III SA/Kr 68/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Maria Zawadzka Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Bogusław Wolas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. sp.k. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 listopada 2020 r., nr: [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. W dniu 4 listopada 2019 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej Urzędu CelnoSkarbowego przeprowadzili kontrolę środka przewozowego o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...] przewożącego produkty paliwowe (olej napędowy oraz benzynę bezołowiową). Nadawcą wyrobów był [...] S.A, ul. C, P, natomiast odbiorcą oraz przewoźnikiem realizującym transport był: A sp. z o. o. Sp.k. Zgodnie z ustaleniami kontrolujących, w systemie PUESC zostało dokonane zgłoszenie nr SENT [...] w którym zawarto wszystkie wymagane przepisami ustawy SENT informacje. W trakcie kontroli ustalono, że w systemie SENT nie odnotowano żadnych wskazań o lokalizacji urządzenia GPS o numerze [...], które było wskazane w zgłoszeniu SENT nr [...]. W wyniku kontroli ustalono, że z urządzenia GPS o numerze [...] ostatni zapisany sygnał pochodzi z dnia 29 października 2019 r., z godziny 13.11. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół z kontroli nr [...]. Postanowieniem nr [...] z [...] 2020 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w związku z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli nr [...]. W postanowieniu o wszczęciu Organ jako Stronę postępowania określił: A sp. z o. o. SKA. Powyższe postępowanie zostało zakończone zaskarżoną decyzją Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, nr [...], z [...] 2020 r., zgodnie z którą Naczelnik wymierzył Spółce: A sp. z o. o. SKA karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. za realizację przewozu drogowego podlegającego zgłoszeniu bez zapewnienia przekazywania danych lokalizacyjnych środka transportu dokonującego przewóz. Z przebiegu postępowania oraz z uzasadnienia decyzji wynika, że Organ nie kwestionował, że od transportowanego wyrobu zostały uiszczone należności publicznoprawne w zakresie podatku akcyzowego i podatku \/AT. W wyniku złożonego odwołania Spółki, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "DIAS") decyzją z 27 listopada 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Organ nawiązując do najdalej idącego zarzutu odwołania tj. błędnego określenia Strony, stwierdził, że postanowienie o wszczęciu postępowania kontrolnego zostało odebrane przez Skarżącą 28 stycznia 2020 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje pieczęć A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w G. Powyższe postanowienie zawierało nazwę Strony tj. "A SP. z o.o. SKA. Również każda kolejna korespondencja kierowana do Skarżącej, a następnie do ustanowionego pełnomocnika była przez nią odbierana. Pod adresem G nie figuruje żaden inny podmiot, ponadto brak w bazie podmiotów gospodarczych podmiotu o nazwie A Sp. z o.o. SKA. Zatem wspomniany wyżej błąd w nazwie polegał jedynie na wskazaniu zamiast "Sp. z o.o. Sp. k. frazy "SKA". Wszelkie pozostałe dane podmiotu, tym dane adresowe, jak również nazwa zostały wskazane poprawnie. W ocenie organu ww. błąd nie może stanowić podstawy do uznania, że postanowienie o wszczęciu postępowania, jak również inne dokumenty w niniejszej sprawie włącznie z zaskarżona decyzją, zostały skierowane do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. Jak wynika z powyższego organ nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w kluczowym aspekcie prowadzonego postępowania. Ponadto Dyrektor stwierdził, że zostały spełnione przesłanki wymierzenia kary pieniężnej tj. nie podzielił argumentacji Spółki odnośnie poprawności przekazywania danych geolokalizacyjnych, w świetle ustaleń kontrolujących dotyczących aktywnego i działającego w urządzenie lokalizującego oraz stwierdzenia i ustalenia przez naczelnika, że dane geolokalizacyjne przewozu finalnie zostały przekazane do systemu. Również w treści zaskarżonej decyzji, Organ odniósł się do przestanki "ważnego interesu przewoźnika" oraz "interesu publicznego" uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Co do wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanki ważnego interesu