II SAB/Ke 35/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Starosty Włoszczowskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Starostę Włoszczowskiego do rozpatrzenia punktu 2 wniosku J. R. z 21 marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej,w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że Starosta Włoszczowski dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Starosty Włoszczowskiego na rzecz J. R. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 11 kwietnia 2025 r. J. R. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Starosty Włoszczowskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 21 marca 2025 r. Skarżący wniósł o: - stwierdzenie, że Starosta Włoszczowski dopuścił się bezczynności i prowadzi postępowanie w sposób niezgodny z prawem; - zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 21 marca 2025 r. niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnienia informacji, tj. wniosku zgłoszonego przez [...] Sp. z o.o. na budowę dwóch stacji transformatorowych na dz. Nr [...] we W., do którego zgłoszono ww. sprzeciw oraz dokumentów dołączonych do tego wniosku; - skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym; - zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wnioskiem z 21 marca 2025 r. domagał się przekazania następujących informacji: 1. rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie, tj. decyzji Starosty Włoszczowskiego zawierającej sprzeciw z dnia 17 marca 2024 r. na inwestycję dotyczącą budowy dwóch stacji transformatorowych na dz. Nr [...] we W.; 2. wniosku zgłoszonego przez [...] Sp. z o.o. na budowę dwóch stacji transformatorowych na dz. nr [...] we W., do którego zgłoszono ww. sprzeciw oraz dokumentów dołączonych do tego wniosku. Starosta Włoszczowski przy piśmie z 3 kwietnia 2025 r. przesłał kopię decyzji sprzeciwu do zgłoszenia oraz stwierdził, że akta sprawy nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mimo więc tego, że zarówno zgłoszenie, jak i dołączone do niego dokumenty bezsprzecznie stanowią informację publiczną, a skarżący nie domagał się udostępnienia akt sprawy, ale konkretnych dokumentów, Starosta odmówił ich udostępnienia. Ponadto, zdaniem skarżącego, również akta sprawy stanowią informację publiczną i powinny być udostępnione w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponieważ to nie nastąpiło, ani też Starosta Włoszczowski nie wydał decyzji odmownej w zakresie udostępnienia wnioskowanej informacji, to oczywistym jest, że dopuścił się rażącego naruszenia przepisów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że żądanie udostępnienia zgłoszenia robót budowlanych oraz oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane składane przez inwestora nie stanowią informacji publicznej. Informację taką stanowią decyzje o sprzeciwie, bądź przyjęcie zgłoszenia milczącą zgodą, jako że informacja o rozstrzyganych przez organy administracji publicznej sprawach administracyjnych jest informacją o działalności organów publicznych. Także projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany są elementem składowym decyzji o pozwoleniu na budowę lub integralna częścią przyjętego zgłoszenia. Decyzje takie rozstrzygają sprawy administracyjne i jako akty administracyjne indywidualne stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy. Ponieważ w sprawie zgłoszenie zakończyło się wydaniem decyzji o sprzeciwie, załączone do zgłoszenia projekty zagospodarowania działki i architektoniczno-budowalny nie zostały przez organ zatwierdzone i nie są częścią przyjętego zgłoszenia, ani załącznikiem do decyzji o sprzeciwie. Tym samym nie stanowią informacji publicznej. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Jak wynika z dokumentów przedstawionych Sądowi, wnioskiem z 21 marca 2025 r. skarżący zwrócił się do Starosty Powiatowego we Włoszczowie o udostępnienie na zasadzie informacji publicznej: 1. rozstrzygnięcia wydanego w sprawie [...] oraz [...], tj. decyzji Starosty Powiatu W. zawierającej sprzeciw z 17 marca 2024 r. na inwestycję dotyczącą budowy dwóch stacji transformatorowych na dz. Nr [...] we W.; 2. wniosku zgłoszonego przez [...] Sp. z o.o. na budowę dwóch stacji transformatorowych na dz. nr [...] we W., do którego zgłoszono ww. sprzeciw oraz dokumentów dołączonych do tego wniosku. W odpowiedzi na ten wniosek Starosta w załączeniu do pisma z 3 kwietnia 2025 r. przekazał kopię decyzji z 17 marca 2025 r. zawierającej sprzeciw do zgłoszenia budowy dwóch stacji transformatorowych na dz. nr [...] we W. oraz poinformował, że akta sprawy nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym J. R. zażądał w skardze z 11 kwietnia 2025 r. zobowiązania organu do załatwienia wniosku z 