IV SA/Po 708/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2025 r. sprawy ze skargi H. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy) decyzją z 19 maja 2025 r. nr [...] – wydaną po rozpatrzeniu odwołania H. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. (dalej również skarżący, zobowiązany, strona) od decyzji Wójta Gminy [...] z 26 czerwca 2024 r. nr [...] (uzupełnionej postanowieniem z 7 sierpnia 2024 r.) nakładającej na ww. administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, w wysokości co najmniej 50% wagowo za 2020 rok, na terenie gminy [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Kolegium zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy. Wójt Gminy [...] decyzją z 30 września 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2021r. poz. 735 ze zm., obecnie j.t. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 - dalej k.p.a.), art. 9g, art. 9x ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9x ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz.U. z 2021 r. poz. 888, obecnie Dz.U. z 2024 r., poz. 399 - dalej u.c.p.g.) nałożył na H. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A., administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, w wysokości co najmniej 50% wagowo, za 2020 rok. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania H. S. decyzją z 30 listopada 2023 r. nr [...], uchyliło ww. decyzję Wójta Gminy [...] w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 10 maja 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku strony z 11 stycznia 2024 r., wydało postanowienie w sprawie uzupełnienia ww. decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy [...] decyzją z 26 czerwca 2024 r. nr [...] ponownie nałożył na H. S. administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, w wysokości co najmniej 50% wagowo, za 2020 rok, na terenie gminy [...]. Po rozpatrzeniu wniosku strony z 15 lipca 2024 r., Wójt Gminy [...] wydał postanowienie z 7 sierpnia 2024 r. w sprawie uzupełnienia ww. decyzji. Uzasadniając decyzję z 26 czerwca 2024 r., organ I instancji wskazał, że na podstawie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za 2020 rok złożonego przez A. stwierdzono, że wymagany prawem poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, w wysokości co najmniej 50% wagowo nie został przez tę firmę osiągnięty. Osiągnięty przez A. poziom wyniósł 6,43%. Karę pieniężną organ I instancji obliczył jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku określonej na 2020 rok (270,00 zł/Mg) i brakującej masy odpadów komunalnych wymaganej do osiągnięcia przez A. odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (1,8456 Mg). W związku z powyższym kara pieniężna, po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniosła [...] zł. Organ I instancji rozpatrzył sprawę pod kątem zastosowania art. 189f k.p.a. i uznał, że nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. H. S. złożył odwołanie od ww. decyzji. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i odstąpienie od wymierzenia kary. Odwołujący zarzucił decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 9zf u.c.p.g. w zw. z art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie faktu, że doszło do przedawnienia zobowiązania opisanego zaskarżoną decyzją albowiem do naruszeń w zakresie nieosiągnięcia poziomów recyklingu miało dojść w 2020 roku, zatem 3-letni termin przedawnienia wynikający z przywołanych przepisów zakończył bieg 31 grudnia 2023 roku, co powinno skutkować do umorzeniem postępowania, 2. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie, stanowiącego dalej podstawę ustalenia i wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, pomimo iż: . w aktach sprawy nie znajdują się żadne dowody, z których miałoby wynikać jakie poziomy recyklingu zostały osiągnięte w 2020 roku przez odwołującego, . organ nie przeprowadził dowodu z przesłuchania strony na okoliczności ww. wskazane, tj. okoliczności, których organ nie zdołał ustalić w ramach prowadzonego z urzędu postępowania oraz nie wskazał na jakiej podstawie przeprowadzenie mediacji jest niemożliwe, 3. naruszenie przepisu postępowania, który miał wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9g u.c.p.g. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące wskazanie powodów dla których organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary i nieuznania naruszenia za znikome, pomimo iż rozważenie istnienia tych okoliczności organ ma obowiązek dokonać z urzędu jako skutek czynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając wskazaną na wstępie decyzję, podniosło, że godnie z art. 9g pkt 1 u.c.p.g., podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1. Według art. 3aa pkt 1 u.c.p.g., gminy są obowiązane osiągnąć za rok 2020 poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w wysokości co najmniej 50% wagowo. Wskazany w ww. art. 3aa pkt 1 u.c.p.g. poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, oblicza się na podstawie wzoru wskazanego w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami frakcji odpadów komunalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2167), co wynika z art. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 2361). Przepis ten stanowi, że do obliczania poziomów, o których mowa w art. 3aa u.c.p.g., stosuje się sposób określony w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1579 oraz z 2020 r. poz. 568, 695 i 875). Nieosiągnięcie przez przedsiębiorcę wymaganego prawem, w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych, poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, a co za tym idzie niewypełnienie ciążącego na przedsiębiorcy obowiązku wynikającego z art. 9g u.c.p.g., stanowi podstawę do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.c.p.g. Stosownie do art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Zgodnie zaś z art. 9x ust. 3 u.c.p.g., karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. W niniejszej sprawie organ I instancji ustalił na podstawie danych wynikających ze sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości złożonego przez A. , że w 2020 roku ww. nie wywiązał się z obowiązku określonego w art. 9g pkt 1 u.c.p.g., tj. nie osiągnął wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Z wyliczeń organu I instancji, które Kolegium uznało za prawidłowe wynika, że osiągnięty przez A. poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wyniósł 6,43%, wobec wymaganego w 2020 roku - poziomu 50%, a brakująca masa odpadów komunalnych, wymagana do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wyniosła 1,8456 Mg. Kolegium zauważyło, że dane wskazywane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjęte do wyliczenia osiągniętego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów znajdują odzwierciedlenie w sprawozdaniu nr [...], którego wydruk znajduje się w aktach sprawy. Również wysokość osiągniętego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów (6,43%) wskazywana przez organ I instancji w decyzji zgodna jest z wysokością osiągniętego poziomu wskazaną przez H. S. w ww. sprawozdaniu. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej określone w art. 189f k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji, że waga naruszenia prawa nie jest znikoma. Osiągnięty przez H. S. w 2020 roku poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów wyniósł 6,43%, wobec wymaganych 50%, co oznacza, że ww. podmiot nie osiągnął nawet połowy wymaganego wskaźnika. Waga naruszenia prawa w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być oceniana z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji celu jakim jest w niniejszej sprawie zapewnienie efektywnego i skutecznego systemu gospodarowania odpadami opartego o selektywną zbiórkę odpadów. Egzekwowanie segregowania odpadów ma służyć ochronie środowiska i zdrowia ludzi. Wobec tego nieosiągnięcie wymaganych prawem poziomów recyklingu nie może się jawić jako znikome. Kolegium zaznaczyło, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z profesjonalnym podmiotem. Strona będąc podmiotem profesjonalnym - przedsiębiorcą jest zobowiązana do przestrzegania przepisów, w tym u.c.p.g., w kwestii gospodarki odpadami i musi liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z ich nieprzestrzegania. W ocenie Kolegium również zarzut naruszenia art. 9g u.c.p.g. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo uznał, że nie występują przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i w wystarczający sposób uzasadnił ww. kwestię w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie nie doszło również do przedawnienia możliwości nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 9zf u.c.p.g., do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Zgodnie z art. 68 O.p., zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§ 1). Jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§ 2). W ocenie Kolegium do kar pieniężnych, o których mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., należy stosować pięcioletni okres przedawnienia przewidziany w art. 68 § 2 O.p. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 9taa u.c.p.g. przedsiębiorcy przysługuje prawo złożenia korekty sprawozdania w okresie do dwóch lat od ustawowego terminu do jego złożenia. W ocenie Kolegium, w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ I instancji prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy. Istotne okoliczności sprawy zostały prawidłowo ustalone na podstawie danych wynikających ze sprawozdania złożonego przez A. , którego wydruk znajduje się w aktach sprawy. Przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony - cyt.: "na wszelkie istotne dla sprawy okoliczności", nie było konieczne do rozstrzygnięcia sprawy. Organ I instancji prawidłowo także nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie mediacji wskazując na treść art. 96a §2 k.p.a. oraz charakter sprawy. W skardze na powyższą decyzję H. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 9zf u.c.p.g. w zw. z art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie faktu, że doszło do przedawnienia zobowiązania opisanego zaskarżoną decyzją albowiem do naruszeń w zakresie nieosiągnięcia poziomów recyklingu miało dojść w 2020 r., zatem 3-letni termin przedawnienia wynikający z przywołanych przepisów zakończył bieg 31 grudnia 2023 r. (a nie jak przyjął organ 31 grudnia 2025 r.), co powinno skutkować nie tylko niewszczynaniem postępowania, ale wtórnie - skoro już doszło do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania - umorzeniem postępowania; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie, stanowiącego dalej podstawę ustalenia i wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, pomimo że: a) w aktach sprawy nie znajdują się żadne dowody, z których miałoby wynikać, czy skarżący w ogóle miał możliwość osiągnięcia w 2020 r. wymaganych prawem poziomów recyklingu, w szczególności z uwagi na fakt, że stawiane zarzuty dotyczą szczytowej fazy epidemii COVID-19, b) nie wykazano związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy nieosiągnięciem wskazanego w przepisach poziomu recyklingu a szkodliwością działań skarżącego; 3. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 9g w zw. z art. 3aa u.c.p.g. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący był w stanie osiągnąć poziomy recyklingu wskazane w przepisach, mimo tego że ilość odpadów całościowo była znikoma, a skarżący nie miał wpływu na typ odpadów jakie przyjmował; 4. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 9x u.c.p.g. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. skutkujące przyjęciem, że nie było podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, podczas gdy waga naruszenia prawa (o ile w ogóle występuje) jest znikoma, uchybienie to nie nastąpiło z winy strony, nie spowodowało żadnych negatywnych konsekwencji, zaś żaden przepis ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie wskazuje, że reguł ogólnych wymierzania kar administracyjnych wynikających z przepisów Kodeksu nie stosuje się. Przy tak sformułowanych zarzutach, rozwiniętych i umotywowanych w uzasadnieniu skargi, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] nakładającą na H. S. "A. administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, w wysokości co najmniej 50% wagowo, za 2020 rok, na terenie gminy [...]. Materialnoprawną podstawę podjętych w przedmiotowej sprawie decyzji stanowią przepisy art. 9g, art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 9zb ust. 1 u.c.p.g. Przepis art. 9zb ust. 1 u.c.p.g. wskazuje, że kary pieniężne, o których mowa w art. 9x ust. 1 i 2 u.c.p.g., nakłada, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, właściwy ze względu na miejsce wpisania przedsiębiorcy do rejestru działalności regulowanej, o którym mowa w art. 9b ust. 2 u.c.p.g. W przypadku powołania związku międzygminnego kompetencja powyższa przechodzi na zarząd związku międzygminnego. Zgodnie z art. 9g pkt 1 u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1. Według art. 3aa u.c.p.g. gminy są obowiązane osiągnąć za rok 2020 poziom: 1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w wysokości co najmniej 50% wagowo; 2) recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w wysokości co najmniej 70% wagowo. Z kolei art. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 2361) stanowi, że do obliczania poziomów, o których mowa w art. 3aa u.c.p.g., stosuje się sposób określony w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1579 oraz z 2020 r., poz. 568, 695 i 875). Warto w tym miejscu odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 1216/22 (orzeczenie dostępne Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl w skrócie CBOSA), który wyjaśnił, że norma z art. 3aa ust. 1 u.c.p.g. dotyczy obowiązków za 2020 r., natomiast norma z art. 3b dotyczy lat następnych. Z tego też względu norma z art. 3b ust. 1 nie znajdowała w tej sprawie zastosowania. Natomiast zgodnie z art. 3aa u.c.p.g. gminy są obowiązane osiągnąć za rok 2020 poziom: 1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w wysokości co najmniej 50% wagowo; 2) recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w wysokości co najmniej 