II SA/Wa 1395/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, Protokolant referent Beata Kowalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2025 r. sprawy ze skargi J. K. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2023 r. sygn. akt [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego 1. uchyla zaskarżone orzeczenie; 2. zasądza od Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącego J. K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. K. (dalej jako skarżący) orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2023 r. sygn. akt [...] Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej (dalej jako: organ) utrzymała w mocy orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] października 2022 r. sygn. akt. [...] w którym stwierdzono, że obwiniony w rażący sposób naruszył przepisy prawa, obowiązki służbowe, dyscyplinę służbową oraz zasady etyki zawodowej, a także treść roty ślubowania, w trakcie egzaminów dla kandydatów na szkolenie nurków instruktorów które odbyło się w [...] w dniach [...] i [...] października 2021 r" przez: 1) wywieranie wpływu na członków komisji egzaminacyjnej uczestniczących w ww. egzaminach w celu uzyskania korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia w tym zakresie, 2) podjęcie negatywnych działań zmierzających do bezprawnego i bezpodstawnego przerwania ww. egzaminów, wprowadzającego dezorganizację w trakcie ich trwania, w celu uzyskania korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia w tym zakresie, 3) nieprzygotowanie się do udziału w ww. egzaminie przez braki w wymaganym sprzęcie i wyposażeniu, 4) rażące niezachowanie należytego szacunku wobec wyższych stopniem funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej - członków komisji egzaminacyjnej, a także innych kandydatów do egzaminu, 5) opublikowanie w dniu [...] października 2021 r. na portalu Facebook na profilu [...] J. K. nieuprawnionego wpisu pomawiającego o negatywne działania członków komisji oraz ujawniającego tajemnicę pracodawcy, 6) wystosowanie informacji sms w dniu [...] października 2021 r. skierowanej do [...] M. Z. mającej cechy wywierania wpływu na członka komisji egzaminacyjnej oraz naruszenie jego prywatności, (".) co stanowi podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej w związku z treścią art. 115 ust. 1 ustawy o PSP, który stanowi, że [strażak odpowiada dyscyplinarnie za zawinione, nienależyte wykonywanie obowiązków służbowych oraz za czyny sprzeczne ze złożonym ślubowaniem] i za które to przewinienia wymierzono skarżącemu karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. W jego uzasadnieniu organ podał, że pismem z dnia [...] listopada 2021 r. znak [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej przekazał Komendantowi Miejskiemu Państwowej Straży Pożarnej w [...], otrzymane od Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej pismo z dnia [...] listopada 2021 r., znak [...] dotyczące budzącego zastrzeżenia zachowania i postępowania skarżącego świadczące o tym, że mogło dojść do naruszenia zasad etyki zawodowej, złamania zasad dyscypliny i tajemnicy służbowej oraz ingerencji w sferę przestrzeni prywatnej członków komisji egzaminacyjnej podczas udziału w egzaminie dla kandydatów na nurków - instruktorów w dniach [...] października 2021 r. w Ośrodku Szkolenia Państwowej Straży Pożarnej Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] w [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2022 r. znak [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...] (przełożony dyscyplinarny skarżącego), po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wniósł do Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej o wyznaczenie rzecznika dyscyplinarnego i wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec [...] J. K., w sprawie o naruszenie obowiązków służbowych, zasad etyki zawodowej oraz dyscypliny i tajemnicy służbowej oraz ingerencji w strefę przestrzeni prywatnej członków komisji egzaminacyjnej w trakcie egzaminów dla kandydatów na szkolenie nurków - instruktorów w dniach [...] października 2021 r. w [...]. W dniu [...] kwietnia 2022 r. Rzecznik Dyscyplinarny działając na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2021 r., poz. 1940 z późn. zm., dalej jako: ustawy o PSP) po przeprowadzeniu postępowania sprawdzającego wniósł do Przewodniczącego Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko Panu [...] J. K. – [...] pełniącemu służbę w Jednostce Ratowniczo-Gaśniczej Nr [...] Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w [...], któremu zarzucił to, że w rażący sposób naruszył przepisy prawa, obowiązki służbowe, dyscyplinę służbową oraz zasady etyki zawodowej, a także treść roty ślubowania, w trakcie egzaminów dla kandydatów na szkolenie nurków instruktorów które odbyło się w [...] w dniach [...] i [...] października 2021 r" przez: 1) wywieranie wpływu na członków komisji egzaminacyjnej uczestniczących w ww. egzaminach w celu uzyskania korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia w tym zakresie, 2) podjęcie negatywnych działań zmierzających do bezprawnego i bezpodstawnego przerwania ww. egzaminów, wprowadzającego dezorganizację w trakcie ich trwania, w celu uzyskania korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia w tym zakresie, 3) nieprzygotowanie się do udziału w ww. egzaminie przez braki w wymaganym sprzęcie i wyposażeniu, 4) rażące niezachowanie należytego szacunku wobec wyższych stopniem funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej - członków komisji egzaminacyjnej, a także innych kandydatów do egzaminu, 5) opublikowanie w dniu [...] października 2021 r. na portalu Facebook na profilu [...] J. K. nieuprawnionego wpisu pomawiającego o negatywne działania członków komisji oraz ujawniającego tajemnicę pracodawcy, 6) wystosowanie informacji sms w dniu [...] października 2021 r. skierowanej do [...] M. Z. mającej cechy wywierania wpływu na członka komisji egzaminacyjnej oraz naruszenie jego prywatności, (".) co stanowi podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej w związku z treścią art. 115 ust. 1 ustawy o PSP, który stanowi, że [strażak odpowiada dyscyplinarnie za zawinione, nienależyte wykonywanie obowiązków służbowych oraz za czyny sprzeczne ze złożonym ślubowaniem]. Komisja Dyscyplinarna przy [...] Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w [...] po rozpoznaniu sprawy na rozprawie dyscyplinarnej przeprowadzonej w dniach [...] lipca, [...] września oraz [...] października 2022 r. z wniosku Rzecznika Dyscyplinarnego przy [...] Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2022 r. przeciwko skarżącemu w orzeczeniem z dnia [...] października 2022 r. sygn. akt [...], działając na podstawie art. 117 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 115 ust. 1 i w zw. z art. 122 ust. 1 ustawy o PSP uznała skarżącego winnym zarzucanych mu czynów i orzekła karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Obrońca skarżącego pismem z dnia [...] listopada 2022 r. wniósł odwołanie od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2022 r. sygn. akt [...] zaskarżając powyższe orzeczenie w całości na korzyść skarżącego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1) naruszenie art. 439 §1 pkt. 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 46 z późn. zm., dalej jako: k.p.k.) stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą z uwagi na zachodzącą w treści orzeczenia sprzeczność uniemożliwiającą jego wykonanie, bowiem orzeczono wobec skarżącego karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, beż wskazania, na jakie stanowisko należy skarżącego wyznaczyć, co uniemożliwia wykonanie orzeczenia. 2) Obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. § 4. ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie szczegółowej organizacji krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1319) oraz wydanych na jego podstawie Zasad Organizacji Ratownictwa Wodnego w Krajowym Systemie Ratowniczo - Gaśniczym, zatwierdzonych przez Komendanta Głównego PSP (zw. dalej zasadami wodnymi), w szczególności: a. pkt. 4 Załącznika nr 10 do zasad wodnych - "Zasady organizacji prac podwodnych w tym działań ratowniczych i wspomagających oraz zasady bezpieczeństwa wykonywania prac podwodnych" poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że konieczne jest zastosowanie przystanku dekompresyjnego przy wydobyciu nieprzytomnego nurka, podczas gdy pkt 4 stanowi, że "W zakresie specjalistycznym ratownictwa wodnego ratowanie, życia stanowi priorytet w organizacji prac podwodnych", a zatem wymaganie stosowania przystanku dekompresyjnego przedłuża czas przebywania osoby nieprzytomnej pod wodą a zatem stoi w sprzeczności z zasadą priorytetu ratowania życia. b. pkt 10 Załącznika nr 11 do zasad wodnych - "Zasady uzyskiwania , stopnia nurka instruktora w Państwowej Straży Pożarnej" poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że skarżący nie posiadał obowiązkowych elementów wyposażenia sprzętowego, podczas gdy pkt 10 stanowi, że "Wyposażenie sprzętowe kandydata na nurka - instruktora powinno być adekwatne do wyposażenia na szkolenie nurka", czyli nie wymienia elementów obowiązkowych wyposażenia, a zatem uniemożliwia czynienie zarzutu niedopełnienia obowiązku przez skarżącego. 3) Obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.: a. art. 313 §2 k.p.k poprzez niedokładne określenie zarzucanych skarżącemu czynów a także ograniczenie się do wskazania czasokresu poprzez wpisanie "w dniach [...] i [...] października", podczas gdy dokładne określenie zarzutów wymaga wskazania dokładnie, kiedy, gdzie, w jaki sposób, jakimi środkami skarżący popełnił zarzucany mu czyn, a tymczasem: - w zrzucie nr 1 – nie wskazano, kiedy dokładnie, i w jaki sposób na których członków komisji skarżący wywierał wpływ, - w zarzucie nr 2 – nie wskazano na czym polegały działania skarżącego, z czego wynika, że były one negatywne oraz, że zmierzały do bezpodstawnego i bezprawnego przerwania egzaminów; nie podano również kiedy dokładnie do tych działań doszło. - w zarzucie nr 3 - nie wskazano jakiego sprzętu i wyposażenia nie posiadał skarżący oraz z czego wynikało, że były to sprzęt i wyposażenie wymagane; - w zarzucie nr 4 - nie wskazano dokładnie, kiedy skarżący dopuścił się zarzucanego mu czynu, z czego wynikał rażący, charakter czynu, na czym polegało niezachowanie należytego szacunku wobec funkcjonariuszy wyższych stopniem, wobec których osób skarżący nie zachował należytego szacunku - w zarzucie nr 5 - nie wskazano, w jaki sposób skarżący pomówił członków komisji, których członków to rzekome pomówienie dotyczyło, jakie negatywne działania przywołał skarżący i jaką tajemnicę pracodawcy naruszył - w zarzucie nr 6 - nie wskazano jakie cechy wiadomości sms wysłanej przez skarżącego do [...] M. Z. miały cechy wywierania wpływu na członka komisji egzaminacyjnej i na czym miałoby polegać naruszenie prywatności; co wpłynęło na treść orzeczenia w ten sposób, że uniemożliwiło lub co najmniej znacznie utrudniło odniesienie się do zarzutów, uniemożliwiło stwierdzenie na jakie konkretnie fakty i dowody powołuje się rzecznik dyscyplinarny i w jaki sposób je ocenia, a ponadto może w dalszym toku procesu z tych samych przyczyn znacznie utrudnić kontrolę instancyjną; b. art. 92 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., w zw. z art. 124 b pkt 1. ustawy o PSP mające wpływ na treść orżeczenia, poprzez niewzięcie pod -uwagę całokształtu okoliczności ujawnionych wtoku postępowania, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a następnie dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału, wbrew zasadom logicznego rozumowania, z pominięciem wysłuchania głosów skarżącego i jego obrońcy, mimo złożenia wniosków o zniesienie terminu rozprawy co samo w sobie wskazuje na pominięcie dowodu z wyjaśnień skarżącego oraz wszelkich innych dowodów, których konieczność przeprowadzenia mogłaby wynikać z treści złożonych wyjaśnień, co wpłynęło na treść orzeczenia w ten sposób, że z dużym prawdopodobieństwem po przeprowadzeniu wszystkich dowodów i właściwej ich ocenie, treść orzeczenia mogłaby być odmienna c. art. 353 §1 i 2- k.p.k., mające wpływ na treść orzeczenia, poprzez nieodroczenie terminu rozprawy wyznaczonego na dzień [...] października 2010 r., mimo wniosków złożonych przez skarżącego w dniu [...] października 2022 r., w którym skarżący wskazał na błąd operatora pocztowego; a także przez obrońcę skarżącego - w dniu [...] października 2022 r., w którym obrońca wskazał na doręczenie z naruszeniem art. 353 §1 k.p.k. oraz kolizję z innymi terminami procesowymi, co uniemożliwiło skarżącemu wykonywanie prawa do obrony wpływając na treść orzeczenia w ten sposób, że z dużym prawdopodobieństwem, po przeprowadzeniu dowodu z wyjaśnień skarżącego właściwej ocenie dowodu, treść orzeczenia mogłaby być odmienna. d. Art. 413 §1 pkt 6) oraz art. 413 §2 k.p.k. poprzez niewskazanie przepisu prawa materialnego - zawartego w ustawie o PSP, który jako odpowiednio stosowany zapis o "ustawie karnej" zastosowano wobec skarżącego, a także niedokładne określenie przypisanych skarżącemu czynów polegające na powieleniu niedokładnych zapisów zawartych we wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego oraz niekonkretnego rozstrzygnięcia o karze poprzez niewskazanie na jakie niższe stanowisko wyznacza się skarżącego, co wpłynęło na treść orzeczenia w ten sposób, że uniemożliwiło lub znacznie utrudniło odniesienie się do zarzutów i polemikę z nimi, uniemożliwiło rozważenie podniesienia zarzutu rażącej niewspółmierności kary wobec jej nieokreślenia, a także będzie stanowiło poważne utrudnienie dla prawidłowej kontroli instancyjnej; e. art. 424 §1 k.p.k. poprzez niewskazanie podstaw faktycznych ani niewyjaśnienie podstaw prawnych orzeczenia, a ograniczenie się jedynie do opisowych tez odnoszących się do zarzucanych skarżącemu czynów, w znacznej mierze stanowiących powtórzenie tez zawartych we wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, co uniemożliwia polemikę z oskarżeniem a także co najmniej znacznie utrudnia kontrolę instancyjną. Organ po rozpoznaniu odwołania skarżącego uznał, że skarżący nie podporządkował się obwiązującym go przepisom, a swym zachowaniem dał niezbite dowody zachowań nielicujących z godnością i dobrym imieniem służby, co bezsprzecznie musi znaleźć odpowiedni skutek dyscyplinarny i w rezultacie powyższego wydał oznaczone na wstępie orzeczenie. W opinii organu zeznania świadków potwierdzają zebrany w sprawie materiał dowodowy i wskazują, że opisane powyżej zachowanie skarżacego naruszało zasady 4 Etyki zawodowej w PSP (Strażak okazuje należny szacunek zarówno przełożonym, kolegom, jak i podwładnym.), zasady 12 (Strażak odpowiedzialnie korzysta z form komunikacji elektronicznej, tak aby nie zdyskredytować swojej formacji w opinii publicznej.), zasady 18 (Strażak dba o zachowanie autorytetu przełożonego i odnosi się do niego z szacunkiem, w szczególności unika wyrażania pochopnych sądów i ocen o nim, a w przypadku niewłaściwego zachowania przełożonego zwraca mu uwagę w odpowiedniej formie.), i odbiega daleko od tych standardów, a fakt że powyższe zachowanie miało miejsce podczas pełnienia służby, ma wpływ na to, jak skarżący postrzegany jest w środowisku strażackim i jaki cień jego zachowanie rzuca na całą formację. Ponadto w ocenie organu postawa skarżącego, nie licowała z godnością i honorem, których gwarantem w odbiorze społecznym powinna być osoba nosząca mundur, który jest symbolem bezpieczeństwa, zaufania i wyróżnienia, co stanowi naruszenie 5 i 22 zasady etyki zawodowej funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej. W ocenie organu Komisja Dyscyplinarna I instancji szeroko zbadała okoliczności zarzucanego skarżącemu czynu, przesłuchując wezwanych świadków oraz analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a poczynione w postępowaniu pierwszo instancyjnym ustalenia faktyczne właściwie odpowiadają wnioskom wynikającym z poprawnie skompletowanego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2023 r. sygn. akt [...] złożył obrońca skarżącego, zaskarżonemu orzeczeniu zarzucając: 1) rażące naruszenie przez Komisję Dyscyplinarną I instancji art. 439 §1 pkt. 7 k.p.k. podtrzymane przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną polegające na orzeczeniu wobec skarżącego kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, bez wskazania, na jakie stanowisko należy go wyznaczyć, co uniemożliwia wykonanie orzeczenia i stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą w myśl przepisów k.p.k., a co za tym idzie - stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące tym, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest obarczone wadą nieważności 2) rażące naruszenie przez Komisję Dyscyplinarną I instancji art. art. 353 §1 k.p.k., poprzez nieodroczenie terminu rozprawy wyznaczonego na dzień [...] października 2022 r., mimo wniosków złożonych przez skarżącego o w dniu [...] października 2022 r., w którym skarżący wskazał na błąd operatora pocztowego; a także przez obrońcę skarżącego - w dniu [...] października 2022 r., w którym obrońca wskazał na doręczenie z naruszeniem art. 353 §1 k.p.k. oraz kolizję z innymi terminami procesowymi, co uniemożliwiło skarżącemu wykonywanie prawa do obrony, przy czym organ odwoławczy błędnie przyjął, że usprawiedliwienie niestawiennictwa może nastąpić jedynie z przyczyn zdrowotnych oraz błędnie uznał, że sformułowanie "rozprawa główna" użyte w art. 351 §1 k.p.k. dotyczy wyłącznie pierwszej rozprawy w sprawie, podczas gdy dotyczy on również kolejnych rozpraw głównych w tej samej sprawie, co w realiach niniejszej sprawy stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące tym, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest obarczone wadą nieważności. W przypadku nieuwzględnienia zarzutów skutkujących nieważnością zaskarżanej decyzji, dodatkowo zarzucono: 1) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy poprzez niewykazanie, że czyn skarżącego miał charakter zawiniony, w sytuacji w której nie wynikało to ze zgromadzonego materiału dowodowego, zaś skarżący w swoich wyjaśnieniach opisał motywy swojego działania wskazując, że zależało mu wyłącznie na prawidłowym i zgodnym z przepisami przebiegu egzaminu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem zawiniony charakter czynu jest warunkiem koniecznym odpowiedzialności dyscyplinarnej, 2) naruszenie art. 77 §1 k.p.k. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, tj. pominięcie okoliczności podniesionych przez skarżącego w wyjaśnieniach składanych przed Odwoławczą Komisją Dyscyplinarną popartych załączonymi dokumentami w postaci stenogramów, przy jednoczesnym przywołaniu w uzasadnieniu okoliczności, które nie zostały podniesione ani na rozprawie przed Komisją I instancji, ani przed Komisją Odwoławczą, tj. z naruszeniem art. 92 k.p.k., który powinien znaleźć zastosowanie w tym zakresie, w postaci Załącznika 2 do Programu szkolenia specjalistycznego w zakresie nurka, który to dokument nie został włączony do akt sprawy na żadnym etapie postępowania, nie powoływał się też na niego ani rzecznik dyscyplinarny ani Komisja I instancji, co w istotny sposób wpłynęło na wynik sprawy, bowiem wzięcie pod uwagę wyjaśnień złożonych przez skarżącego mogłoby spowodować uchylenie decyzji organu I instancji, zaś powołanie się na dowód, na który nie powołał się ani rzecznik dyscyplinarny ani Komisja I instancji uniemożliwiło skarżącemu odniesienie się do tego a tym samym znacznie ograniczyło jego prawo do obrony w postępowaniu dyscyplinarnym, 3) naruszenie art. 107 § 3 k.p.k. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżanego orzeczenia do argumentów i faktów przywołanych przez skarżącego w jego wyjaśnieniach składanych przed Odwoławczą Komisją Dyscyplinarną i do korespondujących z wyjaśnieniami załączonych do odwołania nagrań oraz stenogramów i niewskazanie przyczyny, dla której się do nich nie odniesiono, mimo, że zarówno treść odwołania, jak i treść stenogramów i nagrań oraz przede wszystkim wyjaśnienia skarżącego składane na rozprawie przed Odwoławczą Komisją Dyscyplinarną w sposób merytoryczny odnosiły się do stawianych skarżącemu zarzutów, a także poprzez niewskazanie dlaczego uznano działanie skarżącego za zawinione naruszenie obowiązków służbowych co miało istotny wpływ na wynik sprawy polegający na niemożności prześledzenia całości toku rozumowania organu II instancji, co z kolei co najmniej utrudnia polemikę z decyzją. 4) Naruszenie art. 138 §1 pkt 1) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a." aprobując ustalony i oceniony przez Komisje stan faktyczny i zeznania świadków. Skarżący pismem z dnia 26 kwietnia 2024 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącego wyrokiem z dnia 10 lipca 2025 r. o sygn. akt II OSK 1641/24 działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie przedstawia ono przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, zaś w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia, Sąd odwołuje się do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które w rozpoznawanej sprawie nie znajdowały zastosowania. Zgodnie bowiem z art. 124n ustawy o PSP w sprawach nieuregulowanych w zakresie postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Oznacza to, że Sąd I instancji zastosował do postępowania dyscyplinarnego wzorzec kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego. To zaś prowadzi do wniosku o wadliwości kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia przeprowadzonej przez Sąd I instancji. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 11 sierpnia 2025 r. skarga została zarejestrowana pod nową sygn. akt II SA/Wa 1395/25. Skarżący w dniu [...] października 2025 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo stanowiące rozszerzenie i usystematyzowanie argumentacji do zarzutów podniesionych w skardze z dnia [...] lutego 2023 r. Skarżący zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1) Błędne ustalenie stanu faktycznego - naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 124n ustawy o PSP wyjaśniając, że organ administracji wydając zaskarżone orzeczenia dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego w rezultacie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co wyraża się w: a. uznaniu za wiarygodne i w konsekwencji oparcie ustaleń faktycznych na zeznaniach członków komisji egzaminacyjnej oraz zastępcy naczelnika ośrodka szkolenia, w którym przeprowadzany był egzamin, oraz bezkrytyczne przyjęcie przez organy administracji oceny zachowania skarżącego, wyrażanej przez tych świadków, podczas gdy członkowie komisji egzaminacyjnej oraz zastępca naczelnika ośrodka szkolenia nie są bezstronni i obiektywni, bowiem to prawidłowość ich działań w związku z egzaminem kwestionował skarżący, a obiektywna ocena zachowania skarżącego, abstrahująca od wyrażanych przez świadków opinii i ocen, prowadzić powinna do uznania, że zachowanie skarżącego nie naruszało przepisów prawa, obowiązków służbowych, dyscypliny służbowej, zasad etyki zawodowej oraz treści roty ślubowania, b. błędnym i bezpodstawnym ustaleniu, że skarżący wywierał wpływ na członków komisji egzaminacyjnej w celu uzyskania korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika zarówno okoliczność wywierania tego wpływu, w szczególności sposób, w którym skarżący miałby ten wpływ wywierać, ani rzekomy zamiar skarżącego nakierowany na uzyskanie korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, c. błędnym i bezpodstawnym ustaleniu, że skarżący podejmował negatywne działania zmierzające do bezprawnego i bezpodstawnego przerwania egzaminów, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, by skarżący podejmował jakiekolwiek działania z zamiarem przerwania egzaminów, natomiast stosownie do złożonych przez skarżącego wyjaśnień i korespondujących z nimi stenogramów - domagał się on jedynie wydania dokumentów potwierdzających negatywny wynik jego egzaminu i niedopuszczenie go do dalszej jego części, przy czym skarżący wielokrotnie powtarzał, że po otrzymaniu stosownego potwierdzenia opuści ośrodek szkolenia, jak również, że jego zamiarem nie jest przeszkadzanie w przebiegu egzaminu (zgodnie ze stroną 10 i 11 stenogramu pliku dźwiękowy o nazwie: "[...]", znajdującego się w aktach sprawy), d. błędnym ustaleniu, że skarżący nie był przygotowany do udziału w egzaminie oraz posiadał braki w wyposażeniu w postaci braku maski pełnotwarzowej z modułem łączności, kaptura neoprenowego oraz właściwego przewodu do suchego skafandra, podczas gdy skarżący był przygotowany do udziału w egzaminie, posiadał odpowiedni kaptur neoprenowy oraz właściwy przewód do suchego skafandra na terenie poligonu wodnego, gdzie odbywał się egzamin, których to elementów jedynie w rezultacie wywieranych na niego nacisków nie wziął z samochodu na platformę, z której nurkowie schodzili pod wodę, posiadał również maskę pełnotwarzową, która nie była wyposażona w moduł łączności, bowiem kandydaci zawsze otrzymywali taki moduł w ośrodku szkoleniowym, a nadto moduł łączności nie był wymagany zgodnie z Wykazem sprzętu nurkowego wymaganego od kandydata na szkolenie, stanowiącym załącznik nr 2 do Programu szkolenia specjalistycznego w zakresie nurka, gdzie w pkt 2 wskazano jedynie na "maskę pełnotwarzową przystosowaną do łączności podwodnej wyposażoną w zawór umożliwiający oddychanie powietrzem atmosferycznym", którą to maskę skarżący posiadał, e. nieuwzględnieniu faktu, że wszelkie mankamenty sprzętu skarżącego zostały przez niego niezwłocznie usunięte, po czym skarżący został dopuszczony i przystąpił do egzaminu, a okoliczności te nie wpłynęły w istotny sposób na przebieg egzaminu, f. błędnym i bezpodstawnym ustaleniu, że skarżący nie zachowywał należytego szacunku wobec wyższych stopniem funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej – członków komisji egzaminacyjnej, a także innych kandydatów do egzaminu, podczas gdy: - okoliczność ta nie wynika z faktów ustalonych na podstawie materiału dowodowego, a skarżący – co potwierdzają stenogramy - w sposób merytoryczny i kulturalny, odnosząc się do członków komisji w formie "Pan/Państwo" lub w odniesieniu do stopnia rozmówcy, usiłował bronić swoich praw oraz prawidłowego przebiegu egzaminu, w szczególności prosząc o wskazanie podstaw prawnych działania komisji oraz wydanie dokumentów potwierdzających negatywny wynik egzaminu i niedopuszczenie go do dalszej jego części, co nie stanowi przejawu braku szacunku do członków komisji egzaminacyjnej i w konsekwencji deliktu dyscyplinarnego, - okoliczność ta jest jedynie skutkiem subiektywnej oceny zachowania skarżącego wyrażanej przez członków komisji, która to ocena może wynikać z braku możliwości merytorycznego odniesienia się do pytań i próśb skarżącego przez członków komisji, co mogło wywoływać u członków komisji wzburzenie i negatywny odbiór osoby skarżącego, jako osoby nachalnej, jednakże nie może stanowić podstawy do wywodzenia z niej twierdzenia o niewłaściwym zachowaniu skarżącego, gdyż ocena ta nie jest poparta faktami, g. błędne ustalenie, że skarżący poprzez wpis na portalu Facebook w dniu [...] października 2021 r. w sposób nieuprawniony pomówił o negatywne działania członków komisji oraz ujawnił tajemnicę pracodawcy, podczas gdy wpis ten przedstawia jedynie rzeczywisty przebieg zdarzeń podczas egzaminu i wskazuje na fakty, znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym, w tym w zeznaniach świadków, stenogramie oraz wyjaśnieniach skarżącego, zaś z materiału dowodowego nie wynika jednocześnie, które z okoliczności wskazanych we wpisie stanowią tajemnicę pracodawcy skarżącego oraz na jakiej podstawie prawnej dane okoliczności zostały uznane za taką tajemnicę, w szczególności tajemnicy pracodawcy nie może stanowić sama informacja o egzaminach, bowiem jest ona publicznie dostępna i zwyczajowo relacjonowana na stronie internetowej Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej, h. błędne ustalenie, że wiadomość sms skierowana przez skarżącego do [...] M. Z. w dniu [...] października 2021 r. ma cechy wywierania wpływu na członka komisji egzaminacyjnej oraz narusza jego prywatność, podczas gdy, po pierwsze wiadomość ta została przesłana już po zakończeniu egzaminu, a zatem nie może stanowić o wywieraniu wpływu na członka komisji, bowiem adresat wiadomości w chwili jej przesłania nie sprawował już tej funkcji, po drugie wiadomość – co jednoznacznie wynika z jej treści - miała charakter wyłącznie prywatny i wynikała ze znajomości skarżącego z adresatem, a zatem odnosiła się do prywatnej a nie służbowej relacji między wskazanymi osobami, i. błędnym i bezpodstawnym ustaleniu, że czyny skarżącego miały charakter zawiniony, podczas gdy okoliczność ta nie wynika z materiału dowodowego, a skarżący w złożonych wyjaśnieniach opisał motywy swojego działania, wskazując, że zależało mu wyłącznie na prawidłowym i zgodnym z przepisami przebiegu egzaminu. 2) Błędne ustalenie stanu faktycznego – naruszenie art. 92 i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 124n ustawy o PSP, gdyż skarżący podkreślił, że błędne ustalenie stanu faktycznego przez orzekające organy wynikało również z: a. pominięcia przy dokonywaniu ustaleń faktycznych wyjaśnień skarżącego, złożonych na rozprawie przed Odwoławczą Komisją Dyscyplinarną w dniu [...] stycznia 2023 r., przy jednoczesnym braku ich oceny pod względem wiarygodności, podczas gdy wyjaśnienia te mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a ich pominięcie doprowadziło do oparcia ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego i błędnego przyjęcia, że zachowanie skarżącego stanowiło delikt dyscyplinarny, przy czym z wyjaśnień skarżącego wynikało w szczególności, że: - działanie komisji egzaminacyjnej w trakcie trwania egzaminu było nieprawidłowe, nieoparte na obowiązujących przepisach prawa, a przy tym posiadało cechy nierównego traktowania egzaminowanych, wobec czego nie można uznać, że zastrzeżenia zgłaszane w kierunku tejże komisji są bezpodstawne i nieuzasadnione, - zachowanie skarżącego było wymuszone i motywowane koniecznością obrony jego słusznych interesów i praw, b. przywołania w uzasadnieniu orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej okoliczności, które nie zostały podniesione ani na rozprawie przed Komisją Odwoławczą, ani przed Odwoławczą Komisją Dyscyplinarną, w postaci Załącznika nr 2 do Programu szkolenia specjalistycznego w zakresie nurka, który to dokument nie został włączony do akt sprawy na żadnym etapie postępowania, nie powoływał się na niego ani rzecznik dyscyplinarny, ani Komisja I instancji, podczas gdy podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, co w konsekwencji uniemożliwiło skarżącemu odniesienie się do tego dokumentu i ograniczyło jego prawo do obrony. 3) Błędne oddalenie wniosku dowodowego - naruszenie art. 170 § 3, art. 452 § 3 w zw. z art. 452 § 2 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 124n ustawy o PSP, gdyż skarżący wskazał, że Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna bez wydania postanowienia oddaliła wniosek o przeprowadzenie dowodu z nagrania i stenogramu załączonego do odwołania, podczas gdy oddalenie wniosku dowodowego, zgodnie z zasadami stosowanej odpowiednio procedury karnej, powinno nastąpić w formie postanowienia, a nadto okoliczności, które miały być wykazane tymi dowodami miały istotne znaczenie dla ustalenia, czy skarżący dopuścił się zarzucanych mu czynów, a zatem stosownie do art. 452 § 3 k.p.k. wniosek ten nie mógł zostać oddalony na podstawie art. 452 § 2 pkt 2 k.p.k. 4) Błędne nieprzeprowadzenie dowodów z urzędu - naruszenie art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 124n ustawy o PSP, gdyż skarżący wyjaśnił, że organy administracji dopuściły się zaniechania przeprowadzenia dowodów w zakresie niezbędnym dla wyjaśnienia całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności przez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z przesłuchania egzaminowanych wraz ze skarżącym osób i poprzestanie na przesłuchaniu jedynie bezpośrednio zaangażowanych w przebieg zdarzeń członków komisji egzaminacyjnej, zastępcy naczelnika ośrodka szkolenia i nieobecnego podczas egzaminu przełożonego skarżącego, jak również nieprzeprowadzenie dowodu z nagrań i stenogramów, złożonych wraz z odwołaniem, podczas gdy - nawet wobec zaaprobowania niezasadnego twierdzenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej o braku stosownego wniosku o przeprowadzenie tego dowodu - Komisja winna przeprowadzić ten dowód z urzędu, bowiem znalazła się w posiadaniu dowodu, który ma istotne znaczenie dla ustalenia, że skarżący nie dopuścił się zarzucanego mu deliktu dyscyplinarnego. 5) Błędny opis czynu i brak kwalifikacji prawnej - naruszenie art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 124n ustawy o PSP wskazując, że brak uwzględnienia w sentencji orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dokładnego opisu przypisanych skarżącemu czynów oraz brak wskazania ich kwalifikacji prawnych, podczas gdy dokładne określenie czynu powinno wskazywać czas, miejsce, sposób, okoliczności oraz skutki jego popełnienia, natomiast w kwalifikacji prawnej winna zostać wskazana podstawa orzeczenia, tj. przepis, który skarżący wyczerpał swoim zachowaniem, gdy tymczasem: a. w opisie czynu wskazano na naruszenie przepisów prawa, przy czym nie określono, jakich przepisów prawa dotyczyć miałoby to naruszenie, b. opis czynu jest niedokładny, a w szczególności nie wskazuje, jakie konkretnie zachowania, działania skarżącego miałyby wypełniać znamiona deliktu dyscyplinarnego, a zatem za co w istocie skarżący został ukarany: - w pkt 1 opisu nie wskazano, w jaki sposób, jakimi działaniami oraz na których członków komisji skarżący miał wywierać wpływ, - w pkt 2 opisu nie wskazano, jakie działania skarżącego miały zmierzać do bezprawnego i bezpodstawnego przerwania egzaminów i wprowadzać dezorganizację w trakcie ich trwania, - w pkt 3 opisu nie wskazano, jakie dokładnie braki w wymaganym sprzęcie i wyposażeniu miały stanowić o nieprzygotowaniu skarżącego do udziału w egzaminie, - w pkt 4 opisu nie wskazano, wobec których członków komisji i innych kandydatów skarżący nie zachowywał należytego szacunku i jakie działania skarżącego miały taki charakter, - w pkt 5 opisu nie wskazano, w jaki sposób i o co skarżący miał pomówić członków komisji, których członków komisji to pomówienie miało dotyczyć, jak również na czym konkretnie polegało i czego dotyczyło ujawnienie tajemnicy pracodawcy, - w pkt 6 opisu nie wskazano, w jaki sposób przesłana przez skarżącego wiadomość sms miała wywierać wpływ na członka komisji egzaminacyjnej oraz na czym miałoby polegać naruszenie prywatności adresata wiadomości, co w rezultacie uniemożliwiło rzetelne i skuteczne odniesienie się przez skarżącego do stawianych mu zarzutów i podjęcie obrony, a jednocześnie znacznie utrudniło kontrolę instancyjną orzeczenia. 6) Błędne sporządzenie uzasadnienia - naruszenie art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 124n ustawy o PSP, wskazując, że w uzasadnieniach orzeczeń organów administracji nie wskazano podstaw faktycznych rozstrzygnięć, co wyrażało się w: a. braku wskazania, jakie konkretnie zachowania, działania skarżącego stanowią delikt dyscyplinarny, b. braku wskazania, jakie fakty zostały uznane za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze organy oparły się dowodach i dlaczego nie uznały dowodów przeciwnych, c. braku odniesienia się w uzasadnieniu do wyjaśnień składanych przez skarżącego przed Odwoławczą Komisją Dyscyplinarną, w tym do argumentów i faktów przywołanych przez skarżącego w tych wyjaśnieniach, d. braku uzasadnienia w zakresie przypisanej skarżącemu winy, co w rezultacie doprowadziło do uniemożliwienia odtworzenia procesu decyzyjnego, w ramach którego wymierzono skarżącemu karę dyscyplinarną, a tym samym do uniemożliwienia odniesienia się przez skarżącego do wydanych rozstrzygnięć i kontroli instancyjnej orzeczeń. 7) Niemożność wykonania orzeczenia - naruszenie art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 124n ustawy o PSP podkreślając, że Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna niezasadnie zaaprobowała orzeczenie wobec skarżącego kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, bez wskazania, na jakie stanowisko należy skarżącego wyznaczyć, co oznacza, że organ dyscyplinarny nie orzekł w istocie konkretnej i sprecyzowanej kary dyscyplinarnej, a poprzestał jedynie na określeniu jej rodzaju, co uniemożliwia wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia. 8) Pozbawienie możności obrony praw skarżącego - naruszenie art. 117 § 2 k.p.k. i art. 353 § 1 k.p.k. w zw. z art. 124n ustawy o PSP, gdyż Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna wadliwie nie stwierdziła naruszenia wyżej wskazanych przepisów poprzez: a. nieodroczenie przez Komisję Dyscyplinarną terminu rozprawy wyznaczonego na dzień [...] października 2022 r., mimo wniosków złożonych przez skarżącego w dniu [...] października 2022 r., a także przez obrońcę skarżącego – w dniu [...] października 2022 r., zawierających należyte uzasadnienie niestawiennictwa oraz wnioski o odroczenie terminu rozprawy, które to naruszenie nastąpiło w rezultacie błędnego przyjęcia przez organy, że usprawiedliwienie niestawiennictwa może nastąpić jedynie z powodu choroby, podczas gdy stosownie do art. 117 § 2 k.p.k. rozprawa nie powinna zostać przeprowadzona, jeżeli osoba uprawniona usprawiedliwiła należycie niestawiennictwo i wniosła o nieprzeprowadzenie czynności bez jej obecności, b. zawiadomienie o terminie rozprawy w dniu [...] października 2022 r. bez zachowania terminu określonego w art. 353 § 1 k.p.k., poprzez błędne przyjęcie, że termin wskazany w art. 353 § 1 k.p.k. odnosi się jedynie do pierwszego terminu rozprawy głównej, podczas gdy dotyczy on również zawiadomień o dalszych terminach rozpraw w sprawie, jeśli takie są wystosowywane, co w rezultacie doprowadziło do pozbawienia skarżącego i jego obrońcy możliwości udziału w rozprawie przed Komisją Dyscyplinarną w dniu [...] października 2022 r. i w konsekwencji możliwości obrony praw skarżącego. 9) Brak rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść skarżącego - naruszenie art. 5 § 2 k.p.k w zw. z art. 124n ustawy o PSP, gdyż organy administracji wadliwie nie dokonały rozstrzygnięcia na korzyść skarżącego niedających się usunąć wątpliwości, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynikało w sposób stanowczy i niewątpliwy, że skarżący swoim zachowaniem naruszył przepisy prawa, obowiązki służbowe, dyscyplinę służbową, zasady etyki zawodowej oraz treść roty ślubowania, a jego czyn miał charakter zawiniony, co winno skutkować rozstrzygnięciem wszelkich wątpliwości na korzyść skarżącego. 10) Wymierzenie rażąco wysokiej kary - naruszenie art. 117 ust. 1 pkt 3 ustawy o PSP w zw. z art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 124n ustawy o PSP, gdyż Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna błędnie nie dostrzegła, że wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe w okolicznościach sprawy jest karą rażąco niewspółmierną. Nie uwzględniono w dostatecznym stopniu tego, że skarżący nigdy nie był karany dyscyplinarnie, posiada dobrą opinię służbową, był wielokrotnie nagradzany, a w konsekwencji wymierzenie tak surowej kary nie spełnia zasad prewencji ogólnej oraz szczególnej, jak również jest niewspółmierne do zarzuconego skarżącemu przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia oraz nie uwzględnia okoliczności dokonania czynu, jego skutków, rodzaju i stopnia naruszenia obowiązków służbowych. 11 ) Orzeczenie kary dyscyplinarnej pomimo braku zawinienia - naruszenie art. 115 ust. 1 ustawy o PSP, gdyż uszło uwadze organów administracji, że w sprawie nie zaistniała obligatoryjna przesłanka odpowiedzialności dyscyplinarnej w postaci zawinionego charakteru czynów skarżącego. Skarżącemu nie można bowiem przypisać winy, gdyż: a. z ustalonego stanu faktycznego nie wynika, by skarżący chciał popełnić zarzucane mu czyny, bądź godził się na to, przewidując możliwość ich popełnienia, lub co najmniej nie zachował wymaganej w danych okolicznościach ostrożności, b. działanie skarżącego było motywowane koniecznością obrony jego słusznych interesów i praw; c. zachowanie skarżącego, przejawiające cechy stanowczości i bezpośredniości, wynika z uwarunkowań od niego niezależnych - zaburzeń ze spektrum [...] (zespołu [...]). 12) Nieuwzględnienie działania w granicach wolności wypowiedzi - naruszenie art. 54 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż organy administracji w sposób zupełnie chybiony uznały, że skarżący wyrażając w związku z egzaminami swoje stanowisko i poglądy, popełnił delikt dyscyplinarny, podczas gdy skarżący, kierując się troską o bezpieczeństwo, rzetelność i prawidłowość egzaminów, jak również podejmując próbę ochrony swoich praw, działał w granicach wolności wypowiedzi i wyrażania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów uznać należy, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ ustalił stan faktyczny sprawy i czy ustalenie to znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego orzeczenia. W ocenie tut. Sądu na w/postawione pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi. Zgodnie z treścią art.124n ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w sprawach nieuregulowanych w rozdziale dotyczącym odpowiedzialności dyscyplinarnej strażaków stosuje się odpowiednio przepisy k.p.k. Realizując nakaz wynikający z w/w przepisu konieczną przywołania jawiła się norma art.424 §1 k.p.k. w myśl której uzasadnienie wyroku powinno zawierać m. in. zwięzłe wskazanie jakie fakty sąd uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Przytoczona regulacja nie pozostawia najmniejszych wątpliwości, że uzasadnienie orzeczenia dyscyplinarnego musi zawierać przedstawienie stanu faktycznego ustalonego przez organ w ramach prowadzonego postępowania. Co oczywiste organ musi wskazać, w oparciu o jakie konkretnie dowody czynił przedmiotowe ustalenia i z jakich powodów dał im wiarę. Przy czym pamiętać należy o tym, iż ocena wiarygodności dowodów na jakich oparł się organ jest jego obowiązkiem nawet w sytuacji, gdy brak jest dowodów przeciwnych. Sam brak dowodów przeciwnych nie przesądza per se o tym, że zebrane dowody są wiarygodne. Ustalenia faktyczne muszą zaś wynikać z konkretnych i wiarygodnych przesłanek a nie jedynie z braku twierdzeń przeciwnych. Dla lepszego zobrazowania tematyki prawidłowego uzasadniania rozstrzygnięć, wartym przywołania jest kilka motywów zawartych w uzasadnieniach wyroków wydawanych przez Sądy karne. I tak: " Określony w art.424 § 1 K.p.k. obowiązek wskazania jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, nie może sprowadzać się do ogólnego określenia tych dowodów (wyrok S.N. z 20.07.2005r. sygn. akt Wa 16/05) " "Uzasadnienie wyroku powinno być sporządzone w taki sposób przy uwzględnieniu reguł określonych w art.424 par.1 K.p.k. by można było wyrok poddać kontroli instancyjnej, winno prezentować tok rozumowania sądu meriti i dawać odpowiedz na pytanie dlaczego zapadło takie a nie inne rozstrzygnięcie (wyrok S.A. w warszawie z 30.08.2014r. sygn.. akt II AKa 78/14)" "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać precyzyjne ustalenie okoliczności faktycznych oraz analizę dowodów w szczególności zaś powinno z niego wynikać iż dokonano oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów a także to, które z tych dowodów uznano za wiarygodne, które zaś odrzucono i z jakich powodów (wyrok S.A. w Szczecinie z 9.10.2013r. sygn.. akt II AKa 120/13". Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, iż uzasadnienie skarżonego orzeczenia nie zawiera przywołania stanu faktycznego przyjętego przez organ za podstawę swego rozstrzygnięcia. Organ ograniczył się wyłącznie do wybiórczego przytoczenia urywków zeznań przesłuchanych w sprawie świadków i do przywołania ich ocen zachowania obwinionego. W uzasadnieniu orzeczenia próżno jednak szukać dokładnego opisu przebiegu zdarzeń z udziałem strony, które w ocenie organu wypełniały stypizowane przesłanki czynów zabronionych. W szczególności organ nie ustalił nawet dokładnej treści wpisu na portalu Facebook ani treści wiadomości "sms" pomimo tego, iż oba te działania strony uczynił podstawami swego rozstrzygnięcia. Powyższej treści nie sposób też poznać opierając się na przytoczonych przez organ zeznaniach świadków w których mowa jest tylko ogólnie o "cyrku", czy "pogróżkach i złym wróżeniu". Nie jest jednak nawet wiadomym to, czy powyższe urywki, odnosiły się do treści wpisu na Facebooku czy treści wiadomości "sms" i czy nie były jedynie opisem wrażeń jakie odnieśli świadkowie. Punktując brak ustaleń faktycznych nie sposób pomijać też tego, że z żadnego z przywołanych zeznań świadków nie wynika zasadność tezy o braku posiadania przez skarżącego w trakcie egzaminu , wyposażenia dodatkowego w postaci maski pełnotwarzowej z modułem łączności, kaptura neoprenowego oraz węża do skafandra suchego (takie wnioski widnieją na str.20 uzasadnienia orzeczenia-8 wers od góry). Próbując odnosić się do powyższej materii Organ przywołał wyłącznie fragment zeznań świadka P. o treści – "przed wejściem do wody pojawiły się problemy osprzętowe u obwinionego (przewód suchego skafandra wraz z zasilaniem, maska pełnotwarzowa, kaptur)". Z tych zeznań nie wynika jednak wprost, czy skarżący nie posiadał przy sobie wymienionych elementów ekwipunku, czy też były one np. niesprawne. Przytoczone okoliczności sprawiają, że całe skarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli sądowej. Nie znając ani dokładnego przebiegu zdarzeń jakie organ uznał za karalne, ani nie mając wiedzy o dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego, tut. Sąd został pozbawiony możliwości zbadania merytorycznej poprawności skarżonego orzeczenia. W związku z powyższym, uznając że skarżone orzeczenie narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt. 1 wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt.1c zaś w pkt. 2 wyroku na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz.935). Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do uwzględnienia powyższych uwag.