III SA/Lu 617/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Protokolant Referent Elwira Szymaniuk-Szkodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 r. spraw ze skarg K. F. oraz Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 30 września 2025 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu oddala skargi. Sygn. III SA/Lu 617/25 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 30 września 2025 r., nr SKO.KO/40/228/2025 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowana pojazdu. Stan sprawy przedstawia się następująco. Z upoważnienia Starosty B. (dalej jako "organ I instancji") wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na K. F. (dalej jako "skarżący"), prowadzącego działalność gospodarczą A. K. F., kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku zarejestrowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej - Niemcy. Następnie decyzją z dnia 12 czerwca 2025 r. nr KD.5410.LBL79868.2025.MK nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1 000 zł z tytułu naruszenia obowiązku zarejestrowania pojazdu marki [...], nr VIN: [...], rok produkcji; 2007 na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 90 dni od dnia jego sprowadzenia z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., że w dniu 2 lutego 2024 r. skarżący sprowadził pojazd marki [...], nr VFN: [...] na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zbył go w dniu 8 lutego 2024 r. na podstawie faktury nr [...]. Organ ustalił, iż do dnia zbycia pojazdu skarżący nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku zarejestrowania przedmiotowego pojazdu. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy" lub "Kolegium"), decyzją z dnia 30 września 2025 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m.in., że zgodnie z art. 73aa ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm., dalej "p.r.d." lub "ustawa Prawo o ruchu drogowym"), w przypadku, gdy właścicielem pojazdu, o którym mowa w ust. 1, na terytorium Rzeczypospolitej jest przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, osoba taka jest zobowiązana do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 90 dni. Kolegium wskazało, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej i detalicznej samochodów osobowych i furgonetek. W ramach prowadzonej działalności w dniu 2 lutego 2024 r. skarżący sprowadził na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej sporny pojazd. Został on sprzedany w dniu 8 lutego 2024 r. Do dnia zbycia pojazdu skarżący nie złożył wniosku o jego rejestrację. Oznaczało to, że przedsiębiorca nie wywiązał się z ustawowego obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. Zatem zasadnym było przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z tytułu niewywiązania się z obowiązku wynikającego z art. 73aa ust. 1 pkt 3 p.r.d. Brak dopełnienia obowiązku zgłoszenia rejestracyjnego sprowadzonego pojazdu prowadzi do zastosowania sankcji, o której mowa w treści art. 140mb ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem, kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1 000 zł. W sprawie nie ma zastosowania art. 73aa ust. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, gdy właściciel pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 albo 3. Powyższy pogląd prawny wyrażono w wyroku WSA w Lublinie z dnia 13 lutego 2025 r. sygn. III SA/Lu 705/24. Teza ta została poparta w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 9 kwietnia 2025 r. sygn. III SA/Po 690/24. Nadto Kolegium wskazało, że stanowisko Ministerstwa Infrastruktury wyrażone w piśmie z dnia 4 marca 2024 r., znak: [...], stanowi jedynie pogląd prawny, niemogący być uznany za wiążący w żadnej sprawie indywidualnej. Powoływane pismo nie stanowi źródła prawa. W ocenie Kolegium, stanowisko Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców wyrażone w piśmie z dnia 14 lipca 2025 r. znak: WIP. 1339.2025.AS nie mogło zostać uwzględnione w niniejszej sprawie. Powyższe oznacza, że zasadnie nałożono na skarżącego karę pieniężną i prawidłowo ustalono jej wysokość w kwocie 1000 zł. K. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 30 września 2025 r. zarzucając naruszenie: 1. art. 73aa ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez brak przyjęcia, że zbycie pojazdu przed upływem terminu otwartego na podstawie wymienionego przepisu wyłącza konieczność złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, ponieważ obowiązkiem tym objęty jest wyłącznie właściciel pojazdu, a w momencie zbycia pojazdu podmiot przestaje nim być, a tym samym nie podlega on w ogóle hipotezie przepisu; 2. art. 35 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców poprzez nieuwzględnienie objaśnień prawnych Ministra Infrastruktury Departamentu Transportu Drogowego z dnia 11 października 2024 r. znak DTD-3.440Q.558.2024 "Informacji dotyczącej art. 73aa ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251) podczas gdy, mając na uwadze treść przywołanego przepisu dokument ten jest wiążący dla organu; 3. art. 74 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 74 ust. 2b ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez nieuwzględnienie tego przepisu i pominięcie okoliczności, że złożenie wniosku o rejestrację pojazdu przez podmiot zajmujący się profesjonalnie handlem pojazdami spowoduje, że przez kilka tygodni (w okresie trwania pozwolenia czasowego, tj. tzw. miękkiego dowodu) sprzedaż pojazdu będzie niemożliwa, ponieważ nowy właściciel nie będzie w stanie zarejestrować go na siebie; 4. art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym poprzez wyłączenie możliwości zastosowania tego przepisu i wyłączenie możliwości otrzymania zwrotu akcyzy z uwagi na rejestrację pojazdu, podczas gdy obowiązku rejestracji nie ma. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty B.. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Dodatkowo skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi: 1) Objaśnień prawnych Ministerstwa Infrastruktury Departamentu Transportu Drogowego z dnia 11 października 2024 roku znak DTD-3.4400.558.2024 "Informacja dotycząca art. 73aa ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251" - w aktach administracyjnych - na okoliczność wydania w trybie art. 33 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku - Prawo przedsiębiorców objaśnień, potwierdzających stanowisko skarżącej; 2) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 30 kwietnia 2024 roku - w aktach administracyjnych 3) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 14 maja 2024 roku - w aktach administracyjnych - w aktach administracyjnych 4) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 28 czerwca 2024 roku znak [...] - w aktach administracyjnych 5) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 26 lipca 2024 roku znak [...] - w aktach administracyjnych 6) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 lipca 2024 roku znak [...] - w aktach administracyjnych 7) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 6 września 2024 roku znak [...] - w aktach administracyjnych 8) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 września 2024 roku znak [...] - w aktach administracyjnych 9) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 24 października 2024 roku znak [...] - w aktach administracyjnych 10) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 29 października 2024 roku znak [...] - w aktach administracyjnych 11) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 lutego 2025 r. sygn. akt VIII SA/Wa 746/24 12) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 21 marca 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 890/24 13) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 26 marca 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 3/25 - na okoliczność istnienia jednolitej linii orzeczniczej, potwierdzającej stanowisko skarżącego. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że wcześniejsze zbycie pojazdu wyłącza konieczność złożenia wniosku o rejestrację. Obowiązkiem złożenia wniosku objęty jest bowiem właściciel pojazdu. W momencie zbycia pojazdu podmiot będący dotychczas właścicielem przestaje nim być. Ponadto strona ma możliwość spełnienia ciążącego na niej obowiązku w dowolnym dniu terminu, także w tym ostatnim. Tym samym właściciel pojazdu ma prawo czekać z wnioskiem o rejestrację na sam koniec terminu, a w sytuacji, gdy dokona zbycia pojazdu wcześniej, przepis przestaje mieć do niego zastosowanie. Jednocześnie nie może ponosić żadnych konsekwencji tego, że nie złożył wniosku wcześniej. Skarżący wskazał, że złożony został rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który przewiduje wyłączenie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w przypadku jego zbycia - także pojazdów przywiezionych z krajów UE. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Skargę na powyższą decyzję Kolegium wniósł również Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców (sprawa objęta sygn. III SA/Lu 618/25), zarzucając naruszenie: 1) art. 140mb ust. 2 p.