II SA/Wa 1654/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), Protokolant starszy specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi [...] Sp.j. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz strony skarżącej [...] Sp.j. z siedzibą w [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, dalej "PUODO", działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwana dalej: "k.p.a."), art. 7 ust 1 ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, zwana dalej: "u.o.d.o.") oraz art. 6 ust. 1 lit. f, art. 13 oraz art. 58 ust. 2 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem 2016/679, dalej "RODO"): 1) nakazał B. Sp.j. z siedzibą w [...] (dalej "Spółka") spełnienie obowiązku informacyjnego na rzecz H. J. (dalej "uczestniczka postępowania"), o którym mowa w art. 13 b, c, d, f oraz ust. 2 rozporządzenia 2016/679 w zakresie dotyczącym prowadzonego przez spółkę monitoringu wizyjnego, w pkt 2) odmówił uwzględnienia wniosku w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] września 2019 r. do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga uczestniczki postępowania, na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez Spółkę polegające na ich utrwaleniu za pomocą monitoringu wizyjnego oraz na niespełnienie obowiązku informacyjnego. Uczestniczka postępowania podniosła, że Spółka stosuje monitoring na sąsiadującej z terenem Spółki działce, która należy do niej. Uczestniczka postępowania nie wyrażała zgody na powyższe, ani nie została o tym poinformowana. Wniosła również o udzielenie jej informacji, jaki obszar jej działki jest objęty monitoringiem, kto jest administratorem danych i przez jaki okres "bezprawnie" utrwalono zapisy monitoringu. Organ wyjaśnił, że w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalił następujący stan faktyczny: 1. Spółka podała, że nie przetwarza danych osobowych uczestniczki postępowania za pomocą monitoringu wizyjnego, 2. Spółka wyjaśniła, że cyt.: "[z] tyłu posesji Spółki tuż za płotem, monitorowany jest obszar gruntu we wskazanych na wydruku z kamery granicach, stanowiący nieuprawiane ani nie wykorzystywane pole, nie należący do Spółki, stanowiący własność skarżącej, na którym to obszarze umiejscowiona jest służebność gruntowa Spółki obciążająca nieruchomość skarżącej, w postaci kolektora ściekowego odprowadzającego wody opadowe (deszczówkę) z terenu przedsiębiorstwa Spółki, na monitorowanym obszarze znajdują się dwie studzienki połączone z kolektorem ściekowym (...) Spółka monitoruje obszar położenia jej służebności gruntowej — kolektora ściekowego należącego do Spółki i dwóch studzienek łączących się bezpośrednio z kolektorem odprowadzającym wody opadowe z terenu Spółki w celu ochrony przed korzystaniem ze służebności gruntowej Spółki przez inne osoby, w celu sygnalizowania konieczności ewentualnych napraw urządzeń służebności oraz w celu ochrony przed ewentualnym nieuprawnionym odprowadzeniem do systemu ściekowego przez kogokolwiek płynnych odpadów przemysłowych zagrażających środowisku, stosowanie w tym zakresie monitoringu wizyjnego przez Spółkę jest uzasadnione i niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez Spółkę (art. 6 ust. litera f) RODO) oraz jest uzasadnione i niezbędne do celów wynikających z ustawy o ochronie środowiska, tj. do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym (art. 6 ust. litera e) RODO)". Spółka przedstawiła kopię aktu notarialnego ustanawiającego ww. służebność gruntową. 3. Uczestniczka postępowania nie zwracała się do Spółki o usunięcie jej danych osobowych lub o zaprzestanie przetwarzania jej danych osobowych pozyskanych za pomocą stosowanego monitoringu wizyjnego. 4. Uczestniczka postępowania nie zwracała się do Spółki o wypełnienie wobec niej obowiązku informacyjnego realizowanego na wniosek, o którym mowa w art. 15 RODO. 5. Spółka monitoruje obszar gruntu stanowiący nieuprawiane ani niewykorzystywane pole stanowiące własność uczestniczki postępowania, na którym to obszarze umiejscowiona jest służebność gruntowa Spółki obciążająca nieruchomość uczestniczki postępowania. Na obszarze monitorowanym umiejscowione są dwie studzienki połączone kolektorem ściekowym odprowadzającym wody opadowe. Spółka załączyła do wyjaśnień płytę CD z nagranym obrazem z 22 kamer. 