VI SA/Wa 1340/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej "Prezydent") z dnia [...] grudnia 2020 r. o nałożeniu na W. R. (dalej "Strona", "Skarżąca"), kary pieniężnej w wysokości 59 096,00 zł za zajęcie, bez zezwolenia zarządcy drogi, pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w W. (dz. ew. nr [...] w obrębie [...]) przez obiekt budowlany, tymczasowy pawilon handlowy wolnostojący o powierzchni rzutu poziomego 83,00 m2, w okresie od dnia 1 lutego 2019 r. do dnia 28 lutego 2019 r. oraz od dnia 1 października 2019 r. do dnia 30 listopada 2019 r. bez zezwolenia zarządcy drogi. Decyzję wydano na podstawie art. 104 i 107 k.p.a., art. 19 ust. 5 w zw. z art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 pkt 2 i ust. 13 w zw. z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2020r., poz. 470 ze zm. - dalej jako u.d.p.) oraz § 1 pkt 2 i § 3 uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm.). Okoliczności faktyczne sprawy przedstawiają się następująco: Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] listopada 2018 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na zajęcie w W., na terenie Dzielnicy [...], pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]), w terminie od dnia 1 października 2019 r. do dnia 30 listopada 2019 r., w celu umieszczenia obiektu budowlanego tj. tymczasowego pawilonu handlowego, o powierzchni rzutu poziomego 83,00 m2 zaś decyzją z [...] marca 2020 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z [...] kwietnia 2019 r. o odmowie udzielenia Stronie zezwolenia na zajęcie ww. pasa drogowego w terminie od dnia 1 lutego 2019 r. do dnia 28 lutego 2019 r. Wniesione przez Stronę skargi na powyższe decyzje zostały odrzucone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 31 lipca 2020 r.( sygn. akt VI SA/Wa 860/20 i VI SA/Wa 1188/20). W związku z tym Prezydent w październiku 2020 r. z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie naliczenia kary pieniężnej za zajęcie ww. części pasa drogowego drogi gminnej w wyżej opisanych terminach. Do akt niniejszego postępowania organ I instancji jako dowód w sprawie załączył: - pozyskany z Biura Geodezji i Katastru (Wydział Ewidencji Gruntów i Budynków dla Dzielnicy [...]) wyrys z mapy ewidencyjnej i wypis z rejestru gruntów wraz z wydrukiem z mapy zasadniczej dla dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. Na mapie zasadniczej i wyrysie z mapy ewidencyjnej zaznaczono lokalizację przedmiotowego pawilonu potwierdzającą, że zlokalizowany jest on w granicach tej działki stanowiącej pas drogowy drogi gminnej ul. [...]. - otrzymaną z Wydziału Architektury i Budownictwa, kopie dokumentacji zgodnie z którą decyzją Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1972 r. p. H. J. otrzymała pozwolenie na wykonanie robót budowlanych polegających na budowie pawilonu handlowego w przedmiotowej lokalizacji. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Prezydent wskazał, że pismem z dnia 5 kwietnia 1989 r. Urząd Dzielnicowy W. zawiadomił p. H. J., że wobec samowolnego zaprzestania działalności handlowej w ww. pawilonie oraz brakiem możliwości skontaktowania się z nią, pomimo licznych wezwań i pism w sprawach porządkowych, po spaleniu pawilonu, uchyla powyższą lokalizację i wskazuje nowego użytkownika, który wybuduje nowy obiekt handlowy. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 1989 r. Urząd Dzielnicowy W. stwierdził, że niszczejący od 5 lat kiosk uległ podpaleniu przez nieznanych sprawców. W dniu [...] października 1989 r. została zawarta umowa dzierżawy pomiędzy Urzędem Dzielnicowym W., a Skarżącą, dotycząca dzierżawy ww. terenu pod pawilon handlowy, w terminie od dnia 1 listopada 1989 r. do dnia 1 listopada1994 r. z możliwością przedłużenia za zgodą wydzierżawiającego. Następnie decyzją nr [...] Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] marca 1990 r. Skarżąca otrzymała zezwolenia na rekonstrukcję i modernizację (remont kapitalny) istniejącego pawilonu. W dniu 8 maja 1991 r. Nadzór Budowlany Dzielnicy - Gminy – W. sporządził protokół z oględzin robót budowlanych, zgodnie z którym ,,na terenie stwierdzono istniejące ściany murowane piwnic z odkrytym zagłębieniem piwnicznym. Teren ogrodzony - zabezpieczony. Brak prowadzenia prac remontowych". Na podstawie ww. zgromadzonego materiału dowodowego Prezydent uznał, że ww. pawilon został faktycznie pobudowany po wejściu w życie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a tym samym Strona nie może korzystać ze zwolnienia określonego w art. 38 u.d.p. zawierającego swego rodzaju, nielimitowane czasowo zezwolenie na zajmowanie pasa drogowego przez obiekty w nim umieszczone, nieobciążone opłatami za