IV SA/Wr 446/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , Protokolant: Referent Kamila Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2025 r. nr SKO 4710.85.2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Żmigrodu z dnia 20 maja 2025 r. nr ORP.1431.45.2025(4); II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej P. O. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi P. O. (dalej: skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO, organ odwoławczy) z dnia 7 lipca 2025 r. nr SKO 4710.85.2025 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Żmigrodu (dalej: Burmistrz, organ) z dnia 20 maja 2025 r. nr RP.1413.45.2025(4) o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący w dniu 25 listopada 2024 r. złożył do Burmistrza wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) zestawienia wszystkich pobranych delegacji służbowych, wraz z pobranymi środkami finansowymi, wystawionych w związku z użytkowaniem prywatnych pojazdów do celów służbowych przez Burmistrza, Zastępcę Burmistrza i Sekretarza w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 25 listopada 2025 r.; 2) kopii kart drogowych pojazdu służbowego marki S. wykorzystywanego na cele wyjazdów służbowych przez Burmistrza, Zastępcę Burmistrza i Sekretarza wystawionych w okresie, w którym jednocześnie były pobierane delegacje na samochód prywatny przez Burmistrza, Zastępcę Burmistrza i Sekretarza. Jako sposób i formę przekazania żądanej informacji wskazał plik komputerowy (skan) i kserokopia wszystkich dokumentów na podany we wniosku adres poczty elektronicznej. Wniosek ten uzasadnił wskazując, że informacje dotyczące sposobu użytkowania samochodu służbowego oraz karty drogowe stanowią informację publiczną. Pismem z 16 grudnia 2024 r. Burmistrz poinformował skarżącego, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, ponieważ - aby udzielić odpowiedzi na wniosek skarżącego - organ musi ją wyodrębnić z dokumentacji i odpowiednio przetworzyć, co wymaga dodatkowych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych. Jest to bowiem informacja przygotowywana specjalnie dla skarżącego na podstawie wskazanych przez niego kryteriów. Następnie wezwał skarżącego do wykazania w terminie 7 dni od daty otrzymania wniosku, dlaczego uzyskanie ww. informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie poinformował, że na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej termin załatwienia sprawy został przedłużony do 2 miesięcy licząc od dnia złożenia wniosku. W piśmie z 13 grudnia 2024 r. skarżący potwierdził, że wezwanie otrzymał w dniu 6 grudnia 2024 r. oraz wskazał, że cel żądanej informacji publicznej przedstawił wyczerpująco w uzasadnieniu wniosku z dnia 25 listopada 2024 r. Decyzją z dnia 30 grudnia 2024 r. nr ORP.1431.91.2024 (3) Burmistrz odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, ponieważ skarżący nie wykazał w wyznaczonym terminie szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostępnieniu. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie z dnia 7 stycznia 2025 r. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2025 r. SKO stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Ustaliło, że decyzja z dnia 30 grudnia 2024 r. nie została skarżącemu skutecznie doręczona, wobec czego odwołanie jest przedwczesne. Decyzja z dnia 30 grudnia 2024 r. została doręczona skarżącemu w dniu 24 lutego 2025 r., a skarżący pismem z dnia 7 marca 2025 r. wniósł od niej odwołanie. Decyzją z dnia 7 kwietnia 2025 r. SKO uchyliło decyzję Burmistrza w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Stwierdziło, że żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną, natomiast Burmistrz nie uzasadnił, że ma ona charakter informacji przetworzonej. W ponownym postępowaniu Burmistrz – pismem z dnia 29 kwietnia 2025 r. - wezwał skarżącego o wykazanie w terminie 7 dni, że uzyskanie informacji, o której mowa we wniosku, jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, na które skarżący odpowiedział pismem z dnia 5 maja 2025 r. Decyzją z dnia 20 maja 2025 r. wydaną na podstawie art. 16 ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: u.d.i.p.) Burmistrz odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wydanych delegacji służbowych, wraz z pobranymi środkami finansowymi, wystawionych w związku z użytkowaniem prywatnych pojazdów do celów służbowych przez Burmistrza, Zastępcę Burmistrza i Sekretarza w okresie od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 4 listopada 2024 r. oraz pobranych kart drogowych pojazdu służbowego marki S. wykorzystywanego na cele wyjazdów służbowych przez Burmistrza, Zastępcę Burmistrza i Sekretarza wystawionych w okresie, w którym jednocześnie były pobierane delegacje. W uzasadnieniu podał, że zebranie żądanych informacji wymaga znacznego nakładu pracy oraz nadprogramowych czynności organizacyjnych polegających na zgromadzeniu wszystkich informacji z archiwum i zestawieniu do ujednoliconej formy, co oznacza, że stanowią one informację przetworzoną, której udostępnienie wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udostepnieniu takiej informacji publicznej. Wskazał, że zakres czasowy żądanej informacji obejmuje blisko siedem lat, co skutkuje koniecznością analizy blisko kilkuset dokumentów źródłowych m.in. delegacji, rozliczeń kosztów, kart drogowych pojazdów oraz ewidencji przebiegu pojazdu. Wstępna analiza wykazała, że liczba dokumentów objętych zakresem wniosku może przekroczyć kilkaset pozycji, które należy przeszukać ręcznie. Dane znajdują się w różnych referatach w Urzędzie Miejskim, jak i w Komórce Organizacyjnej Ochotniczej Straży Pożarnej, która znajduje się poza budynkiem Urzędu Miejskiego w Żmigrodzie. Organ nie prowadzi odrębnego rejestru wydanych delegacji służbowych, rozliczeń kosztów, czy kart drogowych, ani nie dysponuje oprogramowaniem komputerowym, które umożliwiłoby w prosty i szybki sposób wyszukać żądane dokumenty i dane. Wyjaśnił, ze dokumentacja delegacji służbowych prowadzona jest w wersji papierowej nie tylko dla wskazanych we wniosku osób, ale dla wszystkich pracowników Urzędu Miejskiego, a dokumenty te nie są pogrupowane (wyselekcjonowane) według konkretnych stanowisk, co skutkuje koniecznością ręcznego przeszukania całego zbioru dokumentacji począwszy od 2018 r. Ponadto wyszukiwanie kart drogowych pojazdu musiałoby być prowadzone pod katem ich wydania w okresie, w którym jednocześnie były pobierane delegacje. Stwierdził w konsekwencji, że realizacja wniosku skarżącego jest czasochłonna i wiąże się z koniecznością poniesienia znacznych kosztów organizacyjnych i materiałowych. Organ nie zatrudnia pracownika odpowiedzialnego wyłącznie za realizację wniosków o udostępnianie informacji publicznej, a koszty materiałowe związane z przygotowaniem wniosku to ok. 300 zł, natomiast koszty materiałów biurowych to 50-100 zł, co daje łączny szacunkowy koszt realizacji wniosku skarżącego w wysokości od ok. 2 850 zł do 4 500 zł. Z kolei wypłacane kwoty z tytułu delegacji znajdują się w odrębnym systemie prowadzonym przez Referat Finansowy dotyczący wszystkich pracowników urzędu, natomiast karty drogowe pojazdu S., wykorzystywanego na cele wyjazdów służbowych Burmistrza, Zastępcy Burmistrza i Sekretarza są prowadzone papierowo w specjalnym zeszycie znajdującym się w sekretariacie Urzędu Miejskiego. W konsekwencji Burmistrz stwierdził, że realizacja wniosku skarżącego zagrażałaby prawidłowemu funkcjonowaniu organu i jego aparatu pomocniczego. Wskazał ponadto, że skarżący do dnia 11 czerwca 2024 r. był kierownikiem komórki organizacyjnej OSP w Urzędzie Miejskim i sprawował nadzór nad kartami drogowymi dotyczącymi ww. pojazdu. Skarżący nie wykazał, że żądana informacja ma istotne znaczenie dla interesu publicznego. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zakwestionował uznanie żądanych informacji za informację przetworzoną. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzje Burmistrza. Stwierdziło, że żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) oraz pkt 5 lit. c) u.d.i.p., która na podstawie art. 3 ust. 1 u.d.i.p. ma charakter informacji przetworzonej. Przedstawiło rozumienie pojęcia informacji przetworzonej oraz warunki jej udostępnienia odwołując się do orzecznictwa sądowego. Stwierdziło, że skarżący nie wykazał, by udostępnienie żądanej informacji przetworzonej było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nie wykazał, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, a jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego. Subiektywna ocena skarżącego, że żądana informacja jest zgodna z zakresem ustawowym i winna być niezwłocznie udostępniona nie jest wystarczająca dla spełnienia ww. przesłanki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO oraz o zasadzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarzucił obrazę prawa materialnego oraz błędy wnioskowania i obszernie przedstawił przebieg sprawy oraz argumentacje popierającą skargę. W uzasadnieniu W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 1267 ze zm.) stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 935 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a., a także stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach – art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. W przeciwnym przypadku – oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowej według wskazanego kryterium jest odmowa udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika z akt przedstawionych do odpowiedzi na skargę skarżący wnioskiem z dnia 25 listopada 2024 r. domagał się od Burmistrza udostępnienia drogą elektroniczną informacji publicznej w zakresie: 1) zestawienia wszystkich pobranych delegacji służbowych, wraz z pobranymi środkami finansowymi, wystawionych w związku z użytkowaniem prywatnych pojazdów do celów służbowych przez Burmistrza, Zastępcę Burmistrza i Sekretarza w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 25 listopada 2025 r.; 2) kopii kart drogowych pojazdu służbowego marki S. wykorzystywanego na cele wyjazdów służbowych przez Burmistrza, Zastępcę Burmistrza i Sekretarza wystawionych w okresie, w którym jednocześnie były pobierane delegacje na samochód prywatny przez Burmistrza, Zastępcę Burmistrza i Sekretarza. Zaskarżoną decyzją SKO uznając, że żądane informacje mają charakter przetworzony, W zaskarżonej decyzji SKO uznając, podobnie jak Burmistrz, że żądane informacje mają charakter informacji przetworzonej, odmówił ich udostępnienia ze względu na niewykazanie przez skarżącego- mimo wezwania – że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego – w tym zakresie powołując się na art. 3 ust. 1 u.d.i.p. Z argumentacji skarżącego wynika, że żądane informacje skarżący uważa za informacje proste a nie informacje przetworzone. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem z zasady odformalizowanym i uproszczonym. Należy zatem przyjąć, że jeżeli organ (lub inny podmiot zobowiązany) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a), ponieważ informacja publiczna jest wtedy udostępniana w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast inaczej przedstawia się sytuacja, gdy organ – jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie - wydaje w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź też zamierza umorzyć postępowanie na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W takim przypadku, zgodnie z ust. 2 powoływanego wyżej przepisu stosuje się przepisy k.p.a. z pewnymi modyfikacjami dot. terminu rozpoznania odwołania od decyzji (art. 16 ust. 2 pkt 1) oraz części składowych takiej decyzji (art. 16 ust. 2 pkt 2). W sprawie nie ma sporu, że dysponentem informacji objętej wnioskiem skarżącego jest Burmistrz Żmigrodu. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Na podstawie ustawy o samorządzie gminnym (u.s.g.) Burmistrz jest organem wykonawczym w gminie, w której siedziba władz znajduje się w mieście położonym na terytorium tej gminy (art. 26 ust. 3), i w drodze zarządzenia powołuje i odwołuje zastępcę lub zastępców i określa ich liczbę (art. 26a ust. 1). Może też powierzyć prowadzenie określonych spraw gminy w swoim imieniu zastępcy burmistrza lub sekretarzowi gminy (art. 33 ust. 4 u.s.g.). Powierzenie wykonywania określonych czynności przez wójta (burmistrza) zastępcy lub sekretarzowi gminy nie oznacza, że dochodzi do przeniesienia tych kompetencji na ten organ. Podmiot, na którego rzecz nastąpiła dekoncentracja kompetencji, nie staje się organem, działa zawsze w jego imieniu (np. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1458/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Stosownie do art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w art. 14 ust. 1 u.d.i.p., stosuje się przepisy k.p.a. (z pewnymi różnicami - art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 u.d.i.p.). Z kolei według art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. W myśl jednak ust. 2 art. 17, wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przytoczone unormowania oznaczają, że od decyzji wskazanych w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przysługują wnioskodawcy środki prawne przewidziane na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Tym samym w toku instancji wnioskodawca będzie mógł wnieść od nich odwołanie zgodnie z postanowieniem art. 127 § 1 k.p.a., bądź też wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Natomiast zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a., właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Zasady ustalenia właściwości instancyjnej reguluje art. 17 k.p.a., który w pkt 1 określa, że organami wyższego stopnia w rozumieniu przepisów tego Kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba, że ustawy szczególne stanowią inaczej. Przepis art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. zawiera ustawową definicję pojęcia organów jednostek samorządu terytorialnego stanowiąc, że rozumie się przez to organy gminy, powiatu, województwa, związków gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa, kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta) starosty lub marszałka województwa, a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze. W tym stanie rzeczy, nie ma wątpliwości, że Burmistrz Żmigrodu jest organem władzy publicznej, a decyzje tego organu ws. informacji publicznej rozpoznaje SKO. Sąd dostrzega jednak, że decyzję Burmistrza z dnia 20 maja 2025 r. podpisał Zastępca Burmistrza z upoważnienia Burmistrza. Akta sprawy przedstawione z odpowiedzią na skargę nie zawierają upoważnienia do wydania tej decyzji. Z Regulaminu organizacyjnego Urzędu Miejskiego w Żmigrodzie (którego ujednolicona treść stanowi załącznik do zarządzenia nr 0050.105.2025 Burmistrza Żmigrodu z dnia 24 kwietnia 2025 r. zmieniające zarządzenie w sprawie ustalenia Regulaminu organizacyjnego urzędu Miasta w Żmigrodzie i jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej tego podmiotu) wynika, co stanowi fakt notoryjny, że do zadań zastępcy burmistrza należy w szczególności wydawanie decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej w zakresie upoważnień udzielonych przez burmistrza (§ 23 ust. 1 pkt 4). Okoliczności tej nie wyjaśnił również organ odwoławczy. Brak ten nie pozwala Sądowi na jednoznaczną weryfikację wydania decyzji Burmistrza w zgodzie z wymogami art. 107 § 1 pkt 8) k.p.a. i w konsekwencji - kontrolę legalności tej decyzji pod względem wydania jej przez uprawniony podmiot. Decyzje obu organów wskazują, że w sprawie rozpatrzony przez organy wniosek różni się od tego, który złożył skarżący. Skarżący w pkt 1 wniosku o informację publicznej żądał "zestawienia pobranych delegacji służbowych" a nie "wydanych delegacji służbowych", a ponadto - w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 25 listopada 2024 r. a nie do 4 listopada 2024 r. Oba organy powołują się też na wniosek skarżącego z innej daty – 16 grudnia 2024 r. W przypadku różnic co do treści wniosku złożonego i rozpatrzonego przez organy nie mają one charakteru oczywistej omyłki pisarskiej. Z akt sprawy nie wynika, by organ udostępnił skarżącemu informację publiczną objętą wnioskiem w odniesieniu do okresu od 5 do 25 listopada 2024 r. SKO okoliczności tej nie wyjaśniło, lecz powieliło. Brak jest więc jednoznacznego ustalenia, czy i w konsekwencji w jaki sposób organy rozpatrzyły wniosek skarżącego w tej części. Czy też należy przyjąć, że w sprawie doszło do nienależytego rozpatrzenia wniosku z pominięciem ww. części tego wniosku. Żądana przez skarżącego informacja zawarta we wniosku z 25 listopada 2024 r. stanowi informację publiczną, jak słusznie uznały organy obu instancji i jest to zagadnienie bezsporne. Informacją publiczną, zgodnie z art. 1 u.d.i.p., jest każda informacja o sprawach publicznych. Ustawa nie dookreśla pojęcia "sprawa publiczna", zawiera jednak otwarty katalog rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu – art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten wskazuje m.in. informacje: o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (zob. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.) czy majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a u.d.i.p.). Każde wydatkowanie środków publicznych jest sprawą publiczną, bez względu na cel jaki jest realizowany (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., III OSK 2874/21, CBOSA). Zagadnieniem spornym okazała się natomiast kwalifikacja żądanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W świetle tego przepisu informacja publiczna może być zawarta w kilku źródłach i utrwalona na różnych nośnikach. Taką możliwość przewidział ustawodawca konstruując wskazany przepis. W uzasadnieniu do projektu u.d.i.p. rozróżnienie prawa do informacji odnosi się m.in. do jej postaci, tj.: "zagregowanej, syntetycznej lub analitycznej w takim zakresie, w jakim jest to istotne dla ogółu obywateli, czyli w postaci umożliwiającej ocenę i wnioskowanie" (por. III kadencja Sejmu, druk nr 2094, dostępny: orka.sejm.gov.pl). Brak zagregowanych danych nie wyklucza jednak uzyskania informacji przez podmiot uprawniony. Ustawodawca wskazał na uprawnienie do dostępu do informacji przetworzonej. Zgodnie z językową definicją "przetworzenie" oznacza przekształcenie czegoś twórczo i przeobrażenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego red. S. Dubisz, tom P-Ś, Warszawa 2008, s. 751). W potocznym rozumieniu przetworzenie oznacza zatem stworzenie czegoś nowego z już istniejących elementów. Za językowym znaczeniem "przetworzenia" podąża orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjmuje się, że co prawda "informacja publiczna przetworzona" nie posiada na gruncie obowiązującego prawa swojej definicji legalnej, to jednak można wskazać, że charakter taki mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Oznacza to zatem podjęcie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech nowej informacji. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. np. wyroki NSA z 5 marca 2015 r., I OSK 863/14 oraz z 23 stycznia 2019 r., I OSK 431/17, CBOSA). Przetworzenie, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., polega na stworzeniu nowej informacji z informacji już istniejących. Powstaje zatem zupełnie nowa jakość, co dotyczy również zebrania wielu informacji prostych, ponieważ nakład pracy przy ich zebraniu powoduje, że wykracza to poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego, co z kolei powoduje, że stworzony zostaje nowy zbiór charakteryzujący się w istocie nowymi cechami, nie istniejącymi w chwili złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 124/23, CBOSA). W sprawie organy wskazały, że uznanie żądanych informacji za informację przetworzoną stanowią następujące okoliczności: 1) zgromadzenie wszystkich informacji z archiwum i zestawieniu do ujednoliconej formy; 2) zakres czasowy żądanej informacji obejmuje blisko siedem lat, co skutkuje koniecznością analizy blisko kilkuset dokumentów źródłowych m.in. delegacji, rozliczeń kosztów, kart drogowych pojazdów oraz ewidencji przebiegu pojazdu; 3) wstępna analiza wykazała, że liczba dokumentów objętych zakresem wniosku może przekroczyć kilkaset pozycji, które należy przeszukać ręcznie; 4) dane znajdują się w różnych referatach w Urzędzie Miejskim, jak i w Komórce Organizacyjnej Ochotniczej Straży Pożarnej, która znajduje się poza budynkiem Urzędu Miejskiego; 5) organ nie prowadzi odrębnego rejestru wydanych delegacji służbowych, rozliczeń kosztów, czy kart drogowych, ani nie dysponuje oprogramowaniem komputerowym, które umożliwiłoby w prosty i szybki sposób wyszukać żądane dokumenty i dane; 7) dokumentacja delegacji służbowych prowadzona jest w wersji papierowej nie tylko dla wskazanych we wniosku osób, ale dla wszystkich pracowników Urzędu Miejskiego, a