III SA/Kr 164/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 lipca 2025 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 października 2024 r.; nr SKO.ŚR/4111/522/2024 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. odstępuje od zasądza zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi T. W. (dalej "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 29.10.2024 r. (SKO.ŚR/4111/522/2024) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5.06.2024 r. (nr SO-04.8252.169.2022-2/240 o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Stan prawny i faktyczny sprawy był następujący: 1. WSA w Krakowie wyrokiem z 11.10.2023 r. (sygn. akt III SA/Kr 953/23) uchylił uprzednio wydane decyzje o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na rezygnację z zatrudnienia spowodowaną opieką nad matką, D. K. Sąd podał, że oba orzekające w sprawie organy administracji nie ustaliły w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy. Nie dokonały bowiem analizy, czy w sytuacji zdrowotnej matki skarżącego konieczne jest sprawowanie stałej lub długotrwałej opieki. Nie odniosły się do czynności opiekuńczych, które skarżący musi wykonywać wobec matki, ani do tego, czy w związku z ich wykonywaniem może podopieczna pozostać sama w domu, a skarżący może zatrudnić się, choćby w niepełnym wymiarze czasu. W ocenie wówczas orzekającego Sądu, sprawa związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia i koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką nie została w ogóle wyjaśniona. Wynika to z faktu, że organ II instancji wydając niekorzystną dla skarżącego decyzję oparł się jedynie na fakcie długoletniego braku zatrudnienia skarżącego. Zdaniem Sądu jednak, niepodejmowanie wcześniej przez skarżącego zatrudnienia bezpośrednio przed wystąpieniem z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a więc brak aktywności zawodowej, nie może być uznane za rozstrzygające o braku związku przyczynowego pomiędzy sprawowaną opieką, a niemożnością podjęcia zatrudnienia. Ocena bowiem niepodejmowania zatrudnienia powinna być dokonywana w czasie występowania z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Nie ma więc znaczenia wcześniejszy brak aktywności zawodowej skarżącego. Sąd akcentował, że art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie wprowadza żadnych ram czasowych, co do wykazania niepodejmowania zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki. Jest to świadczenie przyznawane na wniosek i to od wnioskodawcy zależy, czy i w jakim czasie po wystąpieniu przesłanek do przyznania świadczenia wystąpi on o to świadczenie. Nie ma zatem podstaw – argumentował wówczas orzekający Sąd – do kwestionowania prawa strony do wyboru momentu, w którym chce wystąpić z wnioskiem o przyznanie przedmiotowego świadczenia (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 maja 2021 r., III SA/Gd 190/21). Skarżący w niniejszej sprawie jest osobą obiektywnie zdolną do pracy, co wynika z jego wieku oraz braku orzeczenia o niezdolności do pracy, czy niepełnosprawności. Jego brak aktywności zawodowej sam w sobie nie wyklucza przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 maja 2021 r. III SA/Gd 145/21). Skarżący może bowiem zatrudnienie podjąć w każdym momencie ale nie podejmuj go z powodu rozmiaru opieki nad niepełnosprawną matką. Sprawowanie opieki stanowi więc ewidentną przeszkodę w podejmowaniu zatrudnienia. Sąd podał przy tym, że nie podziela poglądu NSA wyrażonego w wyroku z 18 maja 2021 r. (I OSK 275/21, LEX nr 3279929), iż prawidłowo interpretowana hipoteza normy wyrażonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. obejmuje również konieczność poszukiwania związku - także czasowego - pomiędzy zaprzestaniem aktywności zawodowej (działań zmierzających do jej podjęcia), a wystąpieniem konieczności opieki nad osobą niepełnosprawną. 2. Prowadząc ponownie postępowanie Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 5.06.2024 r. orzekł o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego. Wyjaśnił, że nie istnieje związek pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia czy niepodejmowaniem zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Organ podał, że ostatnie zatrudnienie skarżący miał w 1987 r., od tego czasu brak dokumentacji jego zatrudnienia. Z kolei niepełnosprawność matki w stopniu znacznym powstała w 2015 r., co wyklucza związek przyczynowo-skutkowy. Nadto, organ I instancji podał, że celem wypełnienia wytycznych zawartych w zapadłym w sprawie wyroku wezwał pełnomocnika skarżącego do złożenia wyjaśnień, niemniej jednak było to bezskutecznie. 3. W odwołaniu skarżący przywołał szereg wyroków sądów administracyjnych wskazując, że fakt sprawowania opieki winien być oceniany w czasie rzeczywistym, istotne jest, że nie podejmował on zatrudnienia wówczas, gdy jego matka wymagała wsparcia. Podkreślił, że ani fakt niepełnosprawności matki Strony, ani też fakt sprawowania przez niego opieki nie był kwestionowany, co oznacza że świadczenie pielęgnacyjne winno zostać przyznane. 4. Z akt sprawy wynika, że w dniu 25.01.2024 r. zmarła matka skarżącego. 5. SKO w Krakowie w toku postępowania odwoławczego pismem z 23.08.2024 r. wezwało skarżącego do pisemnego złożenia wyjaśnień na okoliczność wykazania, że za życia matki konieczne było sprawowanie stałej lub długotrwałej opieki poprzez wskazanie na czym ta opieka polegała, a także w jakim zakresie czasowym była sprawowana możliwości pozostawania przez nią w domu, a także wskazania w jakim wymiarze czasowym mogła ona za życia pozostawać sama w domu. 6. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że matka skarżącego przed śmiercią oraz w okresie sprawowanej opieki była osobą schorowaną i wymagała stałej opieki. Odwołujący wspierał matkę, motywował ją do samodzielnego poruszania się, przygotowywał jedzenie, pomagał w przemieszczaniu się, wykonywał czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Pełnomocnik wskazał, że choć czynności te nie miały charakteru extraordynaryjnego to składały się na niezbędny i konieczny zakres opieki. Pełnomocnik wyjaśnił, że matka skarżącego nie była w stanie zostać sama w domu dłużej niż 1-2 godziny, w przypadkach dłuższych wyjść z domu skarżący zapewniał jej opiekę poprzez inne osoby. 7. SKO w Krakowie decyzją z 29.10.2024 r. utrzymało w mocy decyzję objętą odwołaniem. Wskazało, że materialnoprawną podstawę wydania decyzji przez organ I instancji stanowił przepis art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (dalej u.ś.r.) w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2023 r. Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż celem instytucji świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. Organ odwoławczy wskazał, że ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji wynika, że skarżący w dniu składania wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (tj. w 2022 r.) - miał 59 lat, z kolei jego niepełnosprawna matka miała 88 lat. Z przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego wynika, że matka skarżącego zachorowała 8 lat wcześniej, tj. w wieku 80 lat, a znaczny stopień niepełnosprawności miała orzeczony od 2015 r. SKO dodało, że z ustaleń poczynionych w toku postępowania wynika, że skarżący pozostawał w zatrudnieniu do 1987 r. (jako ślusarz), od tamtej pory brak informacji o zatrudnieniu. Kolegium zauważyło, że brak jest informacji w tym zakresie również ze strony pełnomocnika skarżącego, który kilkukrotnie w toku toczącego się w sprawie przez 2 lata postępowania, był wzywany na w.w. okoliczność. W pismach kierowanych do orzekających w sprawie organów, okoliczność potencjalnych możliwości zarobkowych i podjęcia pracy przez skarżącego nie była poruszana, podczas gdy - w ocenie Kolegium - gdyby profesjonalny pełnomocnik posiadał wiedzę o poszukiwaniu pracy przez mocodawcę pracy, czy też fakcie konieczności podjęcia decyzji o rezygnacji z propozycji jaki dla niego ma rynek pracy, z pewnością podniósłby taką okoliczność. Kolegium Odwoławcze argumentowało, że w toku całego postępowania nie wskazano w żaden sposób, aby skarżący podejmował próby zatrudnienia na przestrzeni lat, ani też nie wskazywano na jego predyspozycje zawodowe, czy też gotowość do podjęcia pracy. Odwołujący nie jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako osoba poszukująca pracy, co wskazuje na jego bierność zawodową. Nie