70% wagowo. W niniejszej sprawie kara pieniężna została wymierzona za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, a zatem zastosowanie miał art. 3aa pkt 1 u.c.p.g. W przywołanym wyroku NSA stwierdził, że w obecnym stanie prawnym sposób obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz warunki zaliczania masy odpadów komunalnych do masy odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi, określił minister właściwy do sprawy klimatu kierując się koniecznością możliwości zweryfikowania osiągnięcia tych poziomów przez każdą gminę oraz przepisami Unii Europejskiej określającymi sposób obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz warunki zaliczania masy odpadów komunalnych do masy odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi (art. 3b ust. 3 u.c.p.g.). Na podstawie tego przepisu zostało wydane rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 3 sierpnia 2021 r. w sprawie sposobu obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, które weszło w życie 4 września 2021 r. Przepisy tego rozporządzenia nie znajdowały jednak w rozpatrywanej sprawie zastosowania z tych samych powodów, co przepis art. 3b u.c.p.g. Wynika to ze zmian wprowadzonych do ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ustawą z dnia 17 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 2361). Na podstawie tej nowelizacji wprowadzono między innymi art. 3b ust. 3 u.c.p.g. w obecnym brzmieniu i uchylono art. 3b ust. 2 u.c.p.g., który w poprzednim stanie prawnym stanowił delegację dla ministra właściwego do spraw środowiska do określenia, w drodze rozporządzenia: 1) poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, które gmina jest obowiązana osiągnąć w poszczególnych latach, uwzględniając potrzebę osiągnięcia poziomów określonych w art. 3b ust. 1; 2) sposobów obliczania poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, kierując się koniecznością możliwości zweryfikowania ich osiągnięcia przez każdą gminę. Na podstawie uprzednio obowiązującej ówcześnie delegacji zostało wydane rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych. To rozporządzenie miało w tej sprawie zastosowanie, ponieważ zgodnie z art. 6 powołanej wyżej ustawy zmieniającej do obliczania poziomów, o których mowa w art. 3aa ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się sposób określony w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1579 oraz z 2020 r. poz. 568, 695 i 875). Organ I instancji na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 2167) dokonał obliczenia poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, przyjmując jako podstawę do obliczeń ilości odpadów komunalnych z tych frakcji, wskazanych przez stronę w sprawozdaniu przedsiębiorcy o odebranych odpadach komunalnych za rok 2020 rok. Było to działanie zasadne, bowiem w tej sprawie zastosowanie miało właśnie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r., natomiast nie miał zastosowania art. 3b pkt 1b, który został wprowadzony dopiero na mocy powołanej nowelizacji z dnia 17 grudnia 2020 r. Poza tym, zgodnie z art. 9n u.c.p.g. sprawozdanie takie składane jest obowiązkowo przez podmioty odbierające odpady komunalne od właścicieli nieruchomości (ust. 1) w terminie do dnia 31 stycznia za poprzedni rok kalendarzowy (ust. 2). W tak zakreślonych ramach prawnych brak jest podstaw do przyjęcia, że zarzuty skargi podnoszące naruszenie przepisów prawa materialnego w zakresie zastosowania tych przepisów mogłyby zasługiwać na uwzględnienie. Karę w wysokości [...] zł nałożono na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., zgodnie z którym przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Z kolei wysokość kary ustalono na podstawie art. 9x ust. 3 u.c.p.g., który stanowi, że oblicza się ją jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Bezsporny jest przy tym fakt uzyskania przez skarżącą spółkę niewystarczającego poziomu recyklingu względem wymaganych 50%. Powołany przepis art. 9x ust. 3 u.c.p.g. określa zasady wymierzenia kary pieniężnej przez przedsiębiorcę, który w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych nie osiągnął poziomu recyklingu. Delikt ten ma charakter bezwzględny, co oznacza, że zaistnienie przesłanek wymieniowych w powołanym przepisie powoduje obowiązek nałożenia kary. Kara pieniężna, o której mowa w art. 9x ust. 2 u.c.p.g., stanowi iloczyn brakującej masy odpadów wymaganych do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu i jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych komunalnych na składowisku. Zgodnie z załącznikiem nr 2 przywołanego rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska, pod pozycją nr 1051 określono jednostkową stawkę opłaty za niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne w wysokości [...] zł. Wbrew zarzutom skarżącego, w niniejszej sprawie miało miejsce spełnienie przesłanek nałożenia kary administracyjnej w trybie art. 9x ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9g u.c.p.g. za nieosiągnięcie w 2020 roku poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w wysokości co najmniej 50% wagowo (art. 3aa pkt 1 u.c.p.g.). Organ prawidłowo ustalił, że skarżący osiągnął jedynie 6,43% poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w stosunku do wymaganego poziomu 50% za 2020 rok, o czym stanowi art. 3aa pkt 1 u.c.p.g. Nastąpiło to na podstawie sprawozdania złożonego przez stronę do BDO. Okoliczność ta została w sposób prawidłowy ustalona przez organy. Nie ma żadnych podstaw do jej kwestionowania. Zdaniem Sądu, skarżący nie ma racji, zarzucając naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. ze wskazaniem na to, że w aktach sprawy nie ma żadnych dowodów, z których miałoby wynikać, czy skarżący w ogóle miał możliwość osiągnięcia w 2020 r. wymaganych prawem poziomów recyklingu, w szczególności z uwagi na fakt, że stawiane zarzuty dotyczą szczytowej fazy epidemii COVID-19, jak też nie wykazano związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy nieosiągnięciem wskazanego w przepisach poziomu recyklingu a szkodliwością działań skarżącego. Jeszcze raz należy podkreślić, że odpowiedzialność za przedmiotowy delikt administracyjny ma charakter obiektywny. Domniemane nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu z powodu wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, na które skarżący nie miał wpływu, a mianowicie stanu epidemii COVID-19 jako siły wyższej, może być co najwyżej rozpatrywane w ramach ewentualnego zastosowania art.189e k.p.a. Trzeba również zaznaczyć, że zmiana prawa, jaka miała miejsce w grudniu 2020 r. (art. 3aa dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. - Dz.U. z 2020 r., poz. 2361, zmieniającej nin. ustawę z dniem 31 grudnia 2020 r.), wprowadziła przepis art. 3aa, który w istocie co do wskazanych tam wielkości poziomów do osiągnięcia stanowił powtórzenie wcześniej obowiązującego przepisu art. 3b ust. 2, z tym że poziomy te utrzymywał w stosunku do 2020 roku. Ustawodawca utrzymał zatem co do 2020 roku utrzymał dotychczasowy poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Prawodawca zdecydował się na odstąpienie od określenia takiego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku co do tych frakcji odpadów wyłącznie w odniesieniu do późniejszego okresu, a przecież miał niewątpliwie w tym czasie świadomość skutków trwającej pandemii. Stąd też argumentacja skarżącego, która przy tym odnosiła się do kar nakładanych na gminy za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania odpadów komunalnych do ponownego użycia i recyklingu, a nie przedsiębiorcy odbierającego odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości - nie zasługiwała na uwzględnienie. Powoływanie się przez skarżącego okoliczności przedstawione w skardze nie mogą uzasadniać przyjęcia, że za 2020 rok nie był zobowiązany do osiągnięcia określonego poziomu recyklingu frakcji odpadów wskazanych w przepisie art. 3aa pkt 1 u.c.p.g. Z kolei zachodzenie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy nieosiągnięciem wskazanego w przepisach poziomu recyklingu a szkodliwością działań skarżącego nie ma znaczenia dla ustalenia samego faktu obiektywnego naruszenia bezwzględnie obwiązujących przepisów prawa, tj. popełnienia deliktu administracyjnego. Odnosząc się z kolei do kwestii odstąpienia od ukarania na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że tłumaczenia zawarte w odwołaniu nie stanowią podstawy do przyjęcia spełnienia przesłanek do zastosowania tego przepisu. Jak już to zostało wyjaśnione, strona w 2020 r. z wymaganej przepisami wielkości 50% poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku osiągnęła jedynie 6,43% (brakuje 43,57%). Brak stanowi zatem dużą wartość, zaś stopień szkodliwości czynu, jak i zakres naruszeń jest znaczny. Mając na względzie argumentację organu odwoławczego należy przypomnieć, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. akt III OPS 1/21 (dostępnej jw.), stwierdzono, że do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach rozdziału 4d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku, stosuje się art. 189f k.p.a. Stosownie zaś do art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych m.in. przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej (pkt 1), czy odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia (pkt 2), przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. W ustawie o utrzymaniu czystości i porządku nie uregulowano przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, zatem instytucja odstąpienia od nałożenia kary zawarta w Kodeksie postępowania administracyjnego podlegała rozważeniu w przedmiotowej sprawie. Poza tym, obowiązujące przepisy nie pozwalają na możliwość miarkowania wysokości kary, o której mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. Dodać jeszcze należy, że zasady, o jakich mowa w art. 9zc u.c.p.g., nie mają zastosowania do kary, o jakiej mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., ponieważ art. 9zc tej ustawy ma zastosowanie do innych kar enumeratywnie wymienionych w treści tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3246/17, dostępny jw.