II SA/Ol 99/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 18 grudnia 2024 r., nr (...) w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych na automatach postanawia odrzucić skargę. S. B. (dalej jako: skarżący), reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 18 grudnia 2024 r. w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych na automatach. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 18 lutego 2024 r. pełnomocnika skarżącego pouczono o treści art. 35 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wezwano do podania, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, czy jest jednym z podmiotów wymienionych w tym przepisie, uprawnionych do reprezentowania strony wnoszącej skargę przed sądami administracyjnymi, a jeżeli tak, to którym. W odpowiedzi na powyższe wezwanie zostało nadesłane do tutejszego Sądu pełnomocnictwo, które zostało udzielone przez skarżącego doradcy podatkowemu do reprezentowania go przed wszystkimi (osobami fizycznymi, prawnymi, jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej), przed organami administracji publicznej, a także przed sądami powszechnymi i administracyjnymi wszystkich instancji. W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 24 marca 2025 r. poinformowano skarżącego, że osoba podpisująca skargę nie wykazała, że jest podmiotem uprawnionym do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi stosownie do art. 35 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, przez podpisanie skargi i nadesłanie jej do Sądu. Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 27 marca 2025 r. (k. 57 akt sądowych). W zakreślonym terminie skarżący ponownie nadesłał skargę podpisaną przez doradcę podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Merytoryczne rozpoznanie strony skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) każde pismo strony, w tym skarga, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie zaś do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych wniesionej skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu. Zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Takim przepisem szczególnym jest art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 86 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem doradca podatkowy jest uprawniony do występowania w charakterze pełnomocnika podatnika, płatnika, inkasenta oraz osób trzecich odpowiedzialnych za zaległości podatkowe, a także następców prawnych podatników, płatników lub inkasentów w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych dotyczących obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. Zatem zakres spraw, w których doradca podatkowy może reprezentować stronę przed sądem administracyjnym jest ograniczony. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111) obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Z kolei w art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej zostało zdefiniowane pojęcie "ustaw podatkowych", przez które należy rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Natomiast w art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej zdefiniowane zostało pojęcie "niepodatkowych należności budżetowych", jako niebędących podatkami i opłatami należności stanowiących dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikających ze stosunków publicznoprawnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że z zakresu pojęcia należności publicznoprawnych winno się wykluczyć nie tylko dochody publiczne wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, ale także te dochody, których źródłem są czyny niedozwolone, a więc mające samoistny charakter wszelkiego rodzaju kary pieniężne, grzywny mandaty itp., skoro wynikają one nie z publicznoprawnych stosunków nakazujących określonym podmiotom świadczenia pieniężne na rzecz budżetu państwa lub budżetu samorządowego, lecz z określonego zachowania podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia (wyrok NSA 26 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 396/19 i orzecznictwo tam wskazane, dostępny w CBOSA). Ponadto sam fakt, że w sprawie mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej nie oznacza jeszcze, że w danej sprawie doradca podatkowy może być pełnomocnikiem w postępowaniu sądowym (wyrok NSA z 14 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 693/04, wyrok NSA z 22 lutego 2005 r. sygn. akt GSK 1348/04, wyrok NSA z 17 sierpnia 2004 r. sygn. akt GSK 776/04, postanowienie NSA z 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt I GZ 121/08, postanowienie NSA z 28 maja 2008 r. sygn. akt I GZ 144/08, postanowienie NSA z 8 lipca 2008 r. sygn. akt I GZ 188/08). Skarga wniesionej w niniejszej sprawie dotyczy kary z tytułu urządzania gier hazardowych na automatach. Zatem z wyżej podanych względów nie należy do spraw, w których doradca podatkowy jest upoważniony do reprezentowania strony przed sądem administracyjnym. W związku z tym doradca podatkowy nie mógł skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego. W tych okolicznościach skarżący został wezwany do osobistego podpisania wniesionej skargi. Pomimo doręczenia wezwania skarżącemu wraz z pouczeniem o skutkach braku podpisania skargi, w zakreślonym terminie skarżący nie nadesłał podpisanej przez siebie skargi, lecz ponownie nadesłał skargę podpisaną przez doradcę podatkowego. W tym stanie rzeczy, wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi, należało ją odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.