budził wątpliwości SKO stan zdrowia matki skarżącego, która jako osoba w podeszłym wieku (88 lat na dzień składania wniosku) niewątpliwie wymagała wsparcia osób trzecich. Już sam wiek matki skarżącego - abstrahując od jej schorzeń związanych z narządem ruchu - obiektywnie wskazywałby na potrzebę wsparcia w egzystencji. Organ odwoławczy dostrzegł, że z akt sprawy wynika także, iż matka skarżącego zachorowała około 80 roku życia z kolei wniosek o świadczenie pielęgnacyjne skarżący złożył 7-8 lat później, nie wykazując dlaczego dopiero w takim czasie. Z akt sprawy nie wynika także, aby w okresie przed złożeniem wniosku skarżący poszukiwał pracy mimo, że był w wieku produkcyjnym, potencjalnie zdolny do zatrudnienia. Dalej Kolegium przedstawiło istotę i rozumienie normatywnych przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium uznało, że w sprawie nie udowodniono, iż niepodejmowanie przez skarżącego zatrudnienia pozostawało w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. SKO podało, że "oczywiście skarżący jako syn opiekował się matką, stanowił dla niej codzienne wsparcie, jakiego niewątpliwie 88-89-letnia schorowana osoba wymagała. Niemniej jednak z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby niepodejmowanie przez skarżącego zatrudnienia było następstwem konieczności sprawowania opieki. Trudno bowiem przyjąć, mając na względzie doświadczenie życiowe - że osoba niepracująca i nieposzukująca pracy, niezarejestrowana w urzędzie pracy, będąca w wieku przedemerytalnym (około 60 lat) nie podejmuje zatrudnienia, aby sprawować opiekę nad starszą niepełnosprawną, zamieszkującą z Odwołującym matką. Okoliczności sprawy wskazują raczej na przyjęcie stanu faktycznego, w którym niewątpliwie matka Odwołującego z uwagi na wiek oraz choroby układu ruchu z czasem potrzebowała coraz większego wsparcia/opieki, które niejako w sposób naturalnie wynikający z relacji rodzinnych zamieszkującego z matką dziecka, był ponoszony przez skarżącego." Z tego powodu organ odwoławczy nie znalazł podstaw do przyznania skarżącemu oczekiwanego świadczenia w okresie od złożenia wniosku do zgonu jego matki. 8. W skardze skarżący zarzucił naruszenie a) art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego a sprawowaniem przez niego opieki nad matką, podczas gdy taki związek przyczynowo-skutkowy istnieje i przesądzające znaczenie ma pozostawanie bez zatrudnienia bez względu na to, czy oznacza ono rezygnację z trwającego stosunku prawnego, czy też niepodejmowanie pracy, co doprowadziło do niekorzystnego dla Strony rozstrzygnięcia; b) art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego a pogorszającym się stanem zdrowia jego matki, determinującym konieczność stałego sprawowania opieki, co skutkuje brakiem ustalenia prawa skarżącego do świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu skargi przywołano zasadniczo szereg tez z orzeczeń sądów administracyjnych zapadłych w sprawach dotyczących świadczeń pielęgnacyjnych. Skarga domagała się uchylenia zaskarżonych decyzji oraz zasądzenia "kosztów postępowania administracyjnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 9. Sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonych decyzji wykazała, że naruszają one prawo w stopniu nakazującym pozbawienie ich mocy wiążącej. 10. Z uwagi na to, że kontrolowana decyzja została wydana po uchyleniu przez WSA w Krakowie wyrokiem z 11.10.2023 r. (sygn. akt III SA/Kr 953/23) uprzednio wydanych w sprawie decyzji o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego (por. punkt 1 uzasadnienia) – wskazać należy, że stosownie do art. 153 ustawy z 30.08.2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10.01.2012 r. (sygn. akt II FSK 1328/10) wyjaśnił, że wyrażone w cytowanym przepisie "związanie oceną prawną" oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się temu w pełnym zakresie. 