IV SA/Po 821/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi I. P. i K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia 29 sierpnia 2023 r. (znak: [...]); 2. umarza postępowanie w przedmiocie wniosku skarżących z 18 kwietnia 2025 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących I. P. i K. P., solidarnie, kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 25 lipca 2024 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania I. i K. P., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z 29 sierpnia 2023 r. ([...]) o warunkach zabudowy. Zaskarżona decyzja SKO zapadła, jak wynika z jej uzasadnienia, w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskiem z 6 października 2021 r. M. W. (dalej jako "Inwestor" lub "Wnioskodawca") wystąpił do Burmistrza Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla budowy obiektu inwentarskiego - kurnika o obsadzie do 59,9 DJP, dwóch silosów paszowych, dwóch zbiorników na wodę oraz zbiornika bezodpływowego na działce nr [...], obr. [...], gm. [...] (zwanej też dalej "Inwestycją"). Decyzją z 8 lutego 2022 r. Burmistrz Gminy [...] (dalej jako "Burmistrz" lub "organ I instancji") ustalił warunki zabudowy dla Inwestycji. Wskutek odwołania wniesionego przez Irenę i K. P. (zwanych dalej łącznie "Skarżącymi") – którzy wytknęli, że ww. decyzja Burmistrza nie wyjaśnia dwóch istotnych okoliczności, mających podstawowe znaczenie dla oceny Inwestycji pod kątem wpływu na zagospodarowanie działek sąsiednich, a mianowicie nie określa metody chowu drobiu oraz przeznaczenia zbiorników na wodę – SKO uznało zarzuty zawarte w odwołaniu za uzasadnione w części i decyzją z 23 marca 2022 r. uchyliło decyzję organu I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z 19 sierpnia 2022 r. Burmistrz powtórnie ustalił warunki zabudowy dla Inwestycji. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżących, SKO – decyzją z 29 marca 2023 r. – orzekło o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Przywołaną na wstępie decyzją z 29.8.2023 r. Burmistrz ponownie ustalił "na rzecz Wnioskodawcy warunki zabudowy działki oznaczonej nr ewid. [...] położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], dla inwestycji obejmującej: budowę obiektu inwentarskiego - kurnika o obsadzie do 59,9 DJP, dwóch silosów paszowych, dwóch zbiorników na wodę oraz zbiornika bezodpływowego". Odwołanie od tej decyzji wnieśli Skarżący. Utrzymując w mocy decyzję Burmistrza z 29.8.2023 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 25.7.2024 r. – SKO stwierdziło w uzasadnieniu, że organ I instancji przeprowadził postępowanie bez naruszenia norm prawa procesowego i zastosował prawidłowo przepisy prawa materialnego. Dalej SKO wyjaśniło, że – po pierwsze – skoro przedmiotem wniosku jest ustalenie warunków zabudowy dla fermy drobiu o wielkości do 59,9 DJP, to organ prowadzący postępowanie nie ma prawa tego wymogu negować. Po drugie, podnoszone przez pełnomocnika Skarżących, jak to ujęło SKO, "wątpliwości co do zawężenia obszaru analizowanego do 200 metrów" nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji Burmistrza, "gdyż w tym obszarze analizowanym nie ma istniejącej zabudowy, która by mogła blokować planowaną zabudowę". Po trzecie, skoro Wnioskodawca zakłada, że inwestycja nie będzie oddziaływała na tereny sąsiedzkie o przeznaczeniu rolniczym ponad dopuszczalne parametry, to brak jest przesłanek do zakwestionowania tego zamierzenia. Poza tym SKO stwierdziło, że kwestia "dostępu" ptaków i innych zwierząt do inwentarza w budynku będzie sprawą badaną przez organy administracji budowlanej w trakcie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Skarżący nie mogą negować zamierzenia tylko dlatego, że sami posiadają fermę drobiarską w miejscu zamieszkania (w B. nr [...]). Każdy ma bowiem prawo zagospodarowania własnej nieruchomości zgodnie z oczekiwaniem, o ile nie wpływa ograniczająco na zagospodarowanie przestrzenne innych działek. Takiego ograniczenia Skarżący nie wykazali, zaś kwestie podniesione w odwołaniu będą mogli podnosić w następnym postępowaniu Wnioskodawcy – przed starostą – które jest właściwym miejscem do badania zgłaszanych przez Skarżących przesłanek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO, K. P. i I. P. – zarzuciwszy naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej w skrócie "u.p.z.p.") – przez to, że ustalenia zaskarżonej decyzji naruszają, odpowiednio: zasadę dobrego sąsiedztwa (czym innym jest zabudowa siedliskowa, a czym innym lokalizowanie obiektu przemysłowego chowu drobiu) oraz wymagania istniejącego stanu infrastruktury, w postaci braku wody bieżącej, co jest przejawem braku wystarczającej infrastruktury dla realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz zagraża bezpieczeństwu biologicznemu hodowanych ptaków, jak i okolicznych organizmów żywych przez możliwe epizoocje; poza tym wymieniona w decyzji działka nr [...] nie istnieje z racji dokonanego jej podziału na działki nr [...] i [...]; 2) art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska (dalej w skrócie "p.o.ś."), "gdyż brak jakiejkolwiek pogłębionej analizy wpływu skutków skonsumowania przedmiotowej decyzji w takiej postaci, w jakiej ją wydano, stoi w sprzeczności [z] interesem publicznym, jakim jest ochrona pobliskich obszarów [...] i realizacja uwzględnienie zasady zrównoważonego rozwoju"; 3) art. 50 ustawy - Prawo wodne (dalej w skrócie "p.w.") – przez niezapewnienie wynikających z tego przepisu celów środowiskowych, z uwagi na "narażenie zlewni przed nadmiernym spływem azotanów i związków fosforu", a ponadto wskazawszy na odmienne przeznaczenie terenu inwestycji w Studium (funkcja mieszkalna M) oraz na "zmianę ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 24 września 2023 r., która istotnie zmienia ustalanie warunków zabudowy" – wnieśli o: (i) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, (ii) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, (iii) wstrzymanie przez SKO wykonania zaskarżonej decyzji w całości, a w razie odmowy wstrzymania decyzji przez organ – wydanie przez Sąd postanowienia o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, wskazując w uzasadnieniu, że: - "Sprawa niezachowania zasady dobrego sąsiedztwa nie budzi wątpliwości organu odwoławczego skoro sami skarżący posiadają własne obiekty inwentarskie, związane z hodowlą drobiu i produkcją jaj w niedalekim sąsiedztwie planowanego zamierzenia". - "Kwestia braku bieżącej wody z systemu wodociągowego nie jest przeszkodą dla rozpoczęcia inwestycji i chowu drobiu, jeżeli tak przesądzi organ administracji budowlanej. Trudno oczekiwać, że dla tej inwestycji ktokolwiek miałby doprowadzać nową sieć wodociągową". - "Kwestia zapisów studium nie ma rozstrzygającego znaczenia, gdyż tylko zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą przesądzić w sposób wiążący możliwość realizacji albo zakaz realizacji takiego typu zamierzenia na przedmiotowym obszarze wsi [...]". Postanowieniem z 22 stycznia 2025 r. o sygn. akt IV SA/Po 821/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 28 lutego 2025 r. pełnomocnik Skarżących, ad W., zgłosiwszy się do udziału w postępowaniu, podtrzymał "treść dotychczasowych wystąpień Skarżących w sprawie" oraz rozszerzył zarzuty skargi "w części dotyczącej naruszenia przepisów prawa procesowego o naruszenie": a) art. 6, art. 8 i art. 12 k.p.a. – przez zaniechanie przez organ II instancji przeprowadzenia wnikliwej analizy sprawy, w tym w szczególności przeanalizowania konieczności uzbrojenia terenu w przyłącze do sieci wodociągowej oraz sieci elektrycznej; b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – przez: - brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ I instancji do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych; c) art. 107 § 3 k.p.a. – przez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu II instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób. W piśmie procesowym z 3 kwietnia 2025 r. pełnomocnik Skarżących zawiadomił o "przeniesieniu przez Organ I instancji na rzecz M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. (...) decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 28 czerwca 2024 r." W piśmie procesowym z 18 kwietnia 2025 r. Skarżący, reprezentowani przez dotychczasowego pełnomocnika, wnieśli ponownie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 8 maja 2025 r.: - pełnomocnik Skarżących podtrzymał wnioski i wywody zawarte w skardze oraz dalszych pismach procesowym; - uczestnik postępowania (Inwestor) wniósł o oddalenie skargi. Odpowiadając na pytania Sądu: - Inwestor wyjaśnił, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego o wielkości ok. 11 