VI SA/Wa 1060/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Iwona Kozłowska Protokolant st. spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w likwidacji z siedzibą w W. na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 7 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie wykorzystania wpływów z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej 1. uchyla zaskarżoną uchwałę; 2. zasądza od Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz skarżącej [...] S.A. w likwidacji z siedzibą w W. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. T. S.A. w likwidacji z siedzibą w W. (dalej też jako "Skarżąca", "Strona", "Spółka" lub "TVP"), działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej też w skrócie jako "p.p.s.a."), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej też w skrócie jako "KRRiT" lub "Rada") z dnia 7 lutego 2024 r. Nr [...] (dalej też jako "Uchwała") w przedmiocie wykorzystania wpływów z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej w roku 2024, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 9 ust. 1 w związku z art. 21 ust 1 i art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t. j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1722, dalej też jako "u.r.t.") oraz art. 1 i art. 8 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jednolity Dz. U. z 2025 roku, poz. 1585 ze zm., dalej też jako "u.o.a."), poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na wskazaniu ich jako podstawy prawnej uchwały Nr [...] i nieprawidłowe uznanie przez KRRiT, iż powołane przepisy mogą stanowić podstawę do podjęcia uchwały w sprawie wykorzystania wpływów z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej w roku 2024, podczas gdy postanowienia zawarte w § § 1 - 5 Uchwały nie znajdują oparcia w tych przepisach, b) art. 8 ust. 3 u.o.a. w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., poprzez podjęcie uchwały Nr [...] skutkującej niewykonaniem przez Przewodniczącego KRRiT obowiązku bezpośredniego i bezwarunkowego przekazania Skarżącej środków na realizację misji, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.r.t., w okresie od początku 2024 r.; c) art. 8 ust. 1-3 u.o.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP, polegające na podjęciu uchwały Nr [...] bez podstawy prawnej, w szczególności: poza sferą regulacji prawnej, bez ustawowego upoważnienia KRRiT do jej podjęcia, a także w sytuacji, gdy określony w niej obowiązek prawny częściowo wynikał wprost z ustawy, tj. z art. 31 ust. 4 u.r.t. oraz z art. 8 ust. 1 u.o.a.; d) art. 8 ust. 1-3 u.o.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP, polegające na podjęciu uchwały Nr [...] z rażącym naruszeniem prawa, ze względu na oczywisty charakter naruszenia przepisów prawa, przede wszystkim art. 8 u.o.a., charakter tego przepisu oraz wywoływane przez Uchwałę skutki, których nie można zaakceptować z punktu widzenia wymagań praworządności; e) art. 7 Konstytucji RP, polegające na podjęciu uchwały Nr [...], która była częściowo niewykonalna w dniu jej podjęcia i niewykonalność ta ma charakter trwały; f) art. 7 Konstytucji RP, polegające na doręczeniu Skarżącej uchwały Nr [...] podpisanej jedynie przez Przewodniczącego KRRiT, podczas gdy brak podpisów wszystkich członków KRRiT, którzy brali udział w jej podjęciu, nie pozwala stwierdzić, czy Uchwała odpowiada ich woli, a zatem czy została ona skutecznie podjęta; g) art. 13 ust. 1 i 47a u.r.t. w związku z art. 21 a ust. 1 u.r.t. poprzez ich pominięcie skutkujące tym, że w podjętej uchwale Nr [...] wezwano Skarżącą do niezwłocznego przywrócenia treści archiwum portalu T. oraz T. zgodnie z przyjętą Kartą Powinności podczas gdy dostawca usługi medialnej kształtuje swoje usługi medialne samodzielnie decydując o wyborze treści w swoich usługach; h) art. 22 ust. 1 u.r.t. w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez podjęcie Uchwały Nr [...], która dotyczy działalności Skarżącej będącej jednostką telewizji publicznej, w sytuacji, gdy przepisy rangi ustawowej nie przewidują możliwości