zajęcie pasa drogowego. Jednocześnie organ I instancji zwrócił uwagę na fakt, że brak jest dokumentacji potwierdzającej, że zarządca drogi wyraził zgodę na prace budowlane związane z rekonstrukcją i modernizacją pawilonu. Dodatkowo w decyzji wskazano, że dla obszaru, na którym znajduje się ww. pawilon obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. w rejonie ul. [...] (Rada m. st. Warszawy, nr XCIII/2382/2014 z dnia 30 października 2014 r. (Dz. U. Woj. Mazowieckiego z dnia 5 grudnia 2014 r., poz. 11233). Zgodnie z ustaleniami planu pawilon stoi w granicach ulicy o symbolu 107KD-L, w granicach której nakazuje się zachowanie i uzupełnienie lub odtworzenie nasadzeń szpalerów drzew (§ 6 pkt. 4 ust. 1). Dodatkowo w §21 pkt. 3 ust. 2 dla terenów ulic publicznych KD zakazuje się lokalizowania zabudowy, tymczasowych obiektów budowlanych (...). Plan dopuszcza (§ 8 pkt 7) tymczasową zabudowę o funkcjach usług i handlu - jednego kiosku, w sąsiedztwie przystanków komunikacji masowej, w liniach rozgraniczających ulic publicznych, w odległości nie większej niż 30 m od wiaty przystankowej lub od słupa przystankowego. Funkcjonowanie omawianego pawilonu w tym miejscu jest więc sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego. Niemniej jednak, zarządca drogi wziął pod uwagę opinię z dnia [...] grudnia 2019 r. Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy M. w której wskazano, że zgodnie z § 14 ust. 1 Uchwały Rady m.st. Warszawy nr XClII/2382/2014 z dnia 30 października 2014 r. (Plan Zagospodarowania Przestrzennego W. w rejonie ul. [...]): " jeżeli istniejące zagospodarowanie terenu jest niezgodne z ustalonym w planie, dopuszcza się użytkowanie terenów zgodnie ze stanem istniejącym, do czasu ich| zagospodarowania zgodnie z przeznaczaniem w planie. Dopuszcza się przebudowę i modernizację obiektów niezgodnych z planem.". W tym stanie rzeczy Prezydent uznał, że zgodnie z art. 38 ust. 1 i 2 u.d.p. warunkowe przyzwolenie na pozostawienie budowli i urządzeń w pasie drogowym dotyczy tylko i wyłącznie obiektów i urządzeń już istniejących w dniu wejścia w życie art. 38 ustawy o drogach publicznych, tj. w dniu 1 października 1985 r. , zaś sporny obiekt do takich nie należy. Organ I instancji nie znalazł też przesłanek do zastosowania art. 189f k.p.a. bowiem z uwagi na kilkumiesięczny okres zajmowania pasa drogowego bez stosownej zgody oraz wysokość naliczonej kary pieniężnej , nie można przyjąć, że naruszenie prawa było znikome. Z tych samych powodów organ I instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f § 2 k.p.a. z uwagi na fakt ujawnienia z urzędu naruszenia prawa, tj. zajęcia bez stosownego zezwolenia przez zarządcę drogi. Zdaniem organu kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego jest sankcją za niedostosowanie się do art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, a zatem jest wyrazem braku poszanowania porządku prawnego. Dla naliczenia kary pieniężnej organ przyjął stawkę za zajęcie pasa drogowego określoną w załączniku nr 3 do uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. Termin płatności kary ustalono, zgodnie z art. 40 ust. 13 u.d.p. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO podkreśliło, że kiosk handlowy zajmował część pasa drogowego ul. [...] w W. (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]). Jest to okoliczność bezsporna, wynikająca z decyzji wydanych przez organ I instancji. Jednakże w ostatniej decyzji o udzieleniu Stronie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...], w punkcie 7 warunków, w obowiązkach właściciela obiektu podano, iż jest on zobowiązany do powiadomienia organu o przywróceniu zajmowanego odcinka pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności w terminie obowiązywania zezwolenia oraz, że zarządca drogi dokona komisyjnego odbioru zajmowanego odcinka pasa drogowego w terminie 14 dni od dnia powiadomienia. W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. wskazał, że m.in. z uwagi na kolizję obiektu z planem miejscowym nie jest możliwe udzielenie zezwolenia zajmowanie pasa drogowego przez kiosk handlowy na dalszy okres. W tej sytuacji, zdaniem SKO, Strona miała więc świadomość obowiązków, jakie na niej ciążą w związku z wydaniem zezwoleń na zajęcie pasa drogowego oraz czynności, jakie należy spełnić po wygaśnięciu zezwolenia. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu jakoby do przedmiotowego pawilonu handlowego nie miały zastosowania przepis art. 40 ust. 1 u.d.p., gdyż obiekt istniał już w dniu wejścia w życie ustawy tj. od dnia 6 listopada 1972 r. SKO wyjaśniło, że z akt sprawy wynika, że sporny pawilon został posadowiony na podstawie decyzji Urzędu Dzielnicy W. z dnia [...] marca 1990 r., nr [...], a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. Prawo o ruchu drogowym tj. po dniu 1 października 1985 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 38 ust. 1 i art. 40 ust. 1 u.d.