VII SA/Wa 545/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Białogłowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 września 2025 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K. P. oraz D. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 stycznia 2024 r., nr 43/2024 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do złożenia zażalenia, p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. I 1. K. P. oraz D. K. (dalej też: skarżące) wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 5 stycznia 2024 r. (nr 43/2024), w którym stwierdzono, że skarżące uchybiły terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z [...] września 2023 r. (nr [...]) w przedmiocie wstrzymania budowy obiektu budowlanego. 2. W odpowiedzi na skargę, przedstawioną w piśmie procesowym z 28 lutego 2024 r., Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. 3. Obu skarżącym prawomocnie odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. 4. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 lutego 2025 r. wezwano obie skarżące do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. 5. Oba zarządzenia zostały zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażaleniami, podpisanymi przez K. P. i D. K. 6. Postanowieniem z 25 czerwca 2025 r. (sygn. akt II OZ 662/25) – dotyczącym zarządzenia skierowanego do D. K. – Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie D. K. oraz odrzucił zażalenie K. P. 7. Postanowieniem z 25 czerwca 2025 r. (sygn. akt II OZ 663/25) – dotyczącym zarządzenia skierowanego do K. P. – Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie K. P. oraz odrzucił zażalenie D. K. 8. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 lipca 2024 r. wezwano obie skarżące do wykonania prawomocnego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł – w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. 9. W dniu 25 września 2025 r. ustalono w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że do niniejszej sprawy nie wpłynęła od żadnej skarżącej jakakolwiek suma pieniężna, uiszczona tytułem należnego wpisu sądowego. II Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 219 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a) strona wnosząca skargę obowiązana jest uiścić wpis sądowy od skargi. Sąd administracyjny nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należny wpis. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby – pod rygorem jej odrzucenia – uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Skarga, od której – pomimo wezwania – nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). 2. W niniejszej sprawie skarżące, inicjując przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowanie odnośnie do postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie uiściły wpisów sądowych od skargi. Zażalenia skarżących na zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 lutego 2024 r. zostały zaś prawomocnie oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z 25 czerwca 2025 r. (sygn. akt II OZ 662/25 oraz II OZ 663/25). 3. Ponieważ K. P. oraz D. K. nie uczyniły zadość wezwaniom do uzupełnienia braków fiskalnych skargi, to w tym stanie rzeczy analizowana skarga podlega odrzuceniu. W dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych tut. Sądu nie zidentyfikowano bowiem wpłaty do niniejszej sprawy; nie ma w aktach sądowych również żadnej korespondencji od którejkolwiek ze skarżących, w którym przedłożyłaby dowód uiszczenia należnego wpisu. W związku z powyższym – na zasadzie art. 220 § 3 p.p.s.a. – należało postanowić jak w sentencji.