II SA/Bd 985/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Mariusz Pawełczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w [...] z dnia [...] września 2024 r. [...] w przedmiocie wyrównania uposażenia za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich w czasie służby wojskowej oddala skargę. Wnioskiem z [...] października 2021 r. (data wpływu do organu) [...] P. M. ("skarżący") zwrócił się do Komendanta [...] Bazy [...] w K. (dalej jako "Komendant", "Komendant [...]", "organ I instancji") o wyrównanie uposażenia za cały okres przebywania na zwolnieniach lekarskich w okresie pełnienia służby w [...] K. w ramach rezerwy kadrowej, tj. w okresie od [...] grudnia 2020 r. do dnia złożenia wniosku. Wskazał jednocześnie, że wniosek składa na podstawie art. 89a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.Dz.U. z 2021 r. poz. 1131 ze zm., dalej jako "ustawa o służbie wojskowej"), motywując go faktem, iż z dokumentacji medycznej wynika bezpośrednio związek niezdolności do pełnienia obowiązków służbowych a zdarzeniami w toku służby. W następstwie rozpoznania powyższego wniosku Komendant [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...], działając w oparciu m.in. o art. 89a ustawy o służbie, odmówił skarżącemu wyrównania uposażenia zgodnie z jego wnioskiem. Decyzja ta został utrzymana w mocy decyzją Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr [...] z dnia [...] września 2023 r. Wyrokiem z 30 stycznia 2024 r. sygn. II SA/Bd 1362/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględnił skargą P. M. i uchylił ww. decyzję. Decyzją nr [...] z [...] maja 2024 r. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych uchylił decyzje organu I instancji z nr [...] z [...] sierpnia 2023 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant [...] decyzją nr [...] z [...] lipca 2024 r. odmówił [...]. P. M. ("skarżącemu") wyrównania uposażenia do wysokości 100% za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich w czasie służby w tej jednostce. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał przebieg postępowania oraz zgromadzony materiał dowodowy stanowiący podstawę orzekania, w szczególności dokumentację związaną z kierowaniem do wydania orzeczenia dotyczącego stanu zdrowia skarżącego przez właściwą wojskową komisję lekarską, orzeczenia wojskowych komisji lekarskich zaświadczenia lekarskie oraz druki ZUS ZLA dotyczące okresów przebywania skarżącego na zwolnieniach lekarskich i wskazanych przyczyn niezdolności do służby wojskowej w tym czasie oraz dokumentów przedłożonych przez skarżącego w toku postępowania. Organ, powołując się na treść przepisu art. 89a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 819 ustawy z dnia 23 kwietnia 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2022 r. poz. 2305 ze zm.), stwierdził, ze nie zaistniałą w sprawie żadna z przesłanek podwyższenia żołnierzowi zawodowemu wysokości uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lejarskim do 100%. Uzasadniając brak podstaw do ustalania we własnym zakresie przez dowódcę jednostki wojskowej tego, czy choroba żołnierza powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, w rozumieniu at. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych Komendant powołał się na przepisy tej ustawy i innych aktów prawnych wskazujących na właściwość do orzeczenia w tym zakresie wyłącznie przez wojskowa komisje lekarską. Podniósł, że w sprawie choroby skarżącego, na która powołuje się w postepowaniu wypowiadał się już wojskowa komisja lekarska, która orzekła, że choroba ta nie pozostaje w związku ze służba wojskowa pełniona przez skarżącego (orzeczenie nr [...] z [...] listopada 2022 r., utrzymane w mocy orzeczeniem Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej). Organ wskazał, że wskazana w orzeczeniu choroba nie znajduje się w wykazie "chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby" stanowiącymi załącznik do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 sierpnia 2003 r. w sprawie wykazu chorób, pozostających w związku ze służbą wojskową, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. (Dz.U. poz. 1397), jak również w wykazie chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby wojskowej stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach. Organ I instancji wskazał , że na podstawie art. 78 k.p.a. pominął przeprowadzenie wnioskowanych przez stronę dowodów w postaci przesłuchania świadka -Dziekana [...], zwrócenia się do "piastunów" osób odpowiedzialnych za wytworzenie dokumentów, o przesłanie pełnych akt dokumentów ze względu na okoliczności nie mające znaczenia dla sprawy Rozpoznana u skarżącego przez wojskową komisję lekarską choroba nie występuje wśród chorób określonych w żadnym z obowiązujących aktów prawnych chorób uprawniających do stwierdzenia jej związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami pełnienia służby na stanowiskach zajmowanych przez skarżącego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podtrzymał swoją wcześniejszą argumentację, wskazał na naruszenie wszystkich zasad postępowania administracyjnego, fikcyjność czynności organu, jak również bezprawne wyłącznie przez organ z akt sprawy korzystnego dla strony wyroku WSA w Bydgoszczy i twierdzenie ze organ nie jest związany jego wskazaniami. Zarzucił także bezprawne pominięcie wniosków dowodowych zawartych w piśmie z [...] lipca 2024 r. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych (Szef IWSZ) powołaną na wstępie zaskarżoną decyzją [...] z [...] września 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W treści uzasadnienia wskazał, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie i ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Podzielił stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym przedstawiony przy piśmie z [...] lipca 2024 r. materiał dowodowy w zakresie wskazanym przez odwołującego nie wpłynie na wydanie prawidłowej merytorycznie decyzji. W ocenie Szefa IWSZ organ I instancji prawidłowo wykonał wytyczne nałożone na niego decyzja kasacyjna jak również wyrokiem WSA w Bydgoszczy z 30 stycznia 2024 r. Powołując się na treść przepisu art. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej organ wskazał, że orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest w tej sprawie jedynym wiarygodnym środkiem dowodowym i ma charakter specjalistycznej opinii biegłego. Podkreślił ponadto, że orzeczenie RWKL nr [...] orzekające o potrzebie udzielenia urlopu zdrowotnego w wymiarze 2 miesięcy, wyraźnie wskazuje w pkt 10, że schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. W związku z tym organ II instancji stwierdził, że stan faktyczny w sprawie ustalono prawidłowo na podstawie właściwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, a podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Organ uwzględnił wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, w tym zaświadczenia lekarskie. Organ odwoławczy jednocześnie wskazał, że w świetle obowiązującego porządku prawnego orzekanie o związku choroby ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby wojskowej należy do wyłącznej właściwości wojskowych komisji lekarskich. Organ odwoławczy powielił argumentacje odnoszącą się do braku rozpoznanego u skarżącego schorzenia w załącznikach do ww. rozporządzeń określających wykaz chorób, których rozpoznanie pozostaje w związku z pełnieniem służby wojskowej, w tym wskutek jej szczególnego charakteru i właściwości. P. M. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, powołując się na argumentację wniosku i dalszych pism w postępowaniu administracyjnym. W uzupełniającym piśmie procesowym z [...] grudnia 2024 r. wskazał na naruszenie prawa oraz interesu prawnego poprzez niewykonanie wyroku tutejszego Sądu z 30 stycznia 2024 r. sygn. II SA/Bd 1362/23 co skutkowało wydaniem ponownie decyzji odmownej w przedmiocie naliczenia oraz wypłacenia wyrównania uposażenia za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim przysługującego zgodnie z pragmatyką. Skarżący wywiódł, że w treści uzasadnieniu powyższego wyroku zostały zawarte konkretne wytyczne w zakresie przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego (w zakresie długotrwałego mobbingu i represji ze strony wcześniejszego kierownictwa resortu Obrony Narodowej, które doprowadziło do poważnego rozstroju zdrowia oraz związanej z tym absencji w służbie). Zdaniem skarżącego w toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji nie wykonał żadnych czynności w sprawie, a nadto twierdził, że powyższy wyrok nie jest dla niego wiążący. Organ nie uwzględnił wniosków dowodowych strony i je pominął, a jedynie powielił swoje uprzednie stanowisko W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie została bowiem wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które uzasadniałoby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego w myśl przepisów art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a.). Organy orzekające w sprawie, aczkolwiek nazbyt lakonicznie, i z naruszeniem wymogów art. 107 § 3 k.p.a. jednak wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, zebrały w tym zakresie pełny materiał dowodowy, rozważyły go i oceniły w taki sposób, który zapewniał możliwość prawidłowego zastosowania adekwatnych dla okoliczności sprawy przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, zaskarżona decyzja, mimo zbyt ogólnikowego uzasadnienia, poddaje się jednak kontroli sądowoadministracyjnej. Zasadniczo materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowiły przepisy nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 536, dalej "s.w.ż.z") w zw. z art. 819 ustawy z dnia 11 marca 2022 r o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2024 r. poz. 248, w skrócie "u.o.O"), co zostało już przesądzone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 30 stycznia 2024 r. sygn. II SA/Bd 1362/23. Zgodzić należy się ze skarżącym, że w myśl przepisu art. 153 p.p.s.a. ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w powyższym orzeczeniu sądu wiązały przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy zarówno organy administracji publicznej obydwu instancji, jak również Sąd orzekający w niniejszej sprawie. W tym miejscu wskazać przyjdzie, że powyższym wyrokiem tutejszy sąd uchylił zaskarżoną decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w Bydgoszczy z [...] września 2023 r. nr [...] utrzymująca w mocy uprzednią decyzję Komendanta [...] nr [...] z [...] sierpnia 2023 r. odmawiającą [...]