I GZ 490/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1679/25 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi H. A. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 20 marca 2025 r., nr OB/108/2025 w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1679/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H. A. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 20 marca 2025 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzja organu z 20 marca 2025 r. została odebrana przez skarżącego osobiście w dniu 1 kwietnia 2025 r. Natomiast skarga na decyzję została złożona osobiście w siedzibie organu w dniu 5 maja 2025 r., a więc po upływie trzydziestu dni od dnia skutecznego doręczenia skarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że skarżący nie ma racji, wskazując, że fakt braku możliwości osobistego złożenia skargi w organie w ostatnim dniu terminu do jej wniesienia – tj. w dniu 2 maja 2025 r. (piątek) powoduje automatyczne wydłużenie przysługującego mu terminu na wniesienie skargi do dnia 5 maja 2025 r. (poniedziałek). Dalej nadmienił, że okoliczność braku dostępu do placówki organu w dniu 2 maja 2025 r. mogłaby ewentualnie mieć znaczenie przy ocenie zasadności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zaś skarżący nie skorzystał z możliwości wniesienia takiego wniosku. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji wnosząc o jego uchylenie i przyjęcie skargi do merytorycznego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, bo stanowisko Sądu pierwszej instancji jest nieprawidłowe. Należy zauważyć, że strona która ma wolę zaskarżenia konkretnego aktu bądź też czynności do sądu administracyjnego, ma różne, równoważne możliwości jej wniesienia, przede wszystkim poprzez złożenie osobiste w siedzibie organu, o czym przesądzają art. 54 § 1 i art. 83 § 3 – 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.". Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, nie można tego prawa stronie ograniczać, poprzez ustanowienie obowiązku wniesienia skargi w tylko jeden, spośród przewidzianych przez przepis ustawy sposobów. W tej sprawie, nie jest kwestionowane, że skarżący nie miał możliwości złożenia jej osobiście w siedzibie organu, ani też nawet w siedzibie Sądu pierwszej instancji, bo zarówno organ jak i sąd w dniu 2 maja 2025 r. były nieczynne, niedostępne dla obywateli. Dzień 2 maja 2025 r. był dniem wolnym od pracy i traktować go należy jako dzień ustawowo wolny od pracy w rozumieniu przepisu art. 83 § 2 p.p.s.a. z następujących powodów. Stosownie do art. 130 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.) każde święto występujące w okresie rozliczeniowym i przypadające w innym dniu niż niedziela obniża wymiar czasu pracy o 8 godzin. Określenie obniżonego wymiaru czasu pracy należy do pracodawcy. W analizowanym przypadku zarówno Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, wskazali dla wszystkich pracowników dzień 2 maja 2025 r. jako dzień wolny od pracy w zamian za Święto Konstytucji 3 Maja, przypadające w 2025 r. w sobotę. W dniu 2 maja 2025 r., na podstawie zastosowania przepisu ustawy, instytucje te nie funkcjonowały. Skorzystanie z przewidzianej w art. 130 § 2 Kodeksu pracy kompetencji poprzez wyznaczenie dla wszystkich pracowników organu administracji publicznej bądź sądu dodatkowego dnia wolnego od pracy w zamian za przypadające w sobotę święto oznacza, że ów dzień traktować należy tak samo, jak dzień ustawowo wolny od pracy. W ten sposób dochodzi bowiem do wyłączenia działalności tych instytucji dla obywateli. Skarżący nie mógł złożyć skargi osobiście, ani w siedzibie organu ani w siedzibie Sądu pierwszej instancji. W tej sytuacji nie sposób oczekiwać, czy też narzucać stronie, aby skargę tę złożyła poprzez jej nadanie w urzędzie pocztowym. Taka możliwość przecież teoretycznie istnieje nawet w święto bądź niedzielę, na niektórych czynnych wówczas placówkach pocztowych, a mimo to wciąż termin procesowy przesuwa się na kolejny dzień roboczy. Niezależnie od tego, zwrócić należy uwagę na treść sporządzonego przez organ pouczenia, a zamieszczonego w zaskarżonej decyzji. Nosi ono cechy wprowadzające w błąd, dlatego że może sugerować to, że skargę należy złożyć jedynie w siedzibie organu administracji. W związku z powyższym należało uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji za błędne, bo termin do wniesienia skargi został przez skarżącego zachowany. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.