III SA/Po 329/25

Dnia 2 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (sprawozdawca) Sędziowie WSA Izabela Paluszyńska WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lipca 2025 roku sprawy ze skargi K. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 25 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 listopada 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "organ", "SKO"), po rozpoznaniu odwołania K. R. od decyzji Starosty [...] z dnia 13 czerwca 2024 r. znak [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia 13 czerwca 2024 r. nr [...] Starosta [...] skierował K. R. na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami – kat. AM, B, B1. W dniu 23 września 2024 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, a w dniu 25 września 2024 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z 25 listopada 2024 r. nr [...] SKO odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 13 czerwca 2024 r. Rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez pełnomocnika skarżącej do tut. Sądu i wyrokiem z 2 lipca 2025 r. wydanym w sprawie III SA/Po 134/25 Sąd oddalił skargę. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2024 r. nr [...] SKO stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 13 czerwca 2024 r. W uzasadnieniu postanowienia organ powołał się na przepisy art. 42 § 1, art. 44, art. 129 § 2 i art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."). Nadto w podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano na przepis art. 127 § 2 k.p.a. Organ wyjaśnił, że decyzję z 13 czerwca 2024 r. doręczono skarżącej w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Przesyłka była awizowana po raz pierwszy 18 czerwca 2024 r., w związku z tym, że adresata nie zastano w miejscu zamieszkania. Następnie w dniu 26 czerwca 2024 r. podjęto próbę powtórnego doręczenia, jednakże również nie zastano adresata. W dniu 3 lipca 2024 r., z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie, została zwrócona do nadawcy. Dalej organ wskazał, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji upłynął 17 lipca 2024 r., a strona nadała odwołanie w urzędzie pocztowym w dniu 23 września 2024 r. Jednocześnie w uzasadnieniu postanowienia SKO powołało się na wydane w tym samym dniu postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ wskazał, że wobec spełnienia przesłanek z art. 134 k.p.a. był zobligowany do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego. W skardze wniesionej do tut. Sądu skarżąca zaskarżyła postanowienie Kolegium z dnia 25 listopada 2024 r. nr [...] SKO w całości wnosząc o uchylenie ww. postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 44 § 4 k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia zastępczego, gdyż przesyłka z decyzją z 13 czerwca 2024 r. nie była prawidłowo awizowana; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. - art. 8, art. 11 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowanie dowodowego w zakresie ustalenia stanu faktycznego dotyczącego niepozostawienia awiz w skrzynce odbiorczej skarżącej; - art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu i niezawiadomienie strony o zebranym materiale dowodowym przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, czym uniemożliwiono stronie ostateczne zajęcie stanowiska; - art. 134 k.p.a. poprzez uznanie, że doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania podczas, gdy nie doszło do prawidłowego doręczenia przesyłki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Pełnomocnik skarżącej w piśmie z 25 czerwca 2025 r. wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do pisma, świadczących zdaniem pełnomocnika, o nieprawidłowym wywiązywaniu się przez pocztę z obowiązku awizowania przesyłek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując zaskarżone postanowienie Sąd nie uznał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który obligowałby do wyeliminowania ww. postanowienia z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia jest przepis art. 134 k.p.a. zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W myśl natomiast przepisu art. 129 § 1 i § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. W niniejszej sprawie kwestionowano to, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione po upływie czternastodniowego terminu. Zdaniem skarżącej, wobec nieprawidłowego doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a. decyzji, nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania. Nie można zatem mówić o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Skarżąca podniosła, że awiza z zawiadomieniem o możliwości odbioru przedmiotowej przesyłki nie zostały pozostawione w jej skrzynce odbiorczej. W ocenie skarżącej w aktach sprawy nie udokumentowano dokonania wszystkich czynności wynikających z art. 44 k.p.a. w szczególności nie wskazano powodu zastosowania doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a., które może być dokonane jedynie w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., jak również nie wskazano miejsca pozostawienia drugiego awiza. Zaistniałych wątpliwości zdaniem skarżącej nie rozwiały odpowiedzi na reklamacje, a stwierdzenie, iż "jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione" może świadczyć o nierzetelności poczty w doręczaniu przesyłek. Nadto skarżąca podała, że w ostatnim czasie uzyskała informacje uprawdopodobniające wadliwe działanie urzędu pocztowego przy al. [...] w [...]. Na początku maja 2024 r. budynek poczty uległ zalaniu, na którą to okoliczność skarżąca przedstawiła dowody w postaci wydruku artykułu ze strony internetowej. W ocenie Sądu, dokonując analizy akt sprawy należało stwierdzić, że organ prawidłowo uznał za skuteczne doręczenie skarżącej decyzji z dnia 13 czerwca 2024 r., zasadnie powołując się na instytucję tzw. doręczenia zastępczego z art. 44 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zgodnie natomiast z 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Przepis art. 44 § 3 k.p.a. stanowi natomiast, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Warunkiem przyjęcia przez organ fikcji prawnej, którą jest doręczenie zastępcze, jest dysponowanie przez organ niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że wyżej wskazane przesłanki określone w art. 44 k.p.a. zostały spełnione. Takim dowodem jest przesyłka zwrotna (zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z kopertą, w której umieszczono przesyłkę adresowaną do strony), która musi zawierać pełną informację, że adresat został zawiadomiony o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej, zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się uwierzytelniona kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru wraz z kopertą, prawidłowo wypełnione, opieczętowane i podpisane przez doręczyciela. Z opisu zamieszczonego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynikają okoliczności wymagane przez przepis art. 44 k.p.a. tj. że z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata we wskazanym urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Z adnotacji poczynionych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki nr [...] wynika, że została pozostawiona w placówce pocztowej, o czym w dniu 18 czerwca 2024 r. umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Nadto z zpo przesyłki wynika adnotacja "adresata nie zastano awizowano dnia 18.06.2024 r." oraz adnotacja o pozostawieniu drugiego awiza w dniu 26.06.2024 r. Po dwukrotnym awizowaniu przesyłki nastąpił jej zwrot do nadawcy w dniu 3 lipca 2024 r., o czym świadczy zapis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru "awizowano powtórnie zwrot do nadawcy 3.07.2024 r." Z przesyłki zwrotnej wynika zatem, że w dniu 18 czerwca 2024 r. przesyłkę awizowano po raz pierwszy, a 26 czerwca 2024 r. tj. po upływie 7 dni od daty pierwszego awizo, pozostawiono powtórne zawiadomienie Po upływie terminu odbioru, w dniu 3 lipca 2024 r., przesyłkę zwrócono nadawcy z adnotacją, że adresat nie podjął awizowanego pisma. Zatem jest to dokument, który w sposób prawidłowy prezentuje wszystkie okoliczności niezbędne do zweryfikowania skuteczności doręczenia zastępczego w trybie art. 44 k.p.a. Za nietrafny należy uznać zarzut strony iż doręczyciel powinien wskazać przyczyny niemożności bezpośredniego doręczenia przesyłki. Warunek taki nie wynika z treści art. 44 k.p.a. Przepis ten stanowi bowiem o "niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43". Przepis ten nie wymaga opisania konkretnych przyczyn, z powodu których doszło do niemożliwości doręczenia przesyłki. Chodzi zatem o każdą sytuację, niezależnie od jej przyczyn, w której doręczyciel, pomimo podjętej próby, nie mógł przesyłki doręczyć. Z żadnego przepisu nie wynika konieczność dokonania przez doręczyciela adnotacji o podjęciu próby doręczenia przesyłki w sposób bezpośredni. Wystarczająca jest w tym zakresie adnotacja uczyniona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że wystąpiła niemożność doręczenia w sposób określony w art. 42 i 43 w zw. z art. 45 k.p.a., która rodzi domniemanie, że została podjęta próba doręczenia korespondencji w sposób bezpośredni. Przesłanką zastosowania przepisu art. 44 k.p.a. jest "niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43". Niemożność ta obejmuje sytuacje, w których adresatowi, będącemu osobą fizyczną, nie doręczono pisma w żadnym z miejsc wymienionych w art. 42 k.p.a., w których doręczyciel nie zastał adresata pisma (adresat był nieobecny w miejscach wymienionych w tym przepisie) lub też nie doręczono pisma żadnemu z podmiotów wymienionych w art. 43 k.p.a. w sytuacji, gdy doręczyciel nie zastał dorosłego domownika strony, jego sąsiada lub dozorcy, jak i sytuacje, w których te osoby nie podjęły się oddania pisma adresatowi. Podkreślenia wymaga, że domniemanie faktyczne wynikające z art. 44 k.p.a. może być obalone jedynie wówczas, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. W niniejszej sprawie strona skutecznie nie obaliła ww. domniemania. W ocenie Sądu domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru nie podważa również odpowiedź Poczty Polskiej na reklamację złożoną przez skarżącą dotyczącą przesyłki o nr [...]. W odpowiedzi na reklamację wskazano, że z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, iż podjęto próbę doręczenia przedmiotowej przesyłki oraz że zawiadomienie powtórne zostało terminowo doręczone do skrzynki oddawczej adresata. Jednocześnie wskazano, że czynności związane z podjęciem próby doręczenia przesyłek przez operatora oraz ich awizowanie nie wymagają uwierzytelnienia ich wykonania. W związku z powyższym, jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione. Z powyższego nie wynika bynajmniej, że reklamacja została uwzględniona i tym samym uznana za zasadną. Nie stwierdzono również, że przy doręczaniu przedmiotowej decyzji doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Nie można również uznać, zgodnie ze stanowiskiem skarżącej, że stwierdzenie, iż "jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione" może świadczyć o nierzetelności Poczty w doręczaniu przesyłek. Stwierdzenie to bowiem zostało użyte w kontekście stwierdzenia, że czynności związane z podjęciem próby doręczenia przesyłek przez operatora oraz ich awizowanie nie wymagają uwierzytelnienia ich wykonania, co wynika z obowiązujących przepisów prawa, a nie że na skutek działań czy zaniechań pracowników Poczty nie można odnieść się do sygnalizowanych zastrzeżeń. Przepis art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U.2025.366 t.j.) dokonuje rozszerzenia kategorii dokumentów urzędowych o dokument wystawiony przez operatora pocztowego. Zgodnie z tym przepisem potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez operatora wyznaczonego oraz wydruk potwierdzenia nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego pobrane samodzielnie z systemu teleinformatycznego operatora wyznaczonego służącego do nadawania rejestrowanych przesyłek pocztowych lub przekazów pocztowych mają moc dokumentów urzędowych. Z treści art. 76 § 1 k.p.a. wynika, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis art. 76 § 3 K.p.a. stanowi, że przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Skarżąca nie przeprowadziła dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego i nie obaliła domniemania doręczenia zastępczego wynikającego z art. 44 k.p.a. Same natomiast twierdzenia skarżącej o błędach popełnionych podczas awizowania przesyłki są niewystarczające wobec niebudzących wątpliwości adnotacji i pieczątek pracowników poczty. Nadto dokumenty załączone przez pełnomocnika skarżącej do pisma z 25 czerwca 2025 r. także nie podważyły domniemania instytucji tzw. doręczenia zastępczego. W szczególności do pisma została załączona poświadczona kopia koperty z adnotacjami poczty o awizowaniu przesyłki nadanej 13 stycznia 2025 r. Przesyłka ta dotyczy innej sprawy i nie ma związku z niniejszą sprawą, która dotyczy przesyłki o nr [...]. Także wydruki ze śledzenia innych przesyłek, nadawanych do skarżącej, załączone do pisma oraz kopie innych zwrotnych przesyłek, czy też awiz, nie miały związku z kontrolowaną sprawą. To, że zdarzają się nieprawidłowe awizacje przesyłek pocztowych, nie świadczy jeszcze o tym, że w niniejszej sprawie także doszło do nieprawidłowego doręczenia przesyłki. Jak bowiem stwierdzono powyżej, wszystkie wymagane prawem adnotacje na przedmiotowej przesyłce zwrotnej zostały naniesione, a zatem organ nie miał podstaw, ażeby nie uznać przesyłki zwrotnej za dokument urzędowy. Także dowód w postaci pisemnego oświadczenia W. F. na okoliczność nieprawidłowego działania poczty nie mógł zostać przeprowadzony. Dowód bowiem z dokumentu w postaci pisemnego oświadczenia osoby fizycznej jako stanowiący w istocie dowód ze świadka na piśmie w świetle dyspozycji art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może zostać uwzględniony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2024 r. III FSK 603/24, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Również zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa "przez nieustalonego pracownika" Filii Urzędu Pocztowego w [...] nie miało znaczenia w sprawie. Jak bowiem wynika wprost z przepisu z art. 11 p.p.s.a. to jedynie ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Sąd administracyjny nie mógł zatem badać kwestii związanych ze wskazanym przez stronę ewentualnym przestępstwem na szkodę skarżącej, które jej zdaniem zostało popełnione przez pracownika poczty. Należy przy tym zauważyć, że w art. 106 § 3 p.p.s.a. ustawodawca ustanowił wyjątek od zasady, że sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organami administracji. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy przy tym zwalczaniu ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje również podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji. Czynności postępowania wyjaśniającego muszą się zatem zakończyć przed wydaniem zaskarżonego do sądu rozstrzygnięcia. Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie stwierdził natomiast na podstawie akt sprawy, że organ dokonał ustaleń sprzecznych z prawem, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu organ prawidłowo stwierdził, że doszło do skutecznego doręczenia stronie przesyłki zawierającej decyzję od której przysługiwało odwołanie. Z akt sprawy wynika, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 17 lipca 2024 r. W dniu 23 września 2024 r. (data stempla pocztowego) tj. po terminie, strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, a w dniu 25 września 2024 r. (prezentata organu) złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z 25 listopada 2024 r. nr [...] SKO odmówiło stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 13 czerwca 2024 r. W ocenie Sądu, Kolegium zasadnie zatem wydało postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, po jednoznacznym ustaleniu, że wskazany środek zaskarżenia został złożony po upływie czternastodniowego terminu oraz że termin na wniesienie odwołania nie został przywrócony, o czym organ orzekł postanowieniem wydanym również w dniu 25 listopada 2024 r. Wydanie ostatecznego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania umożliwiało organowi odwoławczemu wydanie rozstrzygnięcia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, bez względu na otwarty termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Tym samym odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania otworzyła organowi drogę do wydania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu. Prawidłowo organ wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, że zgodnie z art. 134 k.p.a. wobec stwierdzenia okoliczności obiektywnej, którą było uchybienie terminu do wniesienia odwołania, przy nieuwzględnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania był zobowiązany do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Rozstrzygnięcie takie bowiem nie miało charakteru uznaniowego. Stwierdzenie prawidłowości doręczenia decyzji organu I instancji i złożenia odwołania po terminie, który nie został przywrócony, umożliwiało bowiem organowi wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Co szczególnie istotne to Sąd w niniejszym składzie, w dacie orzekania w niniejszej sprawie, orzekł również w przedmiocie skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania tj. w sprawie III SA/Po 134/25, wydając wyrok oddalający skargę. Poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, Sąd stwierdził tym samym, że rozstrzygnięcie to nie było prawnie wadliwe z punktu widzenia ustanowionych w art. 145 p.p.s.a. kryteriów zgodności z prawem. Odnośnie natomiast naruszenia art. 10 k.p.a. to zarzut ten także nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw, i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Strona nie wykazała natomiast, że niezawiadomienie jej przed wydaniem postanowienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. W ocenie Sądu do takiego naruszenia w kontrolowanej sprawie nie doszło. Mając na względzie powyższe, Sąd zgodnie z art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.