. P. M. ("skarżącemu") wyrównania uposażenia do wysokości 100% za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich. Zaskarżona decyzja została przez Sąd wyeliminowana z obrotu prawnego z powodu naruszenia przepisów postępowania, które zdaniem Sądu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Sąd w uzasadnieniu wyroku zwrócił uwagę przede wszystkim na naruszenie przez orzekające organy przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., oraz wadliwość uzasadnień wydanych w sprawie decyzji administracyjnych, które nie odpowiadały wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu dokonana przez organy ocena okoliczności sprawy była niepełna, oparta na niekompletnym materiale dowodowym i niepoparta przepisami prawa materialnego, którymi organ się kierował. Brak było prawidłowych ustaleń faktycznych, co stanowiło o podstawę do postawienia organom skutecznego zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej i obowiązku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz zasad ustalonych w art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. Dodatkowo Sąd uznał, że organ odwoławczy naruszył, wynikającą z art. 15 k.p.a., zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, na skutek braku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, w tym braku odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania. Sąd wskazał, że przy ponownym rozstrzyganiu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, w szczególności poprzez uzupełnienie materiału dowodowego (o braki na które wskazano w treści uzasadnienia, a także – po ustaleniu przez organ trybu w jakim należy oceniać zasadność wniosku skarżącego – ewentualnie o dodatkową dokumentację) w oparciu o art. 136 k.p.a., a następnie ocenę istotnych dla rozstrzygnięcia przesłanek i wyjaśnienie w treści uzasadnienia tego w jakim trybie ocenił zasadność wniosku, tak by wnioskodawca miał świadomość tego na jakich dowodach organ się opiera W powyższym wyroku Sąd między innymi zważył, że Komendant stwierdzając, że "wskazany przypadek nie kwalifikuje się do zachowania prawa do 100% uposażenia" nie wyjaśnił z czego wynika ta ocena i na podstawie jakich dowodów organ ją wywiódł. Organ nie wskazał w jaki sposób i w jakim trybie dokonał weryfikacji tego czy choroba, wynikająca z przedłożonej przez skarżącego dokumentacji medycznej (zaburzenia adaptacyjne o typie reakcji depresyjnej, epizod depresyjny), ma związek ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby wojskowej. Nie wyjaśnił przy tym jak rozumieć należy powyższe przesłanki – tj. szczególne właściwości i warunki służby wojskowej. Sąd stwierdził jednocześnie, że nie można utożsamiać ich i rozumieć jako warunków narażenia na czynniki oraz procesy pracy stwarzające szczególne zagrożenie dla zdrowia lub życia w rozumieniu Kodeksu pracy. Za pozostające bez znaczenia dla oceny spełnienia przesłanek umożliwiających przyznanie wyrównania uposażenia, o które wnioskował skarżący, Sąd uznał również zalegające w aktach sprawy oświadczenie kierownika sekcji BHP w [...], że na stanowisku skarżącego nie występują warunki narażenia na pracę w warunkach szkodliwych i uciążliwych. Sąd zwrócił również uwagę, że okoliczności powstawania chorób w związku z pełnieniem służby przez żołnierzy traktowane są przez ustawodawcę w sposób odrębny, na co organ powinien zwrócić uwagę ponownie rozpoznając sprawę. Ponadto Sąd wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy niezasadnie skupił się głównie na kwestii postępowania przed Rejonową Komisją Lekarską, gdzie skierowano skarżącego po wniesieniu przez niego wniosku o wyrównanie uposażenia w celu uzyskania orzeczenia ustalającego związek choroby skarżącego ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, nie wskazując jednak jednoznacznie, aby to treść tego orzeczenia miała być dla organu wiążąca czy też przesądzająca w sprawie. Wobec braku szczegółowych przepisów wykonawczych do art. 89a ustawy o służbie wojskowej, powyższe nie wynika bowiem bezpośrednio z treści ustawy. To zaś – wobec braku szczegółowego uregulowania trybu działania w postępowaniach w sprawie stwierdzenia czy choroba wnioskodawcy uprawnia go do przyznania wyrównania uposażenia – wymagało od organu tym bardziej aby w treści uzasadnienia wyjaśnił stronie dlaczego jego wniosek nie zasłużył na uwzględnienie i czym kierował się organ podejmując taką decyzję. Zdaniem Sądu uprzednia decyzja organu I instancji pozbawiona była uzasadnienia prawnego Nie omówiono w niej zastosowanych przepisów w kontekście okoliczności faktycznych sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego (w tym dokumentacji medycznej przedłożonej przez skarżącego, m.in. zaświadczenia z [...].10.2021 r.), ograniczając się do ogólnego podsumowania, że wskazany przypadek nie kwalifikuje się do zachowania prawa do 100% uposażenia. Sąd stwierdził nadto niekompletność zgromadzonego materiału dowodowego, w tym brak w aktach sprawy: dokumentacji z której wynikałoby w jakich okresach skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim, pełnej dokumentacji dotyczącej postępowania przed RWKL, gdzie Komendant skierował skarżącego celem uzyskania orzeczenia o związku jego choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami pracy, postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie, na które Komendant wskazał w treści uzasadnienia decyzji, czy też odpowiednio jego podjęcia. W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, zaskarżona obecnie decyzja Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych [...] z [...] września 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta [...] z [...] lipca 2024 r. została wydana zasadniczo z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w wiążącym wyroku tutejszego Sądu z 30 stycznia 2024 r. W szczególności organy uzupełniły materiał dowodowy i akta sprawy zgodnie z tymi wskazaniami, i na podstawie analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego wydały decyzje, które pozwalają dokonać oceny jej merytorycznej poprawności. Skarżący wnioskiem z 7 października 2021 r. (wpływ do organu), zwrócił się do Komendanta [...], na podstawie art. 89 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – o wyrównanie uposażenia za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich w okresie pełnienia służby w tej jednostce w ramach rezerwy kadrowej tj. w