II SA/Po 350/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Sebastian Michalski (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Edyta Rurarz-Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2022 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta i Gminy Pobiedziska z dnia 29 kwietnia 2021 r., nr XXXVI/327/21 w przedmiocie opieki nad zwierzętami bezdomnymi I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 5 ust. 4, II. zasądza od Gminy Pobiedziska na rzecz skarżącej kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. firma D. Sp. z o.o. z siedzibą w W., pismem z dnia 11 kwietnia 2022 roku, na trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ze skargą na Uchwałę nr XXXVI/327/21 Rady Miasta i Gminy Pobiedziska z dnia 29 kwietnia 2021 roku w sprawie wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami, prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części, na terenie Gminy Pobiedziska (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2021r. poz. 4123). Spółka zaskarżyła powyższą uchwałę w części dotyczącej jej interesu prawnego oraz zażądała stwierdzenia nieważności § 5 ust. 4 uchwały, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. W ocenie Skarżącej kwestionowana Uchwała został podjęta z istotnym naruszeniem: - art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez przyjęcie, że Rada Gminy posiada kompetencję prawodawczą do ustalenia, że lokalizacja spalarni zwłok zwierzęcych i ich części musi wynosić co najmniej 3km od (...), - art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców oraz zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), a także zasady wolności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP) poprzez nałożenie na przedsiębiorców wymogu ograniczającego wolność działalności gospodarczej przy braku uzasadnienia oraz racjonalnych przesłanek, jak względy sanitarne, warunki techniczne i organizacyjne, ochrona przyrody konflikty lokalne, czy potencjalne uciążliwości. Do skargi załączone zostały: pozwolenie na budowę nr [...] z dnia 9 grudnia 2021 roku cele wykazania interesu prawnego do złożenia skargi, wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzenia gazów i pyłów do powietrza oraz decyzja udzielająca pozwolenia na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza celem wykazania warunków prowadzenia działalności w zakresie dopuszczalnych emisji do środowiska oraz rodzaju stosowanych pieców dla spalarni zwłok zwierzęcych planowanej w miejscowości B. Gm. P. , a także sprawozdanie z badań na potwierdzenie braku przekraczania jakichkolwiek norm w zakresie emisji dla spalarni zwłok zwierzęcych prowadzonej w W.. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Spółka w prowadzonej działalności spełnia wszystkie uwarunkowania zaskarżonej Uchwały, gdyby nie narzucanie wymogu zachowania odległości 3 km w praktyce od jakichkolwiek zabudowań. Tak restrykcyjny wymóg de facto uniemożliwia prowadzenie spalarni zwłok zwierzęcych na terenie gminy P.. Spółka podniosła, że nawet gdyby ktoś posiadał taki teren to automatycznie zablokowałby innym właścicielom gruntów prowadzenie jakichkolwiek inwestycji w promieniu 3 km. W ocenie Spółki zaskarżona uchwała nie ustala warunków dla osób chcących prowadzić działalność w zakresie spalarni zwłok zwierzęcych, lecz wprowadza zakaz prowadzenia takiej działalności na terenie gminy P.. Przepisy prawa w zakresie ochrony środowiska nie nakładają żadnych szczególnych wymogów, czy obostrzeń na działalność w postaci spalarni zwłok zwierzęcych. Emisja do środowiska ze spalarni skarżącej Spółki jest od 3 razy do 125 razy mniejsza niż parametry określone w pozwoleniu na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Wymóg zachowania odległości 3 km od zabudowań mieszkalnych, zakładów produkujących żywność, czy źródeł wody stanowi istotne naruszenie prawa. Podejmując uchwałę na podstawie normy o charakterze blankietowym Rada Gminy nie jest zwolniona od ważenia wartości podlegających ochronie. Wystarczające do ograniczenie swobody prowadzenia działalności gospodarczej nie może być jedynie powołanie się na treść art. 7 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Niezasadność ustalenia wymogu odległości 3 km szczególnie wyraźnie widać na gruncie § 3 ust. 1 rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315), gdzie wskazano, że odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m. Gmina P. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu powyższego żądania wskazano, że zgodnie z art. 8 rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, zwłoki zwierząt domowych zaliczane są do materiału pierwszej kategorii, która odzwierciedla wysoki poziom zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt stwarzanego przez takie produkty. Gospodarowanie zwłokami zwierząt domowych może powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a także środowiska, w szczególności w przypadku awarii lub nieprawidłowego działania spalarni. Podmioty prowadzące spalarnie lub współspalarnie są zobowiązane do przestrzegania wymogów określonych w załączniku III do rozporządzenie Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy. Ważny interes publiczny przemawiał za ustanowieniem w zaskarżonej uchwale wymogu "lokalizacji spalarni zwłok zwierzęcych i ich części w odległości minimalnej od zabudowy mieszkaniowej, od zakładów produkujących artykuły żywnościowe, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywnościowe oraz studni, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, wynoszącej co najmniej 3km" . Lokalizacja tego typu działalności w odległości co najmniej 3 km od wskazanych w uchwale miejsc ma na celu zminimalizowanie ewentualnych konfliktów lokalnych i potencjalnych uciążliwości. Z treści uzasadnienia uchwały wynika, że ma ona na celu zapewnienie należytej opieki nad zwierzętami, jak również ochronę zdrowia i życia ludzi, a także środowiska. Rada Gminy jest uprawniona do określania, co jest wymagane do uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie gminy. W ramach tych wymagań mieści się kwestia uregulowana w § 5 ust. 4 Uchwały. Na zasadzie lex specialis Rada może określić cechy i właściwości terenu spalarni, czy też odległości od zabudowy mieszkaniowej. Wydanie skarżącej pozwolenia na budowę obejmującego budynek utylizacji zwłok małych zwierząt domowych spowodowało liczne protesty i niezadowolenie mieszkańców. Rozpoczynając budowę bez uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności Skarżąca prowadzi do eskalacji protestów lokalnej społeczności, która obawia się, że spalarnia będzie miała negatywne oddziaływanie na środowisko oraz spowoduje spadek wartości nieruchomości położonych w sąsiedztwie spalarni. Rada nie podziela zarzutu, że sporny wymóg de facto zakazuje zamierzonej przez Spółkę działalności na terenie Gminy. Podejmując zaskarżoną uchwałę Rada nie przekroczyła swoich kompetencji. Podejmując uchwałę Rada ważyła zarówno interes potencjalnych przedsiębiorców, jak i interes lokalnej społeczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137) W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.; dalej w skrócie P.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają w sprawach kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Wskazana powyżej regulacja nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. Przesłanki dookreślające kompetencję sądu w tym zakresie, na gruncie kontrolowanej sprawy, ustanawia art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. 2020, poz. 713 ze zm.; dalej w skrócie u.s.g.). Uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (art. 91 ust. 1 u.s.g.). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że do istotnych wad uchwały, których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów jednostek samorządu terytorialnego do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. w tej materii m.in. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, zob. także: Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny, 2001, z. 1-2, s. 102). Stosownie zaś do przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Załączona do skargi dokumentacja w sposób nie budzący żadnych wątpliwości ujawnia i potwierdza interes prawnym skarżącej Spółki, który stanowi źródło legitymacji do wywiedzenia niniejszej skargi. Uchwała reguluje kwestię lokalizacji spalarni zwłok zwierzęcych, czyli w sposób bezpośredni ustanawia ograniczenia w prowadzeniu działalności, co do której Spółka rozpoczęła proces inwestycyjny na terenie gminy P.. Zgodnie z treścią § 5 pkt 4 zaskarżonej uchwały "Przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie spalarni zwłok zwierzęcych i ich części powinien zlokalizować spalarnię zwłok zwierzęcych i ich części w odległości minimalnej od zabudowy mieszkaniowej, od zakładów produkujących artykuły żywnościowe, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywnościowe oraz studni, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, wynoszącej co najmniej 3 km". W świetle treści art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. 