VII SA/Wa 1539/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.) asesor WSA Elżbieta Granatowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. S. i J. R.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę I. Decyzją z [...] lutego 2022 r. nr [...], Burmistrz W. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm. - dalej jako u.p.z.p.) odmówił uwzględnienia wniosku A.S. i ustalenia warunków zabudowy dla działki nr ew. [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina W. dla inwestycji polegającej na budowie jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego i budynku garażowo-gospodarczego wolnostojącego oraz niezbędnej infrastruktury technicznej. Wyjaśnił, że nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., ponieważ teren wymaga uzyskania, zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, i nie jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. II. Po rozpatrzeniu odwołania A.S. i J.R., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, decyzją z 17 maja 2022 r. nr KOA/1122/Ar/22 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia i ocenę sprawę zaprezentowaną przez organ I instancji. Wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy nie może zmieniać przeznaczenia gruntu. Dlatego też, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy, wymogiem koniecznym jest, ażeby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą na takie wykorzystanie, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które obowiązywały w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm.), tj. 1 stycznia 1995 r. Odwołując się do przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (u.o.g.r.l.), organ podkreślił, że zasadą jest, że przeznaczenia gruntów rolnych, stanowiących użytki klas I-III, i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7). Niemożliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, kiedy planowane zagospodarowanie terenu będzie sprzeczne z jego aktualnym przeznaczeniem jako gruntu rolnego bądź leśnego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy mimo istnienia wymogu uzyskania zgody na zmianę jego przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne oznaczać będzie, że decyzja ta będzie naruszała art. 61 ust. 1 pkt 4 oraz pkt 5 u.p.z.p., gdyż jednocześnie będzie niezgodna z przepisami odrębnymi, tj. przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ustawodawca przedłużył ważność zgód na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, wydawanych przy sporządzaniu planów miejscowych, które utraciły ważność w związku z wejściem w życie u.p.z.p. Na gruncie komentowanego przepisu powstało zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości. Mianowicie chodziło o kwestię, czy warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest spełniony, jeżeli dla danego terenu właściwy organ wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 u.o.g.r.l. Zagadnieniem tym zajął się Naczelny Sąd Administracyjny, który w uchwale siedmiu sędziów z 29 listopada 2010 r. sygn. akt II OPS 1/10 (ONSAiWSA 2013, nr 2, poz. 20) uznał, że warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie jest pełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z kolei w wyroku z 25 października 2016 r. sygn. akt II OSK 53/15 NSA wyraził stanowisko, zgodnie z którym regulacja art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przesądza jedynie o zachowaniu mocy zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na nieleśne udzielonej przy sporządzeniu miejscowego planu, który utracił moc, a nie o mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustanawiającego ład przestrzenny. Z akt sprawy wynika, że działka o nr ew. [...] jest gruntem stanowiącym las, oznaczony w ewidencji gruntów symbolem - Ls VI. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w niech stwierdzone. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ nie może pominąć aktualnych zapisów w ewidencji gruntów i na potrzeby danego postępowania czynić odrębnych ustaleń co do rodzaju użytku danego gruntu. Działki ta nie była objęta zgodą na wyłączenie jej z przeznaczenia na cele nieleśne, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). W przepisie tym jest mowa jedynie o zachowaniu w mocy zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, a nie o przedłużeniu mocy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że wnosząc o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na gruntach przeznaczonych na cele leśne lub rolne wnioskodawca może powoływać się na decyzję o wyłączeniu danego gruntu z przeznaczenia leśnego lub rolnego, a nie na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. Regulacja zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przedłużyła