IV SA/Po 42/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk – Marciniak (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 09 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie zagospodarowania i transportu odpadów oddala skargę w całości Decyzją z dnia 9 października 2023 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Starosty W. z dnia 20 czerwca 2023 r. nr [...] - nakładającej na przedsiębiorcę P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., będącego w posiadaniu odpadów, obowiązek zagospodarowania na własny koszt odpadów o kodzie 19 12 11*. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium podniosło, że decyzją z dnia 20 czerwca 2023 r., Starosta W. nałożył na przedsiębiorcę P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , będącego w posiadaniu odpadów: - obowiązek zagospodarowania na własny koszt odpadów o kodzie 19 12 11*- inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów, zawierające substancje niebezpieczne, znajdujących się na naczepie ciężarowej o nr rej. [...], zatrzymanej w trybie art. 24a ust. 1 ustawy o odpadach, pojazdu samochodowego [...] nr rej. [...], skierowanego i ustawionego na miejscu wyznaczonym w Planie Gospodarki Odpadami dla Województwa W., spełniającym warunki magazynowania odpadów, tj. na terenie M. Sp. z o.o., [...]; [...]; - określił miejsce zagospodarowania odpadów i proces unieszkodliwiania: a) P. Sp. z o.o., ul. [...]; [...], b) proces unieszkodliwiania D10-przekształcenie termiczne na lądzie; - określił, że transport odpadów winien odbywać się z zachowaniem przepisów obowiązujących przy transporcie towarów niebezpiecznych; - zobowiązał P. Sp. z o.o. do przedłożenia organowi wydającemu niniejszą decyzję, dowodu przekazania odpadów o kodzie 19 12 11* podmiotowi wskazanemu w punkcie 2 (tj. karty przekazania odpadów), w terminie 3 dni od daty ich przekazania. Ponadto, organ stwierdził, iż decyzja polega natychmiastowemu wykonaniu. Odwołanie od powyższej decyzji, w ustawowym terminie wniosła, P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. . SKO w P. zważyło, że zgodnie z art. 24 ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U.2023.1587 t.j.), transport odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi w szczególności, w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować odpady, w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 7. Z kolei ust. 2 cyt. wyżej art. 24 stwierdza, że transport odpadów niebezpiecznych stanowiących towary niebezpieczne w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2147 oraz z 2023 r. poz. 1123) odbywa się z zachowaniem przepisów o transporcie towarów niebezpiecznych. Zgodnie z art. 24b ust, 2- 4 ustawy o odpadach, w przypadku ustalenia posiadacza odpadów, odpowiedzialnego za zagospodarowanie odpadów jest on obowiązany do zagospodarowania odpadów na własny koszt. Obowiązek zagospodarowania odpadów nakłada, w drodze decyzji, na podmiot, o którym mowa w ust. 1 i 2, starosta właściwy ze względu na miejsce, na które został skierowany zatrzymany transport odpadów. Decyzja, o której mowa w ust. 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu. Kolegium wskazało, że z informacji uzyskanych od Policji, Starosta W. powziął wiadomość, iż w dniu 13.01.2022 r., w ramach prowadzonego śledztwa [...], Policja zatrzymała do kontroli samochód ciężarowy [...] o numerach rejestracyjnych [...] należący do P. Sp z o.o. z siedzibą w W. , wraz z naczepą ciężarową nr rej. [...], należącą do C. Sp z o.o. z siedzibą w W.. Z uwagi na podejrzenie, iż znajdujące się na naczepie odpady nie są zgodne z odpadami zaklasyfikowanymi wg. kodu w karcie przekazania odpadów, a cel ich zagospodarowania może być inny niż wpisany w karcie przekazania odpadów pojazd (zestaw) został przetransportowany na parking zlokalizowany na terenie M. Sp. z o.o. w [...] tj. do wyznaczonego w wojewódzkim planie gospodarki odpadami miejsca magazynowania zatrzymanych pojazdów, spełniającego warunki magazynowania odpadów. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy opinii biegłego sądowego sporządzonej na zlecenie Prokuratury Rejonowej w P., w karcie przekazania odpadów (KPO) sporządzonej w systemie BDO z dnia 13.01.2023r., nieprawidłowo określono rodzaj transportowanych odpadów. W karcie wskazany był przez wytwórcę odpad inny niż niebezpieczny pod kodem 19 12 12, natomiast wg. biegłego, ze względu na charakter odpadów znajdujących się na naczepie należało je zaklasyfikować do odpadów niebezpiecznych, pod kodem 19 12 11*. Opinia biegłego podważa również, wskazany w KPO sposób wytworzenia odpadów o kodzie 19 12 12 w ramach prowadzonych prac porządkowych w miejscowości D. wskazując, że kod odpadu 19 12 12, to kod określający odpady jako pochodzące z instalacji przetwarzania odpadów i podmiot nie mógł ich wytworzyć w ramach prac porządkowych. Według biegłego firma nie posiada wpisu do rejestru pozwalającego na wytwarzanie tego typu odpadów. W przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym bezsprzecznie ustalono, iż posiadaczem odpadów jest P. Sp. z o.o. Spółka tego faktu nie kwestionuje. Biorąc pod uwagę treść cytowanego wyżej art. 24b ustawy o odpadach, Kolegium wskazało, że wobec ustalenia przez organ pierwszej instancji posiadacza odpadów, organ ten prawidłowo wydał decyzję w przedmiocie nałożenia obowiązku zagospodarowania odpadów przez tego posiadacza, tj. P. Sp. z o.o., na jej koszt. SKO podkreśliło, że w myśl art. 24 ustawy, transport odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować odpady, w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1742, dalej: "rozporządzenie"). Zlecający usługę transportu odpadów jest obowiązany wskazać transportującemu odpady wykonującemu usługę transportu odpadów miejsce przeznaczenia odpadów oraz posiadacza odpadów, do którego należy dostarczyć odpady. Transportujący odpady wykonujący usługę transportu odpadów jest obowiązany dostarczyć odpady do miejsca przeznaczenia odpadów i przekazać je posiadaczowi odpadów, o którym wyżej mowa. W przypadku transportu odpadów bez wymaganych dokumentów, w których wskazany jest posiadacz odpadów przekazujący odpad oraz posiadacz odpadów, do którego należy dostarczyć odpady, posiadaczem tych odpadów jest transportujący te odpady. SKO zaznaczyło, że pierwotnym i głównym źródłem ustaleń w zakresie naruszeń obowiązującego prawa pozostaje kontrola, potwierdzona protokołem oględzin i protokołem przeszukania pojazdu, pozostającym w dyspozycji Policji w związku z prowadzonym dochodzeniem jak również opinia biegłego sądowego, sporządzona na zlecenie Prokuratury Rejonowej w P.. Wykorzystanie przez organ w sprawie biegłego obejmuje wszelkie przypadki, gdy w sprawie administracyjnej dla jej rozstrzygnięcia potrzebna jest szczególna i specjalistyczna wiedza, wykraczająca poza zakres wiedzy powszechnej i ogólnodostępnej oraz doświadczenia życiowego i wiadomości osób mających wykształcenie ogólne. Zdaniem Kolegium opinia biegłego jest dowodem w sprawie, natomiast dokonywana przez organ administracji ocena na podstawie art.80 k.p.a. wartości dowodowej opinii biegłego, nie może dotyczyć zakresu wyznaczonego wiadomościami specjalnymi biegłego. Zakwestionowanie opinii biegłego przez organ administracji publicznej lub sąd administracyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach - jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzaniu opinii doszło do naruszenia prawa albo opinia zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jej walory dowodowe. W przekonaniu Kolegium, zgodnie z dominującym stanowiskiem doktryny prawa administracyjnego, organ obowiązany jest dokonać oceny opinii pod względem formalnym, to jest zbadać, czy została ona sporządzona i podpisana przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny być sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. W przedmiotowej sprawie, Kolegium nie powzięło wątpliwości, co do prawidłowości sporządzonej opinii. Opinia biegłego została oparta na obowiązujących przepisach prawa, jest logiczna, spójna, nie zawiera błędów rzeczowych i w sposób niebudzący wątpliwości określa, że w karcie przekazania odpadów (KPO) sporządzonej w systemie BDO z dnia 13.01.2023r., nieprawidłowo określono rodzaj transportowanych odpadów, jak i fakt, że podmiot nie mógł ich wytworzyć w ramach prac porządkowych. Kolegium wskazało, iż co prawda, odwołująca się dołączyła do odwołania opinię sporządzoną przez I. T. - sp. d/s. projektów środowiskowych z firmy S. Sp. z o.o., jednakże w ocenie Kolegium opinia ta jest opinią zbyt ogólną, nie odnoszącą się bezpośrednio do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a poprzez fakt jej niepodpisania przez osobę uprawnioną do jej sporządzenia, nie stanowi wartości dowodowej. Również zarzuty dotyczące naruszenia postępowania dowodowego w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, Kolegium oceniło jako niezasadne. W ocenie organu, postępowanie w rozpatrywanej sprawie zostało przeprowadzone w sposób rzetelny i kompletny, a zgromadzony materiał dowodowy został oceniony wszechstronnie, racjonalnie i bezstronnie. Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Sądu P. sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. a) przepisu art. 1 ust. 1 i art. 2 w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez zaniechanie kontroli i badania Decyzji Starosty W. z dnia 20 czerwca 2023 r. co do zgodności z zasadą legalizmu działania organów administracji (art. 6 k.p.a.) polegające na ustaleniu, iż decyzja wydana przez Starostę W. z dnia 20 czerwca 2023 r. jest prawidłowa, a także na ustaleniu, że dowody przywołane przez Starostę W. nie budzą, żadnych wątpliwości, bowiem nie można kwestionować przywołanej opinii biegłego sądowego sporządzonej na zlecenie Prokuratury Rejonowej w P., gdyż biegły posiada wiadomości specjalne; b) przepisu art. 75, art. 77 i art. 78 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności dotyczących dowodów składanych przez stronę, to jest przede wszystkim pominięcie przez SKO złożonej przez stronę skarżącą opinii sporządzonej przez I. T. z S. sp. z o.o., poprzez wskazanie, że opinia ta jest zbyt ogólna; c) przepisu art. 77 § 1 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego, skoro Organ II instancji uznał, że nie jest w stanie ustosunkować się do zarzutów strony skarżącej, bowiem nie posiada wiadomości specjalnych, jak i nie jest w stanie ocenić w sposób wyczerpujący i merytoryczny opinii biegłego sądowego dr inż. M. C.,; d) przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji, które nie zawiera opisu stanu faktycznego w całości, jak i nie przytacza podstaw, które pozwoliły organowi uznać opinię biegłego sądowego za wiarygodną, podczas gdy uzasadnienie decyzji powinno być jasne i wprost wskazywać wszystkie podstawy wydania decyzji wraz z wyjaśnieniem związku pomiędzy zastosowanymi przepisami prawa a zaistniałymi zdaniem organu okolicznościami, e) naruszenia art. 84 § 1 k.p.a., art. 28f ust. 3 ustawy o inspekcjach ochrony środowiska oraz przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. z 2002 r. Nr 166, poz. 1360) poprzez oparcie decyzji na opinii biegłego sądowego dr inż. M. C. w zakresie składu morfologicznego odpadów, których próbki zostały pobrane przez funkcjonariuszy policji oraz biegłego, tj. przez podmioty nie posiadające stosownej akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji do pobierania próbek odpadów; co skutkowało błędnym utrzymaniem skarżonej decyzji; f) przepisów art. 7, 8, 77 § 1 80 k.p.a. poprzez nierzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego i oparcie się na przyjętych przez Organ I instancji założeniach oraz błędnych ustaleniach biegłego oraz faktu, że przy wydaniu decyzji nie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli g) przepisu art. 81a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść strony skarżącej pozostających wątpliwości, co do stanu faktycznego, w sytuacji, kiedy przedmiotem niniejszego postępowania było odebranie stronie określonych uprawnień, 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: przepisu art. 24a ust. 1 ustawy o odpadach poprzez niewykazanie jakiego naruszenia wymienionego w art. 24a ust. 1 ustawy dopuściła się skarżąca. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego. Należy również podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty W. nakładającej na skarżącą obowiązek zagospodarowania odpadów, na jej koszt. W sprawie znalazły zastosowanie przepisy art. 24a i 24b ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (dalej jako " u.o.o."), ponieważ w stanie faktycznym sprawy bezspornie doszło do zatrzymania pojazdów należących do P. sp. z o.o., na których przewożono odpady należące do spółki. Świadczą o tym dokumenty przewozowe znajdujące się w aktach sprawy. W związku z podejrzeniem, że transportowane odpady, znajdujące się na naczepie, nie są zgodne z odpadami zaklasyfikowanymi wg. kodu w karcie przekazania odpadu (KPO), a cel ich zagospodarowania może być inny niż wpisany w karcie przekazania odpadów, na podstawie art. 24a ustawy, pojazd je przewożący został zatrzymany przez uprawnione służby i skierowany do miejsca wyznaczonego zgodnie z Wojewódzkim Planem Gospodarowania Odpadami. Przepis art. 24a został dodany ustawą z 20.07.2018 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1479). Przepis ten zakłada, że jeżeli w trakcie kontroli transportu odpadów ujawniono: 1) naruszenie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, 2) przemieszczanie odpadów do nieuprawnionego odbiorcy, 3) naruszenie przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów – pojazd wraz z odpadami może zostać zatrzymany przez Krajową Administrację Skarbową, Straż Graniczną, Policję, Inspekcję Transportu Drogowego oraz organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Zatrzymany pojazd wraz z odpadami musi zostać skierowany do najbliższego dostępnego miejsca wyznaczonego w wojewódzkim planie gospodarki odpadami spełniającego warunki magazynowania odpadów. Pojazd wraz z odpadami umieszcza się w miejscu spełniającym warunki magazynowania odpadów do czasu usunięcia naruszeń szczegółowych wymagań dla transportu odpadów lub ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zagospodarowanie tych odpadów. W myśl zaś art. 24b ust. 1 ust. 1 ustawy, w przypadku transportu odpadów bez wymaganych dokumentów, w których wskazany jest posiadacz odpadów przekazujący odpad oraz posiadacz odpadów, do którego należy dostarczyć odpady, posiadaczem tych odpadów jest transportujący te odpady. Jeżeli jednak nie ustalono podmiotu odpowiedzialnego za zagospodarowanie zatrzymanych odpadów, podmiot wykonujący transport odpadów ma obowiązek zagospodarowania odpadów na własny koszt . 2. Transportujący odpady nie będzie ponosił kosztów ich zagospodarowania, jeżeli zostanie ustalony posiadacz odpadów, odpowiedzialny za zagospodarowanie odpadów. Wówczas to on ma obowiązek zagospodarowania odpadów na własny koszt (ust. 2). 3. Decyzję nakładającą obowiązek zagospodarowania odpadów (albo na transportującego odpady, albo na posiadacza odpadów) wydaje starosta właściwy ze względu na miejsce, na które został skierowany zatrzymany transport odpadów (ust. 3). Decyzja ta podlega natychmiastowemu wykonaniu (ust. 4). Z opinii biegłego sądowego sporządzonej na zlecenie Prokuratury Rejonowej w P. wynika, że w KPO sporządzonej w systemie BDO z dnia 13.01.2023r., nieprawidłowo określono rodzaj transportowanych odpadów. W karcie wskazany był przez wytwórcę odpad inny niż niebezpieczny pod kodem 19 12 12, natomiast wg. biegłego, ze względu na charakter odpadów znajdujących się na naczepie należało je zaklasyfikować do odpadów niebezpiecznych, pod kodem 19 12 11*. Opinia biegłego podważa również, wskazany w KPO sposób wytworzenia odpadów o kodzie 19 12 12 w ramach prowadzonych prac porządkowych w miejscowości D. wskazując, że kod odpadu 19 12 12, to kod określający odpady jako pochodzące z instalacji przetwarzania odpadów i podmiot nie mógł ich wytworzyć w ramach prac porządkowych. Według biegłego firma nie posiada wpisu do rejestru pozwalającego na wytwarzanie tego typu odpadów. W postępowaniu bezsprzecznie ustalono iż posiadaczem odpadów jest P. Sp. z o.o. , czego Spółka nie kwestionuje. Decyzja została wydana na podstawie opinii biegłego sporządzonej zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, która jest logiczna, spójna, nie zawiera błędów rzeczowych i w sposób niebudzący wątpliwości określa, że w karcie przekazania odpadów (KPO) sporządzonej w systemie BDO z dnia 13.01.2023r., nieprawidłowo określono rodzaj transportowanych odpadów. Przedłożona przez biegłego opinia potwierdza, że analizowane odpady stanowiły mieszankę zmielonych odpadów komunalnych (drewna, tworzyw sztucznych, szkła, płyt wiórowych, węglowodorów ropo pochodnych i związków metali ciężkich), co stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, wskazano zatem, że doszło do fałszowania dokumentów w KPO, gdyż skarżąca nie jest uprawniona do wytwarzania tego typu odpadów. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że jeśli opinia biegłego jest prawidłowa pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące, logiczne i prawidłowe uzasadnienie, to organ nie może samodzielnie jej podważać i przyjmować, że wnioski w niej przedstawione są nieprawidłowe, odmienne od ustalonego stanu faktycznego. Choć strona - zgodnie z art. 78 k.p.a. - posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu, to jednak uprawnienie to podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń (wyrok NSA z 3.09.2020 r., II GSK 1895/18, LEX nr 3100266). Uwzględnienie żądania strony zależy więc od tego, czy wnioskowany dowód może przyczynić się do dokładniejszego wyjaśnienia sprawy, a nie powoduje wyłącznie przedłużenie postępowania czy zwiększenie kosztów postępowania. W ocenie Sądu, organ ustosunkował się do przedstawionych przez stronę dowodów, a mianowicie opinii przedłożonej przez skarżącą i wyjaśnił pojawiające się na tym tle wątpliwości. Podkreślić należy, że stronie nie przysługuje bezwzględne roszczenie procesowe o przeprowadzenie określonego dowodu. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu. (wyrok NSA z 28.05.2020 r., I GSK 1768/19, LEX nr 3065177). Co do zarzutu naruszenia art. 81a § 1 k.p.a. wyjaśnić należy, nie było podstaw do jego zastosowania. W ślad za wyrokiem NSA z 25 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 3031/19 zauważyć należy, że przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 k.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca. Należy zgodzić się ze skarżącą, że organ II instancji w zwięzły i niepełny sposób odniósł się do zarzutów odwołania, niemniej zdaniem Sądu, nie miało to znaczenia dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Nieuzasadniony jest także zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia decyzji, gdyż zawiera ona wszystkie elementy przewidziane w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Oprócz elementów określonych w art. 107 § 1 k.p.a. wskazuje zarówno fakty, które organ uznał za udowodnione, na których się oparł (sprawozdanie z audytu i dowody źródłowe w nim wymienione) przyczyn, dla których innym dowodom odmówił mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne zawiera zaś przytoczenie przepisów istotnych dla rozstrzygnięcia oraz ich omówienie. Na kanwie powyższych rozważań należało stwierdzić, że organy - wbrew zarzutom skarżącej - dokonały wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, stosując się do zasad regulujących postępowanie administracyjne, określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W związku z powyższym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.