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą wszystkie przesłanki, których dopiero kumulatywne wystąpienie pozwalałoby na odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Oceniając to zagadnienie, Sąd w pierwszej kolejności wskazuje na to, że adresatem obowiązków wynikających z przepisów omawianej ustawy szczególnej jest podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości. Sąd zauważa również, że w orzecznictwie za niesłuszne uznawano zarzuty odnoszące się do braku możliwości osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu danej kategorii odpadów, podnoszone w kontekście absolutnego charakteru odpowiedzialności nałożonej na przedsiębiorców odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Gdyby przyjąć za zasadną argumentację skarżącego, że w świetle obowiązujących przepisów nie miał obiektywnych możliwości wpływania na uzyskanie obowiązujących poziomów recyklingu i odzysku w odniesieniu do masy odbieranych odpadów, co zwalnia go z osiągnięcia wyznaczonego poziomu recyklingu, to art. 9x ust. 2 u.c.p.g. mógłby się okazać w praktyce tzw. przepisem martwym (por. np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 778/23, dostępny jw.). Skarżący jako profesjonalista w branży powinien być świadomy konsekwencji wynikających z ustawy za niedochowanie wymaganych poziomów recyklingu. Obowiązki wynikające z u.c.p.g. mają na celu motywowanie przedsiębiorców i podmioty wytwarzające odpady do podejmowania na szeroką skalę działań służących zmniejszeniu ilości ich wytwarzania w zakresie, w jakim nie jest możliwy ich recykling. W innym wypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 3015/17, dostępny jw.). Przedsiębiorca prowadzący tego rodzaju działalność musi się liczyć z ustawowymi wymaganiami. Do niego należy takie zorganizowanie przedsiębiorstwa, które zapewni spełnienie wskazanych wymagań. Powinien dołożyć odpowiedniej staranności, żeby osiągnąć wielkości wynikające z ustaw. W szczególności może wpływać na odpowiednie kształtowanie treści postanowień umowy, które zapewnią możliwość osiągnięcia wielkości wskazanych w ustawie i rozporządzeniach. Przedsiębiorca, który dąży do wywiązania się z tych obowiązków, powinien oszacować swoje możliwości techniczne i systematycznie monitorować osiągane poziomy. W razie potrzeby może renegocjować umowy, jeżeli zauważy np. obniżanie się zdolności do uzyskania właściwych poziomów recyklingu. Należy jeszcze raz podkreślić, że kara pieniężna za niewykonanie przedmiotowego obowiązku należy do kategorii bezwzględnie nakładanych, a jej wysokość zależy m.in. od brakującej masy odpadów danej frakcji, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Przesłanką jej wymierzenia jest zatem obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna, polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z art. 9g u.c.p.g. Waga naruszenia prawa w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być przy tym oceniana z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji celu, jakim w tej sprawie jest zapewnienie efektywnego i skutecznego systemu gospodarowania odpadami opartego o selektywną zbiórkę odpadów w kontekście zasady przezorności. Z powyższym założenie koresponduje wyrażane w judykaturze stanowisko, że do odstąpienia od wymierzenia kary może dojść tylko wówczas, gdy strona skarżąca wykaże, że wymagany poziom recyklingu nie został osiągnięty wyłącznie z przyczyn od niej niezależnych (por. m.in. orzecznictwo przywołane w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 2755/23, dostępnym jw.). Jak już wspomniano, w ocenie Sądu skarżący takiego stanu rzeczy nie zdołał wykazać. W następnej kolejności Sąd wyjaśnia, że zarzut przedawnienia możliwości wydania decyzji nakładającej karę pieniężną także okazał się chybiony. Przepis art. 9zf u.c.p.g. stanowi, że do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Niemniej jednak Sąd podziela najnowsze stanowisko wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że do przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej stosuje się przepis art. 189g k.p.a., a nie przepisy Ordynacji