podjęcia przez KRRiT uchwały o takiej treści; i) art. 31 b u.r.t. w zw. art. 6 ust. 2 pkt 4) u.r.t. poprzez jego niezastosowanie skutkujące nieuprawnionym przyjęciem, iż KRRiT jest uprawniony do nakładania dodatkowych obowiązków na Skarżącą w postaci składania oświadczeń, o których mowa w Uchwale i w konsekwencji przekroczeniem przez KRRiT jego kompetencji kontrolnych, podczas gdy obowiązki sprawozdawcze i informacyjne Skarżącej w zakresie realizacji zadań objętych misją oraz kompetencje kontrolne KRRiT kosztów wykonania misji i wydatkowania środków na ten cel zostały zdefiniowane w sposób wyczerpujący w ustawie o radiofonii i telewizji; j) art. 2 Konstytucji RP oraz art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (tekst jednolity Dz. U. z 2025 roku, poz. 1480, dalej też w skrócie jako "u.p.p."), polegające na podjęciu przez KRRiT, będącą organem konstytucyjnym, uchwały Nr [...], która stoi w jawnej sprzeczności z przepisami prawa oraz powoduje arbitralne, niezgodne z harmonogramem ustalonym w 2023 r. oraz niespodziewane dla Skarżącej wstrzymanie wypłaty w 2024 r. środków, o których mowa w art. 8 ust. 3 u.o.a., które są Skarżącej należne i niezbędne do bieżącej realizacji misji publicznej, co stanowi naruszenie zasady ochrony zaufania do organów państwa; k) art. 10 ust. 1 u.p.p. poprzez kierowanie się przy podjęciu uchwały nr [...] brakiem zaufania do Skarżącej oraz podejrzeniem, że Skarżąca może wykorzystać wpływy abonamentowe niezgodnie z prawem, przez nieuprawnione do tego osoby; l) art. 44 ust. 3 pkt 2) w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2025 roku, poz. 1483, dalej też jako "u.f.p.") poprzez ich pominięcie przy podejmowaniu uchwały [...] skutkujące wstrzymaniem przekazywania środków abonamentowych będących daniną publiczną, a tym samym skutkujące udaremnieniem wydatkowania środków publicznych w sposób umożliwiający terminową i bieżącą realizację zadań publicznych (misji publicznej); m) art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym KRRiT stoi na straży m.in. interesu publicznego w radiofonii i telewizji, w tym realizacji misji publicznej, podczas gdy uchwała Nr poprzez zawarte w jej treści warunki i ograniczenia w publicznym finansowaniu kosztów realizacji tej misji istotnie utrudnia jej realizację, a przez to godzi w interes publiczny w radiofonii i telewizji, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisów k.p.a., a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 61 § 4 i art. 107 § 1 tego kodeksu, poprzez ich niezastosowanie w związku z podjęciem uchwały Nr [...], przy czym Skarżąca podkreśliła, że zarzuca naruszenie tych przepisów postępowania na wypadek uznania przez Sąd, że uchwała Nr [...] jest decyzją administracyjną. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej uchwały a na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku, o jej uchylenie w całości, przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie a także zasądzenie kosztów postępowania od KRRiT na rzecz Skarżącej według norm przepisanych. Spółka wniosła ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie następujących dowodów: kopii pisma Przewodniczącego KRRiT z dnia 18 września 2023 r., skierowanego do Prezesa Zarządu Skarżącej wraz z załącznikami, kopii pisma Przewodniczącego KRRiT z dnia 23 października 2023 r., skierowanego do Prezesa Zarządu Skarżącej wraz z załącznikiem, wydruku zawierającego Uchwałę KRRiT Nr [...] z dnia 10 stycznia 2024 r., kopii Uchwały KRRiT Nr [...] z dnia 7 lutego 2024 r., wydruku wiadomości e-mail z dnia 12 lutego 2024 r., przesłanej przez pracownika Biura KRRiT do spółek publicznej radiofonii i telewizji, w tym do Skarżącej, kopii pisma Przewodniczącego KRRiT z dnia 8 lutego 2024 r., skierowanego do Skarżącej wraz z załącznikiem, kopii pisma Przewodniczącego KRRiT z dnia 13 lutego 2024 r., skierowanego do Skarżącej, kopii pisma Przewodniczącego KRRiT z dnia 14 lutego 2024 r., skierowanego do Skarżącej wraz z załącznikami. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, zaznaczając, że skarżona uchwała nie jest aktem podlegającym kontroli sądowoadministracyjnej z mocy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przewodniczący KRRiT wskazał, że w przedmiotowej sprawie KRRiT nie wydała rozstrzygnięcia indywidualnego (nie wydała też rozstrzygnięcia, które odnosi się do spółki pod firmą "T. S.A. w likwidacji", a wyłącznie do spółek określonych w art. 26 u.r.t.). W odpowiedzi na skargę podkreślono ponadto, że treść uchwały nie przesądziła ani o prawach, ani o obowiązkach żadnego podmiotu. Zdaniem Przewodniczącego KRRiT nie zmieniła także sposobu podziału wpływu z opłat abonamentowych – te procentowo nie uległy zmianie. Przewodniczący KRRiT zaznaczył, że ustalenie terminów przekazywania środków z opłat abonamentowych jest czynnością materialno-techniczną i nie wymaga decyzji KRRiT. Przewodniczący KRRiT wniósł nadto o nałożenie na skarżącą Spółkę obowiązku zwrotu kosztów, w przypadku konstatacji niesumienności lub oczywistej niewłaściwości postępowania strony skarżącej na podstawie art. 208 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1482/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. S.A. w likwidacji z siedzibą w W. na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 7 lutego 2024 r. Nr [...] w przedmiocie wykorzystania wpływów z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej w roku 2024. Sąd, co do kwestii prawidłowości otwarcia likwidacji Spółki, wyjaśnił, że zagadnienie to nie należy do kognicji sądu administracyjnego a wobec treści art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym miarodajne znaczenie ma domniemanie prawidłowości wpisu do rejestru. Jednocześnie Sąd stwierdził, że żaden przepis ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji nie przewiduje podstawy do przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli legalności uchwały KRRiT wydanej w przedmiocie wykorzystania wpływów z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej. W ocenie Sądu wyrażonej we wspomnianym postanowieniu z dnia 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1482/24, podstawy takiej nie można również wywieść z żadnego innego, obowiązującego obecnie, aktu normatywnego a zaskarżona uchwała nie posiada cech decyzji administracyjnej, jak też nie stanowi innej czynności, ani aktu z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ ma ona charakter aktu prawa wewnętrznego skierowanego do organu będącego w jej strukturze, tj. Przewodniczącego KRRiT i nie jest kierowana do konkretnego zewnętrznego adresata. Końcowo Sąd uznał, że na przedmiotową uchwałę KRRiT nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a zatem złożona skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Ze skargą kasacyjną od powyższego postanowienia wystąpiła T. S.A. w likwidacji w W., zaskarżając to postanowienie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej Spółki na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2024, postanowieniem o sygn. akt II GSK 2731/24 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że z systematyki wewnętrznej art. 8 ustawy o opłatach abonamentów, trzeba stwierdzić, iż określone nią kompetencje KRRiT to znaczy: "ustalanie corocznie, nie później niż do dnia 30 września, sposób podziału wpływów między jednostki publicznej radiofonii i telewizji w następnym roku kalendarzowym" oraz kompetencje jej Przewodniczącego, czyli "przekazywanie zaliczkowo jednostkom publicznej radiofonii i telewizji środków na realizację misji, na podstawie sposobu podziału wpływów, o którym mowa w ust. 2", pozostają ze sobą w ścisłym funkcjonalnym związku, a co więcej, że kompetencje te są ściśle określone oraz dzielone między wymienione organy, których komplementarne działanie zapewnia przekazanie środków oznaczonym podmiotom, a mianowicie jednostkom publicznej radiofonii i telewizji. W ocenie NSA, z przywołanej regulacji prawnej, ani też z przepisów prawa współstanowiących podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały nie wynika a Sąd I instancji nie wyjaśnił, ani też nie wykazał, że jest