II SA/Wr 83/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi Fundacji C. w likwidacji z siedzibą w J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 13 grudnia 2024 r. nr SKO.EA/41/19/24 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutów skierowanych przeciwko egzekucji administracyjnej postanawia: odrzucić skargę. Pismem elektronicznym z dnia 7 stycznia 2025 r. Fundacja C. w likwidacji z siedzibą w J. (dalej również: strona skarżąca, Fundacja) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 13 grudnia 2024 r. nr SKO.EA/41/19/24 uchylające postanowienie organu I instancji w całości i stwierdzające niedopuszczalność zarzutów skierowanych przeciwko egzekucji administracyjnej wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 14 grudnia 2023 r. wystawionego w celu egzekucji obowiązku usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania na terenie działki nr [...], obręb [...] J. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 lutego 2025 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu z KRS) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona stronie skarżącej poprzez upoważnionego pracownika, w dniu 21 lutego 2025 r. (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru – k. 12 akt sądowych). W odpowiedzi na powyższe wezwanie, przy piśmie z dnia 17 marca 2025 r. (również data wpływu), złożonym na elektroniczną skrzynkę podawczą Sądu, nadesłano wydruk informacji z KRS Fundacji. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 maja 2025 r. (sygn. akt II SPP/Wr 7/25) stronie skarżącej przyznane zostało prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skarga wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ten przepis należy odczytywać w kontekście regulacji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei z treści art. 28 § 1 p.p.s.a. wynika, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dokument wykazujący umocowanie do działania za poszczególne podmioty, powinien być złożony już przy pierwszej dokonywanej w sprawie czynności, a zatem przy wniesieniu skargi. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny, jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 343/19, dostępne w CBOSA). Ponadto, w myśl art. 83 § 5 p.p.s.a., datą wniesienia pisma w formie dokumentu elektronicznego jest określona w urzędowym poświadczeniu odbioru data wprowadzenia pisma do systemu teleinformatycznego sądu lub właściwego organu. Z akt niniejszej sprawy wynika, że strona została wezwana do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu z KRS). Jak już wspomniano, wezwanie zostało doręczone Fundacji w dniu 21 lutego 2025 r., wskutek czego zakreślony 7-dniowy termin upłynął w dniu 28 lutego 2025 r. (piątek). W terminie tym braki formalne skargi nie zostały usunięte, bowiem pismo strony stanowiące odpowiedź na wezwanie Sądu – jak wynika z urzędowego poświadczenia przedłożenia (k. 25 akt sądowych) – wysłano dopiero w dniu 17 marca 2025 r. W związku z tym, usunięcie braku formalnego skargi nastąpiło ponad 2 tygodnie po upływie siedmiodniowego terminu do wykonania czynności. Należy przy tym zaznaczyć, że strona została w sposób prawidłowy wezwana oraz pouczona o sposobie obliczania terminu do usunięcia braków formalnych skargi i rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania wykonania wskazanych w wezwaniu czynności. W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.