II OZ 808/25

PostanowienieNaczelny Sąd Administracyjny2025-07-02

Skład orzekający: Sędzia NSA Robert Sawuła

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zażalenie osoby, która nie była adresatem zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne?
Ratio decidendi
Zażalenie osoby, która nie była adresatem zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne ze względów podmiotowych. Skutki prawne niewykonania takiego zarządzenia dotyczą wyłącznie jego adresata.
Stan faktyczny
Przewodniczący WSA wezwał K.P. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie MWINB w kwocie 100 zł. K.P. i D.K. wniosły zażalenie na to zarządzenie. K.P. argumentowała problemami finansowymi i zgodnością z prawem zaskarżonego postanowienia MWINB, natomiast D.K. nie była adresatem wezwania o wpis. NSA rozpoznał zażalenia obu stron.
Rozstrzygnięcie
1. Oddalono zażalenie K.P.; 2. Odrzucono zażalenie D.K.

Pełny tekst orzeczenia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.P. i D.K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 394/24 o wezwaniu K.P. do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi K.P. i D.K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 grudnia 2023 r. nr 2196/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1. oddalić zażalenie K.P.; 2. odrzucić zażalenie D.K. Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi D.K. oraz K.P. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z 19 grudnia 2023 r. nr 2196/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, zarządzeniem z 12 lutego 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 394/24, wezwał skarżącą K.P. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (k. 16 akt sądowych) w kwocie 100 (sto) złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2003 Nr 221, poz. 2193 ze zm., rozp. RM 2003). Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosły D.K. i K.P. W uzasadnieniu zażalenia zawarto argumentację odnoszącą się do problemów finansowych skarżących oraz do zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia MWINB. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie K.P. nie zasługuje na uwzględnienie, natomiast zażalenie D.K. podlega odrzuceniu. Po wpłynięciu środka odwoławczego do zadań sądu I instancji należy zbadanie, czy środek odwoławczy odpowiada wymogom formalnym, a także czy został uiszczony wpis. W razie potrzeby sąd wzywa do usunięcia braków formalnych i uiszczenia wpisu. Zgodnie z art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024, poz. 935 ze zm., "Ppsa"), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Według zaś art. 220 § 1 Ppsa, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd zgodnie z art. 220 § 3 Ppsa. W myśl § 2 ust. 1 pkt 1 rozp. RM 2003, wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym – 100 złotych. Natomiast zgodnie z art. 214 § 1 Ppsa, do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Uwzględniając przytoczone przepisy należy stwierdzić, że skarżąca K.P. została prawidłowo wezwana do uiszczenia wpisu zaskarżonym zarządzeniem oraz pouczona o rygorze niezastosowania się do wezwania. Również wysokość należnego wpisu została określona prawidłowo. Skoro bowiem przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie MWINB, którym organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie z 12 lutego 2025 r. o wezwaniu K.P. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł jest prawidłowe. Z akt sprawy (sądowych, jak i administracyjnych) nie wynika przy tym, by w niniejszej sprawie wpis od skargi powinien być pobierany solidarnie od obu skarżących. Należy przy tym wyjaśnić, że zdarzeniem, które zwalnia stronę od obowiązku uiszczenia wpisu jest złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ewentualne zakończenie postępowania w przedmiocie prawa pomocy w sposób korzystny dla skarżącej. W niniejszej sprawie wniosek taki został złożony, a postępowanie w przedmiocie prawa pomocy w sprawie sygn. VII SPP/Wa 201/24 zostało prawomocnie zakończone odmową. Z kolei zażalenie wniesione przez D.K. podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę, do której nie skierowano wezwania. W niniejszej sprawie wnosząca zażalenia D.K., poza skarżącą K.P., nie była adresatem zarządzenia Przewodniczącego z 12 lutego 2025 r. o wezwaniu K.P. do uiszczenia wpisu od skargi, została ona bowiem odrębnym zarządzeniem wezwana do uiszczenia wpisu sądowego, a zatem tej osoby nie dotyczą skutki prawne niewykonania tego zarządzenia. Takie skutki (odrzucenie skargi na wypadek nieuiszczenia w terminie opłaty sądowej) dotyczą zaś adresata przedmiotowego zarządzenia - w tym przypadku wyłącznie K.P. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, oraz jak w pkt 2 w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 14.07.2026. · Źródło