jednak inaczej, aby w odniesieniu do przynależnych KRRiT kompetencji do "ustalania corocznie, nie później niż do dnia 30 września, sposobu podziału wpływów między jednostki publicznej radiofonii i telewizji w następnym roku kalendarzowym" regulacja ta stanowiła (czy też mogła stanowić) prawną podstawę określenia warunków, od spełnienia których uzależniona miałaby zostać wypłata środków z wpływów abonamentowych na rzecz jednostek publicznej radiofonii i telewizji w następnym roku kalendarzowym a ponadto, aby stanowiła ona prawną podstawę przekazania Przewodniczącemu Rady kompetencji do ustalania sposobu podziału wpływów między jednostki publicznej radiofonii i telewizji, poprzez upoważnienie do niezwłocznego stworzenia nowego harmonogramu wypłat środków z wpływów abonamentowych, co siłą rzeczy poddaje w wątpliwość zasadność stanowiska, że zaskarżona uchwała jest aktem wewnętrznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2024, poz. 1267 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej zwana "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności, w świetle rozważań poczynionych przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 marca 2025 r. sygn. akt II GSK 2731/24, w kontekście dyspozycji art. 190 p.p.s.a., rozważenia wymaga ocena charakteru prawnego zaskarżonej uchwały, poprzez pryzmat katalogu rozstrzygnięć organów administracji publicznej wskazanych w art. 3 § 1 p.p.s.a., wobec których sądy administracyjne są uprawnione do sprawowania kontroli. Co istotne, kontrola ta obejmuje orzekanie również w sprawach skarg na akty i czynności, wskazane w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a więc: "inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...)". Przepis ten umożliwia tym samym sprawowanie przez sąd administracyjny kontroli w stosunku do takich działań administracji publicznej, które: a) mają charakter władczy a nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 – 3 p.p.s.a.; b) są podejmowane w sprawach indywidualnych; c) mają charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana kontroli sądów administracyjnych; d) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa, co oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (por. uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 lutego 2008 r. I OPS 3/07, z 3 września 2013 r. I OPS 2/13). Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, zaskarżona uchwała mieści się w katalogu aktów z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W ocenie Sądu, dla oceny charakteru prawnego zaskarżonej uchwały istotne są przy tym rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 23 czerwca 2025 r. sygn. akt II GSK 447/25, w którym NSA jednoznacznie uznał, że przekazanie zaliczkowe jednostkom publicznej radiofonii i telewizji środków na realizację misji publicznej jest czynnością objętą zakresem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. NSA w przywołanym wyroku stwierdził, że przekazywane środki mają charakter publicznoprawny. Opłaty abonamentowe służą bowiem realizacji misji publicznej, będącej podstawowym zadaniem publicznej radiofonii i telewizji, określonym w art. 21 u.r.t. Ustawa o radiofonii i telewizji czyni z wpływów z tytułu opłat abonamentowych taki dochód, który w ogóle nie jest objęty coroczną debatą budżetową. Stwarza to dla organu władzy publicznej, jakim jest KRRiT, a także dla publicznej radiofonii i telewizji znaczące uprawnienia zapewniające stabilność i przewidywalność wydatków na realizację określonej ustawowo misji. Sąd zgadza się ze stanowiskiem NSA zawartym w przywołanym wyroku, że czynność przekazania środków jednostkom publicznej radiofonii i telewizji na realizację misji publicznej ma charakter publicznoprawny, zewnętrzny, indywidualny (indywidualne uprawnienia podmiotów) oraz konkretyzujący i wykonawczy względem uchwały KRRiT podejmowanej na podstawie art. 8 ust. 2 u.o.a. W konsekwencji, w ocenie Sądu, taki sam charakter ma niewątpliwie zaskarżona uchwała, stanowiąc akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym powyżej postanowieniu z dnia 12 marca 2025 r. sygn. akt II GSK 2731/24, kompetencja Przewodniczącego KRRiT odnośnie przekazywania zaliczkowo jednostkom publicznej radiofonii i telewizji środków na realizację misji, pozostaje w ścisłej korelacji z uprzednio podejmowaną przez KRRiT uchwałą ustalającą sposób podziału wpływów między jednostki publicznej radiofonii i telewizji w następnym roku kalendarzowym. Zatem to w ramach tejże uchwały KRRiT konkretyzują się indywidulane uprawnienia jednostek publicznej radiofonii i telewizji, co do wysokości i terminów otrzymywania należnych im środków z tytułu abonamentu, celem wykorzystania ich w realizowaniu misji publicznej. Nie ulega więc wątpliwości, że także zaskarżona uchwała, modyfikująca postanowienia uprzedniej uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] z dnia 13 września 2023 roku, poprzez nałożenie na jednostki publicznej radiofonii i telewizji, w tym na Skarżącą, nowych obowiązków warunkujących przekazywanie powyższych środków na realizację misji publicznej, jak chociażby poprzez "zobowiązanie jednostki publicznej radiofonii i telewizji w osobach faktycznie kierujących sprawami spółki do przekazywania Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji, w terminie do 15 dnia każdego miesiąca przed miesiącem, którego dotyczyć ma wypłata środków pochodzących z wpływów z opłat abonamentowych do złożenia oświadczenia ze wskazaniem konkretnych celów na jakie środki pochodzące z wpływów z opłat abonamentowych mają być przeznaczone w miesiącu którego dotyczyć ma wypłata przewidziana harmonogramem", jak też sankcjonowanie niewykonania tegoż obowiązku w postaci stwierdzenia "braku podstaw do wypłaty spółce przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji środków pochodzących z wpływów z opłat abonamentowych", w istotny i władczy sposób wpływa na sposób przekazywania tych środków jednostkom publicznej radiofonii i telewizji, w tym Skarżącej, w konsekwencji wpływając na realizację misji publicznej przez te jednostki, którą to misję jednostka publicznej radiofonii i telewizji ma obowiązek realizować w myśl art. 21 u.r.t. Reasumując, zaskarżona uchwała ma charakter publicznoprawny, zewnętrzny, kształtując indywidualne uprawnienia i obowiązki jednostek publicznej radiofonii i telewizji, w tym Skarżącej, a tym samym spełnia wszystkie przesłanki pozwalające zakwalifikować ją jako akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a w konsekwencji podlega ona kontroli sądu administracyjnego. Z kolei w ramach tejże kontroli mieści się ocena, czy zaskarżony akt odpowiada prawu, przy czym, zgodnie z treścią art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., uchyla ten akt a przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. I zdaniem Sądu, zaskarżona uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 7 lutego 2024 r. nr [...], podlega uchyleniu z uwagi na oczywisty, dostrzegalny już prima facie, brak podstawy prawnej w obowiązujących przepisach do jej wydania, co stanowi ewidentne naruszenie statuowanej zarówno w art. 7 Konstytucji RP, jak i w art. 6 k.p.a. zasady praworządności, w myśl której organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Ze wspomnianej zasady wynika zakaz podejmowania przez administrację publiczną czynności sprzecznych z ustawą oraz niedopuszczalność podejmowania działań władczych bez wyraźnej ustawowej podstawy. Dotyczy to zarówno podstaw właściwości organu, jak i form jego działania w postępowaniu administracyjnym, gdzie obowiązuje zakaz domniemania. W prawie administracyjnym nigdy nie można przyjmować zasady domniemania kompetencji publicznoprawnej, jeżeli przepisy ustawowe w tym względzie milczą (p. uchwała NSA z 15.12.2004 r., FPS 2/04). Nie można też domniemywać podstaw nałożenia na stronę obowiązku lub cofnięcia uprzednio przyznanego uprawnienia, gdyż taka możliwość musi wynikać wprost z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, a wszelka wykładnia rozszerzająca jest w tym zakresie niedopuszczalna (p. wyrok NSA z 13.03.2007 r., I OSK 644/06). Tymczasem