21 marca 2025 r. tylko w zakresie jego punktu drugiego, dotyczącego "wniosku zgłoszonego przez [...] Sp. z o.o. na budowę dwóch stacji transformatorowych na dz. Nr [...] we W., do którego zgłoszono ww. sprzeciw oraz dokumentów dołączonych do tego wniosku". W odpowiedzi na tę skargę organ wyraził pogląd, że ponieważ przedmiotowe zgłoszenie zakończyło się wydaniem decyzji o sprzeciwie, to załączony do zgłoszenia projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany, które nie zostały przez organ zatwierdzone, nie są częścią przyjętego zgłoszenia, ani załącznikiem do decyzji o sprzeciwie. Dlatego nie stanowią informacji publicznej, podobnie jak samo zgłoszenie oraz oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z taką argumentacją nie można się zgodzić. Organ uznał, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie budziło wątpliwości, że zakres przedmiotowy wniosku nie ma charakteru publicznego, gdyż pozyskane informacje nie będą służyły powszechnemu interesowi, a jedynie będą zaspokajały prywatne (zawodowe) potrzeby wnioskodawcy, co w konsekwencji nie przysłuży się usprawnieniu realizacji zadania publicznego. Dlatego też interes wnioskodawcy nie może być realizowany na zasadach i w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, gdyż niewątpliwie nie odpowiadałoby to celowi jak i funkcji jakie wynikają z tej ustawy. Kończąc organ stwierdził, że skoro żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, to zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 t.j.) dalej u.d.i.p. nie było podstaw do wydania decyzji. Odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga wydania decyzji tylko wtedy, gdy chodzi o informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Wnioskodawca powinien być jednak powiadomiony o braku możliwości udostępnienia informacji, co ma miejsce w sprawie poprzez udzielenie niniejszej odpowiedzi. Nie jest sporne, że Starosta Włoszczowski jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, ponieważ stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Sporne było natomiast, czy żądane informacje stanowią informację publiczną. W tym zakresie należy stwierdzić, że o ile można się zgodzić z argumentem organu, że akta spraw administracyjnych, są jako całość zbiorem różnorodnych materiałów usystematyzowanym przez organ, który nadał temu zbiorowi określony kształt i który się nim posługuje w prowadzonym postępowaniu, a żądanie udostępnienia takich akt sprawy jako całości, nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów NSA W-wa z dnia 9 grudnia 2013 r. I OPS 7/13, wyroki NSA: z 8 grudnia 2017 r., I OSK 2957/15 oraz z 2 lutego 2024 r., III OSK 160/23, wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), to trzeba zauważyć, że przedmiotem wniosku strony nie były akta sprawy, ale konkretnie wskazane dokumenty. Mimo przy tym częściowego niewskazania we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jakie konkretnie dokumenty są jego przedmiotem, organ nie miał wątpliwości, czemu dał wyraz w odpowiedzi na skargę, że chodziło o załączony do zgłoszenia projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany oraz oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Co do samego wniosku, a ściślej zgłoszenia budowy dwóch stacji transformatorowych (por. art. 30 Prawa budowlanego), nie było wątpliwości, że było ono przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej wprost w nim wskazanym. Rozstrzygnięcie sprawy zależało więc od oceny, czy zgłoszenie budowy dwóch stacji transformatorowych, projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany dotyczące tych stacji oraz oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. na budowę tych stacji - miały charakter informacji publicznej. Wyrażony w odpowiedzi na skargę pogląd organu co do braku takiego przymiotu wynikał przy tym stąd, że dokumenty te nie stały się integralną częścią przyjętego zgłoszenia, ani też elementem składowym decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ Starosta Włoszczowski, decyzją z 17 marca 2025 r. wniósł sprzeciw od tego zgłoszenia. Odnosząc się do takich poglądów należy wyjaśnić, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych informację publiczną definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14 i z 9 grudnia 2016 r., I OSK 523/15). W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zostały przykładowo wymienione kategorie informacji publicznych, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Przy czym dokumentem urzędowym, w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Informacja publiczna obejmuje swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Pojęcie dokumentu urzędowego różni się od dokumentu zawierającego informację publiczną. Istotne znaczenie ma zatem nie to, czy dokument został sporządzony przez funkcjonariusza publicznego w znaczeniu przepisów k.k., lecz przede wszystkim to, czy zawiera on informację publiczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. I OSK 2215/11). Przytoczony pogląd odnosi się, w ocenie Sądu, do okoliczności niniejszej sprawy. Zgłoszenie budowy dwóch stacji transformatorowych oraz dołączone do niego dokumenty w postaci projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, niewątpliwie stanowiły dokumenty, których Starosta Włoszczowski użył do zrealizowania powierzonego mu zadania polegającego na rozpatrzeniu należącej do jego właściwości rzeczowej i instancyjnej sprawy zgłoszenia budowy dwóch stacji transformatorowych (art. 82 ust. 1 w zw. z art. 30 Prawa budowlanego). Okoliczność, że w niniejszej sprawie nie doszło do milczącego zaakceptowania tego zgłoszenia (co powodowałoby skutki analogiczne do wywoływanych przez decyzję o pozwoleniu na budowę, tj. uzyskanie przez stronę prawa do legalnego prowadzenia robót budowlanych wskazanych w zgłoszeniu oraz do rozpoczęcia ich w określonym przepisami i sprecyzowanym w zgłoszeniu terminie – por. wyrok WSA w Krakowie z 11 października 2012 r. II SAB/Kr 137/12), ale do wydania decyzji o sprzeciwie wobec tego zgłoszenia, nie zmienia faktu, że przesłanką i podstawą takiej decyzji było to właśnie zgłoszenie i dołączone do niego dokumenty. Dokumenty te zawierają w związku z tym informację publiczną, skoro stały się podstawą do formalnego załatwienia sprawy przedmiotowego zgłoszenia zgodnie z kompetencjami Starosty Włoszczowskiego jako organu administracji publicznej. Na charakter zgłoszenia i niektórych dołączanych do niego dokumentów jako zawierających informację publiczną, wskazuje również treść art. 30a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2024.725), dalej Prawo budowlane, co zostało całkowicie przeoczone przez organ rozpatrujący sprawę. Zgodnie z tym przepisem bowiem, w przypadku zgłoszenia budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d, z wyłączeniem obiektów budowlanych usytuowanych na terenach zamkniętych, ustalonych decyzją Ministra Obrony Narodowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej zamieszcza, na okres nie krótszy niż 30 dni i nie dłuższy niż 60 dni, w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu w terminie 3 dni od dnia: 1) doręczenia zgłoszenia - informację o dokonaniu zgłoszenia, zawierającą imię i nazwisko albo nazwę inwestora oraz adres i opis projektowanego obiektu; 2) wniesienia sprzeciwu - informację o dacie jego wniesienia; 3) upływu terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 - informację o braku wniesienia sprzeciwu. Zagadnienia dotyczące Biuletynu Informacji Publicznej zostały uregulowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z jej art. 8 ust. 1 tworzy się urzędowy publikator teleinformatyczny - Biuletyn Informacji Publicznej - w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej, w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej, zwany dalej "Biuletynem Informacji Publicznej". Relacja pomiędzy trybem udostępniania informacji publicznej na wniosek i poprzez umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej, została określona w art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z nim informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Z przytoczonych regulacji wynika, że każda informacja, która podlega umieszczeniu w Biuletynie Informacji Publicznej, stanowi co do zasady informację publiczną. Skoro więc informacja o dokonaniu zgłoszenia, zawierająca imię i nazwisko albo nazwę inwestora oraz adres i opis projektowanego obiektu stanowi informację podlegającą umieszczeniu w Biuletynie Informacji Publicznej, i to jeszcze przed wydanie przez organ ewentualnej decyzji o sprzeciwie bądź uznaniem przez ten organ braku potrzeby wnoszenia sprzeciwu, to znaczy, że nawet w sytuacji wniesienia sprzeciwu informacje wymienione w art. 30a pkt 1 Prawa budowlanego mają charakter informacji publicznych. W ocenie Sądu informacje inne niż wprost wymienione w przywołanym przepisie, w tym w szczególności samo zgłoszenie budowy i załączone do niego dokumenty tj. projekt i oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie tracą charakteru informacji publicznej przez to, że nie podlegają udostępnieniu w Biuletynie Informacji Publicznej w trybie określonym w art. 30a. Trzeba bowiem pamiętać, że tryb ten jest uzupełniany w myśl przepisów u.d.i.p. przez tryb wnioskowy. Rolą organu rozpatrującego wniosek jest więc ocena, czy objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dokumenty podlegały udostępnieniu w Biuletynie Informacji Publicznej w trybie art. 30a Prawa budowlanego i czy rzeczywiście zostały tam udostępnione. W razie potwierdzenia takich okoliczności organ ma obowiązek powiadomić o tym wnioskującego o ich udostępnienie, unikając w ten sposób zarzutu bezczynności. Trzeba też zauważyć, że wnioskowane w niniejszej sprawie dokumenty najprawdopodobniej nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej, ponieważ czym innym jest informacja o dokonaniu zgłoszenia, a czym innym samo zgłoszenie. Podobnie nazwa inwestora, adres i opis projektowanego obiektu, choć mieszczą się w projekcie, nie są tym samym co te projekty. Wreszcie w art. 30a Prawa budowlanego ograniczono zakres przedmiotowy inwestycji, których dotyczy obowiązek zamieszczenia informacji o nich w Biuletynie Informacji Publicznej. Dotyczy on bowiem między innymi budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3 tj. wolno stojących parterowych budynków stacji transformatorowych i kontenerowych stacji transformatorowych o powierzchni zabudowy do 35 m2. Bez wyjaśnienia, czy przedmiotowe zgłoszenie dotyczyło takiego właśnie obiektu, nie da się stwierdzić, czy rzeczywiście było objęte obowiązkiem, o jakim mowa w art. 30a Prawa budowlanego. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że nie stanowiło prawidłowego rozpatrzenia wniosku J. R. z 21 marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej poinformowanie go pismem z 3 kwietnia 2025 r. o braku możliwości udostępnienia akt sprawy, jako nie stanowiących informacji publicznej. Obowiązkiem organu było bowiem ocenienie, czy zgłoszenie budowy dwóch stacji transformatorowych oraz dołączone do niego dokumenty w postaci projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, były udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej Powiatu Włoszczowskiego i w jakiej ewentualnie części. W zależności od takich ustaleń organ miał obowiązek stosownego załatwienia wniosku. Skoro bowiem wniosek w punkcie 2 dotyczył informacji publicznej i został skierowany do właściwego podmiotu, to odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w ustawie, a mianowicie: - udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 – art. 13 ust. 1 u.d.i.p.; - jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku - art. 13 ust. 2 ustawy; - w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). W tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 ustawy); - odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy). Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy podmiot ten nie reaguje w sposób zgodny z prawem na wniosek o udostępnienie informacji w terminie przewidzianym w ustawie, tj. nie podejmuje czynności przewidzianych w art. 13, art. 14, art. 15 ust. 2 lub art. 16 u.d.i.p. i nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji odmownej w tym zakresie. W niniejszej sprawie poprzestanie przez organ na udzieleniu pisemnej odpowiedzi o tym, że akta sprawy nie stanowią informacji publicznej nie kończyło w sposób przewidziany prawem sprawy zainicjowanej wnioskiem strony z 21 marca 2025 r., co oznacza, że zarzut bezczynności organu co do rozpoznania wniosku w punkcie 2 tego wniosku, jest na gruncie u.d.i.p. uzasadniony. Pozostawanie organu w bezczynności spowodowało konieczność zobowiązania go do rozpatrzenia wniosku skarżącej w zakresie wskazanym w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 149 § 1a w związku z art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Bezczynność o takim charakterze ma miejsce wtedy, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające w jakimkolwiek zakresie winę organu za tę bezczynność. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych obowiązków, czyli terminów do załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 31 maja 2023 r., IV SAB/Wr 14/23 i przywołane tam orzecznictwo). Orzekając, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd miał na uwadze okoliczność, że wniosek skarżącego nie pozostał bez jakiejkolwiek odpowiedzi. W ustawowym terminie do skarżącego zostało skierowane pismo ze wskazaniem, że żądane informacje nie stanowią – w ocenie organu - informacji publicznej, co okazało się niezgodne z prawem. Tak więc bezczynność nie wynikała ze złej woli organu, czy też chęci uchylenia się od wykonania ciążących na nim ustawowych obowiązków. Zauważyć również należy, że regulacje u.d.i.p. mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie mechanicznego stosowania. Tak więc niewłaściwa interpretacja tych przepisów czy błędne zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. 2023.1935). W tym zakresie uwzględniono: [...] zł wpisu od skargi oraz [...] zł kosztów zastępstwa procesowego skarżącego przez radcę prawnego.