VII SA/Wa 1592/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Ścieszka, Sędziowie: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 kwietnia 2025 r. znak: DOR.7101.22.2025.MB w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2025 r., znak: DOR.7101.22.2025.MB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") po rozpatrzeniu zażalenia W. K. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr 35/2025 z dnia 8 stycznia 2025 r., znak: WOA.7718.91.2024.MR – utrzymał w mocy postanowienie Nr 35/2025 z dnia 8 stycznia 2025 r., znak: WOA.7718.91.2024.MR. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W. w związku z wykonaniem robót budowlanych polegających na nadbudowie i rozbudowie budynku przy ul. [...] we W., z przeznaczeniem na hotel pracowniczy, nałożył na skarżącego jako inwestora obowiązek: sporządzenia i przedłożenia, w terminie 4 miesięcy, trzech egzemplarzy projektu budowalnego zamiennego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami, obejmującego przedmiotową inwestycję wraz z zagospodarowaniem terenu oraz wskazaniem robót niezbędnych do wykonania celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych już robót budowlanych; rozbiórki nadbudowanej części obiektu na pierwszym piętrze pomiędzy osiami konstrukcyjnymi I i II. Decyzją Nr 1235/2021 z dnia 18 listopada 2021 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. decyzję. Prawomocnym wyrokiem z dnia 6 września 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 32/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na decyzję Nr 1235/2021 z dnia 18 listopada 2021 r. W. K. pismem z dnia 28 września 2023r. wniósł " o wszczęcie postępowania zakończonego decyzja ostateczną ze względu na nowe okoliczności w sprawie". Wniosek ten, ponowiony przez skarżącego w dniu 19 lipca 2024r. wpłynął do organu w dniu 8 listopada 2024r. i został przez organ zakwalifikowany jako wniosek o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dolnośląskiego WINB nr 1235/2021 z 18 listopada 2021r. Następnie postanowieniem z dnia 8 stycznia 2025 r. organ wojewódzki odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 18 listopada 2021 r. Po rozpatrzeniu zażalenia na ww. rozstrzygnięcie, organ II instancji postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2025 r. utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że wznowienie postępowania stanowi jeden z trybów nadzwyczajnych stanowiących odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Instytucja ta umożliwia ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Ze względu na swój szczególny charakter wznowienie postępowania może mieć miejsce jedynie w określonych przez ustawodawcę przypadkach, wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem wznowieniu podlega postępowanie, jeśli: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; decyzja wydana została przez pracownika lub organ, który podlega wyłączeniu; strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; decyzja została wydana bez wymaganego prawem stanowiska innego organu; zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd lub organ odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji; decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Jednocześnie organ wskazał, że pierwszym etapem postępowania wznowieniowego jest badanie formalnych podstaw wznowienia postępowania, które to kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. lub postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Organ na tym etapie sprawdza, czy wniosek pochodzi od strony, czy strona powołała się na przyczyny wznowienia postępowania wymienione wart. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa, i art. 145b k.p.a. oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 k.p.a. Dopiero podczas drugiego etapu, po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, organ właściwy przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzyga istotę sprawy. Skarżący w swoim wniosku o wznowienie postępowania powołał się na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj., że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności lub dowody. Organ wyższej instancji wskazał, że zgodnie z orzecznictwem, gdy z samego już wniosku o wznowienie wynika że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia postępowania, organ administracji publicznej powinien wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Ten przepis ma również zastosowanie, gdy w sposób oczywisty z twierdzeń stron można wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Zdaniem organu wyższej instancji należało odmówić wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 18 listopada 2021 r., ponieważ już wstępna analiza stanowiska strony z całą pewnością udowadnia, że nie doszło do spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Strona skarżąca jako nowe dowody w sprawie przedstawia postanowienie D. Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej we W. z [...] września 2023 r. oraz ekspertyzę techniczną stanu ochrony przeciwpożarowej z sierpnia 2023 r. Zarówno postanowienie jak i ekspertyza powstały już po wydaniu decyzji z dnia 18 listopada 2021 r. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podstawą wznowienia może być wyłącznie taki dowód, który istniał w dniu wydania decyzji, a który po jej wydaniu wyszedł na jaw. Podniesiono, że skarżący powołał się również na "archiwalne zdjęcia rzeczonego budynku sprzed jego nadbudowy", które to "znajdują się w aktach sprawy". Nie sposób zatem przyjąć, że jest to dowód nieznany organowi rozpatrującemu sprawę. Natomiast powoływanie się skarżącego na to, że "kwestia ściany szczytowej nie była przedmiotem analizy" organów nadzoru budowalnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie zostało przez niego uszczegółowione poprzez wskazanie, jaki ta kwestia miała wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z pisma skarżącego wynika jedynie, iż nie zgadza się on ze sposobem interpretacji materiału dowodowego i rozstrzygnięciem sprawy przez organy nadzoru budowlanego oraz z prawomocnym wyrokiem Sądu. Nie świadczy to o wyjściu na jaw nowych okoliczności czy dowodów. Tak samo wykonane przez skarżącego roboty budowlane na spornym obiekcie nie mogą być uznane za nowe okoliczności. Roboty dokonane przed wydaniem decyzji kończącej sprawę zostały już wzięte pod uwagę w postępowaniu zwykłym, natomiast dokonane po jej wydaniu nie stanowią okoliczności istniejących w momencie jej wydawania. Również podnoszona przez skarżącego kwestia, że ściana której rozbiórkę nakazano "istnieje co najmniej od lat 30-tych" co da się ustalić na podstawie "archiwaliów" nie mogła mieć zdaniem organu II instancji znaczenia w przedmiotowej sprawie. Skarżący do wniesionego zażalenia załączył kilka zrzutów ekranu przedstawiających bliżej niezidentyfikowane archiwalne mapy i fotografie lotnicze. Organ zauważył jednak, że materiały w takiej formie nie mogą zostać uznane za dowody w rozumieniu przepisów k.p.a., gdyż nie wiadomo skąd pochodzą oraz nie jest możliwe ustalenie z całą pewnością, czy przedstawiają sporny obszar i budynki. Mając na uwadze powyższe, organ wyższej instancji stwierdził, że słusznie organ I instancji odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 18 listopada 2021 r. z przyczyn formalnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie organu złożył W. K. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: art. 7, 8 i 11 k.p.a. poprzez pominięcie i nie odniesienie się do argumentacji skarżącego a w szczególności całkowite pominięcie rzeczowych argumentów podniesionych w zażaleniu w zakresie uwarunkowań historycznych, urbanistycznych i architektonicznych oraz poprzez brak jakiejkolwiek merytorycznej argumentacji w tym zakresie; art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy oraz bez wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, to jest materiału przedstawionego wraz ze złożonym zażaleniem. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zarówno organ I i II instancji w sposób pobieżny, bez przeprowadzenia analizy dostarczonych materiałów uznał, iż przedstawione materiały fotograficzne nie dokumentują faktu istnienia budynku w latach trzydziestych ubiegłego wieku. Organy te zakwestionowały wiarygodność przedłożonych materiałów, co skarżący uznał za brak dobrej woli w rozpoznaniu sprawy. Jednocześnie skarżący podniósł, że organy mogły zobowiązać go do uwiarygodnienia załączonych materiałów, skoro nie uznały tych materiałów za dowody. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację wskazaną w postanowieniu z dnia 18 kwietnia 2025 r., znak: DOR.7101.22.2025.MB. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024r., poz. 1267), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 kwietnia 2025r., utrzymujące w mocy postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr 35/2025 z dnia 8 stycznia 2025r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu Nr 1235/2021 z dnia 18 listopada 2021r. Postępowanie administracyjne będące przedmiotem kontroli sądowej zainicjowane zostało wnioskiem skarżącego z dnia 8 listopada 2024 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr 1235/2021 z dnia 18 listopada 2021r. Jako podstawę wznowienia wskazano przepis w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Tak sformułowane żądanie zakreśliło przedmiot