II GSK 1895/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Marek Sachajko Protokolant Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 184/18 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w R. na rzecz Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 maja 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 184/18 oddalił skargę A. Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Skargę kasacyjną wywiodła Spółka zaskarżając powyższy wyrok w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, iż został on wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z: I. naruszeniem prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1. art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.: dalej: u.ś.o.z.) w zw. z art. 135 ust. 1 u.ś.o.z. w zw. z § 11 zarządzenia nr 18/2017/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - poprzez błędną wykładnię przepisów i oparcie rozstrzygnięcia na bezprawnym zarzucie wobec skarżącego, iż ten nie podniósł zarzutów na których następnie oparł odwołanie od rozstrzygnięcia i skargę do sądu administracyjnego, w proteście do Komisji konkursowej w toku postępowania konkursowego przed NFZ, podczas gdy protest taki można wnieść tylko do czasu zakończenia postępowania zaś zarzuty dotyczyły niewłaściwej oceny ofert, która to ocena jest podawana do wiadomości oferentów już po zakończeniu postępowania; 2. art. 149 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr. 164, poz. 1027 ze zm.; dalej: u.ś.o.z.) - poprzez błędną wykładnię przepisu i uznanie, że poświadczenie nieprawdy w ofercie (kłamstwo ofertowe) co do okoliczności dodatkowo ocenianych nie stanowi podstawy odrzucenia oferty i nie ma wpływy na wynik postępowania konkursowego; 3. § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1372; dalej: rozporządzenie kryterialne lub r.k.w.o. w zw. z zał. nr 5 do r.k.w.o., Tabela nr 1 – Rehabilitacja lecznicza, cz. 2 - Fizjoterapia ambulatoryjna. Lp. I Jakość, pkt 2.5 – Basen rehabilitacyjny - poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że fakt posiadania jakiegokolwiek zbiornika wodnego jest wystarczający dla ustalenia spełnienia wymogu posiadania basenu rehabilitacyjnego, oraz założenie że bez znaczenia przy ocenie spełnienia kryterium pozostają zarówno parametry techniczne oraz specyfikacja basenu jak i fakt, czy warunek ten był spełniony w dacie składania, co skutkowało usankcjonowaniem decyzji Organu w przedmiocie wyboru oferenta który nie spełnia zadeklarowanego warunku, wobec czego oferta jego winna być odrzucona; 4. § 5 r.k.w.o. oraz zał. nr 5 do Tab. nr 2 - Rehabilitacja lecznicza-część wspólna. Cz. II - Jakość, Lp. 4 r.k.w.o. w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia (t.i. Dz. U. z 2016 r. poz. 1535 ze zm.; dalej: u.s.i.o.z. - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż spełnienie warunku realizacji Elektronicznej Dokumentacji Medycznej w rozumieniu u.s.i.o.z. jest możliwe mimo oczywistej luki prawnej w tym zakresie, co skutkowało usankcjonowaniem decyzji Organu w przedmiocie wyboru oferenta który nie spełnia zadeklarowanego warunku, wobec czego oferta jego winna być odrzucona. II. naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mleć Istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 106 § 3 p.p.s.a. - poprzez nieuwzględnienie złożonych przez Skarżącą wniosków dowodowych o przeprowadzenie dowodów z dokumentów złożonych do akt sprawy na okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. na okoliczność spełniania przez wybranego w konkursie oferenta warunku dotyczącego posiadania basenu rehabilitacyjnego oraz prawdziwości i rzetelności informacji stanowiących podstawę rozstrzygnięcia konkursu ofert a zawartych w protokołach kontroli przeprowadzonej przez organ; 2. art. 154 u.ś.o.z. w zw. art. 78 § 1 k.p.a. - poprzez uznanie, iż Organ nie ma uprawnień do ponownej weryfikacji odpowiedzi ankietowych udzielonych przez oferentów w ramach ofert złożonych w toku postępowania poprzedzającego zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej po tym, jak dokonała jej Komisja Konkursowa, mimo iż na gruncie u.ś.o.z. jest on organem odwoławczym względem Komisji, wobec czego ma prawo dokonywać oceny i sprawdzenia czynności przez nią podjętych i w tym celu zobowiązany jest dokładnie i wyczerpująco zbadać wszystkie okoliczności istotne dla sprawy oraz przeprowadzić wyczerpujące postępowanie dowodowe, zwłaszcza rozpoznać wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę, a w konsekwencji uznanie zaskarżonej decyzji za wydaną zgodnie z obowiązującymi przepisami i utrzymanie jej w mocy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona w taki sposób, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle powiązano (uzasadniano) z naruszeniem przepisów postępowania i odwrotnie - potencjalne błędy proceduralne skutkowały w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybieniami materialnoprawnymi i w związku z tym istnieje konieczność łącznego ich rozpatrzenia. W tej sytuacji niezbędne jest odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutów materialnoprawnych. Za całkowicie chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej w zw. z art. 135 ust. 1 u.ś.o.z. w zw. z § 11 zarządzenia nr 18/2017/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Pogląd o naruszeniu tych przepisów przez WSA skarżący kasacyjnie opiera na zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku konstatacji Sądu I instancji, iż "Przede wszystkim tego rodzaju zarzut co do zasady powinien być podnoszony na etapie postępowania konkursowego w formie protestu", jednak pomija zawartą w następnym zdaniu dalszą część wypowiedzi Sądu, w której odnosi się do zarzutów skarżącej spółki dotyczących dysponowania przez świadczeniodawcę basenem rehabilitacyjnym i ocenia działania organu w tym zakresie na etapie postępowania odwoławczego. Mimo pewnego skomplikowania wywód Sądu I instancji jest jednoznaczny i prawidłowo wskazuje, że WSA dokonał kontroli działania organu w tym zakresie. Nie jest zatem zasadny zarzut, iż Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcia na bezprawnym zarzucie wobec skarżącego, iż ten nie podniósł zarzutów na których następnie oparł odwołanie od rozstrzygnięcia i skargę do sądu administracyjnego, w proteście do Komisji konkursowej w toku postępowania konkursowego przed NFZ. Sąd I instancji zbadał te zarzuty oraz odniósł się szczegółowo do oceny tych zarzutów przez organ. Zdaniem NSA nie jest trafny także zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 149 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych poprzez błędną wykładnię przepisu i uznanie, że poświadczenie nieprawdy w ofercie (kłamstwo ofertowe) co do okoliczności dodatkowo ocenianych nie stanowi podstawy odrzucenia oferty i nie ma wpływy na wynik postępowania konkursowego. Analiza uzasadniania zaskarżonego wyroku jednoznacznie wskazuje, że Sąd I instancji w ogóle takiego poglądu nie formułował, ale podzielił jedynie stanowisko organu, z którego wynika, że prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej jest warunkiem dodatkowo ocenianym, którego niespełnienie nie powoduje odrzucenia oferty. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących § 5 Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej należy zauważyć, iż przepis ten składa się z dwóch jednostek redakcyjnych, jednakże mając na uwadze treść poszczególnych punktów tego przepisu oraz zarzutów i uzasadnienia skargi kasacyjnej, należy przyjąć, że chodzi zapewne o punkt 1 tego przepisu – w świetle którego "Oferent, który deklaruje spełnianie warunku podlegającego ocenie, jest obowiązany go spełniać w okresie związania ofertą oraz przez cały okres realizacji umowy, chyba że przepisy rozporządzenia stanowią inaczej". Zdaniem kasatora naruszenie wskazanego przepisu w związku z zał. nr 5 do Tab. nr 2 - Rehabilitacja lecznicza-cześć wspólna. Cz. II Jakość, Lp. 4 r.k.w.o. oraz w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia wynikało z błędnej wykładni polegającej na uznaniu, iż "spełnienie warunku realizacji Elektronicznej Dokumentacji Medycznej w rozumieniu u.s.i.o.z. jest możliwe mimo oczywistej luki prawnej w tym zakresie". Wbrew temu zarzutowi, Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w ogóle nie wyraził takiego poglądu, a jedynie podkreślił i zaaprobował fakt, iż Komisja konkursowa przyznawała punktację za to kryterium na podstawie oświadczeń oferentów o posiadaniu EDM w rozumieniu ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia. WSA zaaprobował również to, że jeżeli jednak oferent nie złożył oświadczenia o posiadaniu EDM w rozumieniu ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia, to Komisja konkursowa nie podejmowała w tym zakresie dalszych czynności. Nie sposób przypisać istnienia oceny prawnej i dokonania wykładni przez sąd administracyjny określonego przepisu bez powołania się na jej wyrażenie w stosownej wypowiedzi zamieszczonej w uzasadnieniu orzeczenia sądu administracyjnego. Podnieść wypada, iż ze względu na przewidziane w art. 153 p.p.s.a. związanie oceną prawną (wykładnią) wyrażoną w orzeczeniu sądu niedopuszczalne jest domniemywanie poglądów sądu administracyjnego, które nie zostały w danym orzeczeniu wyraźnie uzewnętrznione. Z tych samych względów aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskał również zarzut naruszenia § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zw. z zał. nr 5 do r.k.w.o., Tabela nr 1 – Rehabilitacja lecznicza, cz. 2 - Fizjoterapia ambulatoryjna. Lp. I Jakość, pkt 2.5 – Basen rehabilitacyjny - poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że fakt posiadania jakiegokolwiek zbiornika wodnego jest wystarczający dla ustalenia spełnienia wymogu posiadania basenu rehabilitacyjnego. Zarzut ten jest bezzasadny, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny również takiego poglądu nie wyraził. Sąd zaznaczył tylko, że w aktach zawarty jest protokół wizytacji Komisji Konkursowej, która stwierdziła posiadanie przez tego oferenta basenu do rehabilitacji oraz, że przeprowadzono kontrolę świadczeniodawcy w tym zakresie. Uzasadnienie tego zarzutu wskazuje jednak, iż w istocie skarżący kasacyjnie zarzuca błędy w zakresie ustaleń faktycznych w tym zakresie. W tym miejscu wymaga podkreślenia, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zakwestionowania sądowej oceny uchybień procesowych organu w zakresie ustaleń faktycznych sprawy. W sytuacji, gdy - jak wskazano wyżej przy odniesieniu się do zarzutów dotyczących prawa procesowego – oceny tej skutecznie nie podważono, zarzut kasacyjny naruszenia prawa materialnego nie może być uznany za usprawiedliwiony jedynie na skutek dokonania przez Autorkę rozpoznawanej skargi kasacyjnej odmiennej od przyjętej przez Sąd I instancji kwalifikacji dowodów i wysnucie na tej podstawie innych wniosków co do stanu faktycznego (zob. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 832/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu należy zaznaczyć, iż zamierzonego skutku nie mógł odnieść zarzut naruszenia art. 154 u.ś.o.z. w zw. art. 78 § 1 k.p.a. Zarówno w petitum skargi kasacyjnej jak i w jej uzasadnieniu jej autorka nie wskazała jednostki redakcyjnej art. 154 u.ś.o.z., który to przepis zawiera kilka jednostek redakcyjnych. W uzasadnieniu omawianych zarzutów także brak jest jednoznacznych wskazówek pozwalających stwierdzić, która z jednostek redakcyjnych tekstu prawnego została zdaniem autorki skargi kasacyjnej naruszona przez Sąd I instancji. W związku z tym podzielić należy prezentowane w judykaturze stanowisko, wedle którego w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 614/13, LEX nr 1574678; z 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12, LEX nr 1295809). Sytuacja taka uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ustosunkowanie się do treści tak sformułowanego zarzutu. Aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskał również zarzut naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego podziela przy tym pogląd, że choć strona - zgodnie z art. 78 k.p.a. - posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu, to jednak uprawnienie to podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2014 r., II OSK 2191/12 oraz wyrok NSA z dnia 6 października 2015 r., II OSK 314/14- publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli więc strona zgłasza dowód, to w świetle art. 78 k.p.a., wedle którego żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem, organ administracji może nie uwzględnić jej wniosku dowodowego. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się uchybienia ze strony organu w tej kwestii. Należy zwrócić uwagę na znaczenie istoty postępowania wywołanego odwołaniem wniesionym na gruncie omawianych przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, która najogólniej rzecz ujmując wyraża się w jego kontrolnym charakterze wobec rozstrzygnięcia podejmowanego na etapie poprzedzającym odwołanie (z uwzględnieniem wyłączeń określonych w art. 152 ust. 2 ustawy - por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 121/12; 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 1163/12; 8 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 254/12; 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2359/14; 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2167/15). Wbrew zatem twierdzeniom skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że organ NFZ w etapie postępowania administracyjnego zweryfikował zarzuty dotyczące dysponowania przez świadczeniodawcę basenem rehabilitacyjnym. Trafnie również podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że w aktach postępowania sprawy znajduje się protokół wizytacji Komisji Konkursowej, która stwierdziła posiadanie przez tego oferenta basenu do rehabilitacji. Za prawidłowy należy wobec tego uznać pogląd WSA, że organ przeprowadził kontrolę świadczeniodawcy, która potwierdziła posiadanie ww. urządzenia. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że przedstawione przez skarżącą spółkę materiały w postaci sprawozdania z czynności dokonanych przez działającą na zlecenie skarżącej kasacyjnie agencji detektywistycznej, nie mogą być uznane za dające wystarczającą podstawę do zakwestionowania ustaleń organów NFZ. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Nawet w sytuacji, gdy dowód taki był oferowany przez stronę w postępowaniu sądowym, to jego nieprzeprowadzenie przez sąd nie może być oceniane jako naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 982/06, niepublikowany, treść (w:) System Informacji Prawnej LEX nr 354691). Kwestionowanie w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych, do czego sprowadzała się omawiana podstawa kasacji, nie może być dokonywane w oparciu o zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 1026/06, niepublikowanego, treść (w:) System Informacji Prawnej LEX nr 322261; Bogusław Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Kantor Zakamycze 2006, s. 244-245). Na marginesie należy zauważyć, iż wskazywane w skardze kasacyjnej mankamenty uzasadnienia orzeczenia sądu pierwszej instancji w zakresie wywodów prawnych oraz odniesienia się do stanowiska w zakresie stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, powinny być kontestowane przy pomocy zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a,, zgodnie z którym to przepisem (zdanie pierwsze), "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie" (por. uchwałę NSA z 15.02.2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39). Wśród zarzutów rozpoznawanej obecnie skargi kasacyjnej brak jednak takowej podstawy zaskarżenia. Brak zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a uniemożliwia jednak NSA - stosownie do treści art. 183 tej ustawy - merytoryczną jego ocenę. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając od skarżącej kasacyjnie na rzecz organu reprezentowanego przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji 480 zł za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz terminowe sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną.