I OZ 573/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 19 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 maja 2025 r. sygn. akt III SA/Kr 225/25 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 lipca 2024 r., znak WP-VII.8640.321.2024 w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych – po wznowieniu postępowania postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 12 maja 2025 r. sygn. akt III SA/Kr 225/25 odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 lipca 2024 r., znak WP-VII.8640.321.2024 w przedmiocie umorzenia postępowania o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej (k. 3-6, 9, 23-25 akt sądowych). Sąd I instancji wskazał, że termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie został dochowany. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący wskazując, że w dniu 23 stycznia 2025 r. został poinformowany przez organ, że w czerwcu 2024 r. zmienił kanał komunikacji z korespondencyjnej na ePUAP, jednak wyjaśnił, że nie miał świadomości, iż fakt wysłania pisma do organu za pomocą ePUAP zmienia kanał korespondencji. W dniu 7 grudnia 2024 r. przez przypadek zobaczył w swojej skrzynce ePUAP zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję z 24 lipca 2024 r. W skardze pełnomocnik wskazał na naruszenie polegające na niedoręczeniu przedmiotowych decyzji na adres pocztowy. Decyzję z 24 lipca 2024 r, skarżący otrzymał na adres korespondencyjny dopiero 13 lutego 2025 r. Zaś 23 stycznia 2025 r. podczas wizyty w organie dowiedział się, że należy złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Wniosek ten złożył, w dniu 24 stycznia 2025 r. zatem zmieścił się w terminie 7 dni. Podsumowując, wskazał, że skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania bez wniosku o przywrócenie terminu, bo została złożona w terminie 30 dniowym skoro decyzję otrzymał w dniu 7 grudnia 2024 r. a skargę wysłano w dniu 27 grudnia 2024 r. (k. 30-31). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej ppsa), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Sąd postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli w sprawie kumulatywnie zaistnieją określone w art. 86 w zw. z art. 87 ppsa przesłanki, tj. strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. Stosownie zaś do art. 88 ppsa spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia okoliczności niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2024, s. 350–357). Jak wskazał Sąd I instancji, z zawartego we wniosku o przywrócenie terminu z 3 kwietnia 2025 r. oświadczenia pełnomocnika skarżącego wynika, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała 7 grudnia 2024 r. Przyjąć zatem należało, że od 7 grudnia 2024 r. rozpoczął bieg 7 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 lipca 2024 r. W tej sytuacji siedmiodniowy termin określony w art. 87 § 1 ppsa upłynął 14 grudnia 2024 r. Podsumowując Sąd I instancji podał, że przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, złożony 24 stycznia 2025 r., czyli po upływie ponad miesiąca od dnia ustania przyczyny jego uchybienia należało odrzucić na podstawie art. 88 w zw. z art. 87 § 1 ppsa W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodzić się należy z Sądem I instancji, że skarżący wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożył z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Argumentacja zarówno wniosku o przywrócenie terminu, jak i zażalenia jest niespójna i nielogiczna. Po pierwsze, skoro skarżący już w 2023 r. ustanowił profesjonalnego pełnomocnika (co wynika z daty pełnomocnictwa) to należałoby oczekiwać, że w dniu 7 grudnia 2024 r., w którym skarżący zaskoczony stwierdził, że w skrzynce ePUAP posiada decyzję z 24 lipca 2024 r. – zwróci się niezwłocznie do swojego pełnomocnika z zagadnieniem przekazując mu dane. Po drugie powzięcie informacji o istnieniu decyzji w skrzynce ePUAP nie stanowi podstawy do rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, a jedynie do rozpoczęcia 7 dniowego biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Po trzecie, skoro skarżący, nawet jeśli nieświadomie - jak sam twierdzi - zmienił kanał komunikacji z korespondencyjnej na elektroniczną to nie można zarzucić organowi, że nieprawidłowo doręczył decyzję. Ani także oczekiwać od organu, że będzie wyciągał daleko idące wnioski, że skarżący nie ma świadomości co robi i w gruncie rzeczy nie życzy sobie doręczania mu pism w formie elektronicznej. Niezrozumiale jest także wniesienie aktualnie rozpoznawanego zażalenia osobiście przez skarżącego, a nie pełnomocnika, skoro jednocześnie nie wypowiedział pełnomocnictwa. Wobec tego, słusznie Sąd I instancji, uznał, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z przekroczeniem terminu siedmiu dni, którego bieg liczony był od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, tj. od dnia 7 grudnia 2024 r. W świetle powyższego uznać należy, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, okoliczności powołane w zażaleniu nie podważyły bowiem prawidłowej oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.