przewoźnika Organ stwierdził, że analiza ww. dokumentów dowodzi, iż sytuacja finansowa Spółki jest stabilna, podobnie jak działalność gospodarcza, którą cechuje rentowność i stały wysoki poziom realizowanych obrotów. Spółka nie wykazała również, że uregulowanie wymierzonej kary może skutkować konsekwencjami w postaci np. utraty płynności finansowej, konieczności ograniczenia działalności czy redukcji zatrudniania, które to przesłanki wskazywałyby na istnienie interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia kary. Okoliczności takich nie stwierdzono także analizując zgromadzony materiał dowodowy w postępowaniu odwoławczym. Ustosunkowując się do przesłanki interesu publicznego w przedmiotowej sprawie Dyrektor uznał, że zdaniem organu odwoławczego, interes publiczny nie może być przedkładany ponad nadrzędną zasadę praworządności, którą wyraża art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j..: Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, dalej "o.p"). Zdaniem Organu, odstąpienie w takich okolicznościach od wymierzenia ww. kary pieniężnej kolidowałoby z interesem Skarbu Państwa, naruszając tym samym interes publiczny. Zastosowanie ulgi stawiałoby bowiem Spółkę w nieuzasadnionej, uprzywilejowanej pozycji wobec innych podmiotów, nie podważających konieczności zapłaty kary pieniężnej w sytuacji naruszenia przepisów ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j.: Dz. U. 2020 r. poz. 859, dalej zwana: "ustawa SENT") i wywiązujących się z tego obowiązku. Byłoby też niezgodne z zasadą zaufania do organów podatkowych i stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania wszystkich podmiotów przez organy państwowe. Konkludując, podkreślono, że z uwagi na brak zaistnienia przesłanek ważnego interesu strony lub interesu publicznego nie ma w ocenie Organu podstaw do przyznania omawianej ulgi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A sp. z o.o. sp.k. w G (dalej: "skarżąca spółka") zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 5 o.p. w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji nakładającej karę pieniężną za naruszenie art. l0a ust. 1 ustawy SENT w sytuacji gdy do naruszenia nie doszło; - art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 o.p. w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy SENT poprzez pominięcie ratio legis przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego kolejowego przewozu towarów oraz prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych oraz zasadę prawdy obiektywnej, poprzez niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, niewystarczające ustalenie stanu faktycznego, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego; -art. 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji, a w szczególności brak wyjaśnienia dlaczego Organ uznał, że nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny; 2. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: -art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny; w tym: błędną wykładnię i pominięcie w ustalaniu pojęcia ważnego interesu strony i interesu publicznego zasad proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów państwowych, co w konsekwencji nie pozwoliło organom odstąpić od nałożenia kary; pominięcie rzeczywistej intencji ustawodawcy i nieodstąpienie od nałożenia kary pomimo braku uszczuplenia Skarbu Państwa w podatku akcyzowym i podatku od towarów i usług. - naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej - przez wydanie decyzji naruszającej zasadę proporcjonalności przejawiającym się niewspółmiernością zastosowanych środków (kary) względem celu jaki ma osiągnąć ustawa o SENT i nie uwzględnieniem innych mniej uciążliwych dla strony rozwiązań przewidzianych przez tę ustawę; Skarżąca spółka wniosła o: uchylenie w całości decyzji DIAS oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak i o zasądzenie od Organu na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Materialnoprawną podstawą wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć są przepisy ustawy SENT, która nakłada na uczestników przewozu tzw. towarów wrażliwych, szczególne obowiązki rejestracyjne i zgłoszeniowe. Nie ulega przy tym wątpliwości Sądu, pomimo zarzutów odwołania, że skarżąca spółka była przewoźnikiem towarów objętych pozycją CN2710 o masie brutto przekraczającej 500 kg, których przewóz, z racji brzmienia art. 3 ust. 2 pkt c. ustawy SENT, podlega systemowi monitorowania przewozu i obrotu, obejmującego m.in. gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania (vide: art. 3 ust. 1 ustawy SENT). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1-3 oraz ust. 2 ustawy SENT środkami technicznymi służącymi monitorowaniu przewozu towarów jest: prowadzony w systemie teleinformatycznym rejestr zgłoszeń przewozu towaru wraz z modułem gromadzącym i przetwarzającym dane geolokalizacyjne (rejestr), lokalizator oraz zewnętrzny system lokalizacji (ZSL), który przekazuje do rejestru dane geolokalizacyjne środka transportu. Przy czym przez lokalizator rozumie się telekomunikacyjne urządzenie końcowe wykorzystujące technologie pozycjonowania satelitarnego i transmisji danych, na którym zainstalowano oprogramowanie udostępnione przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, służące do monitorowania trasy przewozu towaru (art. 2 pkt. 2a ustawy SENT), zaś za ZSL - system używany przez przewoźnika gromadzący dane geolokalizacyjne środka transportu przekazywane z zainstalowanego w tym środku transportu urządzenia wykorzystującego technologie pozycjonowania satelitarnego i transmisji danych (art. 2 pkt 15a ustawy SENT). W rejestrze gromadzone są m.in. dane geolokalizacyjne przekazywane z lokalizatorów oraz ZSL, obejmujące współrzędne geograficzne dotyczące położenia środka transportu, jego prędkość, datę i godzinę pozyskania tych współrzędnych, azymut środka transportu, błąd przekazywania danych satelitarnych oraz numer lokalizatora albo urządzenia wykorzystującego technologie pozycjonowania satelitarnego i transmisji danych (vide: art. 4 ust. 4 pkt 1a ustawy SENT). Numer lokalizatora albo urządzenia jest przez przewoźnika wskazywany w przesyłanym do rejestru zgłoszeniu, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju po drodze publicznej - o czym stanowi art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. l. ustawy SENT. Wedle zaś art. 10a ust. 1 ustawy SENT przewoźnik w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem, a także wyposażyć środek transportu w lokalizator, chyba, że dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (ZLS) – zgodnie z art. 10a ust. 2 i 3 ustawy SENT. W przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, o czym stanowi art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę nałożonej na skarżącego kary pieniężnej. Jak ustalono w niniejszej sprawie w dniu 4 listopada 2019 r. miał miejsce transport produktów paliwowych (olej napędowy oraz benzyna bezołowiowa), środkiem przewozowym o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...]. Nadawcą wyrobów był [...] S.A, ul. C, P, natomiast odbiorcą oraz przewoźnikiem realizującym transport był A sp. z o.o. Sp.k. W związku z tym transportem w systemie PUESC (SENT) dokonane zostało zgłoszenie nr [...], w którym zawarto wszystkie wymagane przepisami prawa informacje. W zgłoszeniu podano lokalizator GPS o numerze: [...]. Jednakże w trakcie kontroli drogowej stwierdzono trwająca dłużej niż godzinę niesprawność lokalizatora wskazanego w zgłoszeniu. Zgodnie z pozyskanymi danymi ustalono, że ostatni zapisany sygnał z ww. lokalizatora pochodzi z dnia 29.10.2019 r. z godziny 13.11. Z powyższymi ustaleniami skarżąca spółka nie polemizuje. Również w ocenie sądu zostały one oparte na wiarygodnym materiale dowodowym i tym samym zasługują na aprobatę. Zastrzeżenia skarżącego koncentrują się natomiast na kwestii przypisania mu odpowiedzialności za ww. zdarzenie przez obciążenie go karą pieniężną w kwocie 10.000 zł, a także na zaniechaniu przez organ odstąpienia od nałożenia na nią tej kary. Dla ustalenia, czy wypełniona została dyspozycja art. 22 ust. 2a 2 ustawy SENT, wystarczające jest wykazanie, że doszło do naruszenia obowiązku związanego z drogowym przewozem towarów, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT. To zaś potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, któremu odpowiadają ww. ustalenia. Podkreślić przy tym należy, że odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów, ciąży na wszystkich podmiotach uczestniczących w tym przewozie, a więc na wysyłającym, odbierającym, przewoźniku i kierującym środkiem