IV SAB/Wr 1073/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. O. na bezczynność Burmistrza Strzegomia w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 25 sierpnia 2025 r. I. stwierdza bezczynność Burmistrza Strzegomia w rozpoznaniu wniosku z dnia 25 sierpnia 2025 r., która to bezczynność nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa; II. zobowiązuje Burmistrza Strzegomia do rozpoznania wniosku, o którym mowa w punkcie I wyroku, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. zasądza od Burmistrza Strzegomia na rzecz skarżącego M. O. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2025 r., złożonym do Urzędu Miejskiego w Strzegomiu, M. O. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) wystąpił o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy na terenie gminy planowane jest utworzenie miejsc zakwaterowania dla imigrantów lub uchodźców w ramach mechanizmu relokacji? 2. Czy gmina bierze udział lub planuje udział w jakichkolwiek programach rządowych, samorządowych lub unijnych, które dotyczą integracji lub wsparcia dla imigrantów/uchodźców? 3. Czy gmina przewiduje wprowadzenie dla imigrantów lub uchodźców jakichkolwiek zniżek, ulg czy szczególnych ułatwień w dostępie do usług publicznych (np. komunikacji, kultury, opieki) ? W treści wniosku zawarto adnotację o przesłaniu wnioskowanej informacji w formie elektronicznej na podany we wniosku adres e-mail ([...]). W skardze z dnia 12 września 2025 r. (data wpływu do organu), sporządzonej przez pełnomocnika, wnioskodawca podniósł, że do dnia jej sporządzenia, tj. do dnia 9 września 2025 r. nie otrzymał odpowiedzi na złożony wniosek. Zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Tymczasem, od dnia złożenia wniosku do dnia wystąpienia ze skargą upłynęło już 15 dni. Wskazując na powyższe strona wniosła o: - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; - zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 25 sierpnia 2025 r.; - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Strzegomia (dalej: Burmistrz Miasta, organ, podmiot zobowiązany) wskazał, że odpowiedź na wniosek została przygotowana niezwłocznie i wysłana w dniu 1 września 2025 r., (a zatem w terminie przewidzianym przepisami prawa), jednak przy wypisywaniu adresu e-mail wnioskodawcy doszło do omyłki pisarskiej, co uniemożliwiło skuteczne doręczenie wnioskodawcy odpowiedzi na rzeczony wniosek. Z urzędu należy wskazać, że we wspomnianym piśmie z dnia 1 września 2025 r. organ poinformował wnioskodawcę, że na terenie Gminy nie jest planowane utworzenie miejsc dla emigrantów lub uchodźców w ramach mechanizmu relokacji. Obecnie Gmina Strzegom nie bierze udziału i nie planuje udziału w żadnych programach dotyczących integracji lub wsparcia emigrantów/uchodźców oraz nie planuje wprowadzania zniżek, ulg i innego typu ułatwień w dostępie do usług publicznych dla emigrantów lub uchodźców. W piśmie z dnia 20 października 2025 r. Burmistrz oświadczył, że odpowiedź na wniosek została wysłana w dniu 15 września 2025 r. na adres pełnomocnika strony (radcy prawnego), który reprezentuje skarżącego w postępowaniu sądowym. Przesłane dokumenty zostały w dniu 29 września 2025 r. odebrane przez skarżącego, co potwierdza załączone do pisma potwierdzenie odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków składanych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, lub niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, niewiarygodnej, a także gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej dla tej czynności formie, bądź nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji, lub też, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej Z niespornych ustaleń faktycznych wynika, wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2025 r., wysłanym elektronicznie na adres Urzędu Miejskiego w Strzegomiu, skarżący zwrócił się o udzielenie mu informacji na pytania sformułowane w treści tego wniosku a szczegółowo przytoczone w tzw. części historycznej rozważań Sądu. Niewątpliwym jest, że kwestie do których odnoszą się pytania wniosku stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nadto, że Burmistrz Miasta to organ władzy publicznej a zatem podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej po myśli art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Niespornie również, zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, Burmistrz Miasta obowiązany był - co do zasady - udzielić stronie informacji publicznej na wniosek z dnia 25 sierpnia 2025 r. w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a zatem w ciągu 14 dni licząc od dnia otrzymania wniosku (organ nie skorzystał z możliwości przedłużenia tego terminu na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. ). Liczony na tej podstawie ustawowy termin udzielenia odpowiedzi na wniosek upływał w sprawie w dniu 8 września 2025 r. (poniedziałek). Jak wynika akt sprawy oraz wyjaśnień Burmistrza Miasta zawartych z odpowiedzi na skargę, sporządzone w dniu 1 września 2025 r. pismo tego organu, stanowiące jego odpowiedź na wniosek strony, zostało przesłane na błędny adres e-mailowy wnioskodawcy (wpisano błędne nazwisko wnioskodawcy w adresie e-mail), stąd też nie zostało ono doręczone stronie w terminie ustawowym, ani na dzień wystąpienia ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Powyższe przesądza o tym, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał bezczynny w udostępnieniu stronie informacji publicznej. W ocenie Sądu, bezczynność Burmistrza Miasta istniała także na dzień orzekania w sprawie, albowiem czynności podjęte przez ten organ - już po otrzymaniu skargi – a związane z doręczeniem stronie odpowiedzi na wniosek listem poleconym wysłanym na adres pełnomocnika reprezentującego stronę w postępowaniu sądowym (a odebranym osobiście przez skarżącego z dniu 29 września 2025 r.) były nieprawidłowe z punktu widzenia sposobu i formy udostępnionej informacji publicznej. W rozwinięciu tej argumentacji zwrócić trzeba uwagę na treść art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (wówczas podmiot zobowiązany powinien zastosować normę z art. 14 ust. 2 ud.i.p. i poinformować wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem oraz wskazać w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie- przypis Sądu). Z treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że to wnioskodawca określa w swoim wniosku w jakiej formie i w jaki sposób chciałby otrzymać żądane informacje. Sposób udostępnienia oznacza tryb, w jakim wnioskodawca domaga się, aby udzielono mu informacji. Sposobem jest więc doręczenie na wskazany adres, wysłanie pocztą elektroniczną, wysłanie przy pomocy e-PUAP, czy odebranie na miejscu w siedzibie podmiotu zobowiązanego lub wgląd do dokumentów na miejscu w organie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt IV SAB/Po 47/20). Z kolei przez formę udzielenia informacji publicznej należy rozumieć postać, w jakiej wnioskodawca oczekuje jej pozyskania. Forma udostępnienia informacji publicznej odnosi się zatem do wszystkich czynności o charakterze technicznym, polegającym na zmianie nośnika danych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 560/17). Co wymaga podkreślenia, podmiot zobowiązany nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku, jeżeli dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w żądanej formie i w żądany sposób. W takiej sytuacji dysponent informacji publicznej jest związany sposobem udostępnienia wskazanym we wniosku i nie może go bez zgody wnioskodawcy modyfikować. W sprawie, wnioskodawca w treści wniosku z dnia 25 sierpnia 2025 r. wyraźnie wskazał, że wnosi o udostępnienie informacji w formie elektronicznej, na podany we wniosku adres e-mail. Podany przez wnioskodawcę sposób i forma realizacji wniosku była zatem wiążąca dla adresata wniosku, jeżeli dysponował środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w żądanej formie i w żądany sposób. Z akt sprawy wynika, że zredagowana przez organ odpowiedź na wniosek (pismo z dnia 1 września 2025 r.) została wysłana w formie elektronicznej (a zatem zgodnie z żądaniem wnioskodawcy) ale nie dotarła do skarżącego w związku ze skierowaniem tej odpowiedzi na błędny adres e-mail (błąd wynikał z omyłki pisarskiej w adresie e-mail wnioskodawcy). Z kolei sposób i forma udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 25 sierpnia 2025 r. na etapie postępowania sądowego nie mogą zostać uznane za prawidłową realizację wniosku, albowiem odpowiedź na wniosek z dnia 25 sierpnia 2025 r. została udzielona w formie zwykłego pisma i doręczona przesyłką poleconą. Kierując się przedstawioną argumentacją Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, w punkcie I wyroku, bezczynność Burmistrza Miasta w rozpoznaniu wniosku z dnia 25 sierpnia 2025 r., a w punkcie II wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Burmistrza do rozpoznania w/w wniosku w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zawarte w punkcie II wyroku zobowiązanie organu należy rozumieć jako powinność udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 25 sierpnia 2025 r. w sposób oraz z w formie adekwatnych do żądania wnioskodawcy w tym zakresie, wyraźnie wyartykułowanego we wniosku, a więc za pośrednictwem poczty e-mail wnioskodawcy, poprzez wysłanie pisma z odpowiedziami na zadane we wniosku pytania w postaci elektronicznej. W ocenie Sądu, stwierdzona bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł w punkcie I wyroku na podstawie 149 § 1a p.p.s.a. Przy tej ocenie Sąd kierował się przyjętymi w orzecznictwie dyrektywami orzekania o bezczynności z rażącym naruszeniem prawa (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Białymstoku z dnia 6 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Bk 74/25 i w Gdańsku z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt II SAB/Gd 173/25; dostępne na CBOSA) oraz uwzględnił fakt, że organ w ustawowym terminie sporządził odpowiedź na złożony przez stronę wniosek i wysłał go drogą elektroniczną, niemniej na skutek omyłki przy wpisywaniu adresu e-mail, odpowiedź na wniosek nie dotarła do strony, co skutkowało wystąpieniem przez nią ze skargą na bezczynność organu w sprawie. W ocenie Sądu, orzeczenia o kwalifikowanym naruszeniu prawa przez organ nie uzasadnia również mylne przekonanie organu, że doręczenie odpowiedzi na wniosek w formie zwykłego pisma przesłanego przesyłką poleconą stanowi o prawidłowym zrealizowaniu wniosku z dnia 25 sierpnia 2025 r. O kosztach postępowania (punkt III wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego łączną kwotę 597 zł składa się kwota uiszczonego wpisu sądowego od skargi (100 zł), koszty zastępstwa prawnego (480 zł), ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.