ha. Nie występował o ustalenie warunków zabudowy w ramach zabudowy zagrodowej, gdyż ta inwestycja jest dość znacznie oddalona od jego siedliska. Do przeniesienia spornej decyzji o warunkach zabudowy na ww. spółkę doszło już po wydaniu zaskarżonej decyzji przez SKO. Do podziału działki nr [...], w ramach którego wydzielono m.in. działkę nr [...], mogło dojść w czasie, gdy sprawa była jeszcze w SKO; - pełnomocnik (substytucyjny) Skarżących, r. G., stwierdziła, że nie wie, co to za decyzja Burmistrza z 28.6.2024 r., o której mowa w ww. piśmie Skarżących z 3.4.2025 r. Prawdopodobnie jest to decyzja wydana w innej sprawie; - Inwestor wyjaśnił, że ww. decyzja Burmistrza jest to nowa decyzja o warunkach zabudowy dla Inwestycji, o którą wystąpił, ale już tylko dla lokalizacji na wydzielonej działce nr [...], na podstawie której to decyzji uzyskał następnie pozwolenie na budowę. W swym wniosku nie podał innych parametrów projektowanych silosów, poza ich objętością, gdyż wówczas nie był jeszcze wybrany oferent tych silosów. Sieć wodociągowa została już doprowadzona do działki. Inwestycja nie została jeszcze oddana do użytkowana, trwają prace wykończeniowe i być może uda się kurnik zasiedlić kurami do połowy czerwca. Obecnie sporna decyzja o warunkach zabudowy nie jest Inwestorowi tak naprawdę do niczego potrzebna, ponieważ pozwolenie na budowę uzyskał on na podstawie innej decyzji w.z. – wspomnianej decyzji Burmistrza z 28.6.2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć po części z innych przyczyn niż w niej wskazano. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonawszy tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 25 lipca 2024 r. ([...]) – a także, na mocy art. 135 p.p.s.a., poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy [...] z 29 sierpnia 2023 r. ([...]) o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy obiektu inwentarskiego - kurnika o obsadzie do 59,9 DJP, dwóch silosów paszowych, dwóch zbiorników na wodę oraz zbiornika bezodpływowego na działce nr [...] (obr. [...], gm. [...]) – Sąd doszedł do przekonania, że decyzje te nie mogą się ostać w obrocie prawnym. Po pierwsze, organy obu instancji rozpoznały i rozstrzygnęły przedmiotową sprawę w oparciu o niewłaściwe temporalnie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (a nie jak omyłkowo podano w skardze: "ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym"). W tym miejscu wypada wyjaśnić, że przepisy ww. ustawy ulegały zmianom w czasie trwania postępowania lokalizacyjnego – tj. pomiędzy datą złożenia wniosku (06.10.2021 r.), a datą wydania zaskarżonej decyzji przez SKO (25.07.2024 r.), przy czym istotne znaczenie w tym kontekście mają następujące nowelizacje u.p.z.p.: - ustawa z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. poz. 1986; dalej w skrócie: "zm.u.p.z.p.2021"), która weszła w życie 3 stycznia 2022 r. i do art. 61 u.p.z.p. dodała ust. 5a. Jednakże zgodnie z przepisem intertemporalnym art. 4 zm.u.p.z.p.2021 do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy [tj. zm.u.p.z.p.2021], stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 [tj. u.p.z.p.] w brzmieniu dotychczasowym; - wzmiankowana w skardze ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688; dalej w skrócie "zm.u.p.z.p.2023"), która weszła w życie z dniem 24 września 2023 r. i gruntownie zmieniła zasady ustalania warunków zabudowy, w tym brzmienie art. 61 u.p.z.p. i określony w nim sposób wyznaczania obszaru analizowanego. Jednakże – wbrew sugestiom zawartym w skardze oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – znowelizowane w ten sposób przepisy u.p.z.p. nie znajdowały zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż w myśl art. 59 ust. 1 zm.u.p.z.p.2023 do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy [tj. zm.u.p.z.p.2023], stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 [tj. u.p.z.p.] w brzmieniu dotychczasowym. W konsekwencji należy stwierdzić, że w kontrolowanej sprawie znajdowały zastosowanie przepisy u.p.z.p. w brzmieniu ustalonym w tekście jednolitym opublikowanym w Dz. U. z 2021 r. poz. 741, ze zmianami wynikającymi z Dz. U. z 2021 r. poz. 784 i 922. Tymczasem organ I instancji w podstawie prawnej swej decyzji błędnie wskazał jako właściwy publikator determinujący stan prawny wymienionych tam przepisów u.p.z.p.: Dz. U z 2023 r. poz. 977. W rezultacie organ ten nieprawidłowo wyznaczył obszar analizowany w oparciu o przywołany w decyzji art. 61 ust. 5a u.p.z.p. – który to przepis nie powinien być w tej sprawie stosowany, zgodnie z art. 4 zm.u.p.z.p.2021. Ponadto Burmistrz nie zbadał konkretnie funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (brak takiej kolumny w tabeli analizy na k. 29 akt adm. I inst.), zapewne bazując na brzmieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. obowiązującym od 23 września 2023 r., które nie powinno znajdować zastosowania w niniejszej sprawie. Z kolei SKO w zaskarżonej decyzji wskazało na jeszcze nowszy tekst jednolity u.p.z.p., a mianowicie na tekst opublikowany w Dz. U. z 2024 r. poz. 1130. Natomiast z zupełnie już niezrozumiałych względów, przytaczając w uzasadnieniu swej decyzji przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p., SKO oparło się na jego dawno nieobowiązującym i nie znajdującym zastosowania w tej sprawie brzmieniu sprzed 27 maja 2021 r., tj. sprzed dodania do tego przepisu punktu 6 (który w zaskarżonej decyzji nie został przytoczony). Z drugiej strony, odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego niezawężenia obszaru analizowanego do 200 m – tj. zarzutu bazującego, jak można rozumieć, na aktualnym brzmieniu art. 61 ust. 5a u.p.z.p. (ustalonym przez zm.u.p.z.p.2023) – SKO stwierdziło, że "nie może to stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji gdyż w tym obszarze analizowanym nie ma istniejącej zabudowy, która by mogła blokować planowaną zabudowę", zamiast zdecydowanie wykluczyć możliwość takiego zawężenia obszaru analizowanego, z uwagi na nieadekwatność stanu prawnego, pod rządem którego ta możliwość obecnie istnieje. Po drugie, zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać m.in. określenie charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych. W świetle tego przepisu wniosek złożony przez Inwestora w niniejszej sprawie powinien był określać – choćby w sposób przybliżony, "widełkowy" – również gabaryty projektowanych silosów zbożowych oraz zbiorników na wodę, a nie tylko ich pojemność. To bowiem gabaryty planowanych obiektów są jednymi z najistotniejszych parametrów dla oceny zachowania ładu przestrzennego. Pomimo że wniosek Inwestora takiego określenia nie zawierał, organy lokalizacyjne nie wezwały go do uzupełnienia tego braku. W konsekwencji również wydana decyzja o warunkach zabudowy dotknięta jest takim brakiem, polegającym na nieokreśleniu istotnych wymagań (parametrów) zabudowy w odniesieniu do projektowanych silosów zbożowych oraz zbiorników na wodę. Po trzecie, przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588; dalej w skrócie "rozporządzenie MI") – w brzmieniu pierwotnym, które znajdowało zastosowanie w kontrolowanej sprawie – stanowił że: "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy". W świetle cytowanego przepisu tzw. analiza architektoniczno-urbanistyczna sporządzana przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy powinna obejmować m.in. analizę funkcji zagospodarowania i zabudowy terenów występujących w obszarze analizowanym. Zgodnie z definicją legalną zawartą w § 2 pkt 2 rozporządzenia MI pod pojęciem "funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu" należy rozumieć "sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi". Tymczasem zalegająca w aktach sprawy "Analiza opisowa wykonana do decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 29.08.2023 r." (dalej jako "Analiza") nie zawiera analizy funkcji zabudowy i zagospodarowania poszczególnych nieruchomości w obszarze analizowanym, która byłaby dostatecznie konkretna i dzięki temu poddawałaby się intersubiektywnej weryfikacji. W pkt 2 Analizy stwierdzono bowiem jedynie ogólnikowo: "Kontynuacja funkcji: w sąsiedztwie planowanej inwestycji występuje zabudowa o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej, zagrodowej, produkcji rolnej". Z kolei w tabeli zamieszczonej w pkt 8 Analizy, zawierającej charakterystykę poszczególnych nieruchomości (działek zabudowanych) w obszarze analizowanym, zabrakło wyszczególnienia cechy w postaci funkcji (przeznaczenia) zabudowy. W konsekwencji nie wiadomo, na których konkretnie działkach występują, wymienione ogólnie przez organ I instancji, funkcje zabudowy. Po czwarte, organy nie zweryfikowały w sposób rzetelny, czy Inwestor należycie zapewnił uzbrojenie terenu (istniejące lub projektowanie), które będzie wystarczające dla planowanej inwestycji, w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną oraz wodę. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się wprawdzie "Zapewnienie" wystawione przez E. Sp. z o.o. w dniu 13 września 2021 r. (nr [...]), ale zgodnie z jego treścią było ono "ważne" tylko przez 12 miesięcy licząc od daty wystawienia, tj. do 13 września 2022 r. Nowego "zapewnienia" zaś w aktach nie ma. Poza tym organy w ogóle nie rozważyły, czy zadeklarowane przez Inwestora zaopatrzenie Inwestycji w wodę z dwóch zbiorników o łącznej objętości 20 m3 rzeczywiście stanowić będzie dopuszczalne i wystarczające uzbrojenie terenu dla planowanego zamierzenia budowlanego (kurnika na niemal 15000 kur). Po piąte, nader lakoniczna treść zaskarżonej decyzji SKO – która to decyzja liczy trzy strony, z których tylko niecałe pół strony poświęcone zostało rozważaniom odnoszącym się bezpośrednio do realiów rozpoznawanej sprawy – w powiązaniu z wyżej wytkniętymi błędami w zakresie ustalenia właściwego reżimu prawnego sprawy, innymi błędami rzeczowymi występującymi w zaskarżonej decyzji (jak np.: wskazanie, że sprawa jest rozpoznawana przez SKO "po raz drugi", podczas gdy w rzeczywistości już po raz trzeci; wzmianka o "kwestii «dostępu» ptaków i innych zwierząt do inwentarza" w planowanym budynku, która na tym etapie rozpoznania sprawy nie była już podnoszona przez żadną ze stron), brak rzeczywistej weryfikacji zasadności oraz rzeczowego odniesienia się do niektórych z zarzutów odwołania, zwłaszcza w zakresie negatywnego oddziaływania Inwestycji na działki sąsiednie i środowisko (w tej mierze SKO zbyło obiekcje Skarżących ogólnikowym stwierdzeniem, że "skoro wnioskodawca zakłada, że inwestycja nie będzie oddziaływała na tereny sąsiedzkie o przeznaczeniu rolniczym, ponad dopuszczalne parametry, to brak jest przesłanek do zakwestionowania tego zamierzenia"), nakazują podać w wątpliwość rzetelność rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji, zgodnie z wymogami zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 ab initio k.p.a.). W konsekwencji stwierdzić trzeba, że poza wcześniej wytkniętymi naruszeniami prawa, organy uchybiły także przepisom art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Zarazem Sąd umorzył postępowanie wpadkowe w przedmiocie kolejnego, dotychczas przez Sąd nierozpoznanego wniosku Skarżących z 18 kwietnia 2025 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (pkt 2 sentencji wyroku), z uwagi na jego bezprzedmiotowość w świetle regulacji art. 152 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. O kosztach postępowania sądowego (pkt 3 sentencji wyroku), Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 202 § 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając: poniesiony przez Skarżących koszt wpisu od skargi, w wysokości 500 zł, oraz należne jej pełnomocnikowi wynagrodzenie ustalone według stawek minimalnych zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964, z późn. zm.), w wysokości 480 zł, a także koszt opłaty skarbowej od złożonego do akt pełnomocnictwa, w wysokości 17 zł – łącznie 997 zł. Ponownie rozpoznając sprawę, organ lokalizacyjny uwzględni uwagi, wskazania i oceny prawne Sądu zawarte w niniejszym wyroku, jak tego wymaga art. 153 p.p.s.a., i w niezbędnym zakresie uzupełni postępowanie wyjaśniające, także o kwestie podniesione w skardze. Jednakże w pierwszej kolejności – mając zwłaszcza na uwadze fakt, że jak wynika z wyjaśnień złożonych na rozprawie przed tut. Sądem, Inwestor uzyskał pozwolenie na budowę i przystąpił już do realizacji przedmiotowej inwestycji na podstawie innej decyzji o warunkach zabudowy, w związku z czym decyzja o warunkach zabudowy będąca przedmiotem sporu w niniejszej sprawie "nie jest mu już do niczego potrzebna" – organ zwróci się do Inwestora z pytaniem, czy podtrzymuje złożony w tej sprawie wniosek o ustalenie warunków budowy, który zainicjował kontrolowane postępowanie administracyjne (datowany na 04.09.2021 r., z późn. zm.), czy go cofa. W razie cofnięcia wniosku przez Inwestora, organ lokalizacyjny umorzy postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy, wszczęte na skutek tego wniosku, jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.).