transportu. Każdy z tych podmiotów ponosi odpowiedzialność w zakresie wynikającym z przepisów ustawy SENT, nakładającej na każdego z nich określone obowiązki, których niedochowanie skutkuje nałożeniem kary pieniężnej lub grzywny. Samo zaś nałożenie kary pieniężnej nie podlega natomiast uznaniu administracyjnemu, co oznacza, że w sytuacji ziszczenia się ustawowej przesłanki, organ nie ma możliwości dokonywania analizy przyczyn naruszenia obowiązków przez uczestnika przewozu. W tych okolicznościach, nie ma zatem znaczenia, podnoszona przez skarżącego okoliczność, że nie ponosi on winy w zaistnieniu przerwy w przekazywaniu do systemu danych geolokalizacyjnych pojazdu. Przepisy ustawy SENT mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów wrażliwych. Zostały one ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za sam obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym są zatem obligatoryjne i niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą również niezamierzone przypadki naruszeń ustawy, będące skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. Stanowisko takie jest prezentowane zarówno w orzecznictwie sądu orzekającego jak i w orzecznictwie innych sądów administracyjnych. Wskazuje się w nim na fakt, że w uzasadnieniu projektu ustawy SENT zapisano, że nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty (nieprawidłowość = kara administracyjna albo grzywna w określonej wysokości). Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji wpisów było dla podmiotów nieopłacalne. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów, jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku III SA/Gd 52/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jakkolwiek ustawodawca nie wyposażył organu w możliwość miarkowania kar, ani ich zmieniania w zależności od tzw. uznania administracyjnego, to jednak przejawia się ono w pewnym stopniu w ocenie zaistnienia przesłanek uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. W tym zaś względzie art. 22 ust. 3 ustawy SENT stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy SENT, wedle którego organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: (1) nie stanowi pomocy publicznej albo (2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo (3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 tego przepisu - stanowiącego upoważnienie ustawowe do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych (które to rozporządzenie nie zostało dotychczas wydane). W konsekwencji organy stosujące przepisy ustawy SENT mają obowiązek wykazania nie tylko uchybień podmiotów uczestniczących w przewozie towarów, ale również wykazania, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej przewidzianej za naruszenie ustawowego obowiązku. Z obowiązku tego organy się wywiązały. W orzecznictwie wskazuje się, że o istnieniu ważnego interesu podatnika decydują obiektywne kryteria i nie można go utożsamiać z subiektywnym odczuciem przewoźnika, że jego sytuacja uzasadnia zastosowanie ulgi. Waga interesu przewoźnika musi być na tyle istotna, aby jego pominięcie powodowało dla niego wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki, np. w postaci nadmiernych utrudnień w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, czy w zachwianiu płynności finansowej firmy. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje jak: utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, skutkujące brakiem możliwości uregulowania nałożonej kary, przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika, jednakże – jak wynika z ustaleń organów, nie zaistniały one w kontrolowanej sprawie. Nie każde przy tym trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie przedmiotowej ulgi, lecz tylko takie, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanych, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, czy też - w konsekwencji z koniecznością sięgania po pomoc społeczną. Sąd stoi przy tym na stanowisku, że odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest regulowanie nakładanych kar. W sprawie niniejszej organy obu instancji wzięły pod uwagę sytuację rynkową oraz majątkową skarżącej spółki, stwierdzając, że wysokość nałożonej kary nie wpłynie w żaden sposób na jej płynność finansową oraz nie zagrozi jej egzystencji. Sama