III SA/Gl 1047/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 2 października 2024 r. nr 3373/RT/2024 w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania z tytułu zwrotu dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 2 października 2024 r. nr 3373/RT/2024 Zarząd Województwa Śląskiego (dalej: organ administracji, ZWŚ) utrzymał w mocy decyzję własną z 7 lutego 2024 r., nr [...], orzekającą o solidarnej odpowiedzialności G. J. (dalej: skarżący) jako byłego prezesa zarządu Z. Sp. z o.o. w B. (poprzednio K. Sp. z o.o. w K.) za zobowiązania tej Spółki określone w decyzji ostatecznej z 30 listopada 2022 r. nr [...] w sprawie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania przyznanego na realizację projektu pn. "K. w Z." realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Społecznego w wysokości 120 740,82 wraz z odsetkami w kwocie 57 604 zł i umarzającą postępowanie administracyjne w części dotyczącej odpowiedzialności A. J.. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej k.p.a.), art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 566), art. 47 § 1 w zw. z art. 107 § 1 i 2 pkt 2, art. 108 § 1 i art. 109 § 1 i 2 pkt 1, art. 116 § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm. – dalej O.p.) w zw. z art. 60 pkt 6, art. 61 ust. 3 pkt 2 i art. 67 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1270 ze zm. – dalej u.f.p.) oraz w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 818 ze zm., dalej: ustawa wdrożeniowa). Rozstrzygniecie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym. 9 sierpnia 2018 r. pomiędzy Województwem Śląskim reprezentowanym przez Zarząd Województwa Śląskiego pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej (dalej: również jako IZ) Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 a K Sp. z o.o. (dalej: również jako beneficjent) została zawarta umowa, nr [...], o dofinansowanie projektu pn. "K. w Z.". Do umowy zostały zawarte dwa aneksy: 29 marca 2019 r. oraz 4 maja 2020 r. Celem głównym projektu miało być pogodzenie życia zawodowego i rodzinnego 70 osób zamieszkałych na terenie Z., posiadających dzieci do lat 3 poprzez umożliwienie korzystania ze żłobka utworzonego w ramach projektu, a w konsekwencji ułatwienie tym osobom wejście lub powrót na rynek pracy. Projekt realizowany był w okresie od 1 marca 2019 r. do 12 maja 2021 r. Na etapie weryfikacji wniosku końcowego o płatność nr [...] za okres od 16 grudnia 2020 r. do 12 maja 2021 r. IZ odnotowała nieprawidłowości w zakresie: 1. wydatków poniesionych na zakup towarów i usług, które w ocenie IZ nie były niezbędne do realizacji celów projektu oraz nie zostały dokonane w sposób przejrzysty, racjonalny i efektywny z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów. Kwota wydatków uznanych za niekwalifikowalne w przedstawionym zakresie wyniosła łącznie 117 447,90 zł, 2. braku zachowania montażu finansowego na całości projektu, co stanowiło naruszenie zapisów § 5 ust. 3 umowy o dofinansowanie projektu. Kwota wydatków uznanych za nieprawidłowe wyniosła łącznie 3 292,92 zł, 3. wydatków poniesionych w ramach wkładu własnego uznanych za niekwalifikowalne na etapie weryfikacji wniosku [...] w wysokości 16 464,67 zł. Dostrzeżone nieprawidłowości skutkowały wezwaniem 23 lutego 2022 r. beneficjenta do zwrotu środków w łącznej wysokości 120 740 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania transzy, z której został poniesiony dany wydatek. W wyznaczonym terminie beneficjent nie zwrócił otrzymanych środków, w konsekwencji uchwałą z 29 kwietnia 2022 r., nr [...], Zarząd Województwa Śląskiego wszczął z urzędu postepowanie administracyjne w sprawie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania. Zawiadomienie w tej sprawie zostało skutecznie doręczone beneficjentowi 10 maja 2022 r., w trybie doręczenia zastępczego w oparciu o art. 41 § 1 k.p.a. Na podstawie danych zamieszczonych w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego (dalej: KRS) ustalono, że podmiot będący stroną postępowania administracyjnego o sygn. akt [...] od 25 lipca 2022 r. funkcjonuje pod nazwą Z Spółka Sp. z o.o. w związku powyższym wszelka korespondencja w ramach prowadzonego postępowania od tego momentu była kierowana już na aktualny adres wynikający z danych KRS. W wyniku prowadzonego postępowania administracyjnego, decyzją z 30 listopada 2022 r., nr [...], zobowiązano Z Sp. z o.o. do zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania wraz z należnymi odsetkami, otrzymanego na podstawie umowy z 9 sierpnia 2018 r., nr [...] o dofinansowanie projektu pn. "K. w Z.", w łącznej kwocie 120 740,82 zł powiększonej o wysokość odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych naliczanych od dnia przekazania środków. Spółka nie skorzystała z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie wniosła również skargi do sądu administracyjnego. W konsekwencji powyższego decyzja stała się ostateczna i prawomocna. Spółka nie dokonała także zwrotu należności. Prowadząc czynności zmierzające do wyegzekwowania zwrotu należności organ w oparciu o informacje zamieszczone w KRS ustalił, że dane dotyczące adresu Spółki z o.o. Z zostały wykreślone z rejestru 31 października 2022 r., natomiast wpisem z 17 listopada 2022 r. zamieszczono dodatkową adnotację o uchyleniu 10 listopada 2022 r. numeru identyfikacji podatkowej (NIP) spółki. Organ podjął ponadto działania w celu ustalenia adresu spółki, kierując pismo do Sądu Rejonowego S. w S. o podjęcie działań wobec zarządu spółki w ramach postępowania przymuszającego do złożenia wniosku o wpisanie do KRS aktualnego adresu. Postępowanie w tej sprawie zostało umorzone postanowieniem z 17 kwietnia 2023 r. Ponadto pismami z 21 czerwca 2023 r. organ zwrócił się do skarżącego oraz uczestniczki postepowania A. J., którzy w okresie od 22 grudnia 2015 r. do 25 lipca 2022 r. pełnili funkcję członków zarządu Spółki, o przedstawienie informacji na temat majątku Spółki, jednakże pomimo doręczenia korespondencji, nie udzielili oni odpowiedzi na wezwanie. Z uwagi na brak możliwości skutecznego doręczenia upomnienia, a następnie tytułu wykonawczego, które warunkują wszczęcie postepowania egzekucyjnego, organ uchwałą z 6 września 2023 r., nr [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie odpowiedzialności solidarnej członków zarządu Z. Sp. z o.o. (poprzednio K. Sp. z o.o.): G. J. i A. J., za zobowiązania tej Spółki. Na podstawie informacji zamieszczonych w KRS ustalono bowiem, że osoby te wchodziły w skład zarządu Spółki w dniu zawarcia umowy, nr [...] (tj. 9 sierpnia 2018 r.) oraz przez okres realizacji projektu (od 1 marca 2019 r. do 12 maja 2021 r.), w ramach którego stwierdzone zostały nieprawidłowości. Postępowanie w sprawie zakończyło się 7 lutego 2024 r. wydaniem decyzji, nr [...] orzekającej o odpowiedzialności skarżącego jako byłego prezesa spółki za zobowiązania określone w decyzji, nr [...] z 30 listopada 2022 r. oraz zobowiązaniem go do zwrotu solidarnie z beneficjentem do zapłaty określonej w decyzji kwoty. W przypadku uczestniczki postępowania A. J. organ umorzył postępowanie w sprawie uznając, że nie była ona członkiem zarządu spółki w momencie zawierania umowy o dofinansowanie ani w żadnym późniejszym momencie. W tym zakresie organ uwzględnił przedłożoną przez uczestniczkę postępowania rezygnację z funkcji członka zarządu dokonaną 5 marca 2018 r., pomimo wprowadzenia tej zmiany w KRS dopiero 22 lipca 2022 r. Od powyższej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając organowi : a) naruszenie art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. w zw. z art. 30 par. 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji pierwotnej z rażącym naruszeniem przepisów prawa z uwagi na prowadzenie pierwotnego postępowania administracyjnego stanowiącego podstawę wydania kwestionowanej decyzji w sytuacji, gdy spółka nie posiadała reprezentacji i nie mogła brać czynnego udziału w postępowaniu, b) naruszenie art. 116 O.p. poprzez orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki pomimo braku spełnienia przesłanek istnienia zaległości podatkowej w czasie pełnienia przez niego funkcji oraz skuteczności egzekucji z majątku spółki, a także naruszenie tego samego art. O.p. poprzez orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zobowiązanie spółki pomimo zajścia przesłanki uwalniającej go od solidarnej odpowiedzialności. Skarżący domagał się ponadto wznowienia postepowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...], stwierdzenia nieważności tej decyzji oraz zawieszenia postepowania w sprawie dotyczącej decyzji nr [...]. Postanowieniem z 17 kwietnia 2024 r., nr [...] organ odmówił wszczęcia postępowania wznowieniowego. Rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem z 17 lipca 2024 r. nr [...]