II OZ 1000/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P., R. P., D. K. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2025 r. sygn. akt VII SPP/Wa 606/24 w przedmiocie utrzymania w mocy zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2024 r. w sprawie ze skargi K. P. i R. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lipca 2024 r., nr 806/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 11 grudnia 2024 r., którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek R. P. o przyznanie prawa pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli K. P., R. P., D. K. i D. K., wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz postanowienia enumeratywnie wymienione w pkt 1-10 tego przepisu. Jednocześnie w myśl art. 260 § 2 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od postanowień i zarządzeń wydanych przez referendarza sądowego, w tym w szczególności postanowień o odmowie przyznania prawa pomocy, wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Oznacza to, że postanowienie sądu wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania, jest orzeczeniem drugoinstancyjnym, od którego nie przysługuje środek zażalenia. W konsekwencji powyższego należy uznać, że zażalenie wniesione na postanowienie sądu wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania przez referendarza sądowego zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2024 r., które – po sprzeciwie skarżącego – zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 lutego 2025 r. Tym samym postanowienie z dnia 5 lutego 2025 r. jako wydane w drugiej instancji jest postanowieniem niezaskarżalnym. W tak ustalonym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.