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, gdy nie została spełniona hipoteza tego przepisu, bowiem ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Przedsiębiorca w okresie, kiedy był właścicielem pojazdu nie uchybił ustawowemu terminowi złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, o którym mowa w art. 73aa ust. 3 p.r.d.; 2) art. 73aa ust. 3 p.r.d. poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w wadliwym przyjęciu, że w przypadku zbycia pojazdu przed upływem terminu wskazanego w ww. regulacji, termin końcowy na dokonanie rejestracji pojazdu jest równoznaczny z terminem zbycia sprowadzonego pojazdu, podczas gdy: - z przepisu art. 73aa ust. 3 p.r.d. nie wynika taka zależność; - w przypadku zbycia pojazdu przed upływem terminu określonego w 73aa ust. 3 p.r.d. wygasa obowiązek rejestracji pojazdu przez zbywcę (dotychczasowego właściciela pojazdu), ponieważ obowiązkiem tym objęty jest wyłącznie właściciel pojazdu. Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o umorzenie postępowania. Na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 r. Sąd na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a.") połączył sprawy o sygn. akt III SA/Lu 617/25 i III SA/Lu 618/25 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz dalszego prowadzenia pod sygn. III SA/Lu 617/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył. co następuje. Obie skargi okazały się niezasadne. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2024 r. Bezspornym jest, że skarżący prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, w dniu 2 lutego 2024 r. sprowadził na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej pojazd, którego nie zarejestrował, i który już w 8 lutego 2024 r. odsprzedał. W tym stanie faktycznym organ odwoławczy uznał, że skarżący podlega karze pieniężnej na podstawie art. 140mb ust. 2 w związku z art. 73aa ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Spór w sprawie dotyczy wykładni przepisów prawa materialnego, które legły u podstaw rozstrzygnięcia o nałożeniu kary. Zgodnie z art. 73aa ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia: 1) nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) dopuszczenia do obrotu przez organ Krajowej Administracji Skarbowej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej; 3) sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W przypadku gdy właścicielem pojazdu, o którym mowa w ust. 1, jest przedsiębiorca prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, obowiązany jest do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 90 dni (art. 73aa ust. 3 ustawy). Zgodnie z art. 140mb ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł. Z powołanych przepisów wynika generalny obowiązek właścicieli pojazdów do ich rejestracji. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 1 ustawy dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest, co do zasady, dowód rejestracyjny. Natomiast stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu, starosta właściwy - wydając decyzję o rejestracji pojazdu, dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice rejestracyjne. Skoro przepis stanowi, że właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację we wskazanym ustawowym terminie (30 lub 90 dni), to oczywiste jest, że chodzi o każdego właściciela, dla którego bieg ustawowego terminu do dokonania tej czynności będzie inny. Tym samym zarejestrowanie przez kolejnego właściciela pojazdu w ustawowym terminie, który mieści się jednocześnie w terminie, w którym zobowiązany był to zrobić poprzedni właściciel (czyli w tej sprawie skarżąca) gdyby pojazdu nie sprzedał, nie oznacza, że skarżący nie ponosi odpowiedzialności za zaniechanie wykonania ustawowego obowiązku. Istotny jest fakt, że dany podmiot będąc do tego zobowiązany nie dopełnił ustawowego obowiązku przed zdarzeniem, które uczyniło to niemożliwym. Nie budzi wątpliwości, że zbycie pojazdu uniemożliwiło skarżącemu złożenie wniosku o rejestrację pojazdu, gdyż wniosek taki może złożyć wyłącznie aktualny właściciel i jak słusznie zauważa skarżący z chwilą dokonania czynności zbycia utracił legitymację do zarejestrowania pojazdu. Istota sprawy niniejszej nie dotyczy jednak możliwości wykonania tego obowiązku. Zaskarżona decyzja nie dotyczy bowiem nałożenia na skarżącego obowiązku zarejestrowania pojazdu, którego już nie jest właścicielem, a nałożenia kary za to, że nie złożył wniosku w sprawie rejestracji pojazdu sprowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, kiedy tym właścicielem był. Tym samym skarżący, będąc właścicielem pojazdu zobowiązany był do jego zarejestrowania przed dokonaniem zbycia, które nastąpiło w terminie otwartym na dokonanie rejestracji pojazdu. Zbycie pojazdu przed upływem terminu do dokonania jego rejestracji było prawem właściciela. Nie oznacza to jednak, jak już zaznaczono, że ta okoliczność i fakt zarejestrowania pojazdu przez nowego nabywcę zwalania skarżącego z odpowiedzialności za to, że w czasie, kiedy był właścicielem tej rejestracji nie dokonał. Brak wykonania ustawowego