2020, poz. 1439 ze zm.; dalej w skrócie "u.c.g.") na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni zwłok wymagane jest uzyskanie zezwolenia. Zezwolenie wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, a jego uzyskanie warunkowane jest spełnieniem wymagań określonych przez Radę Gminy w drodze uchwały (art. 7 ust. 3 u.c.g.). Ustawodawca upoważnił organ stanowiący gminy do określenia, w formie uchwały "wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca" ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.c.g. Uchwała wydana na podstawie art. 7 ust. 3 u.c.g. stanowi akt prawa miejscowego, gdyż w sposób władczy określa kryteria udzielania zezwoleń (decyzji administracyjnych) oraz ingeruje w zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Czyni to w sposób abstrakcyjny (bez wskazania konkretnego adresata), a więc w sposób typowy do aktu normatywnego. Sąd podziela wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 1 marca 2016 r. (II OSK 36/16) i cytowany przez organ pogląd, że w ramach kompetencji prawodawczej, wynikającej z art. 7 ust. 3 u.c.g., rada na zasadzie lex specialis może określić wymogi dotyczące lokalizacji spalarni względem zabudowań mieszkaniowych, zakładów produkujących żywność, etc. Gmina P. , odwołując się, między innymi, do aktów prawa wspólnotowego, trafnie podnosi, że prowadzenie działalności w zakresie schroniska dla bezdomnych zwierząt, grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych oraz ich części jest działalnością "wrażliwą", która wymaga kontroli/regulacji z uwagi na ochronę zdrowia i życia ludzi, a także ochronę środowiska. Jednak tego rodzaju argumentacja zostaje skonsumowana już na poziomie ustawowym poprzez samo przyznanie radzie gminy kompetencji prawodawczej do stanowienia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia. O tym, czy rada gminy skorzystał z przyznanej kompetencji z poszanowaniem prawa rozstrzyga przede wszystkim treści aktu prawa miejscowego. Niewątpliwie kompetencję do stanowienia prawa miejscowego należy rozpoznawać jako jedną z istotniejszych gwarancji samodzielności samorządu terytorialnego, który - w myśl art. 16 ust. 2 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) - wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przysługującą mu "istotną część zadań publicznych" (por. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, Art. 94 SPA Tom 2 red. Hauser 2012, wyd. 1). W orzecznictwie sądów administracyjnych, a także doktrynie prawa, wskazuje się, że norma kompetencji prawodawczej określona w art. 7 ust. 3 u.c.g. ma charakter blankietowy. Ustawodawca nie sformułował w tym przepisie wskazówek, które wprost wyjaśniałyby jego intencję, tj. nie określił szczegółowo kwestii przekazanych do uregulowania, ani nie wskazał wytycznych co do treści aktu prawa miejscowego. Jednak nawet takie blankietowe upoważnienie nie oznacza całkowitej swobody i dowolności w formułowaniu "wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia". W odniesieniu do kompetencji prawodawczej określonej w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach aktualna pozostaje konstytucyjna zasada, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Dostrzegać zatem należy, że organy samorządu terytorialnego, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego, które stanowią źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 oraz art. 94 Konstytucji RP). Lokalny charakter aktu prawa miejscowego ogranicza zakres jego skuteczności do obszaru terytorialnego organu, który skorzystał z kompetencji do jego ustanowienia. Natomiast zgodnie z art. 1 pkt 1-3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przedmiotem regulacji są: 1) zadania gminy oraz obowiązki właścicieli nieruchomości, dotyczące utrzymania czystości i porządku, 2) warunki wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów; 3) warunki udzielania zezwoleń podmiotom świadczącym usługi w zakresie uregulowanym w ustawie. Mając na uwadze art. 87 ust. 2, art. 94 Konstytucji RP oraz treść przepisu art. 1 pkt 1-3 w związku art. 