zaś spółka nie powołała w toku postępowania żadnych okoliczności wskazujących na jej ważny interes w odstąpieniu od nałożenia na nią przedmiotowej kary, ani też nie przedstawiła w tym celu żadnych dowodów wskazujących na wystąpienie sytuacji nadzwyczajnej, uniemożliwiającej uiszczenie kary, czy choć ogólnie charakteryzujących jej bieżącą sytuację finansową. Organ I instancji dokonał uproszczonej analizy sytuacji ekonomicznej spółki. Dowiódł wielkości prowadzonej działalności, wysokości obrotów, majątku spółki, a przy tym niewystępowania złej sytuacji ekonomicznej, czy braku płynności finansowej. Organ I instancji, przy prawidłowo zaprezentowanym w uzasadnieniu decyzji rozumieniu pojęcia "ważny interes przewoźnika", nie miał zatem możliwości sformułowania oceny ww. przesłanki, w sposób inny, niż wynikający z uproszczonej analizy sytuacji ekonomicznej przewoźnika. Sam zaś fakt surowości kary nie świadczy jeszcze o możliwości pogorszenia kondycji finansowej skarżącej, czy wręcz doprowadzeniu do zagrożenia jej egzystencji. Z kolei odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zawsze leży w interesie strony zmniejszając obciążenia finansowe, ale nie jest wystarczające do przyjęcia wystąpienia "ważnego interesu przewoźnika". W kwestii zaś "interesu publicznego" wskazać należy, że prawidłowo organy zinterpretowały ten interes jako uwzględniający wartości wspólne dla całego społeczeństwa, takie jak równość, sprawiedliwość, bezpieczeństwo, przestrzeganie prawa, czy zaufanie do organów państwa. Prawidłowo również wskazały, że zasadą jest płacenie należności publicznych, gdyż odstąpienie od tego obowiązku stawiałoby stronę w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów znajdujących się w podobnej sytuacji, a to nie może być uznane za działanie w interesie publicznym i z korzyścią dla ogółu. W interesie publicznym nie jest również rezygnowanie przez Skarb Państwa z przysługujących mu należności i przerzucanie ich ciężaru na społeczeństwo. Niewątpliwie brak środków finansowych i majątku, powodujący konieczność sięgnięcia przez stronę po środki z budżetu państwa mógłby być rozważany jako wypełnienie przesłanki interesu publicznego, jednak takich okoliczności w sprawie nie dowiedziono. Istota odpowiedzialności za naruszenia przepisów ustawy SENT polega na karaniu także za uchybienia formalne, natomiast dla odstąpienia od ukarania z uwagi na interes publiczny muszą wystąpić inne, poza formalnym charakterem naruszenia, okoliczności uzasadniające przyjęcie, że mimo naruszenia, w sytuacji tego konkretnego podmiotu, jego ukaranie nie pozostawałoby w interesie publicznym. Odwołując się przy tym słusznie do wagi obowiązków ciążących na profesjonalnym uczestniku przewozu towarów, jakim jest skarżąca spółka pełniąca rolę przewoźnika oraz podkreślając konieczność dokonania przez nią starannego wyboru dostawcy ZSL, organy zasadnie uznały, że odstąpienie od nałożenia przedmiotowej kary nie jest uzasadnione w sprawie niniejszej interesem publicznym. W konsekwencji dokonana w powyższym względzie przez organy analiza zaistnienia w sprawie przesłanek uzasadniających odstąpienie od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, wyczerpuje nałożony na organy ww. obowiązek. Z powyższych względów sformułowany w skardze zarzut naruszenia przepis prawa o charakterze uznaniowym, nie mógł zostać uwzględniony. Nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty naruszenia prawa procesowego podniesione przez stronę skarżącą. Organy bowiem, oparły swoje rozstrzygnięcia na kompletnym materiale dowodowym, który należycie oceniły zgodnie z zasadą prawdy materialnej, prawidłowo ustalając okoliczności faktyczne zaistniałe w sprawie. Dowody zostały ocenione w całokształcie, bez przekroczenia zasady swobodnej ich oceny, zaś uzasadnienia decyzji są w tym zakresie wyczerpujące. Zawierają bowiem przedstawienie stanu faktycznego, stanowiska organu odnośnie oceny dostępnych dowodów oraz wyjaśnienie podstawy prawnej zapadłych rozstrzygnięć. Postępowanie było zaś prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji, odnoszą się do istotnych w sprawie okoliczności i klarownie przedstawiają sposób rozumowania organów dokonujących oceny zaistniałych okoliczności oraz subsumcji. Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).