III OSK 1347/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Opolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Op 348/23 w sprawie ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Zgromadzenia Związku Międzygminnego "Czysty Region" w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr XCII/11/2023 w przedmiocie określenia warunków płacowych członków zarządu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 29 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Op 348/23 oddalił skargę Wojewody Opolskiego na uchwałę Zgromadzenia Związku Międzygminnego "Czysty Region" w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr XCII/11/2023 w przedmiocie określenia warunków płacowych członków zarządu. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że Zgromadzenie Związku Międzygminnego "Czysty Region" z siedzibą w Kędzierzynie-Koźlu podjęło w dniu 9 sierpnia 2023 r. uchwałę nr XCII/11/2023 w sprawie określenia warunków płacowych członków Zarządu Związku Międzygminnego "Czysty Region" z siedzibą w Kędzierzynie-Koźlu, innych niż Przewodniczący Zarządu zwanej dalej uchwała nr XCII/11/2023. Zgodnie z przepisami ww. uchwały: § 1. Członek Zarządu Związku Międzygminnego "Czysty Region" z siedzibą w Kędzierzynie-Koźlu niebędący Przewodniczącym Zarządu, za wykonywanie zadań na rzecz Związku otrzymuje wynagrodzenie miesięczne w wysokości ½ kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, § 2. Wynagrodzenie opisane w § 1 wypłacane jest z dołu w terminie do 10 dnia kolejnego miesiąca kalendarzowego, § 3. Wykonanie uchwały powierza się Przewodniczącemu Zarządu Związku Międzygminnego "Czysty Region", § 4. Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2024 r. Opisana uchwała została podjęta na podstawie: art. 18 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 69 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm.) zwanej dalej u.s.g. oraz § 16 ust. 2 pkt 4 Statutu Związku Międzygminnego "Czysty Region" (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2008 r. Nr 52, poz. 1707 z późn. zm.) zwanego dalej Statutem. Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że kluczowym zagadnieniem w sprawie jest ustalenie, czy istnieje podstawa prawna przyznania członkom Zarządu Związku Międzygminnego "Czysty Region" z siedzibą w Kędzierzynie-Koźlu, innym niż Przewodniczący Zarządu, wynagrodzenia związanego z pełnieniem powierzonej im funkcji. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził, że na mocy § 9 ust. 1 pkt 1-2 Statutu: organami Związku są Zgromadzenie i Zarząd. Zarząd jest organem wykonawczym Związku (§ 17 Statutu). Zarząd składa się z Przewodniczącego Zarządu oraz dwóch członków Zarządu wybieranych przez Zgromadzenie na okres kadencji trwającej 4 lata (§ 18 ust. 1 Statutu). Zadaniem Zarządu jest bieżące kierowanie sprawami Związku dotyczącymi wykonywania jego zadań określonych Statutem, w tym wykonywanie uchwał Zgromadzenia oraz podejmowanie czynności niezbędnych dla realizacji zadań gospodarczych i organizacyjnych Związku (§ 19 ust. 1 Statutu). Do zadań Zarządu należy bieżące zarządzanie majątkiem Związku, zawieranie umów w granicach jego umocowania i reprezentowanie Związku w stosunkach zewnętrznych (§ 19 ust. 2 Statutu). Natomiast do wyłącznych kompetencji Zgromadzenia należy m.in. określanie warunków płacowych członków Zarządu (§ 16 ust. 2 pkt 4 Statutu). Przewodniczący Zarządu jest pracownikiem Związku zatrudnianym na podstawie wyboru, przy czym wymiar jego zatrudnienia oraz wynagrodzenie określa Zgromadzenie Związku (§ 18 ust. 2a Statutu). Według art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g., który znajduje w sprawie odpowiednie zastosowanie, do wyłącznej właściwości rady gminy należy ustalanie wynagrodzenia wójta. Sąd pierwszej instancji wskazał, że na mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 530) zwanej dalej u.p.s., pracownicy samorządowi są zatrudniani na podstawie wyboru w związkach jednostek samorządu terytorialnego: przewodniczący zarządu związku i pozostali członkowie zarządu – jeżeli statut związku tak stanowi. W świetle tego przepisu oraz § 16 ust. 2 pkt 4 i § 18 ust. 2a Statutu sytuacja prawna Przewodniczącego Zarządu jest jasna. Posiada on status pracownika Związku i otrzymuje z tego powodu wynagrodzenie za pracę. Jakkolwiek nie jest to kwestionowane, to jednak z uwagi na zaistniały spór wymaga to zauważenia. Jednocześnie Sąd uznał, że inaczej przedstawia się sytuacja prawna pozostałych dwóch członków Zarządu, ponieważ nie łączy ich ze Związkiem stosunek pracy i nie jest dopuszczalne nawiązanie takiego stosunku, chyba że nastąpiłaby zmiana Statutu. Należy jednak zauważyć, że wykonują oni obowiązki w ramach kolegialnego organu wykonawczego Związku. Pomiędzy nimi a Związkiem istnieje stosunek prawny, powstały wskutek wyboru dokonanego przez Zgromadzenie, którego podstawą są przepisy prawa publicznego, a dokładnie ustawy o samorządzie gminnym. Jak stanowi bowiem art. 73 ust. 1-2 u.s.g, organem wykonawczym związku jest zarząd; zarząd związku jest powoływany i odwoływany przez zgromadzenie spośród jego członków. Wskutek wyboru, członkowie Zarządu, niebędący Przewodniczącym Zarządu, wykonują zadania wyznaczone treścią § 19 Statutu. Za swoją aktywność nie otrzymywali wynagrodzenia, gdyż nie przewidywał tego Statut, odpowiednia uchwała Zgromadzenia, ani przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Jednak, jak słusznie podniosło Zgromadzenie, w § 16 ust. 2 pkt 4 Statutu, unormowano, że Zgromadzenie może określić warunki płacowe członków Zarządu. Przepis ten adresowany jest do Zgromadzenia, które posiada w tym zakresie wyłączną kompetencję, i może uchwałą "określić warunki płacowe", a w tym wyznaczyć kwotę wynagrodzenia, każdemu z członków Zarządu – co też zaskarżoną uchwałą zrealizowano. Zaskarżona uchwała nr XCII/11/2023 wykonuje przepis Statutu. Przywołany przepis Statutu stanowi transkrypcję art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g. Zastosowanie w sprawie przywołanego przepisu Statutu oraz odpowiednie zastosowanie art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g. do ustalenia wynagrodzenia wszystkich członków Zarządu jest – zdaniem Sądu – uprawnione. Dopiero zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. d u.p.s. oraz § 18 ust. 2a Statutu skutkuje zróżnicowaniem sytuacji prawnej członków Zarządu, ponieważ tylko Przewodniczący Zarządu jest pracownikiem Związku. Pozostali członkowie Zarządu wykonują funkcję organu wykonawczego na podstawie publicznoprawnego stosunku prawnego powstałego wskutek wyboru, co nie oznacza jednak, jak wnioskuje Wojewoda, że muszą te czynności wykonywać bez wynagrodzenia. Jest wprost przeciwnie, jeżeli taka jest wola Zgromadzenia, jak w przedmiotowej sprawie. Podsumowując, zdaniem Sądu, pomiędzy członkami Zarządu a Związkiem istnieje stosunek publicznoprawny powstały wskutek wyboru dokonanego przez Zgromadzenie. Wszyscy członkowie Zarządu są zobowiązani do wykonywania zadań określonych Statutem, ale tylko Przewodniczącemu Zarządu przysługuje z tego powodu status pracownika Związku. Zgromadzenie jest uprawnione do określenia warunków płacowych członków Zarządu, a w tym także ich wynagrodzenia. W ocenie Sądu stosunek prawny, który łączy członka Zarządu ze Związkiem uprawnia go do otrzymywania wynagrodzenia, ale tylko pod warunkiem, że uprawnienie to będzie zagwarantowane odpowiednią uchwałą Zgromadzenia. Sąd ponownie podkreśla, że nikt nie jest zobowiązany do spełnienia świadczenia na rzecz innego podmiotu bez wynagrodzenia, chyba że się na to zgodzi. W