dokumenty te nie są pogrupowane (wyselekcjonowane) według konkretnych stanowisk, co skutkuje koniecznością ręcznego przeszukania całego zbioru dokumentacji począwszy od 2018 r.; 8) wyszukiwanie kart drogowych pojazdu musiałoby być prowadzone pod kątem ich wydania w okresie, w którym jednocześnie były pobierane delegacje; 9) organ nie zatrudnia pracownika odpowiedzialnego wyłącznie za realizację wniosków o udostępnianie informacji publicznej; 10) koszty materiałowe związane z przygotowaniem wniosku to ok. 300 zł, natomiast koszty materiałów biurowych to 50-100 zł, co daje łączny szacunkowy koszt realizacji wniosku skarżącego w wysokości od ok. 2 850 zł do 4 500 zł; 11) wypłacane kwoty z tytułu delegacji znajdują się w odrębnym systemie prowadzonym przez Referat Finansowy i dotyczącym wszystkich pracowników urzędu; 12) karty drogowe pojazdu S., wykorzystywanego na cele wyjazdów służbowych Burmistrza, Zastępcy Burmistrza i Sekretarza są prowadzone papierowo w specjalnym zeszycie znajdującym się w sekretariacie Urzędu Miejskiego. Oceniając te okoliczności w kontekście uznania informacji objętych wnioskiem skarżącego za informację przetworzona Sąd stwierdził, że w istocie argumentacja organu nie jest przekonująca, ponieważ jest niespójna wewnętrznie. Organ wskazuje, że dokumentację niezbędną do udzielenia informacji publicznej skarżącemu, prowadzi w formie papierowej w różnych referatach oraz komórce organizacyjnej OSP. Prowadzenie dokumentacji w różnych komórkach organizacyjnych organu nie może skutecznie uzasadniać, że dane z nich pochodzące stanowią informację przetworzoną. Jest to kwestia właściwej organizacji urzędu, a ta nie może utrudniać realizacji prawa do informacji publicznej. Trudno też uznać – w każdym razie organ tego nie wykazał - że w OSP Burmistrz, zastępca Burmistrza i Sekretarz Gminy wykonuje czynności służbowe, by tam mogły znajdować się ich delegacje służbowe albo karty drogowe pojazdu wykorzystanego do celów służbowych przez te osoby. Ponadto, organ był w stanie przeprowadzić wstępną analizę dokumentacji potrzebnej do udzielenia informacji publicznej, jednak nie uzasadnił, dlaczego podczas tej czynności nie mógł skompletować przynajmniej części żądanych danych lub za pewien okres. Organ wskazał, że zrealizowanie wniosku skarżącego wymaga przejrzenia zasobów archiwum, jednak skarżący domagał się danych również bieżących. Biorąc z kolei pod uwagę żądanie skarżącego co do formy i sposobu udostępnienia informacji publicznej – tj. plik komputerowy (skan) i kserokopia wszystkich dokumentów na podany we wniosku adres poczty elektronicznej – wyliczenie przez organ kosztów sporządzenia żądanej informacji publicznej jest nieadekwatne. Wydatkowanie środków publicznych (delegacje służbowe, wykorzystanie samochodu służbowego lub samochodu prywatnego na cele służbowe) jest ponadto rozliczane przez skarbnika gminy oraz poddawane kontroli różnych instytucji, dla których przygotowywane są zestawienia i raporty. Organ podał, że karty drogowe pojazdu S., wykorzystywanego na cele wyjazdów służbowych Burmistrza, Zastępcy Burmistrza i Sekretarza są prowadzone papierowo w specjalnym zeszycie znajdującym się w sekretariacie Urzędu Miejskiego. Nie uzasadnia to więc wskazywanych przez organy trudności w realizacji wniosku skarżącego w tym zakresie. Wskazane wady uzasadnienia nie pozwalają na jednoznaczną kwalifikację informacji objętych wnioskiem skarżącego organy jako informacji przetworzonej w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.d.i.p. i w konsekwencji nie uzasadniają takiej kwalifikacji. Z tych względów w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 3 ust. 1 u.d.i.p. oraz przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 11 i art. 107 § 1 pkt 5), pkt 6) i pkt 8) oraz § 3 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., 572 ze zm.) w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 1) u.d.i.p. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzje i decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach w postaci uiszczonego przez skarżącego wpisu w wysokości 200 zł Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 200 § 1 p.p.s.a.