II OSK 2276/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant: starszy asystent sędziego Sylwia Misztal po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. sp. z o.o. z siedzibą w P. (obecnie Syndyka Masy Upadłości T. sp. z o. o. w upadłości z siedzibą w P.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 315/22 w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia 11 lutego 2022 r. nr P.7721.151.2021 02.MM w przedmiocie rozbiórki obiektu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 315/22, oddalił skargę T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. (dalej: "skarżąca", "inwestor") na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") z dnia 11 lutego 2022 r., nr P.7721.151.2021 02.MM w przedmiocie rozbiórki obiektu. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Braniewie (dalej: "PINB") decyzją z dnia 14 października 2021 r., znak: PINB 70035-1/3/2020 JM, wydaną na zasadzie art. 49b ust. 1 w związku z art. 49b ust. 3 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2025 r. poz. 418) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; obecnie Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: "K.p.a."), nakazał skarżącej rozbiórkę zbiornika żelbetowego bezodpływowego o pojemności V=10,0 m3, położonego w miejscowości [...], działka nr [...], obręb [...], gm. [...] i uporządkowanie terenu po rozbiórce. Odwołanie od tej decyzji wniosła skarżąca podnosząc w szczególności, że zbiornik nie jest obiektem budowlanym, lecz wyłącznie obiektem technicznym wykonanym w ramach rekultywacji składowiska odpadów, w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 779; obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1587) oraz nie był objęty obowiązkiem dokonania zgłoszenia, w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, lecz co najwyżej obowiązkiem objęcia go decyzją z art. 146 i art. 147 ustawy o odpadach. WINB decyzją z dnia 11 lutego 2022 r. nr P.7721.151.2021 02.MM, po rozpoznaniu odwołania skarżącej uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i nakazał skarżącej rozbiórkę zbiornika na działce nr [...]. WINB podzielił stanowisko organu pierwszej instancji tak co do ustaleń, jak i wyrażonego poglądu prawnego. Organ nie zgodził się ze skarżącą, że zbiornik jako obiekt techniczny wykonany w ramach rekultywacji składowiska odpadów nie podlega regulacjom prawa budowlanego, lecz przepisom ustawy o odpadach. Wskazał, że z protokołu odbioru prac z dnia 25 stycznia 2019 r. wynika, że proces rekultywacji składowiska skarżąca zakończyła w grudniu 2018 r., a budowa zbiornika nastąpiła w 2019 r. już po zakończeniu rekultywacji. Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że zbiornik jest obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, który nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 3a Prawa budowlanego), ale jego budowa podlega obowiązkowi zgłoszenia, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Skarżąca takiego zgłoszenia nie dokonała. WINB podkreślił, że organ pierwszej instancji umożliwił skarżącej legalizację obiektu, jednak skarżąca z tego prawa nie skorzystała, zatem konieczne stało się orzeczenie o nakazie rozbiórki. Stwierdził również, że w toku postępowania działka nr [...], na której znajdował się przedmiotowy obiekt została podzielona, a obecnie obiekt znajduje się na działce o nr [...], co spowodowało konieczność wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, ewentualnie jej uchylenie i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podniosła, że zbiornik na odcieki, jako obiekt techniczny, powstały w związku z procedurą rekultywacji składowiska odpadów, jest objęty przepisami ustawy o odpadach oraz § 14 ust. 1 i § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz. U. poz. 523; obecnie Dz. U. z 2022 r. poz. 1902). Nie powinien więc być traktowany jako obiekt budowlany wymagający zgłoszenia, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2022 r. oddalił skargę. Na wstępie Sąd powołał przepis art. 3 pkt 3 Prawa budowalnego, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r., tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471) i wskazał, że zawiera on katalog, niebędący katalogiem zamkniętym, obiektów budowlanych, będących budowlą w rozumieniu ustawy. Sąd wskazał, że z protokołu odbioru prac z dnia 25 stycznia 2019 r. wynika, że proces rekultywacji składowiska skarżąca zakończyła w grudniu 2018 r. Budowa zbiornika nastąpiła zaś, według oświadczenia skarżącej, w 2019 r., a zatem po zakończeniu rekultywacji. Ustaleń tych skarżąca nie kwestionowała podnosząc