III SAB/Gl 433/25

1 P O S T A N O W I E N I E Dnia 3 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie zgłoszenia przewinienia dyrektora przedszkola postanawia: odrzucić skargę. 6 Pismem z 15 września 2025 r. T. S. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R. oraz byłego Komisarza Miasta R. polegającą na niewykonaniu obowiązku określonego w art. 75 ust. 2a Karty Nauczyciela tj. zgłoszenia rzecznikowi dyscyplinarnemu przewinienia Dyrektora Miejskiego Przedszkola nr [...] im. [...] w R. W uzasadnieniu skargi podniósł, że Prezydenta Miasta jako organ prowadzący posiadał wiedzę o uchybieniach Dyrektora Przedszkola co najmniej od 7 czerwca 2019 r., jednakże pomimo ustawowego obowiązku nie powiadomił o tym fakcie rzecznika dyscyplinarnego. Skutkiem tej bezczynności jest faktyczne uniemożliwienie pociągnięcia Dyrektora Przedszkola do odpowiedzialności, z uwagi na przedawnienie. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu administracji wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi w całości. Wyjaśnił, że naruszenia dobra dziecka skarżący upatruje w przyjęciu w czerwcu 2019 r. przez Dyrektora Miejskiego Przedszkola nr [...] w R. dokumentów związanych z pobytem dziecka w tym przedszkolu, a które to dokumenty zostały opatrzone podrobionym podpisem skarżącego. Rzekoma bezczynność Prezydenta Miasta R. nie wiąże się z żadnym z postępowań wymienionych w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a). Wskazany przez skarżącego przepis art. 75 ust. 2a Karty Nauczyciela nie przyznaje skarżącemu żadnych uprawnień, nie nakłada nań żadnych obowiązków, nie przewiduje wydania decyzji, postanowienia lub innego aktu albo czynności, których adresatem byłby skarżący. Oznacza to, że skarżący nie posiada żadnego interesu prawnego oraz faktycznego, co uzasadnia odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Jak wynika z treści przytoczonego art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 544/11). Nie w każdej zatem sytuacji, w której skarżący jest niezadowolony z działalności organów administracji publicznej, dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Jeżeli zaś skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2-3 p.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę. Zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność Prezydenta Miasta R. w zakresie niepowiadomienia rzecznika dyscyplinarnego o przypadku naruszenia prawa przez Dyrektora Miejskiego Przedszkola nr [...] w R.nie należy do żadnej z kategorii aktów prawnych lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., które mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego. Jest to natomiast skarga wniesiona w trybie tzw. postępowania skargowego, uregulowanego przepisami działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi, o której mowa w art. 227 k.p.a., może być każde działanie czy zaniechanie organu państwowego, samorządowego, organizacji społecznych lub ich pracowników, w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Tego rodzaju skarga, która jest krytyką nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, zawierająca zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażające niezadowolenie z jego pracy, wytykające zaniechania i inne nieprawidłowości nie należy jednak do kognicji sądu administracyjnego. Do rozpatrywania tego rodzaju skarg właściwe są organy działające w trybie określonym w dziale VIII k.p.a. "Skargi i wnioski". W konsekwencji, skarga wniesiona w niniejszej sprawie, nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ----------------------- 3