rozpatrywanej sprawie tak właśnie było, ale Zgromadzenie postanowiło ten stan zmienić i działając w sposób zgodny z prawem, przyznało wynagrodzenie członkom Zarządu, innym niż Przewodniczący Zarządu, przy czym nie jest to wynagrodzenie za pracę, lecz wynagrodzenie przyznane w ramach stosunku nawiązanego wskutek wyboru danej osoby na stanowisko członka organu wykonawczego Związku, a osoby te nie podlegają regulacjom (w tym obowiązkom i uprawnieniom) ustawy o pracownikach samorządowych. W stanie sprawy, żaden przepis nie obliguje Związku do zawarcia umowy o pracę z członkiem Zarządu niebędącym Przewodniczącym Zarządu, ale też nie wyłącza możliwości przyznania mu wynagrodzenia, które nie wynika ze stosunku pracy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Wojewoda Opolski, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a., naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 18 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 69 ust. 3 u.s.g., poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów u.s.g. polegającą na przyjęciu, że art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g. znajduje odpowiednie zastosowanie do nieetatowych członków zarządu związku międzygminnego, a w konsekwencji stanowi podstawę do ustalenia im wynagrodzenia przez zgromadzenie tego związku, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g. może być stosowany wyłącznie w odniesieniu do członków zarządu, będących pracownikami samorządowymi (tzw. członków etatowych zarządu związku), a w konsekwencji może stanowić podstawę do ustalenia wynagrodzenia tylko tych członków; 2) § 16 ust. 2 pkt 4 Statutu, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Zgromadzenie Związku Międzygminnego "Czysty Region" może określić warunki płacowe każdemu z członków zarządu tego związku, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że odnosi się on tylko do tych członków zarządu, którzy są pracownikami samorządowymi. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności w całości uchwały nr XCII/11/2023, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także oświadczono o zrzeknięciu się przeprowadzenia rozprawy w sprawie niniejszej skargi kasacyjnej. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni § 16 ust. 2 pkt 4 Statutu polegającej na przyjęciu, że Zgromadzenie Związku Międzygminnego "Czysty Region" może określić warunki płacowe każdemu z członków Zarządu tego Związku, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że odnosi się on tylko do tych członków Zarządu, którzy są pracownikami samorządowymi. Zgodnie z tym przepisem do kompetencji Zgromadzenia Związku Międzygminnego "Czysty Region" należy podjęcie uchwały w przedmiocie określenia warunków płacowych członków Zarządu. Mając powyższe należy stwierdzić, że skoro powołany § 16 ust. 2 pkt 4 Statutu jako kompetencję Zgromadzenia Związku przyznaje prawo do określenia warunków płacowych dla każdego członka Zarządu, a z tego przepisu nie wynika, na jakiej podstawie prawnej członkowie Zarządu wykonują swoje czynności, to nie można uznać, że wynagrodzenie to obejmuje czynności niedotyczące zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. Innymi słowy § 16 ust. 2 pkt 4 Statutu nie określa, czy ustalenie warunków płacowych dotyczy stosunku pracy, czy też innego stosunku prawnego. Także zaskarżona uchwała określa w § 1, że członek Zarządu niebędący jego Przewodniczącym za wykonanie zadań na rzecz Związku otrzymuje wynagrodzenie miesięczne w wysokości ½ kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę. Z treści tego przepisu także nie wynika, jaki charakter ma stosunek prawny, na podstawie którego będzie to wynagrodzenie wypłacane. Nie jest także zasadny zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 18 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 69 ust. 3 u.s.g. polegającej na przyjęciu, że art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g. znajduje odpowiednie zastosowanie do nieetatowych członków zarządu związku międzygminnego i stanowi podstawę do ustalenia im wynagrodzenia przez Zgromadzenie tego Związku, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g. może być stosowany wyłącznie w odniesieniu do członków Zarządu będących pracownikami samorządowymi (tzw. członków etatowych Zarządu Związku) i może stanowić podstawę do ustalenia wynagrodzenia tylko tych członków. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g. do wyłącznej właściwości rady gminy należy ustalanie wynagrodzenia wójta, stanowienie o kierunkach jego działania oraz przyjmowanie sprawozdań z jego działalności. Natomiast art. 69 ust. 3 u.s.g. stanowi, że do zgromadzenia związku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rady gminy. Przy tak zredagowanych zarzutach skargi kasacyjnej nie można uznać, aby zaskarżony wyrok naruszał prawo. Nie budzi wątpliwości, że zwrot "stosuje się odpowiednio" pozwala na stopniowanie zakresu stosowania danej regulacji. W doktrynie oraz w orzecznictwie wyrażono powszechnie zaakceptowany pogląd, zgodnie z którym normatywny zwrot nakazujący stosowanie wskazanych przepisów "odpowiednio" nie wyklucza zastosowania ich "wprost", jeżeli żadne względy nie przemawiają za potrzebą korygowania przepisów do których odesłano ze względu na specyfikę instytucji, do której miałyby być one stosowane (J. Nowacki, "Odpowiednie" stosowanie przepisów prawa, Państwo i Prawo 1964, Nr 3; wyrok NSA z 13 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2726/12). W orzecznictwie przeważa pogląd, zgodnie z którym stosowanie do art. 69 ust. 3 u.s.g. do ustalania wysokości wynagrodzenia członkom zarządu zgromadzenia międzygminnego art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g. stosuje się wprost, tj. zamiast rady gminy zgromadzenie związku ma wyłączną kompetencję do podjęcia uchwały w przedmiocie wynagrodzeń wszystkich członków zarządu (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 15/16; wyrok NSA z 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 11/16). Z poglądem tym należy się zgodzić i w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny uznaje go za własny. Tym samym Zgromadzenie Związku Międzygminnego "Czysty Region" z siedzibą w Kędzierzynie-Koźlu miało podstawę w treści art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g. stosowanym wprost na podstawie art. 69 ust. 3 u.s.g. do podjęcia uchwały w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia dla wszystkich członków Zarządu tego Związku. Strona skarżąca kasacyjnie uzasadniając ten zarzut kwestionuje nie tyle prawo Zgromadzenia Związku do ustalania wynagrodzeń dla członków jego Zarządu, ile podnosi, że nie wszyscy członkowie tego Zarządu są pracownikami samorządowymi. Z treści zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji uchwały z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr XCII/11/2023 wynika, że wynagrodzenie ustalono dla pozostałych członków Zarządu, za wyjątkiem Przewodniczącego Zarządu. Ponieważ strona skarżąca kasacyjnie nie podnosi, że Przewodniczącemu Zarządu Związku Międzygminnego "Czysty Region" z siedzibą w Kędzierzynie-Koźlu nie ustalono uchwałą Zgromadzenia tego Związku wynagrodzenia, to nie stanowi naruszenia prawa podjęcie dwóch uchwał ustalających wysokość wynagrodzenia dla Przewodniczącego Zarządu Związku i pozostałych członków tego Zarządu. Natomiast kwestia ustalenia, którzy członkowie Zarządu Związku są pracownikami samorządowymi, a którzy nie są tymi pracownikami pozostaje poza zakresem zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji uchwały. Uchwała ta bowiem nie rozstrzyga o stosunkach prawnych, na podstawie których takie wynagrodzenia będą wypłacane. Częściowo o podstawie wykonywania czynności przez niektórych członków Zarządu Związku Międzygminnego "Czysty Region" z siedzibą w Kędzierzynie-Koźlu rozstrzyga § 18 ust. 2a jego Statutu, ale przepis ten nie tylko nie pojawił się jako zarzut w skardze kasacyjnej, ale także nie znalazł się w jej uzasadnieniu. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw w tej sprawie do oceny istnienia podstawy prawnej i jej rodzaju warunkującej wypłacanie wynagrodzenia. Zależy to od wykładni powołanego § 18 ust. 2a Statutu i uznania, czy ta treść wyłącza stosowanie przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 530), a zwłaszcza jej art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. d i pkt 3 i art. 7 pkt 2 tejże ustawy. Wykładnia ww. przepisów ustawy o pracownikach samorządowych pozostaje poza granicami tej sprawy. Jak wynika z zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji uchwały Zgromadzenia Związku Międzygminnego "Czysty Region" w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr XCII/11/2023 w przedmiocie określenia warunków płacowych członków zarządu, określa ona wynagrodzenie dla członka Zarządu tego Związku niebędącego jego Przewodniczącym w wysokości miesięcznej ½ minimalnego wynagrodzenia za pracę za wykonywanie czynności na rzecz tego Związku (§ 1 tej uchwały). Określa, że wynagrodzenie to będzie płatne z dołu w terminie do 10 dnia kolejnego miesiąca kalendarzowego (§ 2) oraz powierza wykonanie tej uchwały Przewodniczącemu Zarządu (§ 3). Skoro w uchwale tej nie ma żadnej regulacji wskazującej na podstawę prawną wypłacania tego wynagrodzenia, to przyjęcie, że dla członków Zarządu niepełniących funkcji jej Przewodniczącego taką podstawą nie jest stosunek pracy przekracza zakres tej sprawy rozpoznawanej przez Sąd pierwszej instancji i wyznaczony zaskarżoną uchwałą. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji prowadził zbędną wykładnię podstaw prawnych wypłacania wynagrodzeń dla członków Zarządu Związku Międzygminnego "Czysty Region" w Kędzierzynie-Koźlu. Nie jest to bowiem przedmiotem zaskarżonej uchwały Zgromadzenia Związku Międzygminnego "Czysty Region" dnia 9 sierpnia 2023 r. nr XCII/11/2023 w przedmiocie określenia warunków płacowych członków Zarządu Związku innych niż jego Przewodniczący. Także wykładnia pojęcia "wynagrodzenie" i jego znaczenie nie ma w tej sprawie znaczenia, jak i ustalanie, czy pozostali członkowie Zarządu są lub nie są pracownikami samorządowymi w rozumieniu ustawy o pracownikach samorządowych. Mając powyższe należy stwierdzić, że w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził zaistnienia przesłanek do uchylenia zaskarżonego wyroku. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zawiera prawidłowe rozstrzygniecie i to mimo tego, że część uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia jest wadliwa. Wada ta wynika stąd, że Sąd pierwszej instancji zbędnie objął rozważaniem zagadnienia wykraczające poza przedmiot tej sprawy. Zaskarżona do Sądu pierwszej instancji uchwała obejmowała tylko ustalenie wysokości wynagrodzenia pozostałym – poza jego Przewodniczącym – członkom Zarządu. Nie obejmowała swoją regulacją wskazania, czy wynagrodzenie to będzie wypłacane na podstawie stosunku prawa pracy (np. umowy o pracę), czy też na innej podstawie. Zgodnie z art. 184 P.p.s.a. skarga kasacyjna podlega oddaleniu także w przypadku, gdy zaskarżony wyrok zawiera błędne uzasadnienie, ale jego rozstrzygniecie jest prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny po stwierdzeniu, że rozstrzygniecie zaskarżonego wyroku jest prawidłowe, a żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie, skargę tę na podstawie ww. art. 184 P.p.s.a. oddalił.