IV SA/Po 226/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 06 października 2022 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Wojewody z dnia 24 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda, decyzją z dnia 24 lutego 2022 roku (znak: [...]), po rozpatrzeniu odwołania E. T., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...] z dnia [...] listopada 2021 roku (znak: [...]), wydane na wniosek P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. nr [...] na działce nr ewid. [...], obręb W., gmina W. . W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewoda wyjaśnił, że inwestor przedłożył projekt budowlany sporządzony w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed zmiany, która weszła w życie 19 września 2020 roku. Z dokumentacji projektowej wynika, że planowana inwestycja obejmuje budowę wolnostojącej wieży stalowej kratownicowej o całkowitej wysokości 61,95m, dróg kablowych oraz instalacji szaf technologicznych do obsługi anten zawieszonych na wieży. Inwestycja zostanie zlokalizowana we wschodniej części działki i nie koliduje z budową domu jednorodzinnego na tej samej działce. Na wieży zamontowane zostaną: - sześć anten sektorowych typu AS26_1 pracujących w paśmie 800MHz, skierowanych na azymut 40°, 160° oraz 280° zawieszone na wysokości 58,5m n.p.t. z maksymalnym kątem pochylenia 10°, ERIP pojedynczej anteny to 456W, - trzy anteny sektorowe typu AS25_2 pracujące w paśmie 900/1800Mhz, skierowane na azymut 40°, 160° oraz 280° zawieszone na wysokości 58,5m n.p.t. z maksymalnym kątem pochylenia 10°, ERIP pojedynczej anteny to 1033W, - anteny radioliniowe. Równoważna moc promieniowana izotropowo (ERIP) po zsumowaniu dla trzech anten w każdym z trzech sektorów będzie wynosić 1963W (na sektor). Dokumentacja projektowa zawiera informacje o obszarze oddziaływania obiektu. W projekcie wskazano, co następuje. "Zasięg obszarów gęstości mocy promieniowania (obszar oddziaływania) został przedstawiony na rysunku zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019, poz. 2448). Obszar oddziaływania zawiera się w całości w obrębie działki [...], do której inwestor ma prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Obliczenia wskazują, że obszar, dla którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego koncentrować się będzie przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania oraz na znacznych wysokościach, tj nie mniej niż 57,4m nad poziomem terenu i nie mniej niż 55,3m nad granicą miejsc dostępnych dla ludzi. Zgodnie z kwalifikacja środowiskowa przedsięwzięcia odległość osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych wynosi: - dla azymutu 40° przy maksymalnym planowanym pochyleniu anten wynoszącym 10° wynosi min. 46,1m nad poziomem terenu, - dla azymutu 160° przy maksymalnym planowanym pochyleniu anten wynoszącym 10° wynosi min. 46,1m nad poziomem terenu, - dla azymutu 280° przy maksymalnym planowanym pochyleniu anten wynoszącym 10° wynosi min. 46,1m nad poziomem terenu. Przyjęte w projekcie rozwiązania projektowe gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności, przez które zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2020, poz. 1219) rozumienie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Ludność nie będzie miał fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach." Wojewoda wyjaśnił, że powyższe zapisy zostały poparte rysunkiem zagospodarowania terenu, gdzie przedstawiono zasięg oddziaływania stacji bazowej. Mieści się ona w całości na terenie działki inwestycyjnej. Projekt zawiera również rysunek obrazujący granice obszaru oddziaływania ponadnormatywnego oraz przekroje wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych. Projekt zawiera informacje dotyczące hałasu i wibracji związanych z funkcjonowaniem stacji, który został sporządzony zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2018, poz. 1935), obowiązującego w dacie opracowania projektu. Badając kwestię wpływu rozpatrywanej inwestycji na środowisko Wojewoda wyjaśnił, że przedłożone przez inwestora opracowania uwzględniają obliczenia łącznej mocy ERIP dla anten w danym sektorze (1963W) i odległość 70m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, wyznaczona na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogący znacząco oddziaływać na środowisko. Minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania oraz minimalna odległość pionowa osi głównej wiązki promieniowania od zabudowy lub miejsc dostępnych zostały na rysunkach określone na 46,1m. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, iż na wskazanej wysokości nie występują miejsca dostępne dla ludności. Wieża zostanie zlokalizowana w niezabudowanej części działki stanowiącej grunt rolny. Tereny przyległe to tereny rolnicze, działki zabudowane budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej, co oznacza, iż nie ma tam i w konsekwencji nie zakłada się w tym miejscu realizacji obiektów wysokich, charakterystycznych dla zabudowy miejskiej, z którym inwestycja mogłaby kolidować. Brak jest podstaw do uznania, iż rozpatrywane zamierzenie wpływa negatywnie na tereny sąsiednie i ogranicza sposób ich zabudowy. Sporna inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odniesieniu do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że inwestycja pozostaje bez wpływu na sposób zabudowy działki nr [...], której właścicielem jest odwołująca się. Wskazana działka nie graniczy z terenem inwestycji (oddzielona jest drogą) jedna z osi głównych wiązek promieniowania anten została przedstawiona jako skierowana na działkę nr [...], ale tylko w znikomej części nachodzi na wskazaną działkę i kończy się na granicy wskazanej działki i drogi oraz nie schodzi poniżej wysokości 46,1m. Na tej wysokości nie ma miejsc dostępnych dla ludzi w ramach istniejącej zabudowy i potencjalnych warunków zagospodarowania tego terenu. Organ nie stwierdził, aby w ramach inwestycji doszło do naruszenia § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. nr 219, poz. 1864 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 29 czerwca 2016 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (Dz. U. 2018, poz. 331). W ocenie organu brak jest postaw do przyjęcia stanowiska, iż przy rozpatrywaniu sprawy w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej doszło do naruszenia norm konstytucyjnych dotyczących ochrony prawa własności. Właściciel terenów graniczących z terenem inwestycji brali udział w postępowaniu i mieli możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym. Jedna ze stron skorzystała z prawa do odwołania. Nie było podstaw do negatywnego rozpatrzenia wniosku P. Sp. z o.o. o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. E. T. skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżąca zażądała uchylenia decyzji Wojewody i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W ocenie strony skarżącej kwestionowane rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem: 1) art. 8 §1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i §3 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób uniemożliwiający jej odkodowanie, w sytuacji gdy obowiązkiem organu jest skonstruowanie merytorycznego uzasadnienia odnoszącego się do konkretnej jednostki prawnej zastosowanego aktu prawnego oraz wyjaśnienie, czy wskazane w dokumentacji moce ERIP oraz tilty są maksymalnie ustalone na podstawie kart katalogowych anten, 2) art. 8 §1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 §1 i §3 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienie czy ewentualne przewrócenie się masztu nie spowoduje bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, życia oraz mienia, 3) art. 8 §1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 §3 K.p.a. poprzez brak sprecyzowania decyzji w zakresie mocy, ilości anten, ich maksymalnego pochylenia wraz z uzasadnieniem tej kwestii w sposób możliwy do kontroli, 4) § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d) rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak udowodnienia, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt i roślin, dóbr materialnych, czyli dla środowiska zgodnie z przepisami odrębnymi, których nawet nie wskazano, a także brak wskazania dowodów i powodów uznania, że obiekt nie ma jakiegokolwiek wpływu na środowisko i nieruchomości sąsiednie, 5) § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie z uwagi na brak uwzględnienia rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 czerwca 2016 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (Dz. U. 2016, poz. 950) odnośnie strefy pośredniej oraz zagrożenia poprzez lakoniczne stwierdzenie, iż projekt spełnia wymogi bez wskazania, czy strefy zostały wyznaczone, 6) art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 107 §1 i §3 K.p.a. poprzez brak podania konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wraz z jej uzasadnieniem, co powoduje, że decyzja jest "nie do odkodowania", bo organ nie podał jak ustalił, na podstawie jakich danych maksymalne moce i tilty anten oraz jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, 7) art. 7, art. 87 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej albowiem Trybunał Konstytucyjny kontroluje naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu, a nie całość danego aktu normatywnego. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu wydanej decyzji. W odpowiedzi na zarzuty skargi organ wyjaśnił, że rozpoznał wszystkie okoliczności sprawy i nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia. P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (inwestor), pismem z dnia 24 maja 2022 roku, wniosła o oddalenie skargi w całości. Spółka podniosła, że organ należycie rozpoznał kwestię maksymalnego pochylenia anten, a także sposób ich montażu. Wojewoda pozostawał związany treścią wniosku o wydanie pozwolenia. Poszukiwanie "zamiarów" inwestora poza wnioskiem (oświadczeniem) jest działaniem pozbawionym podstaw prawnych. Organ bada oddziaływanie na środowisko przedsięwzięcia określonego dokładnie przez inwestora, a nie przedsięwzięcia potencjalnego. Wojewoda prawidłowo ustalił, że realizacja inwestycji objętej wnioskiem nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W złożonej do akt dokumentacji zawarte są wszelkie informacje niezbędne w celu dokonania kwalifikacji przedsięwzięcia, tj. porównania parametrów anten określonych w kwalifikacji z wielkościami wyznaczonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Według przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten planowana inwestycja nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten rozsiewczych. Z kolei to, że dane urządzenie ma określone fabrycznie parametry/właściwości/skalę nie oznacza, że one faktycznie wystąpią. Zależeć to będzie od planowanego sposobu wykorzystywania urządzenia na konkretnej inwestycji. Miejsca dostępne dla ludności ocenia się według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Postanowieniem z dnia 5 października 2022 roku Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do Życia". Stowarzyszenie, w piśmie z dnia 29 września 2022 roku (złożone przy wniosku o dopuszczenie do udziału), podniosło zarzuty częściowo tożsame z zarzutami skargi oraz ponadto wskazało na naruszenie: 1) art. 8 §1, art. 11, art. 77 §1, art. 80, art. 107 §1 i § 3 K.p.a. poprzez brak ustalenia czy pomiędzy antenami dojdzie do kumulacji, czy może wystąpić zjawisko odbić od naturalnych przeszkód w tym budynków, 2) §14 pkt 5 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez odstąpienie od zbadania zgodności projektu w zakresie wskazanym w tym przepisie, 3) §14 pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez przyjęcie, że obszar oddziaływania obiektu określa się na podstawie jednego przepisu, chociaż istnieje kolizja z przepisami dotyczącymi higieny, co organ pomija, a także brak wyjaśnienia czy pole elektromagnetyczne będzie znajdować się na "działce mojego mocodawcy i tym samym czy może dość do zjawiska odbić, nie wyjaśniono czy obliczeń dokonano z uwzględnieniem istniejącego tła", 4) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że ten akt prawny nie ma zastosowania w sprawie, a został wydany na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów powołane zostały fragmenty kilkunastu wyroków sądów administracyjnych. Ponadto wskazano, że Spółka po raz kolejny zaniżyła moce anten oraz nie wskazała maksymalnych pochyleń anten. Projekt zagospodarowania terenu nie zawiera danych pozwalających na uznanie, że spełnione są wymagania określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Trudno zweryfikować stanowisko organu o zgodności projektu w zakresie jego oddziaływania na środowisko oraz obiekty sąsiednie. W ocenie Stowarzyszenia dla oceny oddziaływania na środowisko winno być przeprowadzone postępowanie na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ nie wyjaśnił dlaczego przeanalizował zgodność projektu z § 9 pkt 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, a pominął ocenę zgodności z § 9 pkt 2 tego aktu prawnego. Organ miał obowiązek zweryfikować dokumentację techniczną, gdyż Spółka w tysiącach przypadków zaniżyła moce ERIP anten. Podsumowując Stowarzyszenie podniosło, że w sprawie należało uwzględnić zarówno maksymalne możliwe pola elektromagnetycznego oraz maksymalne możliwe pochylenie anten oraz ukształtowanie terenu, jak i potencjalnej zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 §1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 §1 pkt 3 P.p.s.a.). Skarga okazała się nieuzasadniona. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , pismem dnia 31 grudnia 2020 roku, wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. nr [...] na działce nr ewid. [...], obręb W., gmina W. . Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U. 2020, poz. 1333 ze zm., dalej "Prawo budowlane"). Wydawanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostało powierzone przez ustawodawcę organom architektoniczno-budowlanym (art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowanego). Starosta i wojewoda dokonują oceny zgodności projektu budowanego z przepisami ochrony środowiska, w tym przeprowadzają kwalifikację ocenianego przedsięwzięcia pod kątem konieczności wydania decyzji środowiskowej. W myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest obarczone wadami prawnymi, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Do wniosku inwestor dołączył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym wskazano, że prawo to wynika ze stosunku zobowiązaniowego, umowy najmu nr [...] z dnia [...] roku. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, ilekroć w tej ustawie jest mowa o "prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego ustalającego uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. Nie ulega wątpliwości, że jednym z ww. stosunków zobowiązaniowych, z którym może wiązać się uprawnienie do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, jest najem określony ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny. Sąd nie stwierdził żadnego naruszenia prawa na etapie badania zgodności planowanej inwestycji z ostateczną decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestor wykonał w terminie wezwanie Starosty do usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej poprzez przedłożenie kopi potwierdzonej za zgodność lub oryginału ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] czerwca 2020 roku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda wyjaśnił natomiast, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 czerwca 2021 roku o sygn. akt IV SA/Po 74/21 oddalił skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 28 sierpnia 2020 roku (znak [...]) utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy W. o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyroki przywołane w odwołaniu dotyczą innych spraw indywidualnych rozstrzyganych przez sądy. Analiza akt administracyjnych nie ujawniła żadnych niezgodności pomiędzy zatwierdzonym projektem zagospodarowania działki nr [...] a treścią decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Do akt włączono dowody na okoliczność, że projekt budowlany i poszczególne jego części obejmujące zagospodarowanie terenu, projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt elektryczny zostały sporządzone przez osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, co zostało potwierdzone załączonymi do projektu decyzjami stwierdzającymi przygotowanie zawodowe projektantów oraz wymaganymi zaświadczeniami (art. 12 ust. 6 i 7 Prawa budowanego). W odniesieniu do zarzutów skargi w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na gruncie art. 156 § 1 pkt 1-4, czy istotnego naruszenia art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm.- dalej w skrócie "K.p.a."). Przede wszystkim wskazać należy, że w sprawie rozstrzygały organy właściwe rzeczowo i miejscowo, tj. Starosta W. oraz Wojewoda. Decyzja organu pierwszej instancji została prawidłowo skierowana do wnioskodawcy. Brak jest podstaw do formułowania stanowiska, że dotyczy ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Decyzja nie jest obarczona żadnymi istotnymi brakami formalnymi i zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony (wnoszącego odwołanie), powołanie podstawy prawnej wydania, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o skardze do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazane zostały fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, które organ stosował przy rozstrzyganiu sprawy. W ocenie Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do formułowania zarzutu o nieważności decyzji w kontekście wymogów określonych w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. W treści uzasadnienia decyzji organ ustosunkował się do oczekiwań strony w zakresie badania kart katalogowych anten. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko Wojewody, że inwestor musi zrealizować zamierzenie zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, co dotyczy także ustalonych parametrów inwestycji w zakresie mocy anten. Organy architektoniczno-budowlane nie mają podstaw do badania założeń katalogowych, czy też fabrycznych producentów anten. Uzupełniając stanowisko organu można jedynie dodać, że rzeczywiste oddziaływanie zrealizowanej już inwestycji zostanie zbadane na etapie oddawania inwestycji do użytkowania. Całkowicie kontrfaktyczny jest zarzut skargi, że w decyzji nie zostały sprecyzowane moc, ilość anten oraz maksymalne ich pochylenie. Lektura uzasadnienia kwestionowanej decyzji przeczy takim twierdzeniom i dowodzi ich oczywistej bezzasadności. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do sformułowania oceny o istotnym naruszeniu przepisów art. 77 § 1, czy art. 80 K.p.a. Analiza akt sprawy dowodzi ponad wszelką wątpliwość, że ustalenia organów przyjęte jako podstawa faktyczna wydanego rozstrzygnięcia są zbierze z treścią dokumentacji projektowej. Sąd nie dopatrzył się wadliwości kwestionowanych decyzji w kontekście treści przepisów § 14 pkt. 5 lit. d), § 14 pkt 8, czy § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d) rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 1609 z późn. zm.). Organy dysponowały kompletna dokumentacją projektową. Zarzuty o brakach wspiera argumentacji, która nie ma uzasadnienia w przepisach materialnoprawnych. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu zawiera informacje i dane o charakterze, cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów budowlanych i ich otoczenia w zakresie zgodnym z przepisami odrębnymi oraz informację o obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei część opisowa projektu architektoniczno-budowlanego zawiera parametry techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem właściwości akustycznych oraz emisji drgań, a także promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się. Wbrew sugestiom płynącym ze stawianych zarzutów Wojewoda przyjmował, że § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. 2005r., Nr 219, poz. 1864 ze zm.) znajduje zastosowanie na gruncie kontrolowanej sprawy. Organ odwoławczy wprost wypowiedział się w uzasadnieniu decyzji, że ten przepis nie został naruszony. Sąd podziela ocenę Wojewody o braku naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 29 czerwca 2016 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (Dz. U. 2018, poz. 331). Wskazany akt prawny został wydany na podstawie art. 23715 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy i określa wymagania dotyczące: 1) rozpoznawania obiektów technicznych emitujących pole elektromagnetyczne mające wpływ na bezpieczeństwo i higienę pracy, 2) miar oraz oceny narażenia na pole elektromagnetyczne, 3) miar i limitów oraz oceny bezpośredniego oddziaływania pola elektromagnetycznego na organizm człowieka, 4) ochrony przed szkodliwymi dla zdrowia, niebezpiecznymi lub uciążliwymi skutkami bezpośredniego lub pośredniego oddziaływania pola elektromagnetycznego, 5)środków ochronnych stosowanych w celu zapobiegania zagrożeniom elektromagnetycznym - stosowane przy pracach, przy których może wystąpić narażenie na pole elektromagnetyczne lub w miejscach narażenia. Wskazana regulacja odnoś się zatem do świadczenia pracy. Obowiązek stosowania tego aktu w odniesieniu do spornej inwestycji aktualizuje się po oddaniu jej użytkowania oraz uruchomieniu. Nie ma obowiązku prawnego wyznaczania stref przewidzianych tym rozporządzeniem na potrzeby załatwienia sprawy administracyjnej dotyczącej pozwolenia na budowę. Organy zgodnie z prawem przeprowadziły ocenę planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska w odniesieniu do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W myśl art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 ze zm.; dalej "u.u.i.ś.") decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 71 ust. 2u.u.i.ś. uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na gruncie niniejszej sprawy katalog przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839). Z treści § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia wynika, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się, między innymi, instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Przy czym, zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 wskazanego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Uwzględniając treść dokumentacji projektowej Wojewoda prawidłowo rozważał przedmiotową inwestycję, jako objętą zakresem zastosowania przepisu § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kwalifikacja spornego przedsięwzięcia zrealizowana została w odniesieniu co do każdej z anten z zespołu anten planowanych do zawieszenia na wolnostojącej wieży stalowej kratownicowej o całkowitej wysokości 61,95m, w tym z uwzględnieniem łącznej mocy ERIP dla anten w danym sektorze. Wynik tak zdefiniowanej i rozpoznanej kumulacji oddziaływania na środowisko całego zamierzonego przedsięwzięcia doprowadziły Sąd do niebudzących żadnych wątpliwości ustaleń, że miejsca dostępne dla ludności będą znajdować się poza osiami głównych wiązek promieniowania wszystkich anten, w tym ich zsumowanej mocy na sektor. Wbrew argumentacji skargi oraz treści pisma Stowarzyszenia, organy dokonały kwalifikacji inwestycji w oparciu o podaną ilość anten sektorowych i maksymalne wartości pochylenia oraz maksymalne moce promieniowania wskazane przez inwestora w załączonych do wniosku dokumentach. Parametry inwestycji określono w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, co znalazło także odzwierciedlenie w projekcie budowlanym, który wskazuje maksymalne pochylenie i maksymalne moce anten. Organy pozostawały związane wnioskiem oraz treścią dołączonych do niego dokumentów nie miały podstaw do zarzucenia inwestorowi, że nie wskazuje on maksymalnych parametrów (pochylenia i mocy) dla projektowanej inwestycji. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, mając na uwadze powyższe uwagi oraz treść zebranego materiału dowodowego w postaci dokumentów wymaganych do wniosku o zatwierdzenie projektu budowanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sposób wystarczający wyjaśniono okoliczności faktyczne dotyczące parametrów technicznych planowanego przedsięwzięcia, w szczególności minimalnych i maksymalnych odchyleń (tiltu) poszczególnych zaprojektowanych anten dla spornej stacji bazowej oraz ich faktycznej maksymalnej mocy promieniowania izotopowego (EIRP). Z treści uzasadnienia decyzji organu I, jak i II instancji wynika, że organy dokonały samodzielnych ustaleń w tym zakresie i następnie oceny charakterystyki planowanego przedsięwzięcia pod względem jego kwalifikacji czy wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, czy też nie. W ocenie Sądu analiza tych materiałów doprowadziła organy administracji obu instancji do prawidłowych wniosków, że inwestycja ma charakter podprogowej i nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organy prawidłowo rozpoznały obszar oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko w zakresie ponadnormatywnych pól elektromagnetycznych, a także jej wpływ na możliwości zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Przekroczenia dopuszczalnych gęstości mocy pól elektromagnetycznych znajdować się będą na wysokościach niedostępnych dla ludności, przez co należało rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości - art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.). Analiza akt sprawy nakazuje w całości podzielić stanowisko Wojewody, że minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania oraz minimalna odległość pionowa osi głównej wiązki promieniowania od zabudowy lub miejsc dostępnych, według dokumentacji projektowej, nie schodzi poniżej poziomu 46,1m n.p.t. Na wskazanej wysokości nie występują miejsca dostępne dla ludności. Podkreślić przy tym trzeba, że brak formalnego obowiązku uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w żadnym stopniu nie zwalnia inwestora z obowiązku dochowania norm środowiskowych. Po dokonaniu kwalifikacji przedsięwzięcia dokonuje się następnie badania rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązującą normę określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019, poz. 2448). W tym rozporządzeniu określone zostały dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, a także miejsc dostępnych dla ludności. Jeżeli nawet inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to nie oznacza to, że obywatel nie jest chroniony przed szkodliwym oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Ochrona ta wynika właśnie z powołanego powyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia. Organ również trafnie przyjął, że rozpatrywane zamierzenie nie wpływa negatywnie na tereny sąsiednie poprzez ograniczenie sposób ich zabudowy. Wieża zostanie zlokalizowana w niezabudowanej części działki stanowiącej grunt rolny. Tereny przyległe to tereny rolnicze, działki zabudowane budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej, co oznacza, iż nie ma tam i w konsekwencji nie zakłada się w tym miejscu realizacji obiektów wysokich, charakterystycznych dla zabudowy miejskiej, z którym inwestycja mogłaby kolidować. Organ szczegółowo rozważył także wpływ planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącej. Stanowisko organu zweryfikowane na gruncie dokumentacji włączonej do akt sprawy potwierdza trafność stanowiska, że działka nr [...] nie graniczy z terenem inwestycji (oddzielona jest drogą). Jedna z osi głównych wiązek promieniowania anten została przedstawiona jako skierowana na działkę nr [...], ale tylko w znikomej części nachodzi na wskazaną działkę, kończy się na granicy wskazanej działki i drogi, a do tego nie schodzi poniżej wysokości 46,1m n.p.t. Inwestycja nie oddziaływuje na nieruchomość skarżącej ani w ramach istniejącej zabudowy, ani potencjalnych warunków zagospodarowania tego terenu. Oczekiwania uchylenia kwestionowanej decyzji, formułowane w oparciu o ewentualną katastrofę budowlaną, nie mogły prowadzić do usunięcia decyzji z obrotu prawnego. Argumentacja skargi abstrahuje od przedmiotu kontrolowanej sprawy, gdyż w zasadzie dotyczyć może spornej inwestycji już po jej zrealizowaniu. Kwestię opieranie się siłom przyrody spornej konstrukcji, na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę, konsumuje obowiązek sporządzenia dokumentacji projektowej przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe. Skarżąca brała udział w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym na prawach strony. Miała dostęp do akt sprawy i załączonej dokumentacji projektowej. Jednak na żadnym etapie postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego nie wykazała, aby sporna konstrukcja, wolnostojąca wieża stalowa kratownicowa o całkowitej wysokości 61,95m, została zaprojektowana bez poszanowania zasad sztuki budowlanej dla wznoszenia tego rodzaju obiektów. Analiza dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy potwierdza ocenę Wojewody, iż dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Spełnione zostały, zatem warunki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w świetle art. 35 ust. 1 Prawa budowanego. W takiej sytuacji - w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). W konsekwencji Sąd uznał, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej zostało przeprowadzone prawidłowo. Ocena dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego potwierdza, że inwestor spełnił warunki konieczne do otrzymania pozwolenia na budowę. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.