I SA/Lu 148/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 grudnia 2024 r. nr SKO.41/4309/EG/2024 w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 grudnia 2024 r., po rozpatrzeniu zażalenia K. A., dalej: "zobowiązana", "skarżąca", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", Kolegium", utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...], dalej: Prezydent Miasta", "wierzyciel", z dnia 24 września 2024 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] Prezydent Miasta wszczął administracyjne postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej. Pismem z dnia 9 września 2024 r. zobowiązana wniosła zarzuty na postępowanie egzekucyjne. Podała, że osoby wskazane w części E punkt E oraz w części J punkt 2 nie są upoważnione przez Prezydenta Miasta do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i kierowania tytułów wykonawczych do egzekucji administracyjnej. Podkreśliła ona, że takiego upoważnienia brak. Dalej wskazała, że egzekucja została skierowana do osoby, która nie jest dłużnikiem. Prezydent Miasta oddalił zarzuty i wyjaśnił, że obecnie podstawą zarzutu nie może być niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132, ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", w stanie prawnym obowiązującym od 30 lipca 2020 r. Jednakże, biorąc pod uwagę przepis art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2025 r. poz. 1691), dalej: "k.p.a.", zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, wskazał on, że J. G. - pracownik referatu ds. finansowo - księgowych w Wydziale Ochrony Środowiska Urzędu Miasta L., zarządzeniem nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 lipca 2016 r. została upoważniona do podpisywania pism i dokumentów, w tym zgodnie z § 1. ust. 1 pkt 5 ww. zarządzenia, tytułów wykonawczych i ich aktualizacji. Na podstawie art. 268a k.p.a., organ administracji publicznej może upoważniać, na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień oraz zaświadczeń. Nie sposób zgodzić się zatem ze stwierdzeniem zobowiązanej, że tytuł wykonawczy [...], z dnia 31 lipca 2024 r. został "podpisany przez nieupoważnione osoby". Prezydent Miasta za niezasadny uznał zarzut, że tytuł wykonawczy nie zawiera powołania decyzji administracyjnej, z której wynika egzekwowany obowiązek. Tytuł wykonawczy o nr [...] zawiera zgodnie z art. 27 § ust. 3 u.p.e.a. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny. Ww. tytuł wykonawczy jednoznacznie wskazuje zaś na decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia 22 listopada 2023 r, jako podstawę prawna obowiązku. W odniesieniu do zarzutu skierowania egzekucji do osoby, która nie jest dłużnikiem, organ wyjaśnił, że treść tego zarzutu odpowiada normie prawnej wynikającej z przepisu art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a., tj. błędu co do zobowiązanego. Organ wyjaśnił, że K. A. jest zobowiązanym w ramach przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Zatem zarzut błędu co do zobowiązanego jest bezzasadny, zaś egzekucję prawidłowo wszczęto do osoby wskazanej w przedmiotowym tytule wykonawczym. Skarżąca, jako właściciel nieruchomości, jest bowiem zobowiązana do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nie można więc mówić o błędzie co do osoby zobowiązanego, skoro K. A. jest adresatem ostatecznej decyzji z dnia 22 listopada 2023 r., a egzekucja została wszczęta na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Dalej organ za bezzasadny uznał zarzut dotyczący "egzekwowania obowiązków określonych w tytule wykonawczym niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisów prawa", który w istocie odnosi się do normy prawnej zawartej w art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. Podstawą prawną obowiązku ujętego w tytule wykonawczym są przepisy prawa materialnego, z których wprost wynikają określone obowiązki. Nie sposób uznać, że egzekwowany jest obowiązek inny niż określony w orzeczeniu, skoro obowiązek ujęty w tytule wykonawczym wynikał wprost z przepisów prawa. Samo stwierdzenie skarżącej powołującej się na "egzekwowanie obowiązku określonego w tytułach wykonawczych niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisów prawa" w ocenie organu nie jest wystarczające do przyjęcia stanowiska, że obowiązek zobowiązanej polegający na uiszczaniu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie istnieje. Zobowiązana, pomimo nałożonego przez przepisy prawa, obowiązku ponoszenia podatków i danin publicznych, nie dokonuje dobrowolnych wpłaty na poczet zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nie sposób zatem zgodzić się z jej argumentami, że "egzekucja nakłada na nią dodatkowe koszty i jest sprzeczna z logiką i zasadą proporcjonalności". Oceniając stopień uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego, należy zwrócić uwagę na całość okoliczności sprawy. Zajęcie rachunków bankowych oraz wierzytelności zobowiązanej, nie jest nadmiernie uciążliwym środkiem egzekucyjnym w sytuacji, gdy mimo prowadzonej egzekucji nie tylko nie dochodzi do uregulowania przez dłużnika dotychczasowych zaległych