VIII SA/Wa 653/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2025 r. sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 listopada 2024r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. ( dalej jako: "Kolegium", "SKO") z dn. 14 listopada 2024 r. znak [...] na podstawie którego Kolegium działając na podstawie art.138 § 1 pkt 2 w związku z art. 126 § 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024r., poz.572), po rozpoznaniu zażalenia M. Z. na postanowienie Wójta Gminy W. z dnia 06.09.2024r. znak: [...] ustalające koszty postępowania w sprawie o rozgraniczenie pomiędzy nieruchomościami położonymi w miejscowości W., gm. W. oznaczonymi jako działki ewidencyjne nr [...] i nr [...] w kwocie 4 270,00 zł obciążające A. R. oraz M. R. (współwłaścicieli działki nr [...]) oraz M. Z. (właściciela działki nr [...]) kosztami postępowania rozgraniczeniowego po połowie t.j. w kwocie 2135,00 zł i zobowiązujące do uiszczenia kosztów w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia uznające pokrycie dotychczas wpłaconych zaliczek przez A. R. oraz M. R. na poczet kosztów postępowania rozgraniczeniowego w łącznej kwocie 1750,00 zł, - orzekło uchylić zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu zapłaty nieuiszczonych kosztów postępowania rozgraniczeniowego oraz zobowiązać uczestników postępowania do zapłaty ustalonych kosztów postępowania w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. W uzasadnieniu ww. postanowienia Kolegium podniosło, że postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte na podstawie wniosku z dn. 10.07.2023 r. złożonego przez M. R., który wystąpił do Wójta Gminy W. o rozgraniczenie nieruchomości położonej w obrębie W., gm. W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr ew. [...] i nr [...]. Następnie organ pierwszej instancji wszczął i przeprowadził postępowanie rozgraniczeniowe. Decyzją z dnia 23.07.2024r., znak: [...] Wójt Gminy W. zatwierdził ustaloną na podstawie zebranych dowodów granicę pomiędzy nieruchomościami położonymi w miejscowości W. oznaczonymi jako działki nr [...] o pow. 4,63 ha stanowiącą współwłasność A. R. oraz M. R. a działką oznaczona nr [...] o pow. 0,44 ha stanowiąca własność M. Z.. W uzasadnieniu decyzji organ powołał treść art. 33 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym wójt wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości , jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody , a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. W dniu 09.08.2024r. M. Z. złożył wniosek o przekazanie sprawy o ustalenie przebiegu granic do sądu powszechnego. Jednocześnie postanowieniem z dn. 6 września 2024 r. Wójt Gminy W. ustalił koszty prowadzonego postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości położonych w miejscowości W., gm. W. oznaczonych w ewidencji jako działki nr [...] i [...] na łączną kwotę 4270,00 złotych. Obciążył kosztami postępowania współwłaścicieli działek rozgraniczanych działek po połowie t.j. w kwocie 2135,00 zł. Następnie zobowiązał uczestników postępowania rozgraniczeniowego do uiszczenia kosztów i jednocześnie uznał na poczet ustalonych kosztów postępowania wpłacone przez uczestników zaliczki oraz wskazał 14-dniowy termin zapłaty nieuiszczonych kosztów postępowania licząc od dnia otrzymania postanowienia. Na powyższe postanowienie zażalenie w ustawowym terminie złożył uczestnik postępowania M. Z.. Skarżący zarzucił, że to sąsiad dopuścił się naruszenia granicy i usunięcia znaków granicznych a więc postępowanie rozgraniczeniowe leży wyłącznie w interesie rodziny R. brak jest więc podstaw do obciążenia kosztami postępowania Skarżącego. Kolegium orzekając jak w powołanej wyżej sentencji zaskarżonego postanowienia, przedstawiło następujące stanowisko i powołało następującą argumentację: Przede wszystkim Kolegium wskazało na ramy prawne rozstrzygnięcia wynikające z przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1150 z późn. zm.), dalej powoływanej również jako "ustawa.". Zgodnie żart. 29 ust. 1 tej ustawy, rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Organem przeprowadzającym rozgraniczenie z urzędu lub na wniosek strony, stosownie do art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 ustawy, jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wskazane organy (art. 31 ust. 1 ustawy). Natomiast przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie określają zasad ponoszenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W tej sytuacji, w kwestii kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i sposobu ich rozliczenia zastosowanie znajdują przepisy Działu IX k.p.a. Zasady rozdziału kosztów postępowania administracyjnego pomiędzy stronę a organ regulują przepisy art. 262 § 1 i 264 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 262 § 1 k.p.a. stronę obciążają te koszty postępowania, które wynikły z jej winy (pkt 1), a także zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (pkt 2). Odnosząc powyższe przepisy do okoliczności sprawy, Kolegium podniosło, że w rozpoznawanej sprawie ustalone koszty postępowania rozgraniczeniowego obejmują wynagrodzenie uprawnionego geodety, upoważnionego przez wójta do przeprowadzenia czynności rozgraniczenia i ustalenia przebiegu granic nieruchomości. Mając na uwadze powyższe oraz to, że koszty wynagrodzenia geodety stanowią kwotę 4270,00 zł (co zostało potwierdzone w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy tj.: oferta cenowa z dnia 27.10.2023r. umową nr [...] z 15.12.2023 r., protokołem odbioru prac z 15.04.2024r., fakturą nr [...] z 03.06.2024 r. Ww. kwotę podzielono przez 2 uzyskując w ten sposób kwotę w wysokości 2135,00 zł, którą obciążono współwłaścicieli nieruchomości w stosunku do posiadanych udziałów. Dokonując oceny prawidłowości ustalenia kosztów postępowania Kolegium stwierdza, że organ I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa, w szczególności art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 152k.c. i właściwie je zastosował. Koszty postępowania, na które składało się wynagrodzenie geodety upoważnionego do przeprowadzenia czynności rozgraniczeniowych, poniesione zostały w interesie stron tego postępowania. Dlatego obowiązkiem ich uiszczenia zasadnie obciążono po połowie zarówno współwłaścicieli działki nr [...] proporcjonalnie do ich udziałów (udział ‘/z), jak i właściciela działki nr [...] zgodnie z jego udziałem l/l. W konsekwencji, zdaniem Kolegium, prawidłowo obciążono kosztami rozgraniczenia współwłaścicieli działki. Mając na uwadze powyższe rozważania Kolegium uznało, iż zażalenie M. Z. nie zasługuje na uwzględnienie. Po przeanalizowaniu akt niniejszej sprawy Kolegium uznało, że przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie nie narusza przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy oraz rozporządzenia w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Jednocześnie Kolegium wyjaśnia, że zasadnym było uchylenie postanowienia organu I instancji w zakresie terminu zapłaty kosztów i następnie orzeczenie co do terminu powstania obowiązku zapłaty nieuiszczonych kosztów, licząc od dnia otrzymania ostatecznego postanowienia Kolegium. Dlatego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekło jak w sentencji. Skargę na powyższe postanowienie pismem z dn. 10 grudnia 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. Z. ( dalej jako: "skarżący"). W treści skargi mającej charakter opisowy, skarżący podniósł, że to rodzina R. dopuściła się naruszenia znaków granicznych, a postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte na ich wniosek i tylko ww. mają interes w wytyczeniu nowej granicy pomiędzy nieruchomościami. Nie zgadza się, z zaproponowanym przez wytypowanego przez gminę geodetę przebiegiem granic, jak również nie jest w stanie pokrywać kosztów związanych z rozgraniczeniem działek. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest przykuty do łóżka i wymaga stałej opieki medycznej ,za którą musi płacić. Granice były bezsporne przez ponad 90 lat. Ja nie naruszałem istniejących znaków granicznych ,a przede wszystkim nie mam interesu , w przeciwieństwie do sąsiadującego M. R., co do podziału działki. Pismem procesowym z dn. 6 października 2025 r. ustanowiony przez tut. Sąd pełnomocnik z urzędu skarżącego będący adwokatem, podtrzymał złożoną skargę i jednocześnie precyzując stanowisko skarżącego, wobec kwestionowanego postanowienia podniósł następujące zarzuty: 1/ naruszenia art. 7 w zw. z art.77§1 kpa w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 8§11 kpa w zw. z art.9 kpa – poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz swobodną ocenę dowodów, 2/ naruszenia art. 107§3 kpa w zw. z art. 126 kpa, wobec nie odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do wszystkich zarzutów zażalenia, tj. do stanowiska strony co do sytuacji zdrowotnej, majątkowej oraz niemożności poniesienia kosztów postępowania o rozgraniczenie, 3/ naruszenia art. 267 kpa poprzez błędne niezastosowanie, podczas gdy skarżący M. Z. niewątpliwie nie ma możności poniesienia opłat, kosztów i należności związanych z tokiem postępowania. W oparciu o powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia Kolegium, jak i postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymało stanowisko wyrażone a zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 3 § 2 ust. 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia - takim właśnie postanowieniem jest zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jednocześnie Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Kolegium w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości w postępowaniu administracyjnym. Na wstępie należy wskazać, że rozgraniczenie nieruchomości w postępowaniu administracyjnym normują przepisy przywołanej już wcześniej ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (aktualny publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 1752, dalej w skrócie, jak dotychczas: "ustawa") oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego. Przepisy ustawy i rozporządzenia wykonawczego nie zawierają norm dotyczących kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i sposobu ich rozliczenia (por. art. 29 ust. 1 ustawy). W tej kwestii znajdują zastosowanie przepisy działu IX Kodeksu postępowania administracyjnego, to jest art. 262-267 k.p.a. Zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Stosownie natomiast do przepisu art. 263 § 1 k.p.a. do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji. Organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy (§ 2). Organ ustala wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia, w drodze postanowienia, jednocześnie z wydaniem decyzji (art. 264 § 1 k.p.a.). Tak więc, poniesienie przez stronę obciążających ją kosztów postępowania rozgraniczeniowego następuje w trybie przewidzianym w art. 264 k.p.a. Tym samym organ dopiero wraz z wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę ustala w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osobę zobowiązaną do ich poniesienia i wówczas obciąża ją tymi kosztami. Formą rozstrzygnięcia w sprawie kosztów jest postanowienie, które wydawane jest razem z decyzją, co wynika z art. 264 § 1 k.p.a. Wydaje się tu dwa akty administracyjne różnej rangi prawnej i wyraźnie rozdzielone, choć jednoznacznie powiązane ze sobą. Postanowienie w sprawie kosztów, które ma samodzielny byt, ponieważ dotyczy kwestii incydentalnej, stosowanie do art. 264 § 2 k.p.a. wydawane jest zarówno wtedy, gdy organ ustala takie koszty, jak i wtedy, gdy odmawia ich przyznania. Takie postanowienie o ustaleniu wysokości kosztów postępowania określa je odpowiednio do okoliczności sprawy, a więc żądań stron, ich interesu, czy spowodowania dodatkowych kosztów z winy którejś ze stron postępowania. Dodatkowo wskazać należy, że w myśl art. 152 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93), właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie. W konsekwencji, koszty postępowania administracyjnego o rozgraniczenie, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu obciążają właścicieli rozgraniczanych nieruchomości (wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 980/08). Organ administracji orzekając o kosztach rozgraniczenia, uprawniony jest obciążyć nimi strony będące właścicielami gruntów sąsiadujących objętych rozgraniczeniem, na zasadach określonych w art. 152 k.c., a sam udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że to postępowanie toczy się w interesie każdej ze stron postępowania (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1370/16). Pod pojęciem interesu strony, o którym mowa w art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. należy - w przypadku postępowania rozgraniczeniowego - rozumieć obiektywną korzyść prawną w postaci prawnej, stabilnej i należycie udokumentowanej granicy, której beneficjentem są w równym stopniu właściciele nieruchomości po obu stronach tak ustalonej granicy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 696/20). Ustalając wysokość kosztów postępowania administracyjnego, organ zobowiązany jest więc wykazać i uzasadnić nie tylko ogólną wysokość kosztów danego postępowania, ale też wskazać, jakie składniki i na jakiej podstawie zostały zaliczone do kosztów postępowania oraz uzasadnić obciążenie strony kosztami. W orzecznictwie istniały rozbieżności co do stosowania przepisów art. 152 i art. 153 k.c. w postępowaniu administracyjnym o rozgraniczenie, a co za tym idzie, dopuszczalności obciążania stron kosztami postępowania rozgraniczeniowego po połowie, w oparciu o przepis art. 152 k.c. Zostały one wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06, (ONSAiWSA 2007 nr 2 poz. 26). NSA wyraził w nim pogląd, że organ administracji publicznej, orzekając na podstawie przepisu art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. o kosztach postępowania rozgraniczeniowego, może – uwzględniając normę art. 152 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ), dalej: k.c. - obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości, a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Uzasadniając takie stanowisko, NSA wskazał, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony (art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.), a w wypadku kosztów rozgraniczenia obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w przepisie art. 152 k.c. Wykładnia gramatyczna art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. skłania do wniosku, iż ustala on zasady rozdziału kosztów postępowania pomiędzy stronę (strony) a organ administracji. Oznacza to, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony; w wypadku kosztów rozgraniczenia obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w art. 152 k.c. Twierdzenie, że posiada go jedynie strona, która żąda wszczęcia postępowania, bo postępowanie toczy się w jej interesie, gdyż to ona domaga się konkretyzacji swojego interesu prawnego w sprawie, pozostałoby w sprzeczności z pojęciem legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym. Ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Dodatkowo należy wskazać, że w postępowaniu rozgraniczeniowym organ ustala materialnoprawne przesłanki rozgraniczenia. Innymi słowy postępowanie to rozstrzyga o zasięgu prawa własności danego podmiotu. Prawo własności do nieruchomości stanowiącej przedmiot rozgraniczenia równoznaczne jest więc z posiadaniem interesu prawnego w postępowaniu rozgraniczeniowym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest powszechnie przyjęty pogląd, iż wybór geodety do przeprowadzenia czynności rozgraniczeniowych winien być poprzedzony rozeznaniem rynku co do wysokości kosztów wykonania takich czynności, przy czym organ administracji winien dołożyć w tym zakresie należytej staranności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 958/21) Ustalenie wysokości kosztów postępowania rozgraniczeniowego obejmujących wynagrodzenie uprawnionego geodety za dokonane czynności geodezyjne, aczkolwiek dokonywane w nawiązaniu do treści zawartej z nim umowy, nie jest automatyczne i wymaga weryfikacji oraz oceny przedstawiony eh przez geodetę wyników jego prac, przedłożonej dokumentacji rozgraniczenia nieruchomości, specyfikacji kosztów oraz rachunku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2682/19; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Wr 176/21; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 września 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 52/21). W rozpoznawanej sprawie przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego przy udziale geodety leżało w interesie wszystkich stron tego postępowania. Sama ta okoliczność decyduje o rozłożeniu pomiędzy strony kosztów postępowania na podstawie art. 152 k.c. Wyliczenie składników kosztów postępowania zostało zawarte w art. 263 § 1 k.p.a., który stanowi, że do tych kosztów zalicza się koszty podroży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Z dokonanej przez Sąd analizy akt sprawy wynika, że wybór geodety poprzedzony był skierowaniem zapytań ofertowych do różnych podmiotów. W odpowiedzi na zapytanie wpłynęła jedna oferta, która została wybrana, o czym organ poinformował strony. Wyboru geodety dokonano w trybie zapytania o cenę i oferta złożona przez Pana A. W. była ofertą najkorzystniejszą. Umowa z geodetą została zawarta w dniu 15.12.2023r. (umowa nr [...]). Do akt sprawy ww. wykonawca geodezyjnych czynności rozgraniczenia nieruchomości przedłożył: 1/ kopię rachunku Nr [...] z dnia 03.06.2024r. za wykonanie rozgraniczenia między działkami ewid. nr [...] i nr [...]. położonymi w obrębie W., gmina W. (dokument poświadczony za zgodność z przedłożonymi dokumentami); 2/ kopię umowy NR [...] z dnia 15.12.2023r. dot. wykonania prac, których celem jest przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego dot. ustalenia przebiegu granicy nieruchomości ozn. w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z nieruchomością sąsiednią ozn. nr [...]. obręb W. (dokument poświadczony za zgodność z przedłożymy dokumentami). Skarżący nie uprawdopodobnił, że inny geodeta zgodziłby się wykonać te same czynności za niższą cenę. Nie wykazał, aby czynności geodezyjne wykonane zostały w sposób niestaranny lub nieprofesjonalny, a tylko w takim przypadku organ uprawniony byłby odmówić zapłaty uzgodnionej umownie ceny. W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie organ I instancji prawidłowo ustalił łączną wysokość kosztów postępowania rozgraniczeniowego oraz dokonał poprawnego sprawdzenia wysokości kosztów, na podstawie przedłożonego zestawienia. Z uwagi na fakt, że właściciele działek rozgraniczanych powinni ponosić koszty ustalenia granicy po połowie słusznie uznano, że koszty postępowania rozgraniczeniowego obciążają współwłaścicieli działek rozgraniczanych po połowie tj. w kwocie po 2135, 00 zł (łączna kwota kosztów rozgraniczenia to jak wskazano wyżej 4270,00 zł). Stąd za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 262§1 pkt. 2 kpa. Organy, wbrew twierdzeniom skarżącego, prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy oraz rozważyły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zaskarżone postanowienie Kolegium zawiera szczegółową argumentację i wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. Stąd niezasadność zarzutów naruszenia art.7, art.77§1, art.80 w zw. z art.8§1 w zw. z art.9 kpa. Zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Jako niezasadny został także uznany zarzut naruszenia art. 267 kpa poprzez błędne niezastosowanie, w sytuacji gdy skarżący nie ma możności poniesienia kosztów postępowania. Organy w kontrolowanej sprawie procedowały i rozstrzygały w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości. Natomiast kwestia zwolnienia z kosztów na podstawie art. 267 kpa jest odrębnym zagadnieniem, które powinno być badane i rozstrzygane w odrębnym postępowaniu wszczętym na wniosek strony. Organy nie są uprawnione do samodzielnego z urzędu inicjowania tego rodzaju postępowania. Tak więc przepis art. 267 kpa nie miał w kontrolowanym postępowaniu w ogóle zastosowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.