6. Spółka wyjaśniła, że stosuje monitoring wizyjny terenu swojego przedsiębiorstwa - hurtowni materiałów budowlanych, za pomocą systemu kamer telewizji przemysłowej - 22 kamer, w celu ochrony i zabezpieczenia terenu przedsiębiorstwa i zgromadzonego na terenie majątku obrotowego o wartości kilku milionów złotych, przed kradzieżą i innymi zdarzeniami mającymi bezpośredni wpływ na prawnie chronione interesy Spółki, stosowanie monitoringu wizyjnego przez Spółkę jest uzasadnione i niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez Spółkę (art. 6 ust. litera f) RODO). 7. Spółka wyjaśniła, że informacja o tym, że teren jej przedsiębiorstwa jest monitorowany za pomocą systemu kamer jest umieszczona na bramie wjazdowej na teren przedsiębiorstwa a szczegółowa informacja w zakresie przewidzianym RODO umieszczona jest na stronie internetowej Spółki. Spółka nie załączyła dowodów na spełnienie obowiązku informacyjnego. Uczestniczka postępowania wyjaśniła, że na drzwiach wejściowych budynku należącego do Spółki znajduje się mała naklejka informująca o tym, że teren jest monitorowany. 8. Monitoring zainstalowany przez Spółkę obejmuje swoim zasięgiem nieruchomość należącą do Spółki (składy magazynowe, parking, plac), przestrzeń publiczną (kamery oznaczone jako "[...]", "[...]", [...]") oraz teren należący do uczestniczki postępowania, na którym Spółka ma ustanowioną służebność (kamera oznaczona jako "[...]"). Dalej organ podał, że analiza materiału dowodowego zebranego w postępowaniu nie potwierdziła w sposób jednoznaczny i bezsporny, aby doszło do kwestionowanego przez uczestniczkę postępowania przetwarzania jej danych osobowych przez Spółkę. Spółka wyjaśniła, że nie przetwarza jej danych osobowych; z dokumentów sprawy nie wynika również, aby monitorowana była nieruchomość wnioskodawczyni poza fragmentem objętym służebnością na rzecz spółki. Nie ma też wątpliwości, że Spółka monitoruje również teren publiczny (ulicę znajdującą się przy jej nieruchomości oraz chodnik), a Spółka i uczestniczka postępowania są w bliskim sąsiedztwie. Uczestniczka postępowania nie przedstawiła dowodów, które wskazywałyby, że jest inaczej. W związku z tym, że zasięg kamer monitoringu wizyjnego obejmuje teren przedsiębiorstwa o swobodnym lub ograniczonym dostępie w celach związanych z jego prowadzeniem (w tym handlowych), zasady przetwarzania danych osobowych pozyskiwanych za pomocą monitoringu wizyjnego muszą być zgodne z przepisami o ochronie danych osobowych RODO. Tym samym Spółka jest zobowiązana do m. in. do realizowania obowiązku informacyjnego, rozpatrywania żądań osób obserwowanych i właściwego zabezpieczania nagrań. Organ wyjaśnił, że każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych osobowych, które jej dotyczą. W razie wykazania, przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą w drodze podjętych działań kontrolnych, przez osobę, której dane osobowe dotyczą, że są one niekompletne, nieaktualne, nieprawdziwe lub zostały zebrane z naruszeniem ustawy albo są zbędne do realizacji celu, dla którego zostały zebrane, administrator zobowiązany jest do dostosowania operacji przetwarzania. Niedopełnienie przez administratora ciążącego na nim obowiązku, uprawnia osobę, której dane dotyczą, do wystąpienia do organu nadzorczego o nakazanie dopełnienia uchybionym obowiązkom. Wstępna kontrola procesu przetwarzania danych osobowych, następować może z inicjatywy osoby, której dane osobowe dotyczą. Przepisy u.o.d.o. gwarantują bowiem osobie której dane dotyczą, prawo do informacji, pozwalające jej kontrolować przetwarzanie zgromadzonych danych osobowych. Spółka w swoich wyjaśnieniach podnosi, że nie przetwarza danych osobowych wnioskodawczyni. Jednak z uwagi na to, że zasięgiem wykonywanego przez spółkę monitoringu wizyjnego objęta jest również przestrzeń publiczna, m.in. sąsiadująca jezdnia i chodnik przed nieruchomością Spółki, teren ogólnie dostępnego placu przed spółką, a także teren nieużytków, na którym istnieje służebność Spółki na terenie należącym do wnioskodawczyni, w ocenie PUODO dochodzi lub może dojść również do przetwarzania przez spółkę danych osobowych osób trzecich, w tym uczestniczki postępowania, której posesja znajduje się tuż obok posesji Spółki. Organ ocenił także, że obowiązek informacyjny realizowany wobec osoby, której dane