ważność zgód na odrolnienie i odlesienie gruntów, wprowadzając tym samym odstępstwo od reguły, że zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na inne cele mogą nastąpić tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dotyczy to oczywiście tych gruntów, które wymagają zgody na zmianę przeznaczenia). Zamiarem ustawodawcy było złagodzenie skutków utraty mocy przez te plany, a tym samym zwolnienie organów od konieczności powtarzania procedur niezbędnych do odrolnienia i odlesienia gruntów, a nie zaś odstąpienie od ochrony gruntów rolnych i leśnych. Odnosząc się do zarzutu nr 1 odwołania SKO wskazało, że postanowienie uzgadniające projekt warunków zabudowy pozostaje bez wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Podstawą odmowy była kwestia spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutu nr 2 wyjaśniono, że z akt sprawy, w tym z treści uchwały nr [...] Rady Gminy W. z [...] maja 1994 r. wynika, że przeznaczeniem terenu 14.A.14.RL (MNL 0,5) był teren leśny. Dopuszczano zmianę tego przeznaczenia, ale w szczegółowym planie zagospodarowania przestrzennego, który nie został uchwalony. Odnosząc się do zarzutu nr 3 odwołania organ wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego terenu Ls VI, pomimo istnienia wymogu uzyskania zgody na zmianę jego przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne oznaczać będzie, że decyzja ta będzie rażąco naruszała art. 61 ust. 1 pkt 4 oraz pkt 5 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutu nr 4 odwołania podkreślono, że z akt sprawy, w tym treści uchwały nr [...] Rady Gminy W. z [...] maja 1994 r. wynika, że nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne przy sporządzaniu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą. Opisu terenu 4.A.14.RL (MNL 0,5) wskazuje, że "adaptacja - do czasu uzyskania odpowiednich zgód na zmianę przeznaczenia - obecnego użytkowania gruntów ewidencyjnych leśnych". Zdaniem organu, zarzuty dotyczące wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia nie tylko nie znajdują uzasadnienia w materiale dowodowym, ale są z nim sprzeczne. Odpis planu znajduje się przy tym w aktach sprawy i nie ma powodów do uwzględnienia wniosków dowodowych Strony. III. Skargę na powyższą decyzję wnieśli A.S. i J.R., kwestionując ją w całości i zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 k.p.a. poprzez nierozważenie wszelkich zarzutów odwołania oraz nieprzeprowadzenie ponownego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr ew. [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina W., co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności i doprowadziło do niezasadnego utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; 2. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie dowodów, nie przeprowadzenie wizji lokalnej obszaru analizowanego wokół działki o nr ew. [...] położonej w obrębie geodezyjnym [...], niewzięcie pod uwagę przez organ w toku postępowania postanowienia Wojewody Mazowieckiego z 6 grudnia 2007 r. WŚR.VI.DS/6810/1954/07, Planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., zatwierdzonego uchwałą [...] Rady Gminy W. z [...] maja 1994 r. obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r. wraz z zgodami uzyskanymi na potrzeby planu oraz ustaleń i decyzji o warunkach zabudowy wydanych dla działek sąsiadujących, co skutkowało błędnym przyjęciem, że dla wnioskowanego obszaru nie można wydać warunków zabudowy, co doprowadziło do niezasadnego utrzymania w mocy decyzji Wójta Gminy W.; 3. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 k.p.a. poprzez dokonane dowolnej oceny dowodów zebranych w sprawie poprzez przyjęcie, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy W. obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. działka stanowi grunt leśny, że nie były uzyskane zgody na zmianę przeznaczenia działek we wnioskowanym obszarze oraz że dla wnioskowanego obszaru nie można wydać warunków zabudowy, podczas gdy zgodnie z ww. planem zagospodarowania preferowane planem docelowe przeznaczenie terenu, to zabudowa niska jednorodzinna, co skutkowało błędnym przyjęciem, że dla wnioskowanego obszaru nie można wydać warunków zabudowy, co doprowadziło do niezasadnego utrzymania w mocy decyzji Wójta Gminy W.; 4. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 8 k.p.a. poprzez odstąpienie przez organ prowadzący postępowanie, bez uzasadnionej przyczyny, od utrwalonej praktyki rozstrzygania w ten sam sposób spraw o takim samym stanie faktycznym i prawnym, poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy dla działki nr ew. [...] w obrębie geodezyjnym [...] gmina W., podczas gdy dla działek sąsiadujących zostały wydane decyzje ustalające warunki zabudowy, co doprowadziło do niezasadnego utrzymania w mocy decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy; 5. przepisów prawa materialnego to jest art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że wskazany przepis stanowi zakaz wydawania decyzji ustalających warunki zabudowy dla terenów rolnych i leśnych i w konsekwencji odmowę wydania decyzji ustalających warunki zabudowy dla działki nr ew. [...] w obrębie geodezyjnym [...] gmina W., podczas gdy zgoda na zmianę przeznaczenia przedmiotowego gruntu wynika z Planu Ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy W. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z [...] maja 1994 r., co skutkowało niezasadną odmową wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem, bez zweryfikowania istniejących zgód na zmianę przeznaczenia; 6. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 10 § 1 oraz art. 79a k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania i umożliwieniu stronie zaznajomienia z aktami oraz przedstawienia stanowiska w tym wniosków o uzupełnienie dowodów o zawiadomienie dotyczące zmiany przeznaczenia działki sąsiedniej tj. [...] i ujawnienia danej zmiany w księdze wieczystej numer [...], jak również nieprzekazaniu stronie jakie przesłanki warunkujące uzyskanie decyzji pozytywnej nie zostały spełnione, co doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy i niezasadnego utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; 7. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 oraz art. 76a § 1 k.p.a. poprzez niewykonanie wniosku strony o wystąpienie do urzędu Gminy W. o udzielenie odpisu Planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., zatwierdzonego uchwałą [...] Rady Gminy W. z [...] maja 1994 r. obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r. wraz ze wszelkimi zgodami związanymi z ww. planem, co doprowadziło do błędnego uznania, że brak jest zgody na zmianę przeznaczenia przedmiotowego gruntu i w konsekwencji do niezasadnej odmowy ustalenia warunków zabudowy. Strona Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania SKO oraz o zasądzenie kosztów postępowania. IV. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: V. Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy zawiera art. 61 ust. 1 u.p.z.p., który wskazuje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Z uwagi na przedmiot niniejszego postępowania, którym jest co do zasady budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, z oczywistych przyczyn nie wymagały głębszej uwagi organów oraz Sądu kwestie uregulowane w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Jak już wskazano, wymienione w pkt 1-5 przesłanki muszą zaistnieć kumulatywnie. W ocenie organów, planowana inwestycja nie spełnia obecnie przesłanki z pkt 4 i 5, bowiem nieruchomość nie została skutecznie "odlesiona" i nie może w związku z tym uzyskać warunków zabudowy. Analizując szczegółowo przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., należy wskazać, że przewiduje on dwie odrębne sytuacje, umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Pierwsza - teren w ogóle nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Druga, teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p., tj. poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie, jak trafnie wskazuje SKO, ma zatem uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 29 listopada 2010 r. sygn. akt II OPS 1/10, gdyż nieruchomość jest ujęta w ewidencji gruntów i budynków jako użytek leśny. Istota wspomnianej uchwały zamyka się w tezie, w myśl której, warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. nr 121 poz. 1266 ze zm.). Sens owej uchwały, mającej walor wiążący przy wykładni prawa i jego subsumcji, sprowadza się więc do podkreślenia w istocie dubeltowej i kumulatywnej roli organów działających przy odlesianiu gruntów. Oczywiście poza sferą jakichkolwiek wątpliwości pozostawać musi to, że przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l.), a nie na skutek samej tylko zgody. Procedura odlesiania gruntu w planie wymaga jednak, aby po pierwsze uzyskać zgodę organu właściwego do odlesienia (w niniejszej sprawie organy w istocie założyły, że taka zgoda mogła zostać udzielona, przynajmniej wstępnie). Po drugie zaś, owa zgoda musiała zostać niejako skonsumowana w planie miejscowym, który utracił moc z chwilą wejścia w życie u.p.z.p. Mówiąc inaczej, sama zgoda na odlesienie będzie nieskuteczna, jeżeli nie zostanie "skonsumowana" w planie, tj. jeżeli organ wprost i jednoznacznie nie zmieni przeznaczenia danego gruntu z leśnego na inny, przewidziany w wyrażonej zgodzie. Słusznie zatem organy skupiły uwagę w pierwszej kolejności na analizie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy W., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy W. nr [...] z [...] maja 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] listopada 1994 r. nr [...], poz. [...]), próbując ustalić, czy dokonuje on odlesienia gruntu Skarżących. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy treści planu, dla terenu 14.A.14.RL(MNL0,5) przewidziano następujące ustalenia: "Teren leśny. Rezerwa terenowa. Preferowane planem, docelowe przeznaczenie terenu - zabudowa mieszkaniowa niska jednorodzinna na działkach leśnych o zwiększonym normatywie powierzchniowym - ca 5.000 m2 z zachowaniem leśnego charakteru terenu. Warunki uruchomienia terenu - zgodnie z cz.II tekstu planu - w tym po opracowaniu szczegółowego opracowania planistycznego przesądzającego przebieg połączenia drogi 24b.KD z drogą 24.TD. Wytrasowanie tego odcinka drogi stanowi podstawowy warunek udostępnienia dla zabudowy kubaturowej zespołu terenów 14.A.14.RL(MNL0,5) (...) Adaptacja - do czasu uzyskania odpowiednich zgód na zmianę przeznaczenia - obecnego użytkowania gruntów ewidencyjnie leśnych. Realizacja planowanego zainwestowania wymaga uzupełniającej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele inwestycyjne. Pozostałe warunki dla inwestowania i wykorzystania terenu zgodnie z cz.II tekstu planu. Ograniczenia dla inwestowania i wykorzystania posesji terenu wynikają z ustaleń rysunku planu oraz ustaleń tekstu planu cz.II." Z postanowień planu wynika, że obrany kierunek zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, wprawdzie w pewnej bliżej nieokreślonej perspektywie czasowej, jednakże zmierzał do umożliwienia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dotyczyło to jednakowoż działek o powierzchni co najmniej 5.000 m2, a więc znacznie większych niż obecna działka Skarżących. Co istotne, plan nie dokonał odlesienia gruntów, a jedynie wskazał na taką możliwość w przyszłości, wiążąc ją dodatkowo z kilkoma warunkami, m.in. z potrzebą uzyskania "uzupełniającej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele inwestycyjne", a także, co jest mniej pierwszoplanowe, ale nadal istotne, z wykonaniem odpowiedniego zabezpieczenia terenu pod względem drogowym. Żaden przepis planu nie wskazał, że już w momencie jego uchwalania, nieruchomość Skarżących została odlesiona i przeznaczona pod zabudowę. Nie uchwalono również później żadnego innego planu miejscowego, który "kontynuowałby" kierunek zmian i odlesienie gruntu, jaki zaznaczono w zacytowanym fragmencie ustaleń szczegółowych. W powyższej sytuacji, organy słusznie przyjęły, że nie ziściła się przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., gdyż grunt nie został objęty zgodą, przez którą rozumie się nie tylko samą zgodę organu właściwego do decydowania o odlesieniu, ale również przepis planu miejscowego, w którym Rada Gminy W., ową zgodę by skonsumowała, tak aby możliwa była zmiana zagospodarowania z leśnego na inne. Sąd nie podziela natomiast argumentacji SKO, że w sprawie zachodziła również przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Oczywistym jest, że zmiana przeznaczenia gruntu z leśnego na np. budowlany, wymaga, aby dokonało się to w planie miejscowym, za uprzednią zgodą właściwego organu. To więc, że taka sytuacja (zmiana przeznaczenia) w niniejszej sprawie nie występuje, zostało już objęte hipotezą art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. i nie ma powodów, by odwoływać się jeszcze do bardziej ogólnego pkt 5, wskazując, że przepisy u.o.g.r.l. stoją na przeszkodzie w odlesieniu gruntu w inny sposób. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi Sąd wskazuje, że są one chybione. Niezasadny jest zarzut nr 1. SKO, wbrew twierdzeniom skargi, właściwie rozpatrzyło odwołanie i całokształt sprawy. To, że organ odwoławczy nie prowadził odrębnego postępowania dowodowego, ponad to co zebrał organ I instancji, nie oznacza, że naruszono art. 15 k.p.a. bądź wadliwie przeprowadzono postępowanie. Za chybiony uznać należy także zarzut nr 2. W ocenie Sądu, organy zebrały i oceniły cały potrzebny do rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Kwestia analizy funkcji terenu, a więc badania zasady dobrego sąsiedztwa, miałaby znaczenie, gdyby ustalono, że teren nie wymaga zmiany przeznaczenia z leśnego na budowlane. Nie jest tym samym trafna sugestia skargi, że organ jedynie przytacza oraz cytuje fragment planu, co ma świadczyć o zdawkowości rozważań i ocen. Sąd zwraca uwagę, że SKO w sposób wystarczający wskazało, dlaczego teren działki Skarżących nie został objęty zgodą na jego odlesienie. W szczególności nie świadczy o wadzie działania organu, rzekoma potrzeba odnoszenia się do decyzji o warunkach zabudowy dotyczących działek powstałych w tożsamy sposób, co działka Skarżących i z nimi sąsiadująca. Organ za każdym razem rozstrzyga w granicach danej sprawy, zatem nie wchodząc w istotę owego odmiennego rozstrzygnięcia (ustalenia warunków zabudowy dla działki o analogicznym stanie faktycznym), należy wskazać, że ogólny plan miejscowy z 1994 r. nie dopuszczał, w kształcie w jakim został uchwalony, możliwości zabudowy (nie dokonał odlesienia gruntów). Za niezasadny uznano również zarzut nr 3 skargi. Żadnego znaczenia dla możliwości wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy nie ma postanowienie uzgodnieniowe Wojewody Mazowieckiego z 6 grudnia 2007 r. To, że organ ten nie widzi przeszkód w realizacji inwestycji z punktu widzenia przepisów o ochronie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, nie może świadczyć o spełnieniu wymagań z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Chybiony jest także zarzut nr 4 skargi. Strona wskazuje, że organ nie uwzględnił faktu, że Wójt Gminy W. w decyzji nr [...] z [...] grudnia 2003 r. ustalił warunki zabudowy dla działki o nr ew. [...] we wsi Z., gmina W., sąsiadującej z działką o nr ew. [...]. Strona sama przy tym wskazuje, że w tej sprawie "działka położna jest na terenie leśnym i rolnym". Jej działka położona jest wyłącznie na terenie leśnym. Na marginesie powyższych uwag należy wskazać także na art. 85 ust. 1 u.p.z.p., który do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy nakazuje stosować przepisy dotychczasowe. Pierwsza z powołanych decyzji została wydana przed wejściem w życie u.p.z.p. Podobnie rzecz się ma w odniesieniu do wskazywanej decyzji nr [...]z [...] grudnia 2005 r., dotyczącej działki o nr ew. [...], która sąsiaduje z działką Skarżących. Nie ma znaczenia kwestia oceny obszaru analizy i przyjętych w tym zakresie rozważań organu, skoro nie poddano ich ocenie sądu. Teren działki Skarżących jest lasem i nie nastąpiła ważna zmiana tego użytku na grunt inny niż leśny. Za zbędną należy przy tym uznać postulowaną wizję lokalną wokół działki [...]. To, że wokół znajduje się zabudowa, nie świadczy, że przeznaczenie działki Skarżących uległo w związku z tym zmianie. Postanowienia planu omówiono szczegółowo powyżej. Niezasadny jest zarzut nr 5 skargi. Błędne są uwagi Skarżących co do tego, że wymogu z art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. nie można interpretować jako zakazu wydawania decyzji pozytywnych dla terenów rolnych i leśnych, gdyż byłoby to nieuzasadnione ograniczenie inwestorów i właścicieli, sprzeczne z celem, dla jakiego go ustanowiono. Z przyczyn omówionych powyżej Sąd odrzuca rozumienie tego przepisu prezentowane w skardze. Grunty leśne są wyłączone z możliwości jakiejkolwiek nieleśnej zabudowy, do czasu, aż ich przeznaczenie nie zostanie zmienione w przewidziany prawem sposób. Chybiony jest zarzut nr 6 skargi. Strona podnosi w nim, że gdyby została prawidłowo powiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, to mogłaby przedstawić dokument w postaci zawiadomienia Sądu Rejonowego w O., dotyczącego zmiany przeznaczenia działki [...] stanowiącej własność Skarżących i położonej bezpośrednio przy działce [...]. Strona nie dostrzega, że działka ta leży w granicach pasa drogowego i owa zmiana, jest następstwem realizacji inwestycji drogowej i już wcześniej uwidoczniona była w księdze wieczystej [...] (por. zupełna treść KW i wpis w Dziale I oznaczenie nieruchomości TP - GRUNTY PRZEZNACZONE POD BUDOWĘ DRÓG PUBLICZNYCH LUB LINII KOLEJOWYCH). Nie jest zasadne powoływanie się na art. 79a k.p.a. i podkreślanie obowiązku poinformowania przez organ o konieczności wskazania, jakie przesłanki zostały spełnione, a jakie nie zostały spełnione, do uzyskania rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem i oczekiwaniami strony. Zaznaczyć trzeba, że Strona reprezentowana jest przez profesjonalistę, zaś przeszkoda, na którą powołuje się organ, jest obiektywna i nieusuwalna w inny sposób, jak poprzez uchwalenie nowego planu miejscowego. Wadliwy jest także zarzut nr 7 skargi. Organ pozyskał niezbędne przy orzekaniu dokumenty, w szczególności wypis z ogólnego plan miejscowego z 1994 r. Na tej podstawie możliwe było wydanie decyzji odmownej. W sprawie nie było natomiast potrzeby "weryfikacji zgód na zmianę przeznaczenie gruntów, wydanych na potrzeby danego planu". Jak wskazano, procedura zmiany przeznaczenia użytku leśnego na inny wymaga zarówno zgody właściwego organu, jak również uwzględnienia tego w planie miejscowym. Nie ma wątpliwości, że plan nie zmienił użytku leśnego na inny. W powyższej sytuacji, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) orzekł jak w sentencji.