. Organ nie uwzględnił również wniosku skarżącego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 30 listopada 2022 r., odmawiając wszczęcia postępowania w tej sprawie postanowieniem z 11 czerwca 2024 r. nr [...]. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem z 13 sierpnia 2024 r. Także kolejny wniosek skarżącego w tej sprawie nie został uwzględniony, o czym organ orzekł postanowieniem z 13 sierpnia 2024 r. nr [...]. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ administracji zaskarżoną decyzją z 2 października 2024 r. utrzymał w mocy decyzję własną z 7 lutego 2024 r. Organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że zgodnie z art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prostej spółki akcyjnej, prostej spółki akcyjnej w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1428) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Jednocześnie organ zaakcentował, że ciężar dowodowy wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członkach zarządu. Analizując wskazane przesłanki odpowiedzialności organ podkreślił, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu w okresie zawierania umowy oraz w czasie zaistnienia nieprawidłowości. Podkreślił, że nieprawidłowości, które skutkowały obowiązkiem zwrotu środków powstały w trakcie realizacji projektu, która zakończyła się 12 maja 2021 r. Skarżący został wezwany do zwrotu środków 23 lutego 2022 r., a zatem już wtedy miał pełną świadomość konieczności zwrotu środków i powstania zaległości. Organ wskazał, że decyzja z 30 listopada 2022 r. zobowiązująca Spółkę do zwrotu środków posiada walor decyzji ostatecznej, a wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania Spółka została poinformowana, że zgodnie z art. 41 § 1 i 2 k.p.a. w toku postepowania strony jak i ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego, a zaniedbanie tego obowiązku skutkuje doręczeniem pisma pod dotychczasowym adresem. Dlatego też organ stanął na stanowisku, że za skuteczną należało uznać fikcję doręczenia decyzji administracyjnej z 30 listopada 2022 r. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje również to, że Z Sp. z o.o. nigdy nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości, a skarżący nie wykazał w postępowaniu przed organem, że niezgłoszenie wniosku o upadłość odbyło się z wyłączeniem jego winy, ani nie wskazał mienia, z którego byłaby możliwa egzekucja. W zakresie wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych organ zaakcentował, że nieprawidłowości, które skutkowały obowiązkiem zwrotu środków, powstały w trakcie realizacji projektu. Realizacja projektu zakończyła się bowiem 12 maja 2021 r. i w tym czasie skarżący miał już pełną świadomość niezrealizowania założeń projektu, a mimo to nie dokonał zwrotu środków. Wezwanie do zapłaty z 22 lutego 2022 r., które skarżący otrzymał okazało się bezskuteczne, wobec czego organ 10 maja 2022 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania. Organ podkreślił jednocześnie, że zobowiązanie do zwrotu dofinansowania, w sytuacji stwierdzenia wystąpienia jednej z przesłanek, o których mowa w art. 207 ust. 1 u.f.p. powstaje z mocy prawa już w momencie powstania nieprawidłowości, a nie dopiero z chwilą wydania (doręczenia) decyzji w sprawie tego zobowiązania i jest wymagalne również z chwilą wynikającą z przepisów prawa. Skoro Beneficjent nie mógł wykonać swojego wymagalnego zobowiązania we właściwym czasie miał obowiązek zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości. Zdaniem organu całokształt poczynionych ustaleń nie pozwala również na stwierdzenie, że skarżący nie ponosi winy w braku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Skarżący, co zresztą sam podkreślił, aktywnie działał w sprawach spółki i oceniał jej sytuację finansową, a to oznacza, że miał pełną świadomość zaistniałej sytuacji i wynikających z niej konsekwencji. Organ nie podzielił również pozostałych zarzutów skarżącego w zakresie braku wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych związanych ze sprawą oraz odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Nie zgadzając się z decyzją, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę i zarzucił organowi administracji: I. naruszenie przepisów postępowania: - art. 157 § 2 k.p.a. poprzez brak wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji [...] z urzędu wobec wydania jej z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji gdy spółka nie miała organów uprawnionych do jej reprezentacji, - naruszenie przepisów postępowania, a to art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie art. 157 k.p.a., wydanie decyzji bez precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego braku określenia terminu powstania i stwierdzenia (rzekomych) nieprawidłowości, stwierdzenie o spełnieniu przesłanki pozytywnej odpowiedzialności Skarżącego bez precyzyjnego wskazania dowodów potwierdzających spełnienie przesłanki pozytywnej dla odpowiedzialności byłego prezesa zarządu za zobowiązania spółki, a także pominięcie analizy uzasadnienia zwolnienia z odpowiedzialności Skarżącego jako spełnienia przesłanki negatywnej dla zwolnienia go z odpowiedzialności za zobowiązania spółki. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 3 ust. 2 akapit 1 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE. L. z 1995 r. Nr 312, str. 1) (dalej: rozporządzenie 2988/95), poprzez pominięcie w decyzji [...] weryfikacji kwestii przedawnienia, co wskazuje na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa, - art. 116 § 2 O.p. poprzez brak wykazania, że (rzekoma) nieprawidłowość powstała w momencie pełnienia funkcji prezesa zarządu przez Skarżącego, w sytuacji gdy Organ nie wskazał dla każdej z (rzekomych) nieprawidłowości daty ich powstania i daty ich stwierdzenia, - art. 116 § 1 O.p. przy założeniu że do niewypłacalności doszło w trakcie pełnienia funkcji prezesa zarządu przez Skarżącego, poprzez pominięcie przesłanki negatywnej odpowiedzialności Skarżącego w kontekście odpowiedzialności za ewentualne zobowiązania spółki, a która wynika z art. 15zzra Ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 695 ze zm.). W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenia od organu kosztów postępowania. Wniósł ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Motywując zasadność skargi podkreślił, że decyzja z 30 listopada 2022 r. została wydana w sytuacji, w której Z Sp. z o.o. od 14 lipca 2022 r. nie posiadała żadnego członka zarządu, który zostałby skutecznie powołany na to stanowisko i przyjął je. Oznacza to, że Spółka nie posiadała reprezentacji w myśl art. 30 ust. 3 k.p.a., a adresowana do Spółki decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Dodał ponadto, że przedstawił organowi administracji dokumentację, z której wprost wynika, że Z. B. powołany w skład zarządu spółki nie złożył oświadczenia o przyjęciu tej funkcji. Tymczasem jest to element niezbędny do uznania, że pełnił on funkcję w ramach zarządu. Organ w żaden sposób nie odniósł się do tego faktu i nie wskazał z jakiego powodu uznał powołanie Z. B. w skład zarządu za prawidłowe przyjmując jednocześnie, że Spółka posiadała odpowiednią reprezentację. Całkowicie pominął również kwestię przedawnienia. Nie wskazał bowiem precyzyjnie terminu zaistnienia każdej nieprawidłowości, a jedynie podał termin, od którego nalicza się odsetki. W dalszej kolejności skarżący zaakcentował, że organ nie wszczął postępowania egzekucyjnego powołując się na brak możliwości ustalenia adresów członków zarządu, gdy zdaniem skarżącego był to brak członków zarządu w ogóle. Zwrócił jednocześnie uwagę, że w tym samym czasie było możliwe zapewnienie prawidłowej reprezentacji, na co wskazują działania Wojewody Śląskiego, a następnie Ministra Finansów, gdzie w postępowaniu administracyjnym Spółkę reprezentował kurator. W toku postępowania, pismem z 31 grudnia 2025 r., skarżący dodatkowo podniósł następujące zarzuty: A. naruszenie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. (a także art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie obowiązku należytego uzasadnienia), polegające na orzeczeniu odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej mimo niewykazania przesłanki bezskuteczności egzekucji wobec spółki, B. naruszenie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 30 § 3 k.p.a., art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na oparciu odpowiedzialności skarżącego na decyzji [...] wydanej wobec podmiotu pozbawionego zdolności do działania przez organy, przy jednoczesnym selektywnym i instrumentalnym podejściu organu do wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym, C. naruszenie art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. (a także art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie obowiązku należytego uzasadnienia), poprzez