II SAB/Ke 38/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Gminy P. "[...] w P. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej ( [...]) p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W piśmie o oznaczeniu L.dz. [...] (data wpływu do organu – 8 maja 2025 r.) Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Gminy P. "[...] w P. (zwane dalej "Stowarzyszeniem") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy, domagając się zobowiązania tego organu do udzielenia następujących informacji w sprawach: 1. wypłacanej prowizji od poboru podatków dla sołtysa miasta P. wg złożonych wniosków z: - 5 czerwca 2024 r., - 26 lipca 2024 r., - 12 sierpnia 2024 r. 2. kalkulacji cen za wodę, ścieki i śmieci wg wniosku z 29 października 2024 r. Uzasadniając złożenie skargi strona wskazała, że organ nie rozpatrzył w całości ww. wniosków i nie udostępnił żądanej informacji publicznej, ani nie wydał decyzji o odmowie udzielenia informacji w tych sprawach. Zarządzeniem z 28 maja 2025 r. rozdzielono ww. skargi – zawarte w jednym piśmie – na sprawy o sygn. akt: - II SAB/Ke 38/25 – bezczynność w zakresie wniosku z 5 czerwca 2024 r., - II SAB/Ke 39/25 – bezczynność w zakresie wniosku z 26 lipca 2024 r., - II SAB/Ke 40/25 – bezczynność w zakresie wniosku z 12 sierpnia 2024 r., - II SAB/Ke 41/25 – bezczynność w zakresie wniosku z 29 października 2024 r. W odpowiedzi na skargę w niniejszej sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 38/25 – w zakresie dotyczącym ww. wniosku Stowarzyszenia z 5 czerwca 2024 r. – organ wskazał, że pismem z 3 lipca 2024 r. udzielił odpowiedzi na ten wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", uprawniony jest do orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9). Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszym przypadku przeszkodę do merytorycznego rozpoznania sprawy stanowi, zdaniem Sądu, okoliczność wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej już po załatwieniu przez organ wniosku z 5 czerwca 2024 r. W uchwale z 22 czerwca 2020 r. o sygn. II OPS 5/19 (dostępnej na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl), podjętej w składzie 7 sędziów, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (tj. stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21 (dostępnej jak wyżej), przesądził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że za inną przyczynę niedopuszczalności skargi, nawet po uprzednim złożeniu ponaglenia do organu administracji w toku postępowania administracyjnego, należałoby uznać okoliczność braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia, rozumianego jako przewlekłość niedającą się już usunąć ze względu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji w sposób kończący postępowanie administracyjne. Nie jest już bowiem możliwe osiągnięcie celu skargi, którym jest rozstrzygnięcie sprawy, skoro organ dokonał już takiego rozstrzygnięcia. W obu przywołanych uchwałach jasno wskazano więc, że zakończenie postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) uniemożliwia jej rozpoznanie. Sąd nie może w takiej sytuacji badać, czy przed zakończeniem sprawy organ był bezczynny (prowadził postępowanie w sposób przewlekły). Stanowisko wyrażone w obu przywołanych wyżej uchwałach Sąd orzekający w sprawie podziela i przyjmuje jako własne. W rozpatrywanym przypadku przedmiotem skargi jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy dotycząca złożonego przez Stowarzyszenie "Wniosku o udostępnienie informacji publicznej" z 5 czerwca 2024 r. (k. 1 akt administracyjnych), zawierającego żądanie o udzielenie informacji w zakresie wypłaconej wysokości "wynagrodzenia/prowizji od poboru podatków dla sołtysa/inkasenta miasta P. p. M. S. z wyszczególnieniem za lata 2019, 2020, 2021, 2022, 2023: a/ wypłaconych prowizji wg. Uchwały Nr IX/62/2019 Rady Gminy P. z 30 kwietnia 2019r. i Uchwały Nr LVI/506/2023 Rady Miejskiej w P. z 30 marca 2023 r. za lata j.w. b/ wypłaconej nienależnej prowizji z tytułu poboru podatku od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z wyszczególnieniem lat j.w." (podkreślenia oryginalne). Jako formę przekazania informacji wskazano pocztę elektroniczną i adres [email protected]. W piśmie z 3 lipca 2024 r. Burmistrz Miasta i Gminy udzielił informacji na opisany wyżej wniosek. W formie tabelarycznej wskazano wysokość wypłaconych prowizji za lata 2019 – 2023 na podstawie obu wymienionych we wniosku uchwał (lit. a/ wniosku). Poinformowano także, że "Z tytułu poboru podatku od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za w/w lata nie było wypłaconej nienależnej prowizji." Odpowiedź została przesłana na wskazany we wniosku adres mailowy (k. 4 i 5 akt administracyjnych). Mając na uwadze przedstawione na wstępie rozważania prawne należy uznać, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, na datę wniesienia skargi organ nie był bezczynny, gdyż udzielił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej. W skardze, a także w piśmie z 19 maja 2025 r., dotyczącym "wycofania skargi z 08 maja 2025 r. na bezczynność jakiej dopuściła się P. T. J. Burmistrz Miasta i Gminy i w piśmie z 6 czerwca 2025 r. (k. 4 – 7 i k. 15 akt sądowych) trudno się zresztą doszukać argumentacji uzasadniającej ocenę, że "Wnioski o udostępnienie informacji publicznej nie zostały w całości rozpatrzone i informacje nie zostały (...) udostępnione." (podkreślenia oryginalne – tak w skardze z 8 maja 2025 r.). W przywołanych wyżej pismach skarżący koncentruje się przede wszystkim na odpowiedzi dotyczącej wniosku z 29 października 2024 r., co nie jest przedmiotem tej sprawy (sprawa na bezczynność organu w zakresie tego wniosku zarejestrowana została pod sygnaturą II SA/Ke 41/25). Tym samym, skoro sprawa o udostępnienie informacji publicznej z wniosku z 5 czerwca 2024 r. została załatwiona przed wniesieniem skargi, gdyż udzielono odpowiedzi na ten wniosek w piśmie z 3 lipca 2024 r., skargę jako niedopuszczalną z powodu braku przedmiotu zaskarżenia należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.