dotyczą powinien być spełniony najpóźniej w momencie ich pozyskiwania. Zdaniem PUODO, monitorowanie przez Spółkę fragmentu nieruchomości uczestniczki postępowania, który jest objęty służebnością na rzecz spółki, nie narusza praw i wolności ww. i prowadzone jest na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f RODO, tj. z uwagi na prawnie uzasadniony interes realizowany przez administratora. W związku z tym, że Spółka monitoruje ograniczony teren nieruchomości należącej do uczestniczki postępowania (tj. urządzenia znajdujące się na fragmencie objętym służebnością), powinna spełnić wobec ww. obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 13 RODO. Zdaniem organu w związku ze stwierdzonym naruszeniem w sposobie realizacji obowiązku informacyjnego spełnianego wobec osoby, której dane dotyczą, o którym mowa w art. 13 RODO, uzasadnione jest na podstawie art. 58 ust. 2 lit. c RODO nakazanie Spółce spełnienie obowiązku informacyjnego wobec uczestniczki postępowania w zakresie wskazanym w art. 13 ust. 1 lit. b, c, d, f oraz ust. 2 RODO. Uznał przy tym, że uczestniczka postępowania posiada informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. a RODO - informacje o tożsamości administratora danych, gdyż zna dane podmiotu, który przetwarza jej dane osobowe, zatem nie jest konieczne nakazanie jego spełnienia w tym zakresie (art. 13 ust. 4 RODO). Natomiast w zakresie art. 13 ust. 1 lit. e RODO, tj. informacji o odbiorcach danych osobowych lub o kategoriach odbiorców, wskazał, że obowiązek ten należy spełnić, o ile zachodzi wskazana w tym przepisie sytuacja. W przedmiotowej zaś sprawie Spółka przetwarza dane osobowe pozyskane za pomocą monitoringu samodzielnie (ewentualnie za pomocą osób przez nią upoważnionych) i za pomocą sprzętu należącego do Spółki. Niezależnie od powyższego Spółka powinna rozważyć przeprowadzenie ponownej analizy w zakresie spełniania wyżej ww. obowiązku, w związku z monitorowaniem terenu spółki (wskazane, parkingi, place i wjazdy). Piktogramu informującego o monitoringu nie można uznać za jego pełną realizację, a jedynie za pierwszą warstwę informacji, dalsze informacje na temat przetwarzania danych osobowych osób, których dane osobowe są pozyskiwane, powinny być dostępne albo w biurze spółki znajdującym się na terenie omawianej nieruchomości lub w innym wskazanym, widocznym i łatwo dostępnym miejscu. PUODO podkreślił, że uczestniczka postępowania nie może żądać nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w postępowaniu zainicjowanym skargą. Decyzja taka należy bowiem wyłącznie do organu i nie jest realizowana na wniosek. Wyjaśnił także, że PUODO samodzielnie i niezależnie ustala sposób zbierania materiału dowodowego w sprawie. W ocenie organu przeprowadzenie kontroli na miejscu u przedsiębiorcy w niniejszej sprawie nie było konieczne, aby ustalić spójny stan faktyczny, którego ustalenie może przybrać również formę wyjaśnień i oświadczeń przedstawionych przez strony postępowania. W skardze złożonej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części nakazującej Spółce spełnienie obowiązku informacyjnego na rzecz uczestniczki postępowania w zakresie dotyczącym prowadzonego przez spółkę monitoringu wizyjnego i zmianę decyzji w tym zakresie przez odmowę uwzględnienia wniosku wnioskodawczyni oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 13 ust. 1b, c, d, f oraz ust. 2 w związku z przepisem art. 4 pkt 1 i 2 RODO poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy spółka przy prowadzonym monitoringu wizyjnym, naruszyła obowiązek informacyjny spełniany wobec osoby, której dane dotyczą, o którym mowa w art. 13 RODO; 2. art. 58 ust. 2 RODO poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy przepisu i nakazanie Spółce spełnienie obowiązku informacyjnego na rzecz uczestniczki postępowania, o którym mowa w art. 13 b, c, d, f oraz ust. 2 RODO; 3. art. 7 i art. 7a, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błąd w ustaleniach faktycznych niniejszej sprawy i uznanie, że Spółka przy prowadzonym monitoringu wizyjnym przetwarza dane osobowe uczestniczki postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka odnośnie zarzutów dotyczących przepisów postępowania wskazała na brak rozpoznania sprawy w oparciu o całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i