jedynie, że zbiornik nie był ujęty w załączniku do decyzji Starosty Braniewskiego z dnia 21 sierpnia 2012 r., zmienionej decyzją z dnia 4 kwietnia 2013 r. w przedmiocie zgody na zamknięcie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, z zatwierdzeniem projektu rekultywacji. W ocenie Sądu skoro projekt rekultywacji składowiska został zatwierdzony ostateczną decyzją administracyjną właściwego organu, która nie obejmowała powstania tego zbiornika, to nie sposób uznać za uprawnione twierdzeń skarżącej, że zbiornik ten został zrealizowany w ramach procesu rekultywacji składowiska odpadów, tym bardziej, że został wykonany już po zakończeniu tego procesu. Wobec powyższego Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że zbiornik, będący przedmiotem sprawy stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, na jego realizację nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 3a Prawa budowlanego), jednak jego budowa podlega obowiązkowi zgłoszenia, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Bezsporne w sprawie jest, że takiego zgłoszenia skarżąca nie dokonała. Sąd nie zgodził się ze skarżącą, że lokalizacja zbiornika możliwa byłaby na podstawie decyzji w przedmiocie zgody na zamknięcie składowiska, o której mowa w art. 146 ust. 2 ustawy o odpadach, a nie w decyzji nakazującej rozbiórkę. Stosownie bowiem do art. 147 ust. 1 ustawy o odpadach elementem decyzji o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części jest m.in. określenie technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wraz z harmonogramem prac związanych z tym zamknięciem (pkt 2) oraz określenie sposobu rekultywacji składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wraz z harmonogramem prac związanych z tą rekultywacją (pkt 3). W sytuacji, gdy na dzień zakończenia procesu rekultywacji przedmiotowy zbiornik jeszcze w ogóle nie istniał, to nie mógł być objęty treścią omawianej decyzji. Zaniechanie dokonania zgłoszenia prawidłowo skutkowało wydaniem przez organ nadzoru budowlanego decyzji, o której mowa w art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Sąd uznał, że organy nie naruszyły zasad procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, gromadząc pełny materiał dowodowy i prawidłowo ustalając stan faktyczny, jak też stosując odpowiednie przepisy prawa materialnego. Stwierdziwszy brak zgłoszenia zbiornika, prawidłowo organ pierwszej instancji zastosował procedurę legalizacyjną, jednak wobec braku wykonania przez skarżącą obowiązków określonych w postanowieniu z dnia 2 lipca 2021 r. organy były nie tylko uprawnione, lecz zobowiązane do orzeczenia nakazu rozbiórki w oparciu o art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Za bezzasadny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 19 i art. 20 K.p.a.). Stosownie bowiem do art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu pierwszej instancji, należą zadania i kompetencje, o których mowa m.in. w art. 48 -51, a więc również w sprawach określonych w art. 49b Prawa budowlanego, który został w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowany. Sąd przyznał, że organ odwoławczy naruszył art. 107 § 3 w związku z art. 11 i art. 140 K.p.a. W odwołaniu skarżąca podniosła, że w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy o odpadach, natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się do tego zarzutu. Uchybienie to, w ocenie Sądu, nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej "P.p.s.a."). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty materialnoprawne, sformułowane w pierwszej kolejności i procesowe. Najpierw pełnomocnik zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego (w brzmieniu sprzed 19 września 2020 r.) poprzez nieuwzględnienie zarzutów skarżącej zawartych w skardze, a dotyczących tego, że WINB bezpodstawnie do zbiornika zastosował przepisy Prawa budowlanego, w sytuacji gdy zbiornik nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu tych przepisów, lecz wyłącznie obiektem technicznym wykonanym w ramach rekultywacji składowiska odpadów w rozumieniu ustawy o odpadach, a tym samym nie był objęty obowiązkiem dokonania zgłoszenia, lecz co najwyżej obowiązkiem objęcia go decyzją z art. 146 i art. 147 ustawy o odpadach o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z "art. 156 § 1 pkt" i art. 19 i art. 20 K.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. I ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1070) w powiązaniu z art. 146 i art. 147 ustawy o odpadach poprzez nieuwzględnienie zarzutów skarżącej, pomimo że w sprawie doszło do wydania zaskarżonej decyzji niezgodnie z właściwością rzeczową organu administracji publicznej. Ostatni zarzut dotyczy naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 i art. 11 oraz art. 140 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo wskazania w zaskarżonym wyroku trafności zarzutu naruszenia przez WINB wymienionych przepisów i uznania, że organ odwoławczy w sposób niedostateczny wyjaśnił podstawę prawną swojej decyzji. W oparciu o wskazane podstawy pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej rozwinął argumentację mającą przemawiać za zasadnością podniesionych zarzutów. W toku postępowania kasacyjnego postanowieniem Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z dnia 17 lutego 2025 r., sygn. PO1P/GU/200/2025 ogłoszono upadłość skarżącej i wyznaczono Syndyka masy upadłości. Syndykowi umożliwiono uczestnictwo w dalszym postępowaniu kasacyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznano ją w granicach przytoczonych w niej podstaw, stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., gdyż Naczelny Sąd Administracyjny w trakcie kontroli instancyjnej nie dostrzegł istnienia przyczyn, które należało wziąć pod rozwagę z urzędu. W punkcie wyjścia należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie zawiera żadnych zarzutów procesowych podważających stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania. Zatem do postawionych w niej zarzutów należało się odnieść biorąc pod uwagę przyjętą podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, niezakwestionowaną w skardze kasacyjnej. Dwa pierwsze zarzuty kasacyjne zarówno materialnoprawny, jak i procesowy koncentrują się wokół tego samego założenia i zmierzają do wykazania, że brak było podstaw do stwierdzenia, że zbiornik w stosunku do którego wszczęto i prowadzono postępowanie jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Zdaniem pełnomocnika wnoszącego skargę kasacyjną, zbiornik jest wyłącznie obiektem technicznym wykonanym w ramach rekultywacji składowiska odpadów, a tym samym nie był objęty obowiązkiem dokonania zgłoszenia, lecz co najwyżej obowiązkiem objęcia go decyzją z art. 146 i 147 ustawy o odpadach. W efekcie zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z właściwością rzeczową organu administracji publicznej. Zarzutów te są bezzasadne. Zgodzić się trzeba w pełni ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że analiza zebranego materiału dowodowego prowadzi do jednoznacznej konkluzji, iż skarżąca wybudowała zbiornik bezodpływowy o pojemności V=10,0 m3 bez wymaganej zgody właściwego organu, tj. organu administracji architektoniczno - budowlanej. Trafnie Sąd zauważył, że żadna z analizowanych decyzji nie zawiera jakiejkolwiek informacji o możliwości budowy zbiornika na odcieki. Wbrew twierdzeniom skarżącej zbiornik nie był ujęty w załączniku do decyzji Starosty Braniewskiego z 21 sierpnia 2012 r., zmienionej decyzją z 4 kwietnia 2013 r., dotyczącej zgody na zamknięcie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne i zatwierdzającej dokumentację projektową zamknięcia i rekultywacji składowiska odpadów. Również w decyzji Burmistrza Miasta [...] z 5 marca 2012 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na zamknięciu i rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne nie została przewidziana budowa zbiornika na odcieki. Skarżącą uzyskała jedynie zgodę na prowadzenie działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów poprzez odzysk dla przeprowadzenia rekultywacji składowiska odpadów oraz budowę zaplecza socjalno-biurowego dla zatrudnionych pracowników. Zasadniczo jednak z protokołu odbioru wykonanych robót z dnia 25 stycznia 2019 r. wynika, że proces rekultywacji składowiska skarżąca zakończyła w grudniu 2018 r. zgodnie z zatwierdzonym harmonogramem, natomiast budowa przedmiotowego zbiornika nastąpiła - według oświadczenia skarżącej - w IV kwartale 2019 r., a zatem po zakończeniu rekultywacji. Potwierdził to przedstawiciel skarżącej w piśmie z dnia 18 stycznia 2021 r. Jak już wspomniano w skardze kasacyjnej nie podjęto próby zakwestionowania ustaleń związanych z datą realizacji przedmiotowego zbiornika oraz parametrami technicznymi tego obiektu, a także tego, że skarżąca nie występowała do organu o udzielenie zgody budowlanej. Kwestie te stanowiły zatem okoliczności niesporne. Nie podważyła nadto skutecznie kwalifikacji prawnej zbiornika jako obiektu budowlanego (budowli) w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Przepis ten zawiera przykładowy katalog obiektów budowlanych, będących budowlą w