obowiązku, powoduje konieczność nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, na podstawie powołanego wyżej przepisu (art. 140mb ust. 2 ustawy). W przypadku, gdy pojazd zostanie zbyty w terminie wcześniejszym, przed upływem 90 dni od sprowadzenia pojazdu na terytorium Polski z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, to wówczas, końcowy termin na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego jest równoznaczny z terminem zbycia sprowadzonego pojazdu. W aktualnym stanie prawnym tylko w jednym przypadku, o którym mowa w art. 73aa ust. 7 ustawy, zniesiony został obowiązek w zakresie rejestracji. Zgodnie z art. 73aa ust. 7, przepisu art. 73aa ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, gdy właściciel pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 albo 3. Przypadek ten w niniejszej sprawie nie zachodzi, gdyż nie mamy do czynienia z pojazdem nabytym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, który został zbyty przed upływem terminu na dokonanie jego rejestracji, a z pojazdem zbytym przed upływem ustawowego terminu do złożenia wniosku o rejestrację przez właściciela, przedsiębiorcę, który sprowadził pojazd z terytorium Państwa UE na terytorium Polski. W ocenie Sądu, treść art. 73aa ust. 7 ustawy dodatkowo potwierdza obowiązek zarejestrowania pojazdu, o którym mowa w ust. 1, przez każdorazowego właściciela. Takiej wykładni nie może zmienić stanowisko Ministerstwa Infrastruktury zawarte w piśmie z 4 marca 2024 r., DTD-3.4400.226.2024, dotyczące wykładni art. 73aa ustawy. Stanowisko to nie stanowi źródła prawa. Zauważyć należy, że w powołanym piśmie zastrzeżono, że stanowi ono jedynie pogląd prawny, niemogący być uznany za wiążący w żadnej sprawie indywidualnej. Należy także podkreślić, że w literaturze podnosi się, że objaśnienia prawne nie powinny być uznawane jako wiążące sądy. Zgodzić należy się ze spostrzeżeniem poczynionym przez A. P. – zwraca ona uwagę na problem, który wystąpiłby, gdyby art. 33 ust. 1 Prawa przedsiębiorców mógł być interpretowany jako dający organom administracji publicznej uprawnienie do wydawania objaśnień prawnych wiążących sądy, mógłby być uznany za niezgodny z Konstytucją RP. Sąd rozpoznający środek zaskarżenia wniesiony do aktu administracyjnego może nie podzielić wykładni przepisów zawartej w objaśnieniach prawnych (zob. P. Tracz [w:] Prawo przedsiębiorców. Komentarz, red. A. Pietrzak, Warszawa 2019, art. 33). Wnioski takie co najwyżej mogą stanowić postulaty de lege ferenda, które zresztą zostały uwzględnione w ustawie z dnia 7 listopada 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1734), która wejdzie w życie – w tym zakresie – 24 grudnia 2025 r. Brzmienie art. 73aa ust. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym rozszerza bowiem zwolnienie z obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. Zgodnie z nowym brzmieniem ustawy, przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku, gdy właściciel pojazdu dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1, 2 albo 3. Natomiast w obecnym jeszcze brzmieniu, art. 73aa ust. 7 ustawy stanowi, że przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, gdy właściciel pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 albo 3. W uzasadnieniu do projektu ustawy zmieniającej wskazano, że nowelizacja ma na celu rozwiązanie problemu wątpliwości interpretacyjnych, które budzi przedmiotowy przepis, jak również zrealizowanie postulatów przedsiębiorców zajmujących się obrotem pojazdami. Skutkiem nowelizacji ma być doprecyzowanie, że wyłączenia z obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w określonym terminie dotyczy również sytuacji, gdy sprowadzony pojazd zostanie zbyty przed upływem ustawowego terminu na złożenie tego wniosku. Tym samym okoliczność, że zbyty w dniu 8 lutego 2025 r. pojazd został zarejestrowany przez nowego właściciela pozostaje bez wpływu na uchybienie obowiązkom rejestracji tego pojazdu przez samego skarżącego. W tym zakresie skład orzekający WSA w Lublinie podziela argumentację zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie sygn. III SA/Po 690/24 oraz wyroków wydanych przez tut. Sąd w sprawach sygn. III SA/Lu 705/24 i III SA/Lu 607/24. Jedynie dla porządku odnotować należy, że w orzecznictwie prezentowane jest również stanowisko zbieżne z argumentacją zawartą skardze (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, sygn. III SA/Łd 5/25 oraz III SA/Łd 890/24 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. III SA/Kr 1908/24). Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi podlegały oddaleniu. Ubocznie należy podnieść, że nie zachodziły przesłanki do uwzględnienia wniosku dowodowego zgłoszonego w skardze K. F..