sprawy i granice jej rozpoznania w postępowaniu administracyjnym do kwestii wznowienia postępowania W tym miejscu wyjaśnić należy, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji, wyrażona w art. 16 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Jakakolwiek wykładnia rozszerzająca przepisów regulujących ten tryb postępowania jest niedopuszczalna. W konsekwencji wzruszenie decyzji ostatecznych nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków, do których należą między innymi tzw. tryby nadzwyczajne, w tym tryb wznowienia postępowania. Na wstępie należy wskazać, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Warunkiem wznowienia postępowania jest wystąpienie jednej z enumeratywnie wymienionych przesłanek z art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. Uregulowana w k.p.a. procedura wznowienia postępowania przebiega dwuetapowo. Pierwszy etap polega na zbadaniu, czy podanie o wznowienie postępowania dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną, czy wskazuje podstawy wznowieniowe oraz czy zostało złożone w terminie, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Spełnienie tych przesłanek warunkuje dopuszczalność wznowienia postępowania, co z kolei następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.). Takie postanowienie stanowi natomiast podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ drugiego etapu postępowania, w ramach którego badane są przyczyny wznowienia oraz sprawa rozstrzygana jest co do istoty (art. 149 § 2 k.p.a.). W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania wskazywał na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a więc na zaistnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych organowi, który decyzję wydał. Z kolei na gruncie art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji pojawia się w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania, albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. Samo jednak złożenie wniosku o wznowienie nie prowadzi do wznowienia postępowania. Zanim bowiem dojdzie do wznowienia postępowania w konkretnej sprawie, muszą zostać zweryfikowane przesłanki jego dopuszczalności - przesłanki rozumiane jako warunki, od których zależy samo uruchomienie odnośnego trybu nadzwyczajnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 149 § 3 k.p.a. Przesłanki zastosowania art. 149 § 3 k.p.a. mają charakter formalny i sprowadzają się do niedopuszczalności wszczęcia postępowania z powodów podmiotowych lub przedmiotowych. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nie może być wszczęte w razie zaistnienia negatywnych przesłanek. W takim wypadku organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Powody, dla których nie można wszcząć postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, uwzględnia się również w zakresie wszczęcia postępowania z urzędu. Organ nie wydaje wówczas postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z urzędu, lecz postępowania takiego nie wszczyna. Odmowa wszczęcia postępowania wznowieniowego stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku o uchylenie decyzji dotychczasowej. Istota postępowania prowadzonego w omawianym trybie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności uruchomienia trybu nadzwyczajnego (por.: wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2020 r., II GSK 557/20). Przeprowadzona kontrola sądowa zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że organy obu instancji trafnie podjęły rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a., i w obu przypadkach prawidłowo uzasadniły swoje stanowisko w tym względzie. Skarżący swoje żądanie oparł o treść art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - precyzującego jako podstawę wznowienia postępowania wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Skarżący jako nowe dowody w sprawie wskazał postanowienie D. Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej we W. z [...] września 2023 r. oraz ekspertyzę techniczną stanu ochrony przeciwpożarowej z sierpnia 2023 r. Nie ulega jednak wątpliwości, że zarówno postanowienie jak i ekspertyza powstały już po wydaniu decyzji z dnia 18 listopada 2021 r. Ponadto wnioskujący o wznowienie postępowania jako nową okoliczność, nieznaną organowi w dacie wydawania decyzji , wskazał " kwestię ściany szczytowej, która nie była przedmiotem analizy PINB i WINB oraz Sądów administracyjnych, a jest to element niezmiernie istotny z punktu widzenia nakazu rozbiórki części obiektu która w konsekwencji jej realizacji doprowadziłaby do rozebrania ściany istniejącej od zawsze w sposób całkowicie legalny". Słusznie organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 