rozumieniu Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r., przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. zbiorniki, a także części budowlane urządzeń technicznych oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że organ administracyjny miał pełne podstawy do zaakceptowania poczynionych ustaleń i przyjęcia, że skoro projekt rekultywacji składowiska został zatwierdzony ostateczną decyzją administracyjną właściwego organu, która nie obejmowała budowy zbiornika, to nie sposób uznać, że zbiornik ten został zrealizowany w ramach procesu rekultywacji składowiska odpadów, tym bardziej, że został wykonany już po zakończeniu tego procesu. W efekcie jego budowa podlegała obowiązkowi zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w czasie rozpoczęcia robót budowlanych. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że zbiornik jest jedynie obiektem technicznym wykonanym w ramach rekultywacji składowiska odpadów, w rozumieniu ustawy o odpadach, a zatem powinien być objęty decyzją o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części, wydanej w trybie art. 146 i art. 147 ustawy o odpadach. Słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, że na dzień zakończenia procesu rekultywacji przedmiotowy zbiornik jeszcze nie istniał, zatem już z tego powodu nie mógł być i nie był objęty treścią omawianej decyzji. Bezzasadne są twierdzenia skarżącej, że w sprawie doszło do naruszenia art. 19 i art. 20 K.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. I ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w powiązaniu z art. 146 i art. 147 ustawy o odpadach, co w konsekwencji świadczy o kwalifikowanej wadliwości zaskarżonej decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 K.p.a. (autorowi skargi kasacyjnej zapewne chodziło o wadę nieważności z pkt 1 tego przepisu). Zaskarżona decyzja została wydana przez organ nadzoru budowlanego (organ właściwy rzeczowo), który jest powołany do strzeżenia porządku prawnego w budownictwie. Stosownie bowiem do art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu pierwszej instancji, należą zadania i kompetencje, o których mowa m.in. w art. 48 - 51, a więc również prowadzenia postępowania legalizacyjnego dotyczącego robót budowlanych określonych w art. 49b Prawa budowlanego. Sąd zasadnie zwrócił uwagę, że organy umożliwiły skarżącej uniknięcie najdalej idącej konsekwencji dopuszczenia się samowoli budowlanej, skoro po jej stwierdzeniu przystąpiły do czynności legalizacyjnych. Temu celowi służyło wszak zobowiązanie skarżącej do dostarczenia dokumentacji określonej w postanowieniu z dnia 2 lipca 2021 r., a nałożenie takiego obowiązku znajdowało uzasadnienie w treści art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. Organ pierwszej instancji wyznaczył skarżącej realny termin do przedłożenia dokumentów umożliwiający wykonanie tego obowiązku. Skoro do dnia orzekania przez organy nadzoru budowlanego nie został wykonany przez skarżącą obowiązek nałożony postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, uzasadniało to podjęcie przez organ decyzji nakazującej rozbiórkę w oparciu o art. 49b ust. 1 w związku z ust. 3 Prawa budowlanego. Tym samym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego nie jest zasadny. Odnosząc się do ostatniego zarzutu procesowego dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 i art. 11 oraz art. 140 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo uznania przez Sąd pierwszej instancji trafności zarzutu skargi naruszenia przez WINB wymienionych przepisów, należy uznać go za oczywiście nieusprawiedliwiony. Słusznie stwierdził Sąd, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do zarzutu, że w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy o odpadach. Trafnie jednak przyjął, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro jednocześnie stwierdził, że w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy Prawa budowlanego, a stanowisko to w sposób wyczerpujący uzasadnił. Naczelny Sąd Administracyjny podziela powyższe stanowisko. Nie każde naruszenie przepisów postępowania, ale tylko takie które mogło mieć wpływ i to istotny na wynik sprawy stanowi podstawę do uchylenia decyzji w całości lub w części (art. 145 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Brak zatem podstaw do zastosowanie art. 188 P.p.s.a. i uwzględnienie skargi po wcześniejszym uchyleniu zaskarżonego wyroku. Tym bardziej, że pełnomocnik skarżącej ograniczył się jedynie do zgłoszenia tego zarzutu nie przedstawiając argumentacji na poparcie założonej tezy. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.