II SA/Kr 1334/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi D. G. na decyzję nr 400/2022 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 3 października 2022 roku, znak: WOB.7721.160.2022.KJAS w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją nr [...] z dnia 8 marca 2022r. znak: [...], nakazał "inwestorowi D. G., rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działkach ewid. nr [...] i [...] obr. 11 w Z. stanowiącej stalową konstrukcję o wymiarach 2,47m x 15,73m z zadaszeniem nad stolikami na działkach ewid. nr [...], [...] oraz części działki ewid. nr [...] obr. 11 w Z. - bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazano na przeprowadzone dniu 22 lutego 2021r. oględziny przedmiotowego obiektu, w wyniku których ustalono iż: "wykonano konstrukcję stalową stanowiącą 7 słupków stalowych na których wsparty jest dach jednospadowy przeszklony, na konstrukcji stalowej, przymocowany do ściany zew. budynku. Konstrukcja stanowi zadaszenie nad stolikami. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie po rozpoznaniu odwołania D. G., decyzją nr 400/2022 z dnia 3.10.22 r., znak: WOB.7721.160.2022.KJAS, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., póz. 1333 z póżn. zm., dalej: Pr. bud.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania jest ocena zasadności i prawidłowości wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. Podstawą materialnoprawną skarżonej decyzji jest art. 49e pkt 1 Pr. Bud. Zgodnie z definicją legalną wskazaną w art. 3 pkt 6 Pr. bud: "Ilekroć w ustawie jest mowa o budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Ustawa Prawo budowlane nie definiuje pojęcia rozbudowy. Wobec powyższego wskazać należy na przyjmowaną w judykaturze definicję ww. pojęcia, jak choćby w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego: "Skoro "przebudowę" stanowią takie roboty budowlane, których wynik w żaden sposób nie zmienia bryły obiektu budowlanego, to w sytuacji, gdy nastąpi nawet nieznaczna zmiana tej bryły mamy do czynienia z rozbudową. Ten ostatni termin oznacza bowiem powiększenie, rozszerzenie obiektu, obszaru już zabudowanego, jak też dobudowanie nowych elementów do istniejącego budynku. " (Wyrok NSA z 23.06.2020 r., II OSK 199/20, LEXnr 3064873), por. Wyrok WSA w Krakowie z 5.10.2021 r., II SA/Kr 729/21, LEX nr 3251796. W ocenie MWINB organ I instancji zasadnie przyjął, iż zrealizowanie przez inwestora stalowej konstrukcji o wymiarach 2,47m x 15,73m z zadaszeniem nad stolikami - stanowiło rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego. Zainstalowanie zadaszenia w sposób trwale połączony z budynkiem mieszkalno-usługowym przesądza charakter rozbudowy, jednocześnie nie pozwalając przyjąć stanowiska, iż ww. zadaszenie stanowi odrębne urządzenie budowlane. Przez "rozbudowę" należy rozumieć zmianę bryły budynku i jego granic przestrzennych, również jego powiększenie o nowe pomieszczenia, które stanowią część obiektu budowlanego, a które powstały w wyniku zabudowy powierzchni dotąd odkrytych i "zamknięcia" w ten sposób bryły budynku. Zmianę powierzchni zabudowy czy też kubatury budynku należy przy tym odnosić do całkowitych parametrów obiektu budowlanego" (Wyrok WSA w Poznaniu z J5.02.2018 r., II SA/Po 1046/17, LEX nr 2460021). W ocenie MWINB przedmiotowe roboty budowlane doprowadziły do powiększeniu budynku w sposób wskazywany w ww. wyrokach, co prowadzi do konkluzji iż w niniejszym przypadku zaistniała budowa (rozbudowa) w rozumieniu art. 3 pkt 6 Pr. bud. Inwestor wniósł na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie art. 6 i art. 8 § 1 i 2 kpa (poprzez naruszenie prawa oraz zaufania skarżącego do władzy publicznej), art. 7 kpa, art. 77§1 kpa, art. 80 kpa oraz art. 107§3 kpa (poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy), jak również naruszenie art. 3 pkt 9 prawa budowlanego (poprzez brak przyjęcia, że przedmiotowe zadaszenie stanowi urządzenie budowlane). W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący działał w zaufaniu do organów państwa, tj. w zaufaniu do informacji zawartych w piśmie z Wydziału Budownictwa i Architektury Starostwa Powiatowego w Zakopanem z dnia 9 stycznia 2017 roku, w którym wskazano, że montaż markizy zewnętrznej o wysokości nieprzekraczającej 3 metrów na tarasie zewnętrznym należy traktować jako urządzenie związane z tym obiektem, którego zainstalowanie nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani też dokonania zgłoszenia. Skarżący podkreślił, że nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji braku jednolitego stanowiska organów państwa, jak również wskazał, że w jego ocenie wykonane zadaszenie stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 prawa budowlanego, które nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę ani też dokonania zgłoszenia. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Niniejszą sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 ze zmianami. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W zakresie zarzutu dotyczącego art. 6 i 8 k.p.a. wskazać należy, że jest on całkowicie nietrafny. Pismo ze Starostwa Powiatowego w Zakopanem, na które powołuje się skarżący (k. 18 akt I instancji), dotyczy bowiem montażu markizy zewnętrznej. Tymczasem jak wynika z ustaleń organu i jak trafnie przyjął organ, inwestor nie zamontował markizy zewnętrznej, a rozbudował istniejący budynek mieszkalno-usługowy. W tym stanie rzeczy powoływanie się przez skarżącego na pismo ze Starostwa Powiatowego w Zakopanem, jest w okolicznościach niniejszej sprawy całkowicie nieuprawnione. Co się tyczy kwalifikacji wykonanych robót, to już samo porównanie dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach ((k. 1, 19-19v akt I instancji), z obrazami na stronach internetowych dla terminu "markiza zewnętrzna", prowadzi do jednoznacznych wniosków, że są to całkiem inne obiekty. W przedmiotowym wypadku inwestor wykonał konstrukcję stalową składającą się z 7 stalowych słupów, na których wsparty został przeszklony dach jednospadowy, a cała konstrukcja połączona jest trwale z dotychczas istniejącym budynkiem i stanowi zadaszenie nad stolikami restauracji. W ten sposób doszło do zmiany powierzchni zabudowy, dotychczas istniejącego budynku, a zatem jego rozbudowy. Taki zakres robót budowlanych wymagał zatem uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ inwestor taką decyzją się nie legitymował, organ prawidłowo wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, jednocześnie informując inwestora o możliwości wszczęcia postępowania legalizacyjnego (postanowienie k. 23 akt organu I instancji). Ponieważ inwestor z tej możliwości nie skorzystał, organ orzekł o nakazie rozbiórki na podstawie art. 49e pkt 1 ustawy prawo budowlane, co było jak najbardziej prawidłowe. Niezależnie od powyższego należy dodać, że przedmiotowa rozbudowa została dokonana częściowo na działkach nie należących do inwestora, do których nie posiada on prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Rozbudowana część budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowana została m.in. na części działek ewid. nr [...] i nr [...] obr. 11 w Z. (k. 4 i 20 akt organu I instancji). Tymczasem działka nr [...] jest własnością Gminy Miasta Z. i stanowi drogę publiczną (k. 5 akt organu I instancji), a działka nr [...], która również jest działką drogową, stanowi własność Skarbu Państwa i pozostaje w zarządzie Gminy Miasta Z. (k. 6 akt organu I instancji). W tym stanie rzeczy, orzeczenie o nakazie rozbiórki było w pełni uzasadnione i zgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.