zobowiązań wobec wierzyciela, ale powstają dalsze zaległości podatkowe. Skoro prowadzone wobec skarżącej postępowania egzekucyjne z tytułu zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi okazują się bezskuteczne, a strona sama nie tylko nie uregulowała zaległych zobowiązań wobec Miasta nawet w części, ale dopuściła do powstania dalszych, nie można uznać, że zastosowanie. środków egzekucyjnych w postaci zajęcia wierzytelności rachunku bankowego jest zbyt uciążliwe dla zobowiązanej. W zażaleniu zobowiązana podniosła, że uzyskała z Ministerstwa Środowiska wyjaśnienia, iż obowiązek zagospodarowania odpadów należy do wytwórcy, a w przypadku nie zagospodarowania odpadów obowiązek ich zagospodarowania i odbioru nałożony jest na gminy. Założeniem funkcjonowania administracji w demokratycznym i praworządnym państwie jest zaś oparcie jej działań na zasadzie praworządności. Gdyby jej rygory miały zostać rozluźnione i zastąpione prawem do stosowania zasady komercjalizmu i fiskalizmu, mogłoby to wprost prowadzić do zagrożenia podstawowych praw i wolności obywatelskich, narażonych na stykanie się ze skomercjalizowaną administracją. Oczywiste byłoby w takim wypadku, że "myślący ekonomicznie" urzędnik działałby wówczas tak, by uzyskać dla administracyjnej kasy największą z możliwych korzyść ekonomiczną, nawet wówczas, gdy wiązałoby się to z naruszeniem prawa. Oczywistym jest, że organ nie może egzekwować nieistniejącego obowiązku, ponieważ nie udowodnił, że odpady są odbierane z jej posesji, a decyzja, która została wydana z naruszeniem prawa nie może być w obrocie prawnym i organ winien ją uchylić z urzędu oraz naprawić krzywdy wyrządzone z tego powodu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło zażalenia. Wyjaśniło ono, że w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 31 lipca 2024 r. w rubryce D punkt 3, 4, 5 wskazano podstawę prawną obowiązku, tj. decyzję z dnia 22 listopada 2023 r. Decyzją tą określono zobowiązanej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...] w kwocie 100,50 zł miesięcznie począwszy od lipca 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że w postanowieniu Prezydent Miasta wyczerpująco wyjaśnił, że zgodnie z art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2024 r. poz. 399), właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Opłata ta jest daniną publiczną powstającą z mocy prawa, której obowiązek obliczenia i termin zapłaty wynika bezpośrednio z przepisów prawa. Uiszczana jest na podstawie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a w razie jej braku na podstawie decyzji. Wobec niezłożenia przez zobowiązaną deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, Prezydent Miasta wskazaną wyżej decyzją określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z nieruchomości położonej w L., przy ul. [...]. Decyzja została doręczona zobowiązanej w dniu 12 grudnia 2023 r. i nie złożyła ona odwołania od tej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze również wyjaśniło, że w postępowaniu egzekucyjnym nie jest możliwe badanie zagadnienia prawidłowości nałożenia obowiązku, który został nałożony decyzją ostateczną wydaną w postępowaniu administracyjnym. Argument o braku odbierania odpadów z nieruchomości stanowiłby podstawę zaskarżenia decyzji o określeniu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w niniejszym postępowaniu nie może zostać skutecznie rozpatrzony w sytuacji obowiązywania w obrocie prawnym decyzji określającej wysokość opłaty. Z uwagi na nieuregulowanie zaległości, Prezydent Miasta jako wierzyciel w dniu 31 lipca 2024 r. wystawił tytuł wykonawczy [...] obejmujący zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w obecnie prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym zobowiązana podniosła zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia oraz błędu co do zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Kolegium uwzględniło z urzędu, że w piśmie zawierającym zarzuty zobowiązana złożyła nadto wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie wniosek został rozpoznany postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia 2 października 2024 r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego. W wyniku złożonego zażalenia Kolegium prowadziło postępowanie w tej sprawie. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach z wniosku o umorzenie postępowania odzwierciedla dokładnie przebieg postępowania egzekucyjnego, w szczególności zawiera tytuły wykonawcze oraz zawiadomienia o zajęciach. Nadto Kolegium uwzględniło z urzędu, że w piśmie zawierającym zarzuty zobowiązana skierowała również zarzuty wobec egzekucji prowadzonej z tytułu nieuiszczenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości. W tym zakresie Prezydent Miasta wydał postanowienie z dnia 2 października 2024 r., od którego zobowiązana złożyła zażalenie do Kolegium. W odniesieniu do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało ten zarzut za niezasadny. Wskazało, że tytuł wykonawczy [...] z dnia 31 lipca 2024 r. obejmuje należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...] - za kwiecień 2024 r. w kwocie 100,50 zł oraz za maj 2024 r. w kwocie 100,50 zł. Od nieuiszczonych kwot opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z mocy prawa naliczają się odsetki. Wierzyciel prawidłowo wskazał w tytule wykonawczym decyzję z dnia 22 listopada 2023 r. Tym samym nie istnieje rozbieżność pomiędzy treścią obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku wynikającą z decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W odniesieniu do zarzutu błędu co do zobowiązanego Kolegium wyjaśniło, że w tytule wykonawczym wierzyciel prawidłowo wskazał osobę, która nie uiściła opłaty, tj. K. A., wraz ze wskazaniem jej adresu i nr PESEL. Porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata decyzji pozwala stwierdzić, że są one takie same. Nie zachodzi zatem błąd co do osoby zobowiązanego. Od decyzji nie wniesiono odwołania. W związku z brakiem uiszczenia opłaty wystawiono tytuł wykonawczy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 51 § 1, art. 59 § 1, art. 62 § 1, art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 200 § 1 oraz art. 210 4 Ordynacji podatkowej, przywołując szeroko orzecznictwo i piśmiennictwo w zakresie prawidłowego sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego oraz podatkowego. Ponadto, zarzucając Prezydentowi Miasta bezprawne działanie, na poparcie swojej tezy skarżąca przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o sygnaturze akt I SA/Wr 210/24, w którym Sąd ten stwierdził, że egzekucja, która naraża na dodatkowe ogromne koszty jest sprzeczna z logiką i zasadą proporcjonalności. Dalej skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu na stronie drugiej organ podał, że dokonał weryfikacji podpisów osób upoważnionych przez Prezydenta Miasta, lecz nie wskazał konkretnego zarządzenia odsyłając do strony internetowej aby poszukiwała takiego zarządzenia. W końcu, zdaniem skarżącej, oczywistym jest, że organ nie może egzekwować nie istniejącego obowiązku, ponieważ nie udowodnił, że odpady są odbierane z jej posesji, a decyzja, która została wydana z naruszeniem prawa nie może być w obrocie prawnym i organ winien ją uchylić z urzędu oraz naprawić wyrządzone krzywdy z tego powodu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przedmiotem sporu w sprawie są zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, obejmującym nieuregulowaną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące od maja do czerwca 2024 r., oparte na podstawie art. 33 § 2 pkt 2 i 3 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a., zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Trafnie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego stanowią sformalizowany środek prawny i zobowiązany, występujący z zarzutami ma obowiązek wskazania, na której z przesłanek wymienionych w § 2. opiera swój zarzut. Skarżąca sformułowała zaś zarzuty, po pierwsze, nieistnienia obowiązku, określenia go niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji oraz błędu co do zobowiązanego. Zgodnie z kolei z treścią art. 34 § 2 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Jak stanowi art. 34 § 3 u.p.e.a., na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej oparty o art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. nie jest zasadny. W żadnym razie nie można zgodzić się ze skarżącą, że obowiązek uiszczenia opłaty został określony niezgodnie z treścią decyzji z dnia 22 listopada 2023 r. Po pierwsze, w odniesieniu do wątpliwości jakie pojawiły się po stronie skarżącej (k. [...] akt sądowych) należy podkreślić, że są one oczywiście nieuzasadnione, bowiem z jednoznacznych ustaleń oraz przywołanych regulacji wynika, że skarżąca miała obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...]. Po drugie, tytuł wykonawczy [...] z dnia 31 lipca 2024 r. obejmuje należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...] - za kwiecień 2024 r. w kwocie 100,50 zł oraz za maj 2024 r. w kwocie 100,50 zł. Od nieuiszczonych kwot opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z mocy prawa naliczają się odsetki. Wierzyciel prawidłowo wskazał w tytule wykonawczym decyzję z dnia 22 listopada 2023 znak [...] Tym samym, w niniejszej sprawie nie istnieje rozbieżność pomiędzy treścią obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku wynikającą z decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Prawidłowo więc został oddalony zarzut oparty o art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą bowiem być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten - jak w rozpatrywanej sprawie - wynika z decyzji ostatecznej, która została podjęta w ramach innego postępowania (zob. wyrok NSA z 4 czerwca 2025 r., sygn. akt III FSK 128/25). Trafnie wskazało Kolegium, że Prezydent Miasta wydał decyzję, określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z nieruchomości położonej w L., przy ul. [...]. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 12 grudnia 2023 r., nie złożyła zaś ona odwołania od decyzji. Nadto, tytuł wykonawczy w niniejszej sprawie sporządzony został zgodnie ze wzorem, który określa załącznik nr 1 do obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2022 r. poz. 1856). Zgodnie objaśnieniami dotyczącymi sporządzania tytułu wykonawczego w części D poz. 1 - akt normatywny wpisuje się oznaczenie przepisu prawa wraz z jednostką redakcyjną, z którego wynika należność pieniężna wskazana w bloku D.1. i następnych blokach, jeżeli je dodano. W tytule wykonawczym wierzyciel wskazał podstawę prawną - art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W poz. 2 wpisuje się rodzaj należności pieniężnej wskazanej w bloku D1. i następnych blokach, jeżeli je dodano. W tytule wykonawczym jako rodzaj należności pieniężnej prawidłowo wskazano "Nieuiszczona opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi". W poz. 4 wpisuje się identyfikację podstawy prawnej obowiązku wskazanej w poz. 3. W przypadku zakreślenia kwadratu: 1 - wpisuje się oznaczenie przepisu prawa, z którego wynika dochodzony obowiązek; 2- wpisuje się rodzaj dokumentu, o którym mowa w art.3a ustawy; 3-wpisuje się rodzaj i numer orzeczenia. Pozycję 5 wypełnia się w przypadku zaznaczenia w poz. 3 kwadratu 3. Wierzyciel prawidłowo wskazał w tytule wykonawczym decyzję z dnia 22 listopada 2023 r. znak [...]. W konsekwencji bezpodstawny jest również zarzut błędu co do zobowiązanego. W tytule wykonawczym nr [...] wierzyciel prawidłowo wskazał osobę, która nie uiściła opłaty, tj. K. A.. Porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata decyzji pozwala stwierdzić, że są one takie same. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zarzut błędu co do osoby zobowiązanego może nastąpić w dwojakiej sytuacji. Może do niego dojść kiedy organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli takiej błędnie określonej osobie tytuł wykonawczy oraz pouczyli ją o prawie zgłoszenia zarzutów. Jako powyższy błąd uznać należy także sytuację wskazania w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek. Weryfikacja stwierdzonego błędu sprowadza się do porównania danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Zaistnienie różnicy w tym zakresie może być zarówno wynikiem popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z 22 maja 2025 r. sygn. akt II OSK 2225/24). Zatem, nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, jeżeli zobowiązany ogranicza się tylko do prowadzenia polemiki co do zasadności nałożenia na niego obowiązku i wnosząc zarzut, zmierza do zbadania zasadności nałożenia na niego obowiązku. Prawidłowe jest stanowisko Kolegium, że wobec niezłożenia przez skarżącą deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, Prezydent Miasta decyzją z dnia 22 listopada 2023 r. określił skarżącej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z nieruchomości położonej w L., przy ul. [...]. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 12 grudnia 2023 r., a skarżąca nie złożyła odwołania od tej decyzji. Przy tym Kolegium trafnie wyjaśniło, że w postępowaniu egzekucyjnym nie jest możliwe badanie zagadnienia prawidłowości nałożenia obowiązku, który został nałożony decyzją ostateczną wydaną w postępowaniu administracyjnym. Argument o braku odbierania odpadów z nieruchomości , nie oceniając jego zasadności, stanowiłby podstawę zaskarżenia decyzji o określeniu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w niniejszym postępowaniu nie może zostać skutecznie rozpatrzony. W sytuacji obowiązywania w obrocie prawnym decyzji określającej wysokość opłaty. Tym samym należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Skoro wobec skarżącej został wystawiony tytuł wykonawczy na podstawie decyzji ostatecznej, to prowadzone na jego podstawie czynności egzekucyjne pozostają uprawnione i dopuszczalne. Tytuł wykonawczy uprawnia bowiem do prowadzenia egzekucji. Zdaniem Sądu, niezasadne są również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Przede wszystkim zarzuty w tym zakresie są ogólnikowe, zaś skarżąca w żaden sposób nie odnosi się do czynności podjętych przez organy. Nie może przynieść oczekiwanego skutku liczne cytowanie całych fragmentów wyroków sądów administracyjnych, w szczególności gdy nie przystają one do realiów rozpoznawanej sprawy. W postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem zebrany został materiał dowodowy uzasadniający podjęcie rozstrzygnięcia, bowiem pozwalający ustalić wszystkie, istotne elementy stanu faktycznego. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia pozwala zaś na odtworzenie toku rozumowania organu. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z Dz.U.2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z jego treścią prawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaznaczyć przy tym trzeba, że rozpoznanie sprawy w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony, a wniosek o przeprowadzenie rozprawy nie wiąże sądu. Biorąc to wszystko pod uwagę, stwierdzając, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, i nie stwierdzając innych okoliczności, które uzasadniałaby uchylenie zaskarżonego postanowienia, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.