brak ustalenia i jednoznacznego wskazania terminu płatności zobowiązania spółki, którego dotyczy przeniesienie odpowiedzialności, D. naruszenie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 109 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (a także art. 107 § 3 k.p.a.), poprzez objęcie skarżącego odpowiedzialnością za odsetki naliczone po ustaniu pełnienia funkcji członka zarządu oraz brak wyodrębnienia i ustalenia okresu, za jaki odsetki mogą obciążać osobę trzecią, E. naruszenie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 15zzra Ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.), zwanej dalej Ustawą COVID, oraz w zw, z art, 21 ust. 1, art. 10 i art. 11 Prawa upadłościowego, a także art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (ew. art. 8 i art. 10 § 1 k.p.a,), poprzez pominięcie oceny przesłanek egzoneracyjnych i brak ustalenia "właściwego czasu" w świetle regulacji covidowych. Dla poparcia swojej argumentacji skarżący przedłożył dwie decyzje SKO w K., wydane w jego sprawach. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Według art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (por. NSA w wyroku z 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie w myśl art. 135 p.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Przedmiotem kontroli jest zatem wyłącznie decyzja Zarządu Województwa Śląskiego z 2 października 2024 r., nr 3373/RT/2024, w której organ ten utrzymał w mocy własną decyzję z 7 lutego 2024 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego prezesa zarządu Z. Sp. z o.o. w B. (poprzednia nazwa spółki K. Sp. z o.o. w K.) za zobowiązania tej Spółki. Zarzuty skarżącego podniesione w skardze, a odnoszące się do decyzji Zarządu Województwa Śląskiego z 30 listopada 2022 r, nr [...] zobowiązującej Spółkę do zwrotu dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur nie stanowią przedmiotu kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Przed przystąpieniem do kontroli zaskarżonej decyzji Sąd podkreśla, że jej przedmiotem będzie jedynie kwestia odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu Spółki za jej zobowiązania. Poza sporem jest, że skarżący był Prezesem Zarządu Spółki o nazwie K. Sp. z o.o. z/s w K. od 22 grudnia 2015 r. do 14 lipca 2022 r. (data aktu notarialnego) tj. w czasie zawarcia umowy, realizacji umowy i powstania nieprawidłowości. Faktem jest, że 23 lutego 2022 r. w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami skarżący został wezwany do zwrotu środków w łącznej wysokości 120 740,0zł wraz z odsetkami. Skarżący nie dokonał dobrowolnie zwrotu środków. Dalsze działania skarżącego w ocenie Sądu, a w szczególności dokonane aktem notarialnym zmiany, pozwalają przypuszczać, że zmierzały wyłącznie do uchylenia się od odpowiedzialności i zwrotu środków. Temu celowi niewątpliwie służyła umowa w formie aktu notarialnego z 14 lipca 2022 r., którą zmieniono nazwę Spółki, siedzibę Spółki oraz udziały, a na Prezesa Zarządu Spółki został powołany obecny przed notariuszem B. B.. W KRS ujawniono nową siedzibę Spółki, jak się później okazało fikcyjną, pod tym adresem zarejestrowanych było kilkadziesiąt Spółek, z których żadna nie prowadziła tam działalności. Organ kierował korespondencję w sprawie na adres ujawniony w KRS-ie, przy czym jak wskazał organ, skarżący jeszcze przed wydaniem decyzji z 30 listopada 2022 r., nr [...], w zawiadomieniu o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania, które odebrał 10 maja 2022 r. został poinformowany o obowiązku zawiadomienia organu o każdej zmianie adresu, w tym adresu elektronicznego, pod rygorem uznania doręczenia pisma za skuteczne. W tej sytuacji chybiony zdaniem Sądu jest zarzut skarżącego o konieczności powołania przez organ kuratora dla doręczeń. Skutki niepowiadomienia o zmianie adresu zostały jasno określone i wywołały zapowiedziane konsekwencje. Ustalenia organu co do braku możliwości kontaktu z powołanym 14 lipca 2022 r. na stanowisko Prezesa Zarządu B. B. czyniły niecelowym działania zmierzające do egzekucji kwot objętych decyzją organu z 30 listopada 2022 r., zwłaszcza, że skarżący nie wskazał żadnego mienia, z którego możliwa byłaby egzekucja zaległości Spółki, jak również w czasie pełnienia funkcji nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości, nie zostało również otwarte postępowanie restrukturyzacyjne. Skarżący nie