brak rozważenia wszystkich jej okoliczności faktycznych, przez co organ nadużył zaufanie stron postępowania odnośnie prawidłowego i całościowego rozpoznania niniejszej sprawy przez organy Państwa. Zarzuciła brak dokonania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych sprawy przez uznanie, że Spółka przy prowadzonym monitoringu wizyjnym przetwarza dane osobowe wnioskodawczyni oraz nieuwzględnienie przy rozpoznaniu i załatwieniu sprawy, interesu społecznego i słusznego interesu Spółki. Ponadto zwróciła uwagę na brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu faktów, na których organ się oparł, zaniechanie prawidłowej oceny, na podstawie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy dane okoliczności, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji, w istocie zostały udowodnione oraz niewyjaśnienie w sposób wystarczający podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Spółka wskazała również, że uznając błędnie, iż Spółka przetwarza dane osobowe uczestniczki postępowania i nakazując spełnienie obowiązku informacyjnego na jej rzecz, organ naruszył słuszny interes Spółki, która ma prawo do monitorowania obszaru położenia jej służebności gruntowej (kolektora ściekowego należącego do Spółki i dwóch studzienek łączących się bezpośrednio z kolektorem odprowadzającym wody opadowe z terenu Spółki w celu ochrony przed korzystaniem ze służebności gruntowej Spółki przez inne osoby, w celu sygnalizowania konieczności ewentualnych napraw urządzeń służebności oraz w celu ochrony przed ewentualnym nieuprawnionym odprowadzeniem do systemu ściekowego przez kogokolwiek płynnych odpadów przemysłowych zagrażających środowisku). Stosowanie w tym zakresie monitoringu wizyjnego przez Spółkę jest uzasadnione i niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez spółkę. Monitorowanie obszaru położenia służebności gruntowej jest uzasadnione i niezbędne także do celów wynikających z ustawy o ochronie środowiska, tj. do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym. Przepis art. 58 ust. 2 RODO w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy w ogóle nie znajdzie zastosowania. Zdaniem Spółki organ niewłaściwie uznał, iż samo monitorowanie wizyjne nieuprawianego i niewykorzystywanego pola stanowi przetwarzanie danych osobowych właściciela pola. Samo monitorowanie wizyjne ww. obszaru nie jest przetwarzaniem danych osobowych właściciela pola, gdyż sam wizerunek tego terenu nie może doprowadzić do zidentyfikowania lub możliwości zidentyfikowania osoby fizycznej - właściciela pola. Tymczasem przepis art. 13. ust. 1 i 2 RODO stanowi o obowiązku informacyjnym zrealizowanym dopiero podczas pozyskiwania danych osobowych. W niniejszej sprawie postępowanie wywołane skargą uczestniczki postępowania nie wykazało aby Spółka w procesie monitorowania nieuprawianego i niewykorzystywanego fragmentu poła ww. pozyskała jej jakiekolwiek dane osobowe, takie jak np. imię, nazwisko czy wizerunek. Spółka kategorycznie zaprzeczyła, że takie dane osobowe ww. pozyskała i je przetwarza. Natomiast uczestniczka postępowania nawet nie uprawdopodobniła, nie mówiąc o wykazaniu jakimikolwiek dowodami, przeciwnej okoliczności w tym zakresie. Z uwagi na powyższe nie zachodzi konieczność realizacji obowiązku informacyjnego wskazanego w art. 13. ust. 1 i 2 RODO. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumentację tożsamą z zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 7 lipca 2021 r. uczestniczka postępowania wskazała, że Spółka niewątpliwie monitoruje obszar działki stanowiącej jej własność, z której może swobodnie korzystać. Niejednokrotnie korzystanie to polegało wyłącznie na przechodzeniu przez obszar, który mieści się w kadrze kamery telewizji przemysłowej Spółki. Jednocześnie Spółka nie przekazała jej żadnych informacji na temat tego, który dokładnie fragment jej działki jest monitorowany, kto ma dostęp do jej danych, jak długo dane są przetwarzane, w jakim celu i na jakiej podstawie prawnej. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1842/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd podzielił ocenę organu wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że stan faktyczny niniejszej sprawy ustalony został przez PUODO prawidłowo. Zdaniem Sądu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia powoływanych w skardze art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy oraz wskazanie nieprawidłowych podstaw prawnych przetwarzania danych osobowych. Organ przeprowadził wymagane prawem postępowanie wyjaśniające wystarczające dla ustalenia okoliczności mających podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonania oceny, czy zaszły prawem przewidziane warunki do wydania decyzji. Sąd zwrócił uwagę, że organ ocenił, iż w sprawie nie doszło do wskazanego przez uczestniczkę postępowania przetwarzania jej danych osobowych przez Spółkę. Ponadto objęty monitoringiem Spółki, poza obszarem stanowiącym jej własność, jest teren publiczny (ulica) oraz wyłącznie teren będący w jej służebności. Organ stwierdził natomiast, że organ naruszył wobec uczestniczki postępowania obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 13 b, c, d, f oraz ust. 2 RODO, w zakresie dotyczącym prowadzonego przez spółkę monitoringu wizyjnego. W ocenie Sądu analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do przyjęcia, że PUODO dochował powyższych obowiązków i nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd stwierdził, że wynikający z art. 13 ust. 2 RODO obowiązek informacyjny aktualizuje się wobec administratora w przypadku pozyskiwania przez niego danych od podmiotu danych. Dla należytej realizacji obowiązku informacyjnego, określonego w art. 13 RODO istotny jest moment przekazania osobie uprawnionej wszystkich niezbędnych informacji. Ma to nastąpić "podczas", tzn. w chwili pozyskiwania danych, zaś przekazywane informacje powinny być aktualne w chwili ich udostępniania. Realizacja obowiązku informacyjnego w przypadku gromadzenia danych w sposób bezpośredni, powinna mieć charakter uprzedni w stosunku do ich pozyskania i utrwalenia. Zachowanie takiej sekwencji zdarzeń jest szczególnie ważne z punktu widzenia zachowania zasady autonomii informacyjnej jednostki. Dysponowanie przez podmiot informacjami dotyczącymi w szczególności celu przetwarzania, odbiorcy danych, ewentualnego przekazania danych do państwa trzeciego czy profilowania przed ich ostatecznym przekazaniem administratorowi stanowi warunek wyrażenia świadomej zgody na przetwarzanie dotyczących jej danych. Potwierdza to motyw 42, którego fragment stanowi, że "Aby wyrażenie zgody było świadome, osoba, której dane dotyczą, powinna znać przynajmniej tożsamość administratora oraz zamierzone cele przetwarzania danych osobowych". Właściwa realizacja obowiązku informacyjnego otwiera osobie fizycznej drogę do realizacji przysługujących jej praw i pozwala, w dobie społeczeństwa informacyjnego, na sprawowanie faktycznej kontroli nad procesem przetwarzania jej danych. W świetle powołanych wyżej przepisów i ustaleń stanu faktycznego sprawy, Sąd stwierdził, iż prawidłowa jest ocena organu, iż monitorowanie przez Spółkę części nieruchomości uczestniczki postępowania, pozostającego w jej służebności nie narusza praw i wolności wnioskodawczyni i prowadzone jest z uwagi na prawnie uzasadniony interes realizowany przez administratora, spełniona jest zatem przesłanka powyższego opisana w art. 6 ust. 1 lit. f rozporządzenia RODO. W ocenie Sądu właściwa jest także ocena PUODO, że w związku z monitoringiem części nieruchomości uczestniczki postępowania, pozostającego w służebności Spółki, może dojść do przetwarzania jej danych osobowych, zatem od momentu rozpoczęcia monitoringu, w celu zgodnego z przepisami RODO przetwarzania danych pozyskanych z monitoringu, Spółka zobowiązana była m. in. do realizowania wobec uczestniczki postępowania obowiązku informacyjnego. Stwierdzenie naruszenia w tym zakresie, skutkowało koniecznością nakazania Spółce, w trybie art. 58 ust. 2 RODO spełnienie powyższego obowiązku. Obowiązek informacyjny będzie w pełni realizowany, gdy kompletne dane w zakresie przetwarzania danych osobowych osób, których dane osobowe są pozyskiwane, będą dostępne w biurze spółki lub w innym wskazanym, widocznym i łatwo dostępnym miejscu. Od powyższego wyroku Spółka wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej "NSA"). Wyrokiem z dnia 3 września 2025 r., sygn. akt III OSK 1531/22 NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu NSA podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sporządził uzasadnienie