podatkowej, tj. art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 1 o.p. Pogląd ten został wyrażony w wyrokach NSA z dnia 14 stycznia 2025 r. sygn. akt III OSK 1181/23 oraz 18 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 1884/23 (dostępnych jw.), gdzie stwierdzono, że z uwagi na nieadekwatność regulacji zawartej w Ordynacji podatkowej w zakresie przedawnienia administracyjnych kar pieniężnych, przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące przedawnienia nie znajdują zastosowania. NSA wskazał przy tym, że ze względu na treść art. 189a § 2 k.p.a. zastosowanie ma w takiej sytuacji art. 189g § 1 k.p.a. Pogląd ten został wyrażony na gruncie przepisu art. 202 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2023 r., poz.1587 ze zm.) - dalej: u.o. oraz kar nakładanych na podstawie przepisów tej ustawy. Przepis art. 202 tej ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Zbieżność treściowa obydwu wyżej przywołanych przepisów, tj. art. 9zf u.c.p.g. oraz art. 202 u.o., jak też względy systemowego ujęcia zagadnień dotyczących pozbywania się i gospodarowania odpadami nakazują w pełni odnieść to stanowisko do kar wymierzanych na podstawie u.c.p.g. Dlatego też, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym, należy wyjaśnić, że decyzja w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest decyzją kształtującą stosunek administracyjnoprawny, a zatem posiada charakter konstytutywny (ustalający). Jednocześnie jest ona decyzją całkowicie inną aniżeli decyzja wymiarowa, której istotą jest konkretyzacja istniejącego wcześniej stosunku prawnego. W niniejszej sprawie, po stronie skarżącego nie powstała przed wydaniem decyzji w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej żadna skonkretyzowana powinność zapłaty tej kary. Do momentu wydania takiej decyzji na stronie w ogóle nie ciążył zatem żaden - nawet abstrakcyjny i ogólny - ustawowy obowiązek zapłaty kary pieniężnej, co wynika z samej natury sankcji administracyjnej i jest zasadniczą okolicznością różniącą zobowiązanie z tytułu kary pieniężnej od zobowiązania podatkowego. Przesądza to o niemożności zastosowania w odniesieniu do decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną norm z art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 1 o.p. Z kolei przepis art. 189a § 2 pkt 3 k.p.a. stanowi, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Skoro przywołana ustawa szczególna takiego rozwiązania nie przewiduje - a nie znajdują zastosowania przywołane przepisy Ordynacji podatkowej - to przepisem regulującym przedawnienie nakładania administracyjnych kar pieniężnych w dziale IVa Kodeksu postępowania administracyjnego jest art. 189g, który stanowi, że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Podkreślić przy tym należy, że składowi NSA orzekającemu w przywołanych sprawach znane były wcześniejsze orzeczenia dotyczące odpowiedniego stosowania przepisów działu III Ordynacji podatkowej do administracyjnych kar pieniężnych. NSA, wskazując na kontekst wejścia w życie przepisów poszczególnych ustaw, zwrócił uwagę na to, że przepis art. 189g w zw. z art. 189a § 2 k.p.a. wszedł w życie w dniu 1 czerwca 2017 r., a zgodnie z dyrektywą wykładni celowościowej dynamicznej, nakazującej poszukiwać aktualnych, a nie historycznych intencji prawodawcy, należałoby przyjąć, że to regulacja zawarta w dziale IVa Kodeksu, jako późniejsza, jest bliższa aktualnym intencjom prawodawcy, a nie regulacja wcześniej wprowadzona do ustawy szczególnej. Ponadto NSA zwrócił uwagę na doniosłość systemową regulacji działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na względzie 5-letni okres przedawnienia, o którym mowa w art. 189g k.p.a., należy stwierdzić, że w sposób oczywisty termin ten nie upłynął w czasie orzekania przez organ I instancji, co miało miejsce 26 czerwca 2024 r., jak też orzekania przez organ odwoławczy, co miało miejsce w dniu 19 maja 2025 r. Podsumowując całość rozważań, Sąd wskazuje, że nie podzielił zarzutów skargi w zakresie wydania decyzji po upływie okresu przedawnienia jak też naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustaleń faktycznych i przeprowadzonego postępowania dowodowego, jak też naruszenia prawa materialnego w zakresie oceny przesłanek braku postaw do wymierzenia kary, jak i odstąpienia od nałożenia przedmiotowej kary. Kolegium w sposób klarowny i wyczerpujący wyjaśniło przesłanki wydanego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy dokonał wnikliwej analizy całego zgromadzonego materiału dowodowego, czemu dał wyraz w treści decyzji. Zarówno poczynione przez organy ustalenia, jak i ocena zebranego materiału dowodowego zostały dokonane zgodnie z unormowaniami zawartymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji