VIII SA/Wa 722/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2025 r. sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z 28 lipca 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z 28 lipca 2025 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [....] (dalej: "Prezes ARiMR", "organ") na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 58 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu prośby D. S. (dalej: "skarżący" lub "strona") odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [....]o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji nr [....], wydanej przez Dyrektora [....]Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu 21 października 2022 r. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 21 czerwca 2021 r. skarżący złożył w [....]Oddziale Regionalnym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego PROW 2014-2020. Dyrektor [...] OR ARiMR (dalej: "Dyrektor ARiMR" lub "organ I instancji") w dniu 21 grudnia 2021r. nr [....]o przyznaniu wnioskowanej pomocy finansowej, z zastrzeżeniem dopełnienia warunków, w tym warunku złożenia w terminie 9 miesięcy od dnia doręczenia decyzji wniosku o płatność pierwszej raty pomocy na operacje "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru decyzja ta została doręczona 8 grudnia 2021 r., zatem termin na złożenie wniosku o płatność pierwszej raty pomocy upłynął w dniu 8 września 2022r. W dniu 5 sierpnia 2022 r. strona złożyła wniosek o przedłużenie terminu na złożenie wniosku o płatność I raty pomocy, który nie został jednak uwzględniony decyzją organu I instancji z 31 sierpnia 2022 r. W dniu 21 października 2022 r. organ I instancji wydał decyzję nr [....]o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Strona, w ustawowym terminie wskazanym w pouczeniu ww. decyzji nie wniosła odwołania. Pismem z 23 grudnia 2024 r. złożył natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania do decyzji nr [....]o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji nr [....]. Do wniosku strona załączyła: odwołanie od decyzji nr [....]o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji, wniosek o przywrócenie terminu na złożenie wniosku o pierwszą ratę pomocy oraz podanie o zmianę założeń biznesplanu. Prezes ARiMR oznaczonym na wstępie i zaskarżonym w sprawie postanowieniem z 28.07.25r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Na wstępie, organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, jak również określił jej ramy prawne wywodząc, że w sprawie podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 59 § 2 k.p.a. Podkreślił w świetle tych przepisów, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z 29 października 1999 r., I CKN 556/98, postanowienie SN z 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98, wyrok WSA z 6 października 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 369/05, postanowienie NSA z 4.10.2000 r., sygn. akt l SA/Gd 560/00). Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (wyrok NSA z 14 stycznia 2000 r., I SA/Gd 794/99, niepublikowany), Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (wyrok NSA z 19 września 2000 r. sygn. akt I SA 1072/00, wyrok NSA z 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). Osoba zainteresowana powinna uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Drugą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu. Trzecią przesłanką jest dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia wniosku zaczyna biec dopiero od dnia ustania przyczyny i licząc od tego dnia wynosi 7 dni. Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której był ustanowiony termin. Czynności tej należy, zatem dopełnić nie czekając na przywrócenie terminu. Odnosząc treść tych przepisów do stanu sprawy stwierdził, że w sprawie została spełniona przesłanka druga, trzecia i czwarta, nie została zaś spełniona przesłanka pierwsza, polegająca na uprawdopodobnieniu przez zainteresowanego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Strona bowiem jako uzasadnienie braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania wskazała, że: "Opóźnienie w złożeniu odwołania wynikało z wyjątkowych i niezależnych ode mnie okoliczności związanych z procedurą administracyjną prowadzoną przez ARiMR. Decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia pomocy została podjęta na podstawie braku złożenia wniosku o płatność pierwszej raty w przewidzianym terminie, co z kolei było spowodowane nieterminowym wydaniem przez ARiMR zgody na zbycie gospodarstwa przez przekazującego ". W tym miejscu Prezes ARiMR wskazał, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Dokonując oceny winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest pogląd, że brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największej w danych warunkach staranności. Chodzi zatem o wskazanie takich okoliczności, których wystąpienie było niezależne od woli skarżącego i uniemożliwiło mu dopełnienie czynności procesowej w terminie. W ocenie Prezesa ARiMR, strona wykazała się brakiem należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, bowiem termin na złożenie odwołania był 14-dniowy, nie uprawdopodobniła braku winy i zachowania należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Wprawdzie przyjmuje się. że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, nie dającym pewności, lecz jedynie prawdopodobieństwo twierdzenia o danym fakcie, to jednak uprawdopodobnienie winno prowadzić do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie będące przyczyną uchybienia terminu rzeczywiście miało miejsce. Uprawdopodobnienie jest wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, działającym na korzyść strony powołującej się na określony fakt, jednak nie oznacza to, że może ono w każdej sytuacji opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. Prezes ARiMR nie dał zatem wiary argumentacji przedstawionej we wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania, albowiem z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że strona składając wniosek o przyznanie pomocy finansowej na operacje typu Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego PROW 2014-2020 w czerwcu 2021 r. wskazała do przejęcia grunty, których właścicielem była G. S., która skorzystała z pomocy finansowej ARiMR na przejmowane przez stronę grunty, podpisując w dniu 6 grudnia 2019 r. umowę z ARiMR o przyznaniu pomocy w ramach realizowanego przez PROW 2014-2020 r. działania "Inwestycje w środki trwałe" poddziałanie "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych", typ operacji "Modernizacja gospodarstw rolnych". Jednocześnie, co najmniej od dnia 5 sierpnia 2022 r. strona posiadała wiedzę, że może mieć problem z przejęciem zobowiązań ciążących na G. S. w związku z uzyskaną przez nią pomocą w ramach programu "Modernizacja gospodarstw rolnych". Wiązało się to wprost z tym, że strona prawdopodobnie nie zrealizuje, w odpowiednim terminie, zobowiązań wynikających z decyzji nr [....]o przyznaniu pomocy. W związku z powyższym, jeżeli strona miała wiedzę o problemie z przejęciem zobowiązań po swojej matce, mogła odpowiednio wcześnie dokonać zmian w biznesplanie w celu przejęcia innego gospodarstwa. Tym bardziej, że G. S. podpisując w dniu 6 grudnia 2019 r. umowę z ARiMR zobowiązała się do realizacji w okresie 5 lat liczonych od dnia wypłaty przez ARiMR płatności końcowej zobowiązań określonych w tej umowie. Reasumując, Prezes ARiMR stwierdził, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu do złożenia odwołania, na podstawie art. 59 § 2 k.p.a. w związku z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., z uwagi na brak uprawdopodobnienia braku winy strony w niezłożeniu w terminie odwołania od decyzji nr [....]o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego PROW 2014-2020 wydanej przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu 21 października 2022 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; 2) stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; 3) wyznaczenie rozprawy w celu rozpoznania niniejszej skargi; 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; 5) dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do niniejszej skargi na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w celu wykazania przewlekłości postępowania prowadzonego przez ARiMR oraz wprowadzenia skarżącego w błąd, jako argumenty za brakiem winy skarżącego w przekroczeniu terminu do złożenia odwołania, tj. Wydruk skanu decyzji z dnia 27-11-2024 r. o sygnaturze [....] oraz wydruk korespondencji e-mail - wyciąg na 3 stronach. 6) wezwanie do złożenia przez organ całości akt powiązanej sprawy [....] oraz [....] wraz z ewentualną archiwalną korespondencją e- mail prowadzoną w ww. sprawie ze skarżącym przez pracowników ARiMR w celu dopuszczenia dowodu z ww. dokumentów w celu wykazania faktów j.w., pełnomocnik skarżącego postawił zarzuty naruszenia przepisów: - art. 58 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z winy skarżącego, podczas gdy było ono wynikiem obiektywnych przeszkód, które były niezależne od jego woli i których nie mógł przezwyciężyć, nawet zachowując należytą staranność; - art. 6 oraz art. 8 i 9 k.p.a. (zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa), poprzez nieuwzględnienie przez organ faktu wprowadzenia skarżącego w błąd, co do stanu sprawy o zezwolenie na sprzedaż gospodarstwa rolnego, w tym w trakcie prowadzonej z pracownikiem ARiMR korespondencji mailowej; - art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia i ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy polegające na gołosłownym i bezpodstawnym przyjęciu, że posiadał wiedzę o "problemach z przejęciem" gospodarstwa, co doprowadziło do błędnej oceny jego staranności i braku winy w uchybieniu terminu; Odpowiadając na skargę, organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Badając sprawę w tak zakreślonych granicach kompetencji Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie o odmowie przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [....]o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji nr [....], wydanej przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu 21 października 2022 r. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił zatem art. 58 § 1 i § 2 w zw. z art. 59 § 2 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Na podstawie art. 59 § 2 k.p.a., o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Oceniając, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swojej winy należy odwołać się do obiektywnych mierników staranności. O braku winy strony można mówić tylko wtedy, gdy zaistniała rzeczywista przyczyna, która spowodowała uchybienie terminowi i przyczyna ta była niezależna od strony, przy czym strona nawet przy dołożeniu najwyższej staranności nie była w stanie owej przeszkody przezwyciężyć. Ciężar wykazania, że istotnie zaistniała taka przeszkoda faktyczna, która wykluczyła możność terminowego dokonania czynności procesowej spoczywa na stronie, przy czym wystarczającym środkiem jest tutaj uprawdopodobnienie. Uprawdopodobnienie jest środkiem zwolnionym od ścisłych formalności, ale jego zadaniem jest przekonanie organu orzekającego o prawdziwości graniczącej niemalże z pewnością, co do formułowanych we wniosku o przywrócenie terminu twierdzeń. Aby uprawdopodobnić brak winy, strona postępowania winna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Przytoczony powyżej art. 58 § 1 k.p.a. określa zasadę, zgodnie z którą przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić tylko na wniosek zainteresowanego oraz przesłankę przywrócenia terminu, tj. uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę braku winy w niedopełnieniu określonej czynności procesowej w wyznaczonym terminie. W literaturze przedmiotu nie budzi wątpliwości, że osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, co oznacza, że musi uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 284). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że odwołanie się w art. 58 § 1 k.p.a. do braku winy powoduje, iż przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności, a o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, nieznajomość prawa, "przeoczenie" wynikające ze słabej znajomości procedury, oczekiwanie na poradę profesjonalisty. Dla uprawdopodobnienia braku winy, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a., wymagane jest, aby zaistniała przeszkoda nie była możliwa do przezwyciężenia. A zatem w świetle przywołanego przepisu, tylko w sytuacji, gdy strona dołożyła wszelkiej staranności i dbałości o swoje interesy, a niedopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, w danych warunkach nie do przezwyciężenia, można uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Dopuszczenie się przez stronę chociażby lekkiego niedbalstwa, wyklucza możliwość przywrócenia terminu (por. wyrok NSA z 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 2539/20; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe wywody na okoliczności niniejszej sprawy przypomnieć należy, że w realiach tej sprawy skarżący 23 grudnia 2024 r. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 21 października 2022 r. nr [....]o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji nr [...]. We wniosku wskazał, że opóźnienie w złożeniu odwołania wynikało z wyjątkowych i niezależnych od skarżącego okoliczności związanych z procedurą administracyjną prowadzoną przez ARiMR. Decyzja o wygaśnięciu pomocy została bowiem podjęta na podstawie braku złożenia wniosku o płatność pierwszej raty w przewidzianym terminie. To było zaś spowodowane nieterminowym wydaniem przez ARiMR zgody na zbycie gospodarstwa przez przekazującego. Skarżący podniósł także, że w trakcie trwania terminu na złożenie wniosku o płatność był zapewniany przez pracownika ARiMR, że procedura związana z wyrażeniem zgody przebiega pomyślnie i nie ma przeszkód do dalszej realizacji operacji. Decyzja ostateczna o wyrażeniu zgody na zbycie gospodarstwa została jednak wydana dopiero 18 grudnia 2024 r., co uniemożliwiło skarżącemu złożenie wniosku o płatność w terminie i w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o wygaśnięciu pomocy. Skarżący stwierdził, iż z uwagi na te okoliczności nie był w stanie złożyć odwołania w ustawowym terminie. Argumentacja ta została przytoczona i rozwinięta także w skardze, z jednoczesnym wskazaniem na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ARiMR oraz wprowadzenie skarżącego w błąd przez jej pracowników. Wbrew twierdzeniom skargi, w ocenie Sądu argumentacja przedstawiana przez skarżącego jako uprawdopodobniająca brak winy we wniesieniu odwołania w wyznaczonym terminie nie zasługuje na uwzględnienie. Nie wynika z niej bowiem brak możliwości działania przez skarżącego. Przeciwnie, z twierdzeń wniosku, jak i skargi wynika, iż wniesienie odwołania skarżący uzależniał od działań ARiMR w postępowaniu o przekazanie gospodarstwa rolnego. Jak wynika bowiem z uzasadnienia skargi działania skarżącego były uzależnione w całości od decyzji administracyjnej, na którą czekał, nie mógł złożyć wniosku o płatność ponieważ formalnie nie był jeszcze właścicielem gospodarstwa rolnego i dopiero 27 listopada 2024 r. otrzymał warunkową zgodę na przeniesienie jego własności. Z powyższego wynika zatem, iż skarżący brak możliwości wniesienia odwołania w terminie wiąże nie z brakiem możliwości do dokonania takiej czynności, ale przeszkodami do wypełnienia warunków przyznania pomocy. Nie ulega zatem wątpliwości, iż odwołanie mogło zostać złożone w terminie. Z prawidłowego pouczenia zawartego w decyzji Dyrektora ARiMR z dnia 21 października 2022 r. nr [....]wynika, że termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni, z którego to terminu skarżący się nie wywiązał. W konsekwencji stan sprawy daje podstawę do stwierdzenia, że skarżący nie wykazał, aby dołożył należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, w szczególności nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Z okoliczności wskazywanych przez skarżącego nie wynika bowiem, aby wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 58 § 1 k.p.a. skutkujące uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu ocenić należy jako zgodne z przepisami prawa. Wbrew twierdzeniom skargi nie zostały przy tym naruszone art. 6, art. 8 i 9 oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. Okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zostały bowiem w sposób wystraczający wyjaśnione. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia wniosków skargi zmierzających do dokonania dodatkowych ustaleń. Z twierdzeń tych nie wynika bowiem, aby miały one wpływ odmienną ocenę okoliczności sprawy i jej wynik. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, które to naruszenia powodowałoby konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, wobec braku związania wnioskiem strony do rozpoznania sprawy na rozprawie, orzekając na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę orzekając, jak w sentencji wyroku.