II SA/Gl 1559/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 19 lipca 2023 r. nr IFXIV.7843.7.1.2023 w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy oczyszczalni ścieków 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 17 kwietnia 2023 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącego 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 19 lipca 2023 r. numer IFXIV.7843.7.1.2023 Wojewoda Śląski (dalej "Wojewoda" lub "Organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej "Prezydent" lub "Organ pierwszej instancji") z 17 kwietnia 2023 r. numer [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy oczyszczalni ścieków. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia złożonego 13 kwietnia 2023 r. przez M. K. (dalej "Skarżący"). Zgłoszenie dotyczyło budowy przydomowej biologicznej oczyszczalni ścieków na nieruchomości przy ul. [...] w C. , stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym [...]. Podstawę prawną pierwszoinstancyjnej decyzji stanowiły przepisy art. 82 ust. 2, art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity przywołany w podstawie prawnej decyzji: Dz. U. z 2023 r. poz. 682; dalej "p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity przywołany w podstawie prawnej decyzji: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji Prezydent wyjaśnił, że dokonał weryfikacji zgłoszenia pod względem jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Miasta C. z dnia 18 lutego 2021 r. numer [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar położony w C. , w dzielnicy [...] w rejonie ulic: [...], [...] oraz [...] (Dz. U. Woj. [...] z [...] r. poz. [...]; dalej "m.p.z.p."). Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p. w zakresie ochrony wód podziemnych oraz gruntu ustala się zakaz wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi. Wobec tego wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ww. ustalenia m.p.z.p. W odwołaniu od decyzji Skarżący podkreślił, że sprzeciw stanowi naruszenie przepisów prawa, w szczególności przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W m.p.z.p. w tej części miasta i na ul. [...] nie ma linii oznaczających planowanie kanalizacji sanitarnej. Pismem z 12 maja 2023 r. Skarżący uzupełnił odwołanie przedkładając informację Kierownika Nadzoru Wodnego Wód Polskich w C. o braku wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego z 6 kwietnia 2023 r. Zaskarżoną obecnie decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną uznając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że działka inwestycyjna zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem 5MN. Zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p. dla całego obszaru objętego planem w zakresie ochrony wód podziemnych oraz gruntu ustala się zakaz wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi. Powyższe oznacza, że nieruchomość inwestycyjna położona jest na obszarze, na którym realizacja przydomowych oczyszczalni ścieków, z rozsączaniem (wprowadzaniem) oczyszczonych co prawda, ale jednak ścieków, do gruntu nie jest dopuszczalna. W związku z tym brak jest możliwości realizacji przez Skarżącego zgłoszonej inwestycji na wskazanym terenie. Zdaniem Wojewody nie ma sprzeczności ww. zapisów m.p.z.p. z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2519; dalej "u.u.c.p.g."). Regulacja ta dopuszcza możliwość wyposażenia nieruchomości w szczelny zbiornik na nieczystości ciekłe (szambo) lub budowę na niej przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli przyłączenie danej działki do sieci kanalizacyjnej byłoby technicznie lub ekonomicznie nieuzasadnione. Niemniej przepis ten nie może być stosowany z pominięciem prawa miejscowego. Organy gminy, w zakresie przysługującego im władztwa planistycznego, mogą wprowadzić zakaz lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków na określonych obszarach, np. celem ochrony zasobów wód podziemnych przed zanieczyszczeniem, jak ma to miejsce w niniejszym przypadku. Skarżący nie może więc domagać się realizacji inwestycji polegającej na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków, powołując się na art. 5 ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g., z pominięciem zapisów prawa miejscowego. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a zatem także aktów prawa miejscowego. Organ nie może, nie narażając się na zarzut rażącego naruszenia prawa, odmówić stosowania uchwał organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego, powołując się na zapis ustawowy. Pismem z 21 sierpnia 2023 r. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę na decyzję Wojewody zaskarżając ją w całości. W skardze sformułowano zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: 1) § 8 ust. 1 m.p.z.p. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie polegające na uznaniu, że zawarty w nim zakaz dotyczy również oczyszczonych ścieków pochodzących z przydomowych oczyszczalni, spełniających wymagania zawarte w przywołanych poniżej powszechnie obowiązujących przepisach; 2) § 11 rozporządzenia ministra gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1311; dalej "rozporządzenie z 12 lipca 2019 r.") poprzez jego niezastosowanie polegające na uznaniu, że w przypadku Skarżącego niedopuszczalne jest odprowadzanie ścieków oczyszczonych pochodzących z przydomowych oczyszczalni, pomimo nieustalenia czy ścieki te spełniają wymagania zawarte w przywołanym przepisie; 3) art. 5 ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że w przypadku braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej właściciel nieruchomości może być pozbawiony wyboru pomiędzy zastosowaniem zbiornika bezodpływowego a przydomowej oczyszczalni na podstawie przepisów prawa miejscowego. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 4) art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. polegającego na jego nieuzasadnionym zastosowaniu i zgłoszeniu sprzeciwu wobec zamiaru dokonania przez Skarżącego inwestycji na działce, której dotyczy zaskarżona decyzja; 5) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewykonanie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, polegającego na niezbadaniu rzeczywistego wpływu oczyszczalni biologicznej typu BIO-HYBRYDA 2500 na środowisko, a w szczególności braku ustaleń odnośnie charakteru i składu ścieków pochodzących z tej oczyszczalni pod kątem spełnienia wymagań zawartych w powszechnie obowiązujących przepisach; 6) art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zachodzą wątpliwości co do treści normy prawnej zawartej w m.p.z.p., ograniczającej prawa strony do zagospodarowania nieruchomości będącej jej własnością; 7) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W oparciu o tak skonstruowane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zakaz sformułowany w § 8 m.p.z.p. jest wadliwy i zbyt ogólny, co powoduje, że w sposób zbyt daleko idący ogranicza uprawnienia mieszkańców w zakresie zabudowy należących do nich działek. Gdyby zastosować jego literalną wykładnię w istocie nie byłaby możliwa jakakolwiek zabudowa na terenie objętym m.p.z.p. M.p.z.p. nie zawiera także precyzyjnych wymagań odnośnie charakteru odprowadzanych ścieków, tj. nie różnicuje sytuacji poszczególnych podmiotów w zależności od tego czy mamy do czynienia ze ściekami oczyszczonymi czy nie. Niezależnie od zastosowanego rozwiązania ścieki trafiają do wód lub do gruntu albo za pośrednictwem sieci kanalizacyjnej i będącej jej częścią składową oczyszczalni ścieków, lub przewoźnika ścieków, czy bezpośrednio jak ma to miejsce w przypadku przydomowych oczyszczalni. Organy obu instancji w ogóle pominęły kwestię zbadania czy rozwiązania techniczne proponowane przez Skarżącego pozwalają na uzyskanie efektu ekologicznego w postaci oczyszczenia ścieków do takiego stopnia, by spełniały wymagania określone w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, w tym w rozporządzeniu z 12 lipca 2019 r. Z. S.A. w .C. jak i Wody Polskie nie zgłaszały sprzeciwu względem budowy planowanej przydomowej oczyszczali ścieków. Analiza i wykładnia celowościowa ww. rozporządzenia prowadzi do wniosku, że ustawodawca dopuszcza stosowanie przydomowych oczyszczalni ścieków, jeżeli spełniają one konkretne wymagania techniczne. Jednym z nich jest, aby na terenie aglomeracji ścieki takie nie przekraczały dopuszczalnych wartości substancji zanieczyszczających dla RLM aglomeracji określonych w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Innymi słowy ścieki powinny spełniać takie wymagania jak ogół ścieków odprowadzanych z danego terenu przede wszystkim za pośrednictwem sieci kanalizacyjnej. W ocenie Skarżącego podjęcie przez organy orzekające w sprawie inicjatywy dowodowej w zakresie oceny funkcjonowania planowanej przydomowej oczyszczalni miało kluczowe znaczenie ze względu na niedookreśloność wymagań zawartych w m.p.z.p. kreujących zakaz wprowadzania ścieków do gruntu lub wód. Rozwiązania techniczne stosowane w przydomowych oczyszczalniach są korzystniejsze od zbiorników bezodpływowych biorąc pod uwagę efekt ekologiczny. Zdaniem Skarżącego ograniczenia wprowadzone w m.p.z.p. nie znajdują prawnego umocowania i w istocie naruszają hierarchię aktów prawnych obowiązującą w polskim systemie prawa. W m.p.z.p. nie zawarto w sposób literalny zakazu budowania przydomowych oczyszczalni ścieków. Na poparcie swojego stanowiska Skarżący przywołał orzeczenia sądów administracyjnych. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszania aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Organu pierwszej instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 5 p.b. budowa przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia. Stosownie zaś do art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw do zgłoszenia, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Skarżący zgłosił zamiar budowy oczyszczalni ścieków przeznaczonej do oczyszczania ścieków sanitarnych (domowych) z wykorzystaniem technologii niskoobciążonego osadu czynnego z możliwością zastosowania dodatkowego złoża biologicznego, o wydajności do 7,50 m3 na dobę, na nieruchomości przy ul. [...] w C. , oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...]. W ustawowym terminie decyzją z 17 kwietnia 2023 r. Prezydent wniósł na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. sprzeciw do ww. zgłoszenia, powołując się na sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z § 8 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p. Wojewoda uznał sprzeciw Prezydenta do zgłoszenia za uzasadniony. Zasadniczą zatem kwestią dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji zastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., jest ustalenie, czy objęta zgłoszeniem Skarżącego budowa przydomowej oczyszczalni ścieków narusza ustalenia m.p.z.p. W sprawie nie jest sporne, że działka o nr [...] objęta zamiarem inwestycyjnym Skarżącego zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem 5 MN, oznaczającym tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W rozdziale 3 m.p.z.p. określono szczególne warunki zagospodarowania oraz ograniczenia w użytkowaniu obszarów objętych planem ze względu na zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. W § 8 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p. w zakresie ochrony wód podziemnych oraz gruntu ustalono zakaz wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, zaś w § 8 ust. 3 pkt 2 – nakaz uszczelnienia powierzchni narażonych na zanieczyszczenie oraz ujęcia i zagospodarowania ścieków, w tym wód opadowych i roztopowych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne oraz ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków. Zauważyć przy tym należy, że analizowane postanowienie nie dotyczy żadnej strefy ochronnej ujęć wody, a ma charakter generalny, ogólny. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że w rozdziale 2 m.p.z.p. dotyczącym zasad kształtowania ładu przestrzennego oraz zabudowy w § 7 ust. 2 pkt 1 wskazano, że "jeżeli inne ustalenia planu nie stanowią inaczej, w granicach terenów dopuszcza się lokalizację dróg wewnętrznych, ścieżek rowerowych, parkingów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". W części zaś poświęconej zasadom modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej m.p.z.p. wprowadza ustalenia w zakresie odprowadzania ścieków. W § 15 ust. 4 m.p.z.p. ustalono odprowadzanie ścieków bytowych do istniejącej i projektowanej sieci kanalizacji sanitarnej z uwzględnieniem przepisów u.u.c.p.g. W żadnym zapisie m.p.z.p. nie wprowadzono zakazu lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków. Co więcej w przywołanym § 15 ust. 4 plan w zakresie ustaleń dotyczących odprowadzania ścieków wskazuje na konieczność uwzględnienia przepisów u.u.c.p.g. Stosownie zaś do art. 5 ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g. właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Z zacytowanej regulacji wynika, że jeśli przydomowa oczyszczalnia ścieków spełnia wymogi techniczne stawiane tym urządzeniom, jej eksploatacja jest prawnie dopuszczalna, a korzystający z tego urządzenia spełnia kryteria utrzymania czystości i porządku na nieruchomości. Przepisy m.p.z.p. należy tak interpretować, aby jego postanowienia tworzyły spójną oraz logiczną systemowo całość (por. wyrok NSA z 5.02.2020 r., II OSK 1016/19, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Należy przy tym kierować się dyrektywą, iż organ uchwalający miejscowy plan zagospodarowania postępował racjonalnie (por. wyroki NSA z 16.12.2020 r., II OSK 2614/20 oraz z 28.04.2020 r., II OSK 1804/19 - opubl. w CBOSA). Ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego o charakterze reglamentacyjnym nie mogą być interpretowane rozszerzająco, tzn. interpretacja tego rodzaju postanowień planu nie może powodować rozszerzania nakładanych na właścicieli gruntów ograniczeń (por. wyrok NSA z 5.10.2022 r., II OSK 2935/19; wyrok WSA w Poznaniu z 12.12.2019 r., IV SA/Po 719/19 – opubl. w CBOSA). Należy mieć także na uwadze, że uchwała rady gminy o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, który jak wynika z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem prawa, choć jego obowiązywanie jest ograniczone pod względem terytorialnym do obszaru gminy. Uchwała taka, jako akt podjęty w ramach upoważnienia ustawowego, udzielonego gminie do tworzenia aktów prawa miejscowego, musi respektować postanowienia aktów prawnych powszechnie obowiązujących wyższego rzędu, czyli ustaw oraz wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych (por. wyrok NSA z 28 lutego 2003 r., I SA/Lu 882/02, opubl. w CBOSA). Poszanowanie to oznacza również, iż interpretacja przepisów prawa miejscowego nie może dokonywać się w oderwaniu od zapisów innych aktów prawa powszechnie obowiązującego. Co więcej, należy podkreślić, iż stosowanie prawa miejscowego powinno odbywać się w sposób, który sprzyja uzyskaniu efektu spójności systemu prawa oraz komplementarności regulacji prawnych w danym zakresie (por. wyrok WSA w Łodzi z 9 września 2008 r., II SA/Łd 814/07, opubl. w CBOSA). Wobec tego – zdaniem Sądu – przepis § 8 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p. winien być interpretowany z uwzględnieniem § 7 ust. 2 pkt 1 i § 15 ust. 4 m.p.z.p. oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g. W konsekwencji nie można z zapisu § 8 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p. wywodzić zakazu budowy przydomowych oczyszczalni ścieków (także tych, które wprowadzają oczyszczone ścieki do gruntu), w przypadku gdy w m.p.z.p. nie ustalono wyraźnego zakazu lokalizacji tych urządzeń, a budowa i eksploatacja tych urządzeń - jeżeli spełniają wymagania określone w przepisach odrębnych - jest dopuszczalna ustawowo. Na chwilę obecną brak jest zatem podstaw do sprzeciwienia się realizacji inwestycji Skarżącego w oparciu o zarzut sprzeczności z postanowieniami m.p.z.p. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy obu instancji dokonały błędnej wykładni przepisu § 8 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p. Dokonanie błędnej wykładni przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, należy zakwalifikować jako naruszenie wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności. Wskutek dokonania błędnej wykładni § 8 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p. w rozpoznawanej sprawie doszło także do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organy obu instancji zaniechały dokonania analizy, czy objęta zgłoszeniem Skarżącego przydomowa oczyszczalnia ścieków spełnia wymagania określone w przepisach odrębnych. Organ odwoławczy zaś, bez przeprowadzenia merytorycznej oceny istotnych okoliczności sprawy, dowodów zgromadzonych w aktach sprawy jak i przepisów prawa, utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu wskazane wyżej naruszenia przepisów prawa procesowego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poczynione przez organy nieprawidłowe i niepełne ustalenia faktyczne skutkowały przedwczesnym zastosowaniem przepisów art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 2 p.b. Dopiero w sytuacji, gdy organ rzetelnie wyjaśni stan faktyczny sprawy może dokonać oceny odnośnie wystąpienia przesłanek do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych. Ponownie rozpoznając sprawę zgłoszenia Skarżącego, organy uwzględnią ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku działając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje wpis sądowy (500 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru (480 zł).