11.1 Wobec związania organów administracji oraz Sądu wydanym wcześniej w sprawie wyrokiem przypomnieć należy, że uprzednio orzekający WSA w Krakowie sformułował ocenę, z której wynikały wskazania obejmujące konieczność prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co winno obejmować analizę tego, czy w sytuacji zdrowotnej matki skarżącego konieczne jest sprawowanie stałej lub długotrwałej nad nią opieki. Sąd zalecił, aby organy administracji odniosły się do czynności opiekuńczych, które skarżący musi wykonywać wobec swojej matki w związku z jej niepełnosprawnością, oraz czy w związku z ich wykonywaniem może podopieczna pozostać sama w domu, a skarżący może zatrudnić się choćby w niepełnym wymiarze czasu. Jednocześnie Sąd podał, że o braku związku przyczynowo-skutkowego nie może świadczyć niepodejmowanie przez skarżącego zatrudnienia bezpośrednio przed wystąpieniem z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a więc jego brak aktywności zawodowej. Ocena bowiem niepodejmowania zatrudnienia powinna być dokonywana w czasie występowania z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. 11.2. Z przytoczonych wyżej wskazań Sądu wynika, że kluczowym zadaniem orzekających organów administracji w ponownie prowadzonym postępowaniu w sprawie było, aby przeprowadzić analizę sytuacji zdrowotnej matki skarżącego z perspektywy tego, czy osoba ta wymaga sprawowania nad nią stałej lub długotrwałej opieki. Punktem wyjścia winny tu więc być oceny dotyczące stanu zdrowia niepełnosprawnej, a następstwem tych ocen powinno być stwierdzenie zakresu opieki udzielanej przez skarżącego matce – w kontekście tego, czy zakres ten wykluczał całkowicie aktywność zawodową opiekuna. Choć z ustaleń organu wynika, że matka skarżącego zmarła w toku postępowania administracyjnego, przez co niemożliwym stało się ponowienie wywiadu środowiskowego z jej udziałem, to jednak akta administracyjne sprawy zawierają treści pozwalające ustalić zarówno stan jej zdrowia w okresie sprawowanej przez skarżącego pieczy nad nią, jak również zakres opieki jaką realizował skarżący (np. k. 13, k. 57). Mimo jednak tego, że kluczową kwestią, w kontekście zaleceń sformułowanych przez uprzednio orzekający Sąd – było to, aby przeanalizować sytuację zdrowotną matki i ocenić zakres opieki dostarczanej tej osobie przez skarżącego, to analiza uzasadnień obu kontrolowanych decyzji wskazuje, że organy administracji zagadnieniom tym nie poświęciły żadnej uwagi, co narusza art. 153 p.p.s.a w zw. z art. 107 par. 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dostrzec bowiem trzeba, że organ I instancji motywując decyzję odmowną wskazał jedynie na ostatnie zatrudnienie skarżącego – mimo, iż Sąd w wiążącym organ wyroku z 11.10.2023 r. (sygn. akt III SA/Kr 953/23) jasno akcentował, że okoliczność ta pozostaje bez istotnego znaczenia dla oceny związku przyczynowo-skutkowego w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Z kolei organ odwoławczy wprost podał, że 89-letnia matka skarżącego z racji choćby wieku i chorób wymagała stałej opieki i syn był dla niej codziennym wsparciem, niemniej jednak dalej Kolegium stwierdziło, że z akt ma nie wynikać, że niepodejmowanie zatrudnienia przez skarżącego było następstwem sprawowania tejże opieki. W ocenie SKO "trudno bowiem przyjąć, że osoba niepracująca, niezarejestrowana w urzędzie pracy i mająca ok 60 lat – nie podejmuje zatrudnienia z powodu opieki nad mieszkająca z nią matką". Potrzebne wsparcie było – w przekonaniu SKO – naturalną konsekwencję relacji rodzinnych dziecka mieszkającego z rodzicem. W ocenie Sądu stanowisko to nie zasługiwało na akceptację. Wszak podkreślić trzeba, że skarżący składając wniosek o świadczenie pielęgnacyjne stanowczo podawał, że jego pasywność zawodowa stanowi efekt właśnie zaangażowania w opiekę nad matką. W tych uwarunkowaniach i wobec związania organów administracji oceną sformułowaną przez Sąd w wyroku uprzednio w sprawie wydanym, konieczne było odniesienie zakresu opieki realizowanego przez skarżącego względem matki do tego, czy zakres ten, z uwagi na potrzeby niepełnosprawnej, jak też skalę i intensywność zaangażowania skarżącego - jest tego rodzaju, że wykluczał możliwość podjęcia zatrudnienia. W związku z powyższym dostrzec należy, że żaden z organów administracji orzekających w tej sprawie nie przeanalizował stanu zdrowia niepełnosprawnej stwierdzonego przez pracownika socjalnego w przeprowadzonym w dniu 22.04.2022 r. wywiadzie środowiskowym (k. 13). Z dokumentu tego wynika