wykazał, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Wprawdzie konieczność wykazania bezskuteczności egzekucji spoczywa na wierzycielu, ale bezskuteczność egzekucji może zostać wykazana za pomocą każdego dowodu, a nie tylko w formie postanowienia organu egzekucyjnego umarzającego postępowanie obejmujące egzekucję skierowaną do całego majątku spółki. Ponadto, naruszenie przepisu art. 108 § 4 O.p. wchodzi w rachubę dopiero w ewentualnym postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec osoby trzeciej - gdyby okazało się, że egzekucja taka została wszczęta bez uprzedniego stwierdzenia całkowitej lub częściowej bezskuteczności egzekucji z majątku podatnika. Wynika z tego, że potencjalne choćby naruszenie tego przepisu nie jest możliwe na etapie wydawania decyzji wobec osoby trzeciej, lecz dopiero (ewentualnie) jest możliwe na etapie postępowania egzekucyjnego. Zatem art. 108 § 4 O.p. stoi na przeszkodzie jedynie prowadzeniu egzekucji wobec osoby trzeciej, o ile nie wykazano bezskuteczności egzekucji wobec podatnika (por. wyrok NSA z 6 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 659/18). Regulacja ta nie blokuje jednak podjęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności wspólnika lub byłego wspólnika spółki jawnej, co jest możliwe już w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego (art. 108 § 2 pkt 3 O.p.). Podsumowując, w niniejszej sprawie, wbrew postawionym zarzutom skarżący nie wykazał skutecznie okoliczności egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 O.p. Dodatkowo należy wyjaśnić, że w świetle art. 107 O.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym - o czym stanowi art. 60 pkt 6 u.f.p. - są w szczególności (...) należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności. Z kolei, według art. 67 ust. 1 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się (...) odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 879, ze zm.). Dalej, z art. 107 § 1 O.p. wynika, że w przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Podkreślić należy, że w przepisie mowa jest o Rozdziale 15 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich. Analizowana regulacja prawna nie kategoryzuje powstania odpowiedzialności podatkowej od rodzaju podmiotu posiadającego zobowiązanie podatkowe. Wręcz przeciwnie, uzależnia jej powstanie wyłącznie od istnienia zobowiązania podatkowego. Odpowiedzialność osób trzecich ma bowiem charakter akcesoryjny i następczy, gdyż nie może powstać bez uprzedniego powstania obowiązku wobec pierwotnego dłużnika. Odpowiedzialność jest w tym zakresie ściśle powiązana z tym obowiązkiem - ciąży na osobie trzeciej w takim samym rozmiarze jak na podatniku (wyrok NSA z 16 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2892/17). Zarząd Województwa zobowiązany był do podjęcia działań zmierzających do uzyskania zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania od Spółki, a w okolicznościach niniejszej sprawy miał obowiązek podjąć postępowanie i orzec o odpowiedzialności solidarnej skarżącego za należności objęte decyzją z 30 listopada 2022 r. Mając na względzie dotychczasowe rozważania Sąd nie podzielił zarzutów skargi nakierowanych na wzruszenie ustalonego stanu faktycznego i jego ocenę prawną. Organ miał obowiązek (art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p.) podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, a także zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a jego ocena nie może naruszać zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. Mając na uwadze dotychczasowe rozważania, Sąd nie podzielił stanowiska oraz zaprezentowanej na użytek postępowania argumentacji skarżącego i uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz procesowego w stopniu uzasadniającym jej eliminację z obrotu prawnego na podstawie p.p.s.a. Uwzględnienie skargi następuje bowiem w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy również wskazać, że osoba trzecia odpowiada także za odsetki, w tym także za okres, w którym nie pełniła ona już funkcji w zarządzie Spółki (por. wyrok NSA z 20 października 2015 r., sygn. I FSK 977/14). W tych okolicznościach, wszystkie zarzuty podniesione w skardze oraz w piśmie procesowym z 31 grudnia 2025 r. skargi okazały się bezzasadne, a Sąd nie znalazł w zaskarżonej decyzji innych uchybień, które mogłyby uzasadnić jej uchylenie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.