okresie od [...] grudnia 2020 r. Uzasadnił, że z dokumentacji medycznej wynika "bezpośredni związek niezdolności do pełnienia obowiązków służbowych ze zdarzeniami w toku służby". Zgodnie z przepisem art. 89a ust. 1 ustawy o służbie wojskowej w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim żołnierz zawodowy otrzymuje 80% uposażenia. Jednak stosownie do ust. 3, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym żołnierz zawodowy jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu: 1) wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, 2) choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, 3) wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby, 4) choroby przypadającej w czasie ciąży, 5) poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów, 6) oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi, 7) przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez wojskową komisję lekarską, 8) stwierdzenia zakażenia lub zachorowania na chorobę, o której mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przy czym stwierdzone zakażenie lub zachorowanie powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby - zachowuje on prawo do 100% uposażenia. W myśl art. 89b. ust. 1 ww. ustawy podstawę uposażenia, o którym mowa w art. 89a, stanowi uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne żołnierzowi zawodowemu na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość. Potrącenia z uposażenia w związku z przebywaniem żołnierza zawodowego na zwolnieniu lekarskim w danym miesiącu dokonuje się z mocy prawa z uposażenia przysługującego w następnym miesiącu kalendarzowym lub z należności określonych w art. 94 i art. 95 pkt 2, 3 i 5 (ust. 3). Skarżący domaga się wyrównania wynagrodzenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, do 100% wynagrodzenia, wywodząc, że jego choroba i absencja służbowa ma związek z pełnieniem czynnej służby wojskowej. Skarżący, który pełnił zawodowa służbę wojskową na stanowiskach radcy prawnego, odmówił podania konkretnej podstawy prawnej żądania. W myśl art. 5 ust. 1 ww. ustawy zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją. Do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się żołnierza zawodowego - z urzędu albo na jego wniosek (ust. 2 pkt 1). W dalszych ustępach ustawodawca określił między innymi sytuacje w których kieruje się lub można skierować z urzędu żołnierza zawodowego do wojskowej komisji lekarskiej. Do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się z urzędu żołnierzy zawodowych (ust. 3): 1) gdy nie wykonują zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące; 2) jeżeli w ich stanie zdrowia nastąpiło pogorszenie uniemożliwiające lub utrudniające wykonywanie zadań służbowych; 3) gdy ulegli wypadkom pozostającym w związku z pełnieniem zawodowej służby wojskowej lub u których została stwierdzona choroba powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej (...). Z kolei w ust. 8 art. 5 ustawodawca zawarł delegację dla Ministra Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, do określenia w drodze rozporządzenia poza wykazami chorób i ułomności uwzględnianych przy orzekaniu, właściwości i trybem postępowania przed komisjami, szczegółowymi warunkami orzekania o zdolności lub ograniczonej zdolności do zawodowej służby wojskowej, także sposobu ustalania związku chorób oraz śmierci ze służbą wojskową. Do pojęcia: "szczególnych właściwości lub warunków pełnienia zawodowej służby wojskowej" ustawodawca odwołał się także w innych przepisach ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w szczególności art. 5 ust. 7a, art. 67a ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 1 pkt 1 i ust. 6. Wskazać należy, że zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy, żołnierze zawodowi otrzymują dodatek specjalny – za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej. W ust. 6 ustawodawca zawarł delegację dla Ministra Obrony Narodowej , w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy do określenia w drodze rozporządzenia m.in. szczególnych właściwości lub warunków służby wojskowej, z tytułu których są wypłacane dodatki specjalne. W ust. 6a pkt 1 lit a określono, że rozporządzenie to powinno uwzględniać w szczególności w odniesieniu do dodatku specjalnego: przy ustalaniu tytułów, za które dodatek przysługuje: - charakter wykonywanych czynności, - zakres wykonywanych czynności służbowych i ich specyfikę, - obciążenia psychofizyczne na stanowiskach służbowych, - wymagane kwalifikacje do zajmowania stanowiska służbowych. Zgodnie z § 4 uprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2026 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (uchylonego z dniem 3 lutego 2023 r.), żołnierze zawodowi otrzymują dodatek specjalny za szczególne właściwości lub warunki pełnienia służby z tytułu: 1) wykonywania lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych lub statków powietrznych będących na wyposażeniu Lotniczej Akademii Wojskowej; 1a) wykonywania zadań w związku z wyznaczeniem na stanowisko służbowe w jednostce wojskowej powyżej szczebla brygady lotnictwa (skrzydła lotnictwa) albo dowódcy związku taktycznego, jeżeli przez łączny okres co najmniej 10 lat żołnierz wykonywał loty w składzie wojskowych statków powietrznych przeznaczonych do wykonywania lotów oznaczonych statusem HEAD; 2) wykonywania bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych; 3) pełnienia służby w składzie załóg jednostek pływających Marynarki Wojennej wychodzących na morze; 4) wykonywania prac podwodnych z użyciem sprzętu nurkowego; 5) wykonywania skoków ze spadochronem; 6) wykonywania zadań