natomiast, że matka skarżącego ma obwodowe uszkodzenie układu nerwowego, jest po urazie kręgosłupa, jest osobą leżącą i z trudem, jak też z pomocą innych osób podnosi się z łóżka, a zależnie od samopoczucia i nasilenia bólu jest zdolna lub nie – do poruszania się za pomocą wózka inwalidzkiego lub chodzika. Dalej wywiad środowiskowy prezentuje zakres i rodzaj pomocy udzielanej przez skarżącego tej osobie, a pracownik socjalny wskazuje w rubryce "C" wywiadu, że skarżący wykonuje czynności opiekuńcze nad matką w pełnym zakresie i całodobowo, zaś we wnioskach z wywiadu (rubryka "D") pracownik socjalny stwierdza, że to właśnie z uwagi na opiekę nad matką skarżący nie podejmuje i nie może podejmować pracy. Ogół tych okoliczności pozostał poza zakresem uwagi organów administracji mimo, że na potrzebę ich analizy i oceny zwrócono uwagę w uzasadnieniu wyroku z 11.10.2023 r. Stanowisko Kolegium Odwoławczego kwestionujące związek przyczynowy z powołaniem się na subiektywne uwarunkowania skarżącego – musiałby kategorycznie zostać ustalone i wynikać z realiów (okoliczności) sprawy, czego jednak w oparciu o analizę akt nie sposób jednak stwierdzić, gdy weźmie się pod uwagę zalecenie sądu zawarte w wydanym w sprawie wyroku, z którego wynika, iż bez znaczenia dla oceny sprawy winna być absencja zawodowa skarżącego w okresie sprzed złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne. 12.1. Reasumując, według aktualnie orzekającego Sądu organy administracji nie wykonały należycie zaleceń i wskazań sformułowanych przez Sąd uprzednio orzekający w sprawie skarżącego (kontrolujący wcześniejsze decyzje o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego), czym naruszyły art. 153 p.p.s.a w zw. z art. 107 par. 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił obie zaskarżone decyzje, o czym orzekł w pkt 1. sentencji wyroku. 12.2. W ponownie prowadzonym postępowaniu w tej sprawie organy administracji uwzględnią przedstawioną ocenę i wypowiedzą się w kwestiach sygnalizowanych powyżej oraz w wyroku wydanym uprzednio w tej sprawie (punkt 1 uzasadnienia), a które dotychczas pozostały poza zakresem ich uwagi i zainteresowania. 12.3. O kosztach (pkt 2 sentencji) orzeczono na zasadzie art. 206 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części. Cytowany przepis obejmuje swoim zakresem także uprawnienie Sądu do określenia wysokości wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika strony w ramach oceny czynności tego pełnomocnika podejmowanych w postępowaniu sądowym. Przy określaniu wysokości wynagrodzenia pełnomocnika uwzględniać trzeba bowiem każdorazowo szereg okoliczności, wśród których wymienić należy m.in. stopień zawiłości sprawy, jak też wkład pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. 12.4. Złożona w tej sprawie skarga zawierała w istocie same ogólniki, prezentując zasadniczo liczne fragmenty z uzasadnień orzeczeń sądów administracyjnych, czasami niepozostające nawet w bliskim związku z realiami tej sprawy. Skarga nie dostrzegała nawet faktu, iż w sprawie zapadł prawomocny wyrok sądu administracyjnego i nie dostrzegała związania organów administracji tymże wyrokiem i jego wpływem na procedowanie w sprawie. Oceniana skarga w żaden sposób nie przyczyniła się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia tej sprawy, a jej treść stanowi w istocie powielenie treści prezentowanych przez pełnomocnika skarżącego w licznych sprawach wnoszących do tutejszego Sądu o tożsamym do rozpatrywanego, przedmiocie. W takich okolicznościach, w ocenie Sądu, wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (tj. w tej sprawie, z uwagi na zwolnienie skarżącego z wpisu sądowego, w istocie w rachubę wchodziłyby jedynie koszty zastępstwa procesowego zawodowego pełnomocnika) – nie mógł zostać uwzględniony, przez co Sąd, odstąpił od zasądzenia zwrotu tych kosztów w całości, stosując cytowany wyżej art. 206 p.p.s.a. 12.5. Jedynie na marginesie i uzupełniając wskazaną wyżej argumentację dostrzec trzeba, że wniosek o zasądzenie kosztów postępowania nie mógł zostać uwzględniony również i z tego powodu, że obejmował on oczekiwanie zasądzenia "kosztów postępowania administracyjnego", do czego Sąd nie był władny.