wyroku w sposób nielogiczny, a między ustaleniami faktycznymi i prawnymi zachodzi sprzeczność odnosząca się do istoty spraw administracyjnej. Zdaniem NSA Sąd I instancji pominął w swoim uzasadnieniu wyjaśnienie najbardziej podstawowej kwestii w sprawie. NSA stwierdził, że z jednej strony Sąd I instancji uznał bowiem za poprawny ustalony stan faktyczny w sprawie, zgodnie z którym Spółka nie przetwarzała danych osobowych uczestniczki postępowania za pomocą monitoringu wizyjnego, tj. kamery obserwującej teren gruntu stanowiącego nieuprawne pole, stanowiącego własność uczestniczki postępowania, na którym ustanowiona jest służebność gruntowa na rzecz Spółki, gdzie znajduje się kolektor ściekowy odprowadzający wody opadowe z terenu przedsiębiorstwa spółki, jak również teren ogólnodostępnego placu przed Spółką. Z drugiej zaś strony treść pisemnego uzasadnienia Sądu I instancji wskazuje, że podstawą materialną jego rozstrzygnięcia są przepisy art. 13 ust. 1 i 2 RODO. NSA zwrócił należy uwagę, że przepis art. 13 ust. 1 RODO wskazuje, iż chodzi o dane osobowe osoby, której dane dotyczą, zbierane od tej osoby. Oznaczenie adresata w ten sposób jest z punktu widzenia semantycznego niejednoznaczne, i na gruncie tej sprawy nakazuje postawić pytanie, czy osoba pozwalająca się nagrać, czyli udostępniająca w ten sposób swój wizerunek, podpada pod zakres podmiotowy tego przepisu. NSA stwierdził, iż wydaje się, że Sąd I instancji odwołując się do motywy nr 42 opowiedział się przeciwko takiej interpretacji tego przepisu, uznając za jedynie poprawną postać świadomej i formalnej zgody na przetwarzanie danych. NSA pozostawił kwestię wykładni tego przepisu w zakresie strony podmiotowej otwartą ze względu na brak stosowanego zarzutu. NSA wskazał, że istota błędności uzasadnienia sprowadza się do braku w jego treści subsumpcji, z której wynikałoby, że przyjęty jako poprawny stan faktyczny odpowiada hipotezie normy materialnej – w tym przypadku normy skonstruowanej w oparciu o przepisy art. 13 ust. 1 lit. b-f i ust. 2 RODO. Sąd I instancji nie wyjaśnił w ogóle w pisemnym uzasadnieniu, że przyjęty stan faktyczny odpowiada normatywnemu stanowi faktycznemu sprawy. W konsekwencji po dokonaniu ustaleń faktycznych oraz wykładni przepisów prawa materialnego przeszedł od razu do oceny zastosowania normy sankcjonującej (art. 58 ust. 2 RODO), tj. normy wyznaczającej konsekwencje prawne, które jako właściwe w tej sprawie uznał organ nadzoru. NSA zgodził się z autorem skargi kasacyjnej, iż w ten sposób nie doszło do rozpoznania wszystkich zarzutów skargi, a w konsekwencji sporządzono uzasadnienie nielogiczne, lakoniczne, pozbawione odpowiednich argumentów. Nie wyjaśniono zatem, dlaczego na Spółkę nałożono szereg obowiązków informacyjnych, skoro przyjęto, iż nie przetwarzała ona danych osobowych uczestniczki postępowania. Braki te odnoszą się do etapu zastosowania prawa przez Sąd I instancji, a także do poddanej kontroli decyzji organ nadzoru, który popełnił ten sam błąd, co winno stać się przedmiotem oceny Sądu I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W niniejszej sprawie Sąd orzekał w warunkach związania oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2025 r. sygn. akt III OSK 1531/22. Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a jej uzasadnienie nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowań administracyjnych przed PUODO, o których mowa w rozdziałach 4-7 i 11, stosuje się ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Postępowaniami, o których mowa w rozdziale 7 ustawy są postępowania w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, do których zalicza się postępowania prowadzone w ramach realizacji przez PUODO zadań i uprawnień organu nadzorczego określonych w art. 57 i art. 58 RODO. Obowiązek stosowania przepisów k.p.a. oznacza, że organ nadzorczy w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji administracyjnej zobowiązany jest kierować się, określonymi w k.p.a., ogólnymi zasadami postępowania oraz przepisami określającymi jego obowiązki w postępowaniu dowodowym. Stosownie do treści art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei art. 11 oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. nakazują należycie umotywować podjęte rozstrzygnięcie. Wyjaśnić należy, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wynikającą z art. 107 § 3 k.p.a. rolą uzasadnienia jest objaśnienie toku myślenia, który doprowadził organ administracji do zastosowania lub niezastosowania przepisu prawa w konkretnej sprawie (zob. J. Borkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Warszawa 2012 r., str. 441). W sferze faktów (uzasadnienia faktycznego) chodzi tu o wyjaśnienie okoliczności wskazujących na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz wpływu tych okoliczności na treść rozstrzygnięcia. W sferze prawa (uzasadnienia prawnego) chodzi zaś o wskazanie obowiązującej normy i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni (zob. J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981 r., str. 118 – 122). Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyroki z 6 października 2020 r. sygn. akt I OSK 3235/18, z 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1351/16 – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że w sprawie nie zostało ustalone w sposób niebudzący wątpliwości, iż rzeczywiście Spółka przetwarza dane osobowe uczestniczki postępowania przy pomocy monitoringu wizyjnego. Z niekwestionowanych ustaleń organu wynika, że Spółka stosuje monitoring wizyjny terenu swojego przedsiębiorstwa - hurtowni materiałów budowlanych, za pomocą systemu składającego się z kamer 22 kamer telewizji przemysłowej. Monitoring jest stosowany przez Spółkę w celu ochrony i zabezpieczenia terenu przedsiębiorstwa i zgromadzonego na terenie majątku, przed kradzieżą i innymi zdarzeniami mającymi bezpośredni wpływ na prawnie chronione interesy Spółki. Spółka tuż za ogrodzeniem przedsiębiorstwa, monitoruje również obszar gruntu, stanowiący nieuprawiane ani nie wykorzystywane pole, nie należące do Spółki, a stanowiące własność uczestniczki postępowania. Na obszarze tym umiejscowiona jest służebność gruntowa Spółki obciążająca nieruchomość uczestniczki postępowania, w postaci kolektora ściekowego odprowadzającego wody opadowe (deszczówkę) z terenu przedsiębiorstwa Spółki. Na monitorowanym obszarze znajdują się dwie studzienki połączone z kolektorem ściekowym. Spółka w toku postępowania wyjaśniła, że monitoruje obszar położenia jej służebności gruntowej - kolektora ściekowego należącego do Spółki i dwóch studzienek łączących się bezpośrednio z kolektorem odprowadzającym wody opadowe z terenu Spółki w celu: ochrony przed korzystaniem ze służebności gruntowej Spółki przez inne osoby; sygnalizowania konieczności ewentualnych napraw urządzeń służebności; ochrony przed ewentualnym nieuprawnionym odprowadzeniem do systemu ściekowego przez kogokolwiek płynnych odpadów przemysłowych zagrażających środowisku. Stosowanie w tym zakresie monitoringu wizyjnego zdaniem Spółki jest uzasadnione i niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez Spółkę (art. 6 ust. litera f) RODO) oraz jest uzasadnione i niezbędne do celów wynikających z ustawy o ochronie środowiska, tj. do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym (art. 6 ust. litera e) RODO). Podstawa prawna przetwarzania przez Spółkę danych osobowych przy pomocy monitoringu wizyjnego nie była kwestionowana przez organ. Istotne jest to, że Spółka w toku postępowania podnosiła, iż nie przetwarza danych osobowych uczestniczki postępowania w zakresie jej wizerunku. Takie stwierdzenie zawarte jest w piśmie Spółki z dnia [...] lutego 2020 r. Żaden z dowodów zebranych przez organ w sprawie nie wskazywał aby to twierdzenie Spółki było nieprawdziwe. Dołączone do wskazanego wyżej pisma Spółki zdjęcia obrazujące zasięg stosowanego przez Spółkę monitoringu nie pozwalają na przyjęcie, że Spółka przetwarza dane osobowe uczestniczki postępowania w zakresie jej wizerunku. Ze zdjęć tych wynika, że monitoringiem objęty jest wyłącznie fragment nieruchomości należącej do uczestniczki postępowania (zdjęcia z kamer oznaczonych jako "[...]" karta nr 30 akt administracyjnych). Podkreślenia wymaga, że z ustaleń organu nie wynikało w jaki sposób przedmiotowa nieruchomość jest przez uczestniczkę postępowania użytkowana. Spółka zaś nieruchomość tą określiła jako "nieuprawiane ani nie wykorzystywane pole". Uczestniczka postepowania również nie przedstawiła żądnych dowodów na to aby jej dane osobowe w zakresie wizerunku były przetwarzane przez Spółkę. Inicjując postępowanie przed PUODO uczestniczka postępowania wnosiła o ustalenie, jaki obszar jej działki jest objęty monitoringiem Spółki. Tak sformułowany wniosek może wskazywać, że uczestniczka postępowania nie była pewna czy w ogóle Spółka ma możliwość przetwarzania jej danych osobowych w zakresie wizerunku. Ze skierowanego do organu pisma z dnia [...] lutego 2020 r. również wynika, że uczestniczka postępowania nie jest pewna, czy dochodziło do naruszenia przepisów dotyczących ochrony danych osobowych. Z kolei w skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2021 r. uczestniczka postępowania wskazała, że korzystanie przez nią z nieruchomości objętej monitoringiem polegało wyłącznie na przechodzeniu przez obszar, który mieści się w kadrze kamery telewizji przemysłowej Spółki. Taka okoliczność została jednak podniesiona przez uczestniczkę postępowania dopiero na etapie postępowania sądowego. Organ z jednej strony ustalił zatem, że Spółka nie przetwarza danych osobowych uczestniczki postępowania w zakresie jej wizerunku, z drugiej zaś nakazał Spółce spełnienie wobec niej obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lit b, c, d, f oraz ust. 2 RODO. Takie działanie organu NSA we wskazanym wyżej wyroku z dnia 3 września 2025 r. uznał za błędne. Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę jest tą oceną związany. Organ pominął, na co słusznie zwraca uwagę Spółka w skardze, że obwiązek z art. 13 RODO związany jest ze zbieraniem danych osobowych. W art. 13 ust. 1 RODO, który wymienia poszczególne obowiązki administratora danych, wskazuje się, że obowiązki te winny być spełnione jeżeli dane osobowe osoby, której dane dotyczą, zbierane są od tej osoby. Skoro zaś Spółka, jak twierdzi, danych takich nie zbierała, to nie obciążał jej przedmiotowy obowiązek. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ uznał za uzasadnione nakazanie Spółce spełnienie względem uczestniczki postępowania obowiązku z art. 13 RODO albowiem potencjalnie może dojść do przetwarzania danych osobowych uczestniczki postępowania. Zasięgiem kamer objęta jest bowiem jej nieruchomość. Oceny takiej organ dokonał jednak nie analizując wyczerpująco kwestii związanej ze sposobem użytkowania nieruchomości uczestniczki postępowania, ani też zakresu monitorowania poszczególnych kamer. Nie wszystkie okoliczności istotne dla niniejszej sprawy zostały przez organ wyczerpująco uzasadnione. Wskazuje to na naruszenie wymienionych wyżej przepisów postępowania, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tych naruszeń organ przedwcześnie uznał, iż niezbędne jest nakazanie Spółce spełnienie względem uczestniczki postępowania obowiązku informacyjnego z art. 13 ust .1 lit. b, c, d, f oraz ust. 2 RODO. Konieczne zatem było uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponowne rozpatrzenie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem powyższych uwag. Organ winien przede wszystkim dokonać ponownej oceny zebranych w sprawie dowodów. Organ winien również rozważyć uzupełnienie materiału dowodowego o dowody, które wskazywałyby, czy Spółka faktycznie przetwarza dane osobowe uczestniczki postępowania w zakresie jej wizerunku. Organ winien również uwzględnić sposób użytkowana objętej monitoringiem nieruchomości uczestniczki postępowania. Na marginesie należy zauważyć, co również odnotował NSA w wyroku z dnia 3 września 2025 r., że wątpliwości budzi to, czy osoba pozwalająca się nagrać, czyli udostępniająca w ten sposób swój wizerunek, podpada pod zakres podmiotowy art. 13 ust. 1 RODO. W przepisie tym mowa jest bowiem o zbieraniu danych osobowych od osoby, której te dane dotyczą. Nagranie z monitoringu może zaś być wykonane bez zgody osoby, której wizerunek został utrwalony przy pomocy monitoringu, a nawet bez jej wiedzy na ten temat. W przypadku zatem, gdy organ ustali, że istotnie Spółka przetwarzała dane osobowych uczestniczki postępowania w zakresie jej wizerunku, winien on rozważyć, czy administrator winien wykonać względem uczestniczki obowiązek informacyjny z art. 13 czy też art. 14 RODO. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania w pkt 2 sentencji wyroku, obejmujących wpis od skargi w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł oraz opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.).