polegających na bezpośrednim fizycznym zwalczaniu terroryzmu lub szkoleniu w tym zakresie w Jednostce Wojskowej Nr 2305; 6a) wykonywania zadań w związku z wyznaczeniem na stanowisko służbowe w komórce organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej, dowództwie Rodzajów Sił Zbrojnych, Dowództwie Komponentu Wojsk Specjalnych lub w Centrum Szkolenia Wojsk Specjalnych, jeżeli przez łączny okres co najmniej 10 lat żołnierz wykonywał zadania polegające na bezpośrednim fizycznym zwalczaniu terroryzmu lub szkoleniu w tym zakresie w Jednostce Wojskowej Nr 2305; 7) pełnienia służby w Żandarmerii Wojskowej; 8) pełnienia służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego lub w Służbie Wywiadu Wojskowego; 9) wykonywania czynności polegających na rozminowywaniu terenu lub jego oczyszczaniu z przedmiotów wybuchowych albo niebezpiecznych; 10) pełnienia służby w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych; 11) wykonywania zadań związanych z bezpośrednim udziałem w zwalczaniu klęsk żywiołowych lub likwidacji ich skutków, w akcjach poszukiwawczych oraz ratowania lub ochrony zdrowia i życia ludzkiego albo z zakresu zarządzania kryzysowego. Zgodnie z § 24 ust. 1 rozporządzenia żołnierz zawodowy, który zajmuje stanowisko służbowe, na którym występują warunki szkodliwe dla zdrowia lub uciążliwe, otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, ustalony przy zastosowaniu wskazanych mnożników kwoty bazowej. Po myśli ust. 2 stanowiskami służbowymi, na których pełnienie służby wojskowej jest szkodliwe dla zdrowia lub uciążliwe, są stanowiska, z których zakresu zadań wynika konieczność wykonywania obowiązków służbowych przez co najmniej połowę obowiązującego miesięcznego czasu służby w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych, których wykaz jest określony w załączniku do rozporządzenia. W ust. 3 określono, że dodatek specjalny, o którym mowa w ust. 1, za służbę pełnioną w warunkach określonych w pkt 1 ppkt 1, 2, 4, 7 i 11, pkt 2 ppkt 1, 2, 4 i 6 oraz w pkt 4 ppkt 9 załącznika do rozporządzenia, przyznaje się żołnierzowi zawodowemu, jeżeli w środowisku pełnienia służby są przekroczone najwyższe dopuszczalne stężenia i natężenia czynników szkodliwych dla zdrowia określone w przepisach wydanych na podstawie art. 228 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2020 r. poz. 1320). Zaliczenia stanowisk służbowych do określonego stopnia szkodliwości dla zdrowia lub uciążliwości dokonuje dowódca jednostki wojskowej na podstawie protokołu powołanej w tym celu komisji, określającego stanowiska służbowe oraz stopnień szkodliwości dla zdrowia lub uciążliwości występujący na tych stanowiskach oraz przeciętny miesięczny wymiar czasu służby w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych na tych stanowiskach (ust. 4). Wypłatę dodatku specjalnego, o którym mowa w ust. 1, wstrzymuje się po osiągnięciu poprawy warunków służby, potwierdzonej pomiarami środowiskowymi lub po wyeliminowaniu czynników, które stanowiły uzasadnienie dla przyznania dodatku (ust. 5). Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący jako radca prawny pełnił służbę na stanowisku, na którym występują warunki szkodliwe dla zdrowia lub uciążliwe w rozumieniu powyższych przepisów. Ponadto pojęcie "choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej" uregulowane jest także w przepisach ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1950 ze zm.) - por. art. 2 i 6 oraz w przepisach wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 sierpnia 2003 r. w sprawie wykazu chorób, pozostających w związku ze służbą wojskową, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze (Dz.U. z 2003 r. Nr 143, poz. 1397). Przepisy te obowiązywały w stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie. Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 września 2003 r. w sprawie postępowania w razie wypadku lub ujawnienia choroby, pozostających w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 175 poz. 1707 ze zm.) określa m.in. tryb postępowania w razie ujawnienia chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej (rozdział 3). Zgodnie z § 15 ust. 1 rozporządzenia w razie ujawnienia u żołnierza choroby wymienionej w wykazie ustalonym na podstawie art. 6 ustawy, dowódca jednostki wojskowej, z urzędu lub na wniosek żołnierza, kieruje go do wojskowej komisji lekarskiej w celu stwierdzenia, czy choroba ta powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, oraz ustalenia uszczerbku na zdrowiu. Dowódca jednostki wojskowej przekazuje jednocześnie komisji posiadaną dokumentację medyczną i opis warunków pełnienia służby wojskowej. Tryb postępowania przed wojskową komisją lekarską w tym przypadku, określają przepisy wydane na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy (§ 17). Przepis ten określa właściwość wojskowych komisji lekarskich i tryb postępowania. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że prawidłowa wykładnia powyższych przepisów, uwzględniając charakter regulacji i wzajemne powiązania systemowe, prowadzi do wniosku, że normę prawną zawartą w art. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej należy rekonstruować z ich uwzględnieniem. W konsekwencji należy stwierdzić, że aby żołnierz zawodowy zachował prawo do 100% uposażenia, w rozumieniu tego przepisu, za okres zwolnienia lekarskiego obejmującego okres, w którym żołnierz zawodowy jest zwolniony od zajęć służbowych – okoliczność, że choroba ta powstała "w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej" musi zostać stwierdzona orzeczeniem właściwej wojskowej komisji lekarskiej. Wymaga to medycznej wiedzy specjalistycznej oraz uwzględnienia specyfiki pragmatyki służbowej i obowiązujących przepisów szczególnych. Przypomnieć w tym miejscu należy, że relacja między funkcjonariuszem publicznym, w tym przypadku zwanym żołnierzem, a zatrudniającym go podmiotem należy zasadniczo do sfery prawa publicznego i nazywana jest stosunkiem służbowym. Stronami tego dwustronnego stosunku są wówczas funkcjonariusz (żołnierz, policjant, strażak, nauczyciel i inn.) i pracodawca służbowy (tak np. J. Stelina, Strony stosunków służbowych sensu stricto i stosunków pracy z elementami służbowymi [w:] "System prawa administracyjnego", pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, t. 11, Stosunek służbowy, Warszawa 2011, s. 156–157). Cechami wyróżniającymi stosunek służbowy spośród innych są jego: zawodowy charakter, trwałość, uposażenie, specyficzne prawa i obowiązki, odpowiedzialność czy dyspozycyjność, choć w dyskursie prawniczym podawane są jeszcze inne cechy dystynktywne (por. T. Kuczyński, Pojęcie stosunku służbowego [w:] "System prawa administracyjnego", pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, t. 11, Stosunek służbowy, Warszawa 2011, s. 7–9). Analizując całokształt ustaw, które regulują stosunki służbowe w różnych służbach (tzw. ustaw pragmatycznych), należy dojść do wniosku, że zasady prawa pracy należy w nich stosować wówczas, gdy wprost odsyła do nich dany przepis prawa i – co ważne – inny przepis prawa administracyjnego (ustawy pragmatycznej) nie przewiduje wyjątku od takiej zasady prawa pracy (tak stwierdzał już NSA w wyroku z 3 października 2006 r., I OSK 210/06). Jednolitość poglądów w sprawie takiego rozgraniczenia funkcjonuje również w sądownictwie powszechnym, por. uchwałę Sądu Najwyższego z 5 czerwca 2008 r., II PZP 9/08, OSNP 2008, nr 23–24, poz. 343, w której Sąd potwierdził, że wobec funkcjonariuszy mundurowych "Kodeks pracy nie ma zastosowania, chyba że ustawa regulująca ich stosunek służbowy w pewnym zakresie odsyła do Kodeksu pracy". Ostatecznie zaś prawidłowość tego założenia przesądza art. 5 Kodeksu pracy, który stanowi: "Jeżeli stosunek pracy określonej kategorii pracowników regulują przepisy szczególne, przepisy kodeksu stosuje się w zakresie nieuregulowanym tymi przepisami". Regulacje dotyczące uposażenia żołnierzy zawodowych mają charakter ochronny, ponieważ określają zasady, zgodnie z którymi żołnierz zawodowy otrzymuje uposażenie za wykonywaną szczególną służbę na rzecz Państwa. Wniosek ten należy odnosić także do regulacji dotyczących wysokości uposażenia w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Trzeba także podkreślić, że ani organy rozstrzygające w sprawie, ani sąd administracyjny nie mogą dokonywać własnych ocen odnoszących się do kwestii medycznych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2022 r. sygn. III OSK 5859/21, dostępny: https:/orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji bez właściwego orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, które potwierdziłoby, że żołnierz zawodowy był zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa, właściwy przełożony służbowy nie może takiej okoliczności stwierdzić we własnym zakresie. W szczególności brak jest podstawy prawnej aby dokonywał w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego samodzielnych ustaleń i ocen na podstawie np. treści zwolnień lekarskich czy też dokumentacji medycznej w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. W tym zakresie zatem Sąd podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślenia nadto wymaga, że organ właściwy do rozpoznania wniosku o wyrównanie uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim z pewnością nie jest umocowany do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w kierunku wskazywanym przez skarżącego tj. ustalania czy w poprzednim miejscu pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierz padł ofiarą mobbingu. Nie stanowi to bowiem określonej przepisami prawa przesłanki przyznania podwyższonego uposażenia, o którym mowa w art. 89a ust. 3 ww. ustawy. Za zasadną Sąd uznał argumentację organu odwoławczego, opartą o analizę zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy choroba, na którą powołuje się skarżący jako przyczynę zwolnień lekarskich podlegała już ocenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. (RWKL), która w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] listopada 2022 r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej rozpoznała chorobę określoną w § 67 rozporządzenia "zaburzenia adaptacyjne do leczenia", i orzekła o potrzebie udzielenia żołnierzowi urlopu zdrowotnego w wymiarze dwóch miesięcy. Jednocześnie w pkt 2 orzeczenia Komisja stwierdziła, że rozpoznane schorzenie nie pozostaje w związku ze służbą wojskową na podstawie rozporządzenia MON z 31.03.2003 r. (Dz.U. Nr 62 poz. 567). Należy stwierdzić, że wskazane rozporządzenie MON z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach, wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej określonej w art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 305 ze zm). W przepisach tych również uregulowana jest kategoria "chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby" i tryb orzekania w tym zakresie. Rozporządzenie w § 1 pkt 1 ustala wykaz chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia. Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy orzeczeniem nr [...] Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z [...] stycznia 2023 r. Z akt sprawy wynika, że wydając powyższe orzeczenia wojskowe komisje lekarskie dysponowały przedłożoną przez skarżącego dokumentacją lekarską. Postępowanie toczyło się na skutek wniosku skarżącego w sprawie udzielania urlopu zdrowotnego. Na podstawie analizy akt sprawy należy również stwierdzić, że na skutek wniosku skarżącego z [...] października 2021 r. Komendant [...] odrębnie w dniu [...].11.2021 r. skierował [...] P. M. do RWKL w celu "ustalenia związku choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej". Po przeprowadzeniu czynności z orzekanym komisja dwukrotnie zwróciła się do kierującego o doprecyzowanie celu postępowania, a następnie postanowieniem z [...] listopada 2022 r. nr [...] odmówiła wszczęcia postępowania orzeczniczego na skierowanie nr [...], gdyż nie został wskazany prawidłowo cel postępowania orzeczniczego. Postanowienie to, na skutek zażalenia skarżącego zostało następnie uchylone decyzją nr [...] Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] grudnia 2022 r. Ze wskazanej podstawy prawnej tego orzeczenia tj. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a., i uzasadnienia wynika, że CWKL jednocześnie "umorzyła postępowanie w sprawie odmowy wszczęcia", uznając, że takiego rozstrzygnięcia organ I instancji nie mógł już podjąć po podjęciu konkretnych czynności, w tym odebraniu od orzekanego wywiadu chorobowego, wystawieniu zlecenia wykonania specjalistycznych badań. Wyjaśniono jednocześnie, że jeżeli strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków wniosku, brak jest podstaw do wszczęcia postępowania, a można jedynie pozostawić wniosek bez rozpoznania. Po ponownym zapytaniu przez RWKL o doprecyzowanie celu skierowania do orzeczenia organ I instancji wyjaśnił, że skarżący [...] stycznia 2022 r. wniósł o zawieszenie postępowania, a ponadto z dniem [...] listopada 2022 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do pasywnej rezerwy w skutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej – więc Komendant uznał skierowanie za bezprzedmiotowe (pismo z [...] stycznia 2023 r.). Analiza akt administracyjnych sprawy, także uwzględniając wskazania zawarte w wyroku tutejszego Sądu z 30 stycznia 2024 r. prowadzi do stwierdzenia, że organ I instancji bez wątpienia prowadził postępowanie w sprawie administracyjnej zainicjowanej wnioskiem skarżącego o wyrównanie wynagrodzenia za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazać należy tu chociażby kwestię braku formalnego rozstrzygnięcia wniosku strony o zawieszenie postępowania – które powinno przybrać formę postanowienia. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. W myśl art. 101 § 1 k.p.a. o postanowieniu w sprawie zawieszenia albo podjęcia postępowania organ administracji publicznej zawiadamia strony. Na obecnym etapie postępowania niesporne pozostaje, że organ I instancji nie wydał postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania na wniosek skarżącego (pozytywnego ani negatywnego). Oznacza to, że postępowanie nie zostało w ogóle zawieszone, a organ I instancji zdawał się błędnie zakładać, że wniosek strony o zawieszenie postępowania wywołał samoistnie taki skutek. Niezależnie od powyższego wytknąć można, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, po uchyleniu decyzji organu I instancji decyzją kasacyjną organu odwoławczego, nie ma podstaw do ponownego wszczęcia postępowania, które jest w toku. Stwierdzić w tym miejscu należy, że w niniejszym postępowaniu okoliczności te pozostają bez wpływu na wynik sprawy, a ewentualna kwestia przewlekłego prowadzenia postępowania nie podlega ocenie przy badaniu zgodności z prawem decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę co do jej istoty. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Komendant [...] decyzją nr [...] z [...] lipca 2024 r. odmówił skarżącemu wyrównania uposażenia do wysokości 100% za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich w czasie służby w tej jednostce. Decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne pozwalające odtworzyć ustalony stan faktyczny, w oparciu o ocenę zgromadzonego materiału dowodowego jak i zastosowana wykładnię przepisów prawa materialnego. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że zostały one uzupełnione w zakresie objętym wskazaniami uprzedniego wyroku z 30 stycznia 2024 r. Organ wskazał dowody na których oparł rozstrzygnięcie, w szczególności zaświadczenia i zwolnienia lekarskie, orzeczenia RWKL i CWKL. Nie wynika ze zgromadzonego, kompletnego materiału dowodowego aby zaistniała w sytuacji skarżącego którakolwiek z przesłanek wyrównania mu wynagrodzenia za okres zwolnień lekarskich obejmujących okres, w którym żołnierz zawodowy jest zwolniony od zajęć służbowych w spornych okresach tj. od [...] grudnia 2020 r. (do 100 % uposażenia) – w rozumieniu art. 89a ust. 3 pkt 1- 8 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Podkreślenia wymaga, że przepis ten kształtuje wyjątek od zasady określonej w ust. 1 art. 89a, zgodnie z którą w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim żołnierz zawodowy otrzymuje 80% uposażenia. W tej sytuacji dyspozycji art. 89a ust. 3 nie można interpretować dowolnie, ani też rozszerzająco. Skarżący nie wywodzi, jak również nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, aby zaistniała w okolicznościach rozpoznawanej sprawy którakolwiek z przytoczonych wyżej przesłanek określonych jednoznacznie w przepisach art. 89a ust. 3 pkt 1 i 3-8 ustawy. Wydane w sprawie orzeczenia wojskowych komisji lekarskich również nie potwierdzają związku choroby skarżącego, stanowiącej podstawę przebywania na zwolnieniach lekarskich w spornym okresie – ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej pełnionej na stanowisku radcy prawnego. Wobec tego organy nie mogły również stwierdzić, aby zaistniała przesłanka spornego podwyższenia uposażenia określona w art. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy. Sąd zważył, że dołączona przez skarżącego do pisma z [...] lipca 2024 r. (wpływ [...] lipca 2024 r.) korespondencja pomiędzy skarżącym, Krajową Izbą Radców Prawnych, wizytatorem a organami MON dotycząca sporów co do wykonywania przez skarżącego zawodu radcy prawnego pełniącego zawodową służbę wojskową na uprzednio zajmowanym stanowisku( w tym prawidłowości opinii służbowej), nie mogła stanowić dla organów orzekających w przedmiotowej sprawie podstawy dokonywania ustaleń w zakresie istotnym dla jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Wynika to z powyższych wywodów. Przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego określił bowiem wniosek skarżącego o wyrównanie uposażenia za cały okres przebywania na zwolnieniach lekarskich w okresie służby w [...] K.. Stanowczo należy stwierdzić, że orzekające w tej sprawie organy nie były właściwe do ustalania, czy wskazywane przez skarżącego okoliczności wynikały czy też nie z relacji z przełożonymi służbowymi na wcześniejszych etapach służby wojskowej, czy jak wywodzi skarżący był ofiarą mobbingu ze strony przełożonych. Nie stanowiło istoty postępowania ustalenie faktów ustalonych przez przedstawicieli samorządu radcowskiego w toku wizytacji w Dowództwie Komponentu Wojsk Specjalnych, powodów przeniesienia skarżącego do rezerwy kadrowej, a tym bardziej zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z art. 80 k.p.a. ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. W myśl art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Istotne są zatem te dowody, które mogą przyczynić się i zmierzają do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że ewentualne wnioski dowodowe strony winny zostać rozpatrzone przez organ w formie postanowienia, aczkolwiek dopuszcza się także wypowiedź organu w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji. Zgodnie bowiem z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (...). W niniejszej sprawie uchybienie w postaci braku wydania postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu z przedłożonych dokumentów, jak również brak oceny i wypowiedzi organów co do przedłożonych dokumentów w uzasadnieniu decyzji, czy też zgłoszonych wniosków dowodowych, mimo naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Zgłoszone wnioski dowodowe jak również żądanie przeprowadzenia rozprawy nie mogło przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności istotnych do rozstrzygnięcia sprawy podstaw do wyrównania uposażenia za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich w okresie pełnienia służby w [...] K. w ramach rezerwy kadrowej . Wskazać jednak przyjdzie, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił konkretnie z jakiego powodu nie przeprowadzi wnioskowanych dowodów. Stanowisko to należy ocenić jako prawidłowe w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Należy podkreślić, że zasadnie w toku postępowania organy zwracały uwagę skarżącemu na obowiązujący żołnierzy zawodowych tryb zgłaszania przypadków kwalifikowanych przez skarżącego do pojęcia mobbingu. Nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżący jako radca prawny i żołnierz zawodowy z wieloletnim doświadczeniem miał świadomość i wiedzę na temat stosownych procedur obowiązujących w pragmatyce zawodowej. Niniejsze postępowanie administracyjne nie może stanowić podstawy dokonywania ustaleń i ocen w tym zakresie. Zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 sierpnia 2021 r. sygn. II SA/Sz 1112/20, że zgodnie z poglądami Sądu Najwyższego dopuszczalna jest droga sądowa w sprawie, w której funkcjonariusz dochodzi odszkodowania i innych roszczeń z tytułu długotrwałego izolowania go, poniżania oraz pomijania w awansach i szkoleniach przez przełożonych, czyli w sytuacjach rodzajowo zbliżonych do mobbingu. Naruszenie dobra osobistego, inicjujące powstanie stosunku cywilnoprawnego, może bowiem być wynikiem każdego działania, bez względu na rodzaj stosunku prawnego, w którym ewentualnie pozostają już naruszyciel i osoba, której dobro zostało naruszone (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2007 r., sygn. akt I PZP 2/07). Podstaw odpowiedzialności podmiotu naruszającego te dobra czy wyrządzającego szkodę należy jednakże w takich przypadkach poszukiwać nie w przepisach kodeksu pracy dotyczących mobbingu, ale w przepisach kodeksu cywilnego regulujących kwestę ogólnej odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych (art. 24 K.c. w związku z art. 448 K.c.), czy też odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej (art. 417 K.c.). Te sprawy nie są jednak sprawami administracyjnymi, których rozpoznanie należałoby do właściwości organów administracji publicznej i sądów administracyjnych lecz sprawami należącymi do właściwości sądów powszechnych (mającymi charakter cywilnoprawny) i jedynie w postępowaniu przed tymi sądami strona skarżąca może domagać się zrealizowania swoich roszczeń. Wbrew stanowisku skarżącego w uprzednim wyroku Sąd nie wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego we wskazanym przez skarżącego kierunku, lecz w celu uzupełnienia materiału dowodowego i okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z kolei po uzupełnieniu materiału dowodowego, na obecnym etapie postępowania sama wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji, samoistnie nie mogła stanowić podstawy wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia, na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.