7 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach dostrzegać należy, że ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia wymagań dla uzyskania zezwolenia na "prowadzenie" schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części. Z powyższego należy wnosić, że treść aktu prawa miejscowego (aktu o ograniczonej terytorialnie mocy wiążącej) wydanego na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach powinna zmierzać do określenia warunków "prowadzenia" działalności regulowanej "na terenie danej gminy", tj. jednostki samorządu terytorialnego, która korzysta z kompetencji prawodawczej. Stąd na gruncie kontrolowanej sprawy na skarżonej Gminie spoczywał ciężar wykazania, że celem regulacji objętej § 5 pkt 4 zaskarżonej Uchwały jest określenie warunków prowadzenia spalarni zwłok zwierzęcych i ich części na terenie Gminy P.. Spełnienia powyższego kryterium legalności nie dowodzi uzasadnienie do skarżonej Uchwały, które powinno być wyjątkowo szczegółowe w sytuacji korzystania z blankietowej kompetencji prawodawczej. Treści uzasadnienia do skarżonej uchwały wyczerpuje się na stwierdzeniu, że została ona podjęta "z potrzeby dostosowania jej treści do aktualnego stanu prawnego" i ma na celu "zapewnienie opieki nad zwierzętami, jak również ochronę zdrowia i życia ludzi oraz ochronę środowiska". W tym stanie rzeczy Sąd podziela ocenę skarżącej Spółki, że zastrzeżenie wymogu lokalizacji spalarni zwłok zwierzęcych i ich części w minimalnej odległości 3 km od zabudowy mieszkaniowej, od zakładów produkujących artykuły żywnościowe, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywnościowe oraz studni, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych pozostaje całkowicie oderwane od względów sanitarnych oraz warunków technicznych i organizacyjnych dla prowadzenia tego typu działalności w sposób bezpieczny dla ludzi i środowiska, ochrony przyrody, minimalizacji potencjalnych uciążliwości oraz ewentualnych konfliktów społecznych. Spółka trafnie przywołuje § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określania, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie pod cmentarze (Dz. U. z 1959 r. Nr 52, poz. 315) wedle którego odległość cmentarzy od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych powinna wynosić co najmniej 150m. Gmina nie przedstawiała żadnej rzeczowej argumentacji w odpowiedzi na zarzut, że ustanowiony wymóg zachowania minimalnej odległości 3 km de facto oznacza brak możliwości uzyskania zezwolenia przez tych przedsiębiorców, którzy zlokalizują spalarnię zwłok zwierzęcych na terenie Gminy P.. Takie, nawet jeśli tylko potencjalne, konsekwencje regulacji dotyczącej "wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia" stanowią o naruszeniu kompetencji prawodawczej określonej w art. 7 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 4 u.c.g. Treść podjętej uchwały powinna jednoznacznie wskazywać, że jej przedmiotem jest ustanowienie warunków dla uzyskania zezwolenia na "prowadzenie" spalarni zwłok zwierzęcych "na terenie Gminy P.", a nie zdradzać dążenie do "wypychania" niechcianej działalności poza obszar Gminy. W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że ustanowione w treść § 5 pkt 4 zaskarżonej Uchwały ograniczenia, co do lokalizacji spalarni zwłok zwierzęcych są nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi - zwłaszcza z zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa wynikającą z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), a także zasadą wolności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji). Nałożenie na przedsiębiorców wymogów ograniczających wolność działalności gospodarczej, dyskryminujących i ograniczających konkurencję, a tym samym sprzecznych z zasadą wolności gospodarczej, zapisaną art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162) bez uzasadnionego wyważenia chronionych dóbr jest prawnie niedopuszczalne. Z powyższych względów, na podstawie art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało stwierdzić nieważność § 5 pkt 4 zaskarżonej Uchwały, o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Koszty zasądzone od Gminy P. na rzecz skarżącej Spółki obejmują uiszczony wpis od skargi (300 zł), wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru w kwocie 480 zł oraz wydatki w postaci opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).