co prawda wspomniany przepis stanowi, że ustala się maksymalną wysokość stawek kwotowych opłat, o których mowa w ust. 5c dla pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - za usunięcie - [...] zł; za każdą dobę przechowywania - [...] zł, jednakże uszło uwadze strony, że w myśl obowiązującego zarówno w dacie wystawienia dyspozycji usunięcia pojazdu jak i obecnie – art. 130a ust. 6b) wspomnianej ustawy, maksymalne stawki opłat określone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Ponadto, art. 130a ust. 6b tej ustawy stanowi, że na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 6a, z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 6b, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych. Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 14 sierpnia 2018 r. (M.P. z 2018 r., poz. 802), maksymalna wysokość stawki kwotowej opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowania na parkingu strzeżonym, obowiązująca w 2019 r. – za pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t – wynosiła: za usunięcie – [...] zł oraz za każdą dobę przechowywania – [...] zł. Nie ulega wątpliwości, że stawki wspomnianych opłat przyjęte uchwałą Rady Miasta S. nr [...] z dnia 30 października 2018 r. w sprawie ustalenia na rok 2019 opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia, a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu nie przekraczają stawek maksymalnych określonych cytowanym wyżej obwieszczeniem. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr [...] do uchwały z 30 października 2018 r. (Lp. 3 – pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t) kwota za usunięcie – to [...] zł, zaś kwota za każdą rozpoczętą dobę przechowywania – to [...] zł. Oczywistym jest zatem, że opłata za usunięcie pojazdu z drogi ustalona decyzją z 18 lipca 2024 r. jest zgodna z powyższą uchwałą, jak również nie przekracza maksymalnych kwot wynikających z obwieszczenia z 14 sierpnia 2018 r. Z art. 130a ust. 6 p.r.d. jednoznacznie wynika, że wysokość opłat za usuniecie i parkowanie pojazdu określa rada powiatu w drodze uchwały. Organy administracji ustalające wysokość opłat w konkretnych sprawach mają obowiązek stosowania wspomnianej uchwały rady powiatu, będącej aktem prawa miejscowego. Natomiast zasadność przyjęcia w danej uchwale rady powiatu określonej wysokości stawek opłat nie może być kwestionowana w indywidualnych sprawach dotyczących ustalenia wysokości opłaty w odniesieniu do konkretnego zdarzenia. Uwzględniając całość okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że organy administracyjne nie naruszyły przepisów obowiązującego prawa w stopniu uzasadniającym usunięcie decyzji z obrotu prawnego, słusznie uznając, że w przedmiotowym stanie faktycznym skarżący obowiązany jest do uiszczenia kosztów na postawie art. 130a ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. Stąd też wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, skargę należało oddalić. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.