stycznia 2025r. podniósł, że kwestia ściany szczytowej usytuowanej w granicy działek nr ew. [...] i [...] była przedmiotem analizy i oceny zarówno PINB jak i Dolnośląskiego WINB co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji Nr 1235/2021 z dnia 8 listopada 2021r. Twierdząc, że ściana ta istnieje od 30 lat skarżący wskazuje, że odzwierciedlają to zdjęcia znajdujące się w aktach sprawy, co czyni w sposób oczywisty nieuprawnionym wniosek , że jest to nowa okoliczność nieznana organowi w dacie wydania decyzji. W ocenie Sądu, jakkolwiek skarżący odniósł powołane przez siebie okoliczności wznowienia postępowania do podstawy zawartej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to jednak powyższe nie jest równoznaczne ze wskazaniem podstawy wznowienia opisanej w tym przepisie. Skoro bowiem skarżący powołał się na postanowienie D. Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej we W. z [...] września 2023 r. oraz ekspertyzę techniczną stanu ochrony przeciwpożarowej z sierpnia 2023 r. oraz na okoliczność znaną organowi w toku postepowania poprzedzającego wydanie decyzji z dnia 8 listopada 2021r. to bez wchodzenia w ocenę prawną wpływu tych okoliczności na rozstrzygnięcie sprawy należy stwierdzić, że powołana we wniosku podstawa wznowienia nie odpowiada tej opisanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie są to bowiem okoliczności ani nowe, ani ujawnione później, lecz istniejące i znane organowi w dniu podejmowania decyzji. Sąd podziela przy tym stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że we wstępnej fazie postępowania można ocenić, czy konkretny dokument, na który powołuje się strona, istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej, czy był znany organowi oraz czy ma związek prawny ze sprawą (wyrok WSA w Białymstoku z 19 maja 2020 r. II SA/Bk 297/20). Niewątpliwie zatem można przesądzić wstępnie (wyłącznie formalnie, bez merytorycznej analizy dokumentu), że pismo skarżącej z 18 listopada 2024 r. oraz powołana w nim argumentacja, nie odpowiadają ustawowej podstawie wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Taka ocena nie ma charakteru merytorycznego, bowiem odnosi się ona wyłącznie do ustalenia, że wniosek, mimo powoływania przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie spełnia wymagań formalnych (wyrok WSA w Warszawie z 13 września 2019 r., VII SA/Wa 426/19). Końcowo dodać należy, że postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydaje się po dokonaniu czysto formalnej oceny podstaw wznowienia (po analizie, czy strona powołała w ogóle okoliczność, która mogłaby stanowić podstawę wznowienia) wtedy, gdy w sposób oczywisty brak jest związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia a treścią decyzji ostatecznej kończącej postępowanie, a ponadto, gdy przeszkody do wznowienia są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskiwania dodatkowych wyjaśnień (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2024 r. II SA/Wa 927/24). Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Zdaniem Sądu, skarżący zatem nie spełnił warunku formalnego skutecznego wznowienia postępowania, albowiem okoliczności wskazane przez niego we wniosku o wznowienie, ewidentnie nie stanowią podstawy wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W świetle powyższego nie ma racji skarżący twierdząc, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem przepisów k.p.a. regulujących instytucję wznowienia postępowania. Organy obu instancji trafnie odmówiły wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. W sprawie nie doszło również do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6 - 11 k.p.a. Organy działały bowiem na podstawie obowiązujących przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), respektując gwarancje procesowe strony w toku postępowania. W sprawie nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasady informowania (art. 9 k.p.a.) oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało uzasadnione w stopniu wystarczającym na gruncie art. 124 § 2 w związku z art. 11 k.p.a. Sąd, oceniał zaskarżone postanowienie - mające charakter formalny (procesowy) - na gruncie przepisów postępowania administracyjnego. Przedmiotem tej oceny była wyłącznie zasadność odmowy wznowienia postępowania, a nie kwestie związane z prawidłowością decyzji Dolnośląskiego WINB z 18 listopada 2021r., która to decyzja była przedmiotem kontroli WSA Wrocławiu (prawomocny wyrok z dnia 6 września 2022 r. oddalający skargę w sprawie sygn. akt II SA/Wr 32/22). Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Na mocy art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym