II SAB/Ke 40/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Piekoszów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej ( wniosek z 12 sierpnia 2024 r.) p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W piśmie o oznaczeniu l.dz. 017/2025 (data wpływu do organu – 8 maja 2025r.) Stowarzyszenie [...] (zwane dalej "Stowarzyszeniem") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Piekoszów, domagając się zobowiązania tego organu do udzielenia następujących informacji w sprawach: 1. wypłacanej prowizji od poboru podatków dla sołtysa miasta Piekoszów wg złożonych wniosków z: - 5 czerwca 2024 r., - 26 lipca 2024 r., - 12 sierpnia 2024 r. 2. kalkulacji cen za wodę, ścieki i śmieci wg wniosku z 29 października 2024 r. Uzasadniając złożenie skargi strona wskazała, że organ nie rozpatrzył w całości ww. wniosków i nie udostępnił żądanej informacji publicznej, ani nie wydał decyzji o odmowie udzielenia informacji w tych sprawach. Zarządzeniem z 28 maja 2025 r. rozdzielono ww. skargi – zawarte w jednym piśmie – na sprawy o sygn. akt: - II SAB/Ke 38/25 – bezczynność w zakresie wniosku z 5 czerwca 2024 r., - II SAB/Ke 39/25 – bezczynność w zakresie wniosku z 26 lipca 2024 r., - II SAB/Ke 40/25 – bezczynność w zakresie wniosku z 12 sierpnia 2024 r., - II SAB/Ke 41/25 – bezczynność w zakresie wniosku z 29 października 2024 r. W odpowiedzi na skargę w niniejszej sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 40/25 – w zakresie dotyczącym ww. wniosku Stowarzyszenia z 12 sierpnia 2024 r. – organ wskazał, że 26 sierpnia 2024 r. udzielił odpowiedzi w tym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", uprawniony jest do orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9). Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszym przypadku przeszkodę do merytorycznego rozpoznania sprawy stanowi, zdaniem Sądu, okoliczność wniesienia skargi na bezczynność organu już po dokonaniu czynności, której skarga dotyczy. W uchwale z 22 czerwca 2020 r. o sygn. II OPS 5/19 (dostępnej na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl), podjętej w składzie 7 sędziów, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (tj. stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21 (dostępnej jak wyżej), przesądził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że za inną przyczynę niedopuszczalności skargi, nawet po uprzednim złożeniu ponaglenia do organu administracji w toku postępowania administracyjnego, należałoby uznać okoliczność braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia, rozumianego jako przewlekłość nie dającą się już usunąć ze względu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji w sposób kończący postępowanie administracyjne. Nie jest już bowiem możliwe osiągnięcie celu skargi, którym jest rozstrzygnięcie sprawy, skoro organ dokonał już takiego rozstrzygnięcia. W obu przywołanych uchwałach jasno wskazano więc, że zakończenie postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) uniemożliwia jej rozpoznanie. Sąd nie może w takiej sytuacji badać, czy przed zakończeniem sprawy organ był bezczynny (prowadził postępowanie w sposób przewlekły). Stanowisko wyrażone w obu przywołanych wyżej uchwałach Sąd orzekający w sprawie podziela i przyjmuje jako własne. W rozpatrywanym przypadku przedmiotem skargi jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Piekoszów w przedmiocie złożonego przez Stowarzyszenie "Wniosku o udostępnienie informacji publicznej" z 12 sierpnia 2024r." (k. 9 akt administracyjnych), zawierającego żądanie "przekazania uchwały Rady Gminy Piekoszów lub Rady Miejskiej w Piekoszowie, na podstawie której Miasto i Gmina Piekoszów wypłaca prowizję dla inkasenta p. M. S. od poboru podatku z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej przez przedsiębiorców i w oparciu o jaką podstawę prawną". Dla oceny dopuszczalności skargi w niniejszej sprawy prawnie relewantne jest jednak udzielenie przez organ odpowiedzi – pismem z 26 sierpnia 2024 r. (k. 12 akt administracyjnych) – przy którym: - przedłożono uchwałę Rady Miejskiej w Piekoszowie nr LVI/506/2023 z dnia 30 marca 2023 r. w sprawie zarządzenia poboru podatku rolnego, podatku leśnego i podatku od nieruchomości od osób fizycznych w drodze inkasa oraz wyznaczenia inkasentów i określenia wysokości wynagrodzenia za inkaso, - ponadto informując Stowarzyszenie, że zgodnie z art. 6 ust. 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70) rada gminy może zarządzać pobór podatku od nieruchomości od osób fizycznych w drodze inkasa oraz wyznaczać inkasentów oraz określać wysokość wynagrodzenia za inkaso, - i wyjaśniając, że akt wykonawczy jakim jest uchwała rady gminy, nie powinien naruszać aktów wyższego rzędu jakimi są ustawy, a zatem ograniczenie poboru podatku od nieruchomości, podatku rolnego i leśnego w drodze inkasa od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nastąpiłoby z istotnym naruszeniem prawa, przy czym do wprowadzenia takiego ograniczenia nie uprawniają rady gminy także przepisy art. 61 § 1 oraz art. 61 § 3 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Ordynacja podatkowa, co potwierdza również uchwała nr 62/2024 Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2024 r. W tym kontekście nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Stowarzyszenia, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania opisanego wyżej wniosku z 12 sierpnia 2024 r. – przy czym odpowiedzi udzielono bez przekroczenia ustawowego terminu 14 dni – pismem z 26 sierpnia 2024 r. (a zatem przed wniesieniem skargi), wypełniając tym samym obowiązki wynikające z art. 2, art. 3, art. 6, art. 10, art. 13 ust. 1, 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902). W rezultacie, skargę w tym przedmiocie, złożoną 8 maja 2025 r. – a więc ponad 8 miesięcy po udzieleniu odpowiedzi na wniosek z 12 sierpnia 2024 r. – należy uznać, zgodnie z powołanym na wstępie orzecznictwem, za niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.