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie, podczas gdy pawilon handlowy należący do Skarżącej będący obiektem budowlanym niewiązanym z gospodarką drogową - nie powoduje zagrożenia i utrudnienia w ruchu drogowym oraz nie zakłóca wykonywania zadań zarządu drogi, a dodatkowo istnieje w posadowionym miejscu od dnia 6 listopada 1972 r., czyli już w dniu wejścia w życie ustawy o drogach publicznych, a zatem od Skarżąca nie jest zobowiązana do uzyskana pozwolenia na korzystanie z drogi publicznej 2) art. 40 ust. 12 u.d.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że istnieją przesłanki do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w sytuacji, gdy obiekt budowlany zlokalizowany był w miejscu jego posadowienia już w dniu wejścia w życie ustawy a zatem brak jest podstaw do nakładania na Skarżącą opłat za zajecie pasa drogowego. 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 105 ust. 1 k.p.a. poprzez brak umorzenia postępowania z uwagi na to, że zajęcie pasa drogowego przez Skarżącą w stanie niniejszej sprawy nastąpiło na mocy art. 38 ust. 1, a nie na mocy art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, a zatem zezwolenie na zajęcie pasa drogowego nie było konieczne, co miało wpływ na wydanie błędnej decyzji w sprawie niniejszej, 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i uznanie, że Skarżąca zajmuje pas drogowy od 21 marca 1990 r., podczas gdy faktycznie pawilon handlowy należący do Skarżącej się będący obiektem budowlanym niewiązanym z gospodarką drogową, znajdował się w tym samym miejscu już od dnia 6 listopada 1972 r., czyli już w dniu wejścia w życie ustawy o drogach publicznych, 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji organu I stopnia, 4) art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wydanie błędnej decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I stopnia, podczas gdy Skarżąca legalnie zajmuje ww. pas drogowy (jej pawilon handlowy znajduje się w tym samym miejscu) od 6 listopada 1972 r., Wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów Skarżąca wniosła też o przeprowadzenie dowodu z załączonej do niniejszej skargi decyzji SKO z dnia [...] maja 2020 r. ([...]) na okoliczność istnienia pawilonu handlowego Skarżącej w miejscu, w którym znajdował się m.in. w dacie wydania skarżonych decyzji, już w dacie wejścia w życie ustawy o drogach publicznych i w konsekwencji na okoliczność braku obowiązku uzyskiwania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego a także braku obowiązku uiszczania jakichkolwiek opłat z tytułu zajęcia pasa drogowego lub kar pieniężnych za brak wydanego zezwolenia. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Skarżącej przysługuje ustawowe, nielimitowane czasowo zezwolenie zajmowania pasa drogi publicznej ul. Naruszewicza, przez obiekt budowlany tj. tymczasowy pawilon handlowy wolnostojący, bez obowiązku uiszczania z tego tytułu jakichkolwiek opłat, gdyż obiekt ten został posadowiony w miejscu, na którym się obecnie znajduje w 1972 roku. Fakty te są znane organowi z urzędu, co znalazło wyraz w decyzji wydanej przez w dniu [...] maja 2020r. ([...]). Okoliczności te były podnoszone przez Skarżącą w szczególności w odwołaniu od decyzji Prezydenta W., jednak organ nie odniósł się do nich. Organ wskazał jedynie, że z akt sprawy wynika, że pawilon został posadowiony na podstawie decyzji Urzędu dzielnicy W. z dnia [...] marca 1990 r. nr [...]. Tymczasem jak wynika z uzasadnienia powołanej decyzji w tej dacie została wydana decyzja w przedmiocie modernizacji obiektu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, że sporny pawilon został posadowiony na podstawie decyzji Urzędu Dzielnicy W. z dnia [...] marca 1990 r., nr [...], a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. Prawo o ruchu drogowym tj. po dniu 1 października 1985 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności Skarżącej z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia. Materialnoprawną podstawę działania organów stanowił art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Zgodnie z tym przepisem, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Wymóg uzyskania zezwolenia na zajecie pasa drogowego wynika z art. 40 ust. 1 u.d.p., który stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Z ust. 2 pkt 3 tego artykułu wynika, że zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Zgodnie natomiast z ust. 3 art. 40 u.d.p.za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Podnoszone w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego a mianowicie art. 38 ust. 1 i art. 40 ust. 1 i art. 40 ust. 12 u.d.p. oraz naruszenia prawa procesowego uzupełniają sie wzajemnie i w istocie sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska organów o nałożeniu na Skarżącą kary za zajęcie pasa drogowego, skoro - jak twierdzi Skarżąca, sporny obiekt był posadowiony w tym miejscu od dnia 6 listopada 1972 r., czyli już w dniu wejścia w życie ustawy o drogach publicznych, a zatem od Skarżąca nie jest zobowiązana do uzyskana pozwolenia na korzystanie z drogi publicznej. Ustosunkowując się zatem do tych zarzutów należy zaznaczyć, że w orzecznictwie przyjęto pogląd, że sens przepisu art. 38 ust. 1 u.d.p. można odnosić wyłącznie do sytuacji, w których określone obiekty budowlane czy przedmioty, które z różnych względów nie musiały uzyskiwać zezwolenia na zlokalizowanie, znalazły się w pasie drogowym. W stosunku do takich obiektów ustawodawca przewidział możliwość ich dalszego pozostania w pasie drogowym pod warunkiem, że nie powodują zagrożenia i utrudnień w ruchu drogowym lub nie zakłócają zadań zarządcy drogi. Korzystanie z decyzji zezwalającej na okresowe zajęcie pasa drogowego wyklucza wręcz zastosowanie, po wygaśnięciu takiej decyzji, możliwości wskazanej w art. 38 ust. 1 u.d.p. i uznania tym samym obiektu, którego zezwolenie dotyczy za "obiekt istniejący w pasie drogowym i mogący w nim pozostać". (wyrok WSA w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1748/07). Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że w 1972 r. H. J. otrzymała pozwolenie na wykonanie robót budowlanych polegających na budowie pawilonu handlowego w przedmiotowej lokalizacji. Następnie obiekt ten po pięciu latach niszczenia został podpalony przez nieznanych sprawców, zaś dopiero w 1989 r. zawarto ze Skarżącą umowę dzierżawy terenu, a w 1990 r. Skarżąca otrzymała zgodę na remont kapitalny owego pawilonu. W dniu [...] maja 1991 r. Nadzór Budowlany Dzielnicy - Gminy – W. sporządził protokół z oględzin robót budowlanych, zgodnie z którym: ,,na terenie stwierdzono istniejące ściany murowane piwnic z odkrytym zagłębieniem piwnicznym. Teren ogrodzony - zabezpieczony. Brak prowadzenia prac remontowych". Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że organ, nie stosując wobec Skarżącej art. 38 ust. 1 u.d.p. uczynił to prawidłowo. Zdaniem Sądu ma rację organ, że sporny pawilon został posadowiony dopiero na podstawie decyzji Urzędu Dzielnicy W. z dnia [...] marca 1990 r., nr [...], a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych tj. po dniu 1 października 1985 r. Dlatego też według Sądu w niniejszej sprawie Skarżąca nie może sobie niejako "doliczać" czasu posiadania poprzedniego użytkownika tego terenu celem uniknięcia kary za brak zezwolenia. Trzeba też podkreślić, że przepis art. 38 ust. 1 u.d.p. dotyczy wyłącznie obiektów istniejących (uprzednio zlokalizowanych) w pasie drogowym, nie zaś obiektów zlokalizowanych (umieszczonych) w pasie drogowym w rozumieniu art. 40 ust. 1 i 2 ustawy. Taka wykładnia art. 38 ust. 1 u.d.p. współgra z brzmieniem art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., w myśl którego przedmiotem zezwolenia jest "umieszczenie" obiektu w pasie drogowym, a więc dotychczas nie znajdującego się tam jeszcze, a także z art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. i § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481), w świetle których to przepisów zezwolenie na zajęcie pasa drogowego udziela się na czas ściśle określony.( sygn. akr II GSK 476/08 wyrok NSA z 1 grudnia 2008 r.) Zdaniem Sądu także wysokość nałożonej kary pieniężnej została wyliczona w sposób określony w art. 40 ust. 12 u.d.p. z uwzględnieniem postanowień Uchwały Rady m.st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych oraz biorąc pod uwagę ww. ostateczne decyzje odmawiające zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, wydane przez Prezydenta w dniu 24 kwietnia 2019 r. i 28 listopada 2019 r. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zaistniały w wątpliwości wymagające przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd. Ponadto załączona do skargi decyzja SKO dotyczy innego okresu zajęcia pasa drogowego a mianowicie od 1 grudnia do 31 grudnia 2019 r. , a zatem nie tego okresu, o który chodzi w sprawie. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID–19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.) w brzmieniu nadanym przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 września 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku, Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.