kompetencji KRRiT odnośnie modyfikacji terminów wypłaty środków pochodzących z wpływów z opłat abonamentowych w 2024 roku przyjętych uchwałą Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] z dnia 13 września 2023 roku, jak też sposobu ich przekazywania, czy wprowadzenia dodatkowych wymagań po stronie jednostek publicznej radiofonii i telewizji, od których spełnienia Rada uzależnia samą możliwość otrzymania przez nie tychże środków, nie sposób znaleźć w żadnym obowiązującym przepisie prawa, w tym w także podstawy takiej nie stanowią przywołane w treści skarżonej uchwały art. 21 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, art. 31 ust. 4 ustawy o radiofonii i telewizji, art. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, art. 8 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, art. 6 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji. Podstawy prawnej zaskarżonej uchwały nie może stanowić również art. 468 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku Rady, uzasadnieniem dla jej wydania nie może być powoływanie się w świetle dyspozycji tegoż przepisu na okoliczność, że Skarżąca znajduje się w stanie likwidacji, co miałoby oznaczać, zdaniem KRRiT, iż jej działalność nie jest już nakierowana na realizację misji publicznej. Samo otwarcie bowiem likwidacji spółki akcyjnej nie powoduje żadnych skutków w zakresie jej bytu prawnego, poza kwestią przejęcia prowadzenia jej spraw i reprezentacji przez likwidatorów. Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 czerwca 2025 r. sygn. akt II GSK 447/25, otwarcie likwidacji spółki (art. 461 § 1 k.s.h.) prowadzi do zmiany zasad prowadzenia jej spraw i reprezentacji, ale nie do utraty osobowości prawnej (art. 461 § 2 i § 3 k.s.h.). Tym samym zmiany w powyższym zakresie (zob. art. 462 i nast. k.s.h.) nie mają wpływu na uprawnienie Skarżącej do pozyskiwania środków z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej, skoro nadal w KRS pozostaje ona wpisana jako jednostka nadająca programy radiofoniczne, działając w formie spółki akcyjnej, której jedynym udziałowcem jest Skarb Państwa. Tym samym okoliczność, że Skarżąca znajduje się w stanie likwidacji, w żadnej mierze nie może prowadzić do działań KRRiT, stojących w jawnej sprzeczności z art. 7 Konstytucji RP, jak i w art. 6 k.p.a. KRRiT, polegających na dowolnym kreowaniu swoich kompetencji w zakresie przekazywania jednostkom publicznej radiofonii i telewizji należnych im środków, na realizację przez nie misji publicznej, w oparciu o własne, pozaustawowe kryteria oceny odnośnie wywiązywania się przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji z nałożonego na nie na podstawie art. 21 ust. 1 u.r.t. obowiązku, w sposób wykraczający poza unormowany w ustawie tryb przyznawania środków na realizację misji publicznej. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ustawa o radiofonii i telewizji wprowadziła w tym zakresie odpowiedni tryb. I tak zgodnie z art. 31b u.r.t., jednostki publicznej radiofonii i telewizji są obowiązane do sporządzenia i złożenia Radzie oraz udostępnienia na swoich stronach internetowych, w terminie do dnia 30 kwietnia danego roku kalendarzowego, sprawozdania za poprzedni rok kalendarzowy z realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1, zawierającego: 1) informację o realizacji określonych w przepisach prawa oraz karcie powinności zadań wynikających z misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1; 2) informację o wysokości i sposobie wykorzystania środków pochodzących z poszczególnych źródeł, o których mowa w art. 31 ust. 1 i 2; 3) informację o sposobie realizacji zasad, o których mowa w art. 31a ust. 1; 4) informację o całkowitym koszcie realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1, ze wskazaniem kosztów realizacji poszczególnych zadań oraz informację o dochodzie z pozostałej działalności; 5) wyliczenie kosztu netto realizacji misji publicznej zgodnie w art. 31 ust. 6 oraz nadwyżek, o których mowa w art. 31 ust. 7 lub 8, jeżeli powstały; 6) propozycję przeznaczenia nadwyżki, o której mowa w art. 31 ust. 7, jeżeli powstała. Rada na podstawie oceny sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, podejmuje do dnia 30 czerwca każdego roku kalendarzowego uchwałę o jego przyjęciu albo o odmowie jego przyjęcia. Uchwały są udostępniane na stronie internetowej Krajowej Rady (ust. 2). Podejmując uchwałę, o której mowa w ust. 2, Krajowa Rada może określić zalecenia dotyczące sposobu realizacji przedsięwzięć określonych w karcie powinności oraz planie, o którym mowa w art. 21c ust. 1, w kolejnym roku kalendarzowym oraz może polecić podjęcie określonych działań naprawczych, wskazując termin na realizację zaleceń lub działań naprawczych (ust. 3). Jednostka publicznej radiofonii i telewizji, której dotyczą zalecenia lub działania naprawcze, o których mowa w ust. 3, jest obowiązana do zawarcia w sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 1, za kolejny rok kalendarzowy informacji o sposobie ich wykonania (ust. 4). W świetle powyższych przepisów, jak również przepisów wskazanych jako podstawę prawną wydania zaskarżonej uchwały, KRRiT nie miała podstaw prawnych ani do nałożenia na jednostki publicznej radiofonii i telewizji, w tym Skarżącą dodatkowych obowiązków, od realizacji których uzależniona byłaby wypłata poszczególnych rat środków z opłat abonamentowych na realizację przez te podmioty misji publicznej w 2024 roku ani zmodyfikowania sposobu przekazania tychże środków poprzez ich kierowanie do depozytu sądowego. Żaden bowiem przepis ustawy o opłatach abonamentowych, jak i ustawy o radiofonii i telewizji, nie statuuje po stronie KRRiT uprawnienia do modyfikacji sposobu podziału wpływów z abonamentu między jednostki publicznej radiofonii i telewizji w danym roku kalendarzowym, ustalonego już uprzednio przez KRRiT, w oparciu o upoważnienie ustawowe ujęte w art. 8 ust. 2 u.o.a., w roku poprzedzającym (nie później niż do dnia 30 września), poprzez wprowadzanie dodatkowych warunków, które muszą spełnić te jednostki, aby wspomniane środki otrzymać. Podstawy takiej nie stanowi bynajmniej przepis art. 9 ust. 1 u.r.t., zgodnie z którym to przepisem na podstawie ustaw i w celu ich wykonania Krajowa Rada wydaje rozporządzenia i uchwały. Oczywistym jest bowiem, że przepis ten nie może per se stanowić podstawy do wydania przez KRRiT rozstrzygnięcia w formie bądź rozporządzenia bądź uchwały, skoro są one podejmowane przez KRRiT zawsze: "na podstawie ustaw i w celu ich wykonania". Czyli muszą każdorazowo opierać się na odpowiedniej podstawie materialnoprawnej, wynikającej z przepisu rangi ustawowej. Dopuszczalności wydania przez KRRiT zaskarżonej uchwały, nie sposób dopatrzeć się także w oparciu o przesłanki wykładni celowościowej przepisu art. 8 ust. 1 i ust. 2 u.o.a., skoro z ust. 1 wynika, że wpływy z opłat abonamentowych są przeznaczane wyłącznie na realizację przez nadawców publicznej radiofonii i telewizji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.r.t., a ust. 2 wprost przewiduje, że ustalenie przez KRRiT sposobu podziału wpływów z opłat abonamentowych między jednostki publicznej radiofonii i telewizji, następuje z obligatoryjnym przeprowadzeniem analizy planu programowo-finansowego, o którym mowa w art. 21c ust. 1 u.r.t., oraz sprawozdania, o którym mowa w art. 31b ust. 1 tej ustawy, za poprzedni rok kalendarzowy i analizy określonych w nich kosztów. Zatem nałożenie przez KRRiT, zaskarżoną uchwałą z dnia 7 lutego 2024 r. Nr [...], na jednostki publicznej radiofonii i telewizji dodatkowych obowiązków sprawozdawczych, tudzież "ustanowienie nadzoru nad realizacją wydatkowania przez osoby faktycznie zarządzające jednostkami publicznej radiofonii i telewizji środków pochodzących z przekazanych przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji wpływów z opłat abonamentowych na cele wyłącznie związane z realizacją misji publicznej oraz powierzenie tego nadzoru Radzie Nadzorczej, Radzie Programowej, Radzie Pracowniczej lub Związkom Zawodowym działającym w danej jednostce publicznej radiofonii i telewizji", nie znajduje bynajmniej podstawy prawnej w art. 8 ust. 1. Co więcej, podstawy dla wydania zaskarżonej uchwały nie stanowią również art. 21 ust. 1 u.r.t., określający zadanie publicznej radiofonii i telewizji jako realizację określonej w tym przepisie misji publicznej, czy art. 1 u.o.a., który określa cel poboru opłat abonamentowych jako umożliwienie realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.r.t., jak również art. 31 ust. 4 u.r.t., który potwierdza cel poboru opłat abonamentowych stanowiąc, że przychody pochodzące m.in. z opłat abonamentowych przeznacza się wyłącznie na realizację misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.r.t. Podstawy dla wydania zaskarżonej uchwały nie stanowią również art. 6 ust. 1 u.r.t., określający rolę KRRiT jako organu, który stoi na straży wolności słowa w radiu i telewizji, samodzielności dostawców usług medialnych oraz dostawców platform udostępniania wideo, interesów odbiorców usług i użytkowników oraz który zapewnia otwarty i pluralistyczny charakter radiofonii i telewizji. Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, KRRiT wydając zaskarżoną uchwałę w oparciu o powyższe przepisy, uchybiła tymże przepisom, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię i naruszyła również wprost art. 9 ust. 1 u.r.t. oraz mający walor zasady konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji RP), obowiązek działania organów administracji publicznej na podstawie i w granicach prawa. Podkreślenia wymaga, że w odniesieniu do organów administracji publicznej nie obowiązuje zasada, że mogą one podejmować każde działanie, które nie jest zabronione przez przepisy prawa. Działanie organu administracji zostanie zatem zakwalifikowane jako niezgodne z prawem zarówno wówczas, gdy zostało podjęte niezgodnie z obowiązującym prawem, jak i wówczas, gdy nie było podstawy prawnej do danego działania a organy administracji nie posiadają swobody wyboru formy działania, ale powinny podejmować działania wyłącznie w takiej formie, jaka wynika z przepisów prawa. Związanie administracji prawem jest cechą wyróżniającą demokratyczne państwo prawa. Co istotne, artykuł 7 Konstytucji, stanowiąc szeroko, iż "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa", obejmuje podmiotowo nie tylko organy administracji publicznej prowadzące postępowanie administracyjne, ale także inne podmioty uprawnione do stosowania prawa a więc także KRRiT. Abstrahując od powyższego, nadmienić należy, że niedopuszczalnym było także upoważnienie przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji w zaskarżonej uchwale z dnia 7 lutego 2024 r. nr [...], Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do niezwłocznego stworzenia nowego harmonogramu wypłat środków z wpływów z opłat abonamentowych. Przepisy art. 8 ust. 2 i 3 u.o.a. jednoznacznie wskazują bowiem, że sposób podziału wpływów, o których mowa w art. 8 ust. 1 u.o.a., obejmuje nie tylko procentowy udział w ich podziale, lecz także podstawy do ustalenia wysokości zaliczek i terminy ich przekazywania (zob. art. 8 ust. 3 u.o.a.) do spółek publicznej radiofonii i telewizji, w całym okresie przekazywania na konto KRRiT środków wymienionych w art. 8 ust. 1 u.o.a. za dany rok. Nieuprawnione jest zatem stanowisko, że terminy i wielkości transz przekazywanych do spółek publicznej radiofonii i telewizji na realizację zadań misji publicznej może określać Przewodniczący KRRiT w ramach swojej kompetencji przyznanej w art. 8 ust. 3 u.o.a. Organ ten musi to bowiem czynić na podstawie sposobu podziału wpływów dokonanego przez KRRiT w stosownej uchwale. Z tych względów Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118), zasądzając od Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz Skarżącej, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, kwotę obejmującą wpis od skargi w wysokości 200 złotych, wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 złotych, wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem Skarżącej w wysokości 480 złotych oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych.