II SAB/Ke 118/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna we [...] na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wojewodę Świętokrzyskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wojewody Świętokrzyskiego do załatwienia wniosku A Spółka Akcyjna we [...] z dnia 3 października 2025 r. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz A Spółka Akcyjna we [...] kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 18 listopada 2025 r. B Spółka Akcyjna we [...] (dalej "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wojewody Świętokrzyskiego oraz niezałatwienie sprawy w terminie (przewlekłość). Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i wniosła o: 1. zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 2. przyznanie skarżącej na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", od organu sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł; 3. zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu wyjaśniono, że skarga nie została poprzedzona wniesieniem ponaglenia, gdyż zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przepisów art. 37 k.p.a. nie stosuje się m.in. w sprawach wydawania zezwoleń na pracę. W dniu 3 października 2025 r. Spółka złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pracę typu A dla cudzoziemca R. R. V., pomimo tego organ nie dopełnił obowiązku określonego w art. 36 k.p.a. i nie zawiadomił strony o zwłoce w załatwieniu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia – a zatem zaistniała bezczynność organu administracji publicznej, który w ustawowym terminie nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Zdaniem Spółki, wystąpiła także przewlekłość postępowania, gdyż podejmowane przez organ czynności miały charakter pozornych, nieistotnych dla załatwienia sprawy, a organ nie dochował należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie w sposób zgodny z prawem. Skarżąca – biorąc pod uwagę, że przyczyny przewlekłości i bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu oraz, że termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony i uwzględniając również uchybienia organu – podniosła, że miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tej sprawie zarówno stopień zaniedbań ze strony organu, naruszenie terminów przez organ, sposób zachowania strony, jak i okoliczności materialnoprawne przemawiają za uznaniem, że doszło do rażącego naruszenia prawa, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Przekroczenie ustawowego i maksymalnego zarazem terminu załatwienia sprawy przez organ jest znaczne i niezaprzeczalne, a przy tym pozbawione racjonalnego uzasadnienia, za które z pewnością nie można uznać powtarzanych od 2014 r. twierdzeń organu o brakach kadrowych. Podnoszone przez organ trudności kadrowe nie oznaczają przyczyn "niezależnych od organu" w rozumieniu art. 35 § 5 k.p.a., gdyż są to okoliczności pozostające wewnątrz aparatu administracyjnego. W zakresie przyznania sumy pieniężnej skarżąca podkreśliła m.in. kompensacyjny charakter tego środka, powołując się na doniosłe i wymierne skutki opieszałości organu. Brak żądanego zezwolenia na pracę uniemożliwia rozpoczęcie realizacji zawartych kontraktów handlowych – co naraża przedsiębiorcę na utratę przychodów, ryzyko naliczania kar umownych oraz utratę wiarygodności wśród kontrahentów. Spółka pozostaje w stanie długotrwałej niepewności operacyjnej, musi utrzymywać rezerwy kadrowe i kapitałowe, ponosi koszty zamrożenia zasobów i przesuwania harmonogramów. Zaistniała przewlekłość generuje ryzyko rezygnacji przez kandydata, co może spowodować zaprzepaszczenie kosztów rekrutacji i poniesionych kosztów, a w rezultacie konieczność przeprowadzenia ponownego naboru w warunkach rynkowej presji płacowej i ograniczonej dostępności specjalistów. Dodatkowo skarżąca wskazała na całokształt okoliczności sprawy tj. znaczne przekroczenie ustawowych terminów i rażący oraz powtarzalny charakter naruszeń, konkretny, gospodarczy wymiar doznanych dolegliwości, w tym niemożliwość uruchomienia kontraktów i ryzyko utraty kluczowego kandydata. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej, względnie z uwagi na nadużycie przez skarżącą prawa do sądu. W uzasadnieniu organ przyznał, że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę dla R. R. V., złożony przez Spółkę, wpłynął 3 października 2025r., zwracając jednak uwagę, że 1 czerwca 2025 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 621), zwanej dalej "ustawą o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom". W rezultacie wprowadzono obowiązek składania wniosków wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego (art. 72 ust. 7 ww. ustawy), udostępnianego i prowadzonego zgodnie z ustawą z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620) dalej "ustawa o rynku pracy" przez Ministra właściwego do spraw pracy – co nałożyło na organ szereg nowych obowiązków, wydłużając czas postępowania – w związku z koniecznością rozbudowanej weryfikacji pracodawcy oraz bardzo wnikliwej weryfikacji cudzoziemca. System teleinformatyczny w pierwszych tygodniach nie działał prawidłowo, uniemożliwiając pracownikom organu prowadzenie spraw i wydawanie decyzji. Wszystko to wydłużyło proces oceny wniosku i finalne wydanie pozwolenia na pracę. Ostatecznie, żądane zezwolenie na pracę zostało wydane 20 listopada 2025 r. W kwestii dochodzonej skargą sumy pieniężnej, żądanie to, zdaniem organu, nie jest zasadne, gdyż Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów pozwalających na orzeczenie sumy pieniężnej we wskazanej wysokości. Środek ten ma charakter kompensacyjny i powinien być stosowany w wyjątkowo drastycznych przypadkach. Co się zaś tyczy wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, to organ zwrócił uwagę, że skarga na bezczynność jest pismem procesowym niewymagającym od profesjonalnego pełnomocnika szczególnego nakładu pracy. Jak wynika z wiedzy organu pełnomocnik Spółki składa w całej Polsce w imieniu swoich klientów dziesiątki takich skarg na gotowym szablonie (w tym za pośrednictwem Wojewody Świętokrzyskiego), o czym świadczy również treść tej skargi - "sztampowe" odniesienie się do przepisów ogólnie obowiązujących i orzecznictwa, tudzież innych spraw – o czym świadczy błędne określenie przewlekłości postępowania w tej sprawie jako kilkunastomiesięcznej. Tymczasem decyzja została wydana 20 listopada 2025 r. – w sytuacji gdy wniosek w tym zakresie wpłynął do organu 3 października 2025 r. Powyższe nieścisłości w treści skargi nie świadczą o zwiększonym nakładzie pracy pełnomocnika, ale raczej o braku starannego działania. W zaistniałych okolicznościach, nawet w sytuacji uwzględnienia przez sąd skargi brak jest podstaw do przyznania podwójnej wysokości kosztów zastępstwa procesowego, a bardziej do jej miarkowania w odpowiedni sposób. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., zakres przedmiotowy skarg na bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej jest zatem dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Wyjaśnić trzeba, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie wymagało wcześniejszego złożenia ponaglenia zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., bowiem przepis szczególny obowiązującej od 1 czerwca 2025 r. ustawy o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom, tj. art. 7 ust. 4 stanowi, że przepisów art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się w sprawach wydania zezwolenia na pracę, o którym mowa w art. 26, art. 35, art. 40 i art. 45. Ustawodawca przesądził zatem, że wcześniejsze złożenie ponaglenia nie jest warunkiem wniesienia skargi na bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wniosek Spółki z 3 października 2025 r. rozstrzygany był na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom. Sąd ustalił, że skarga została wniesiona 18 listopada 2025 r., tj. przed wydaniem decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z 20 listopada 2025 r., kończącej postępowanie w I instancji. Jest to okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na treść uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. II OPS 5/19 oraz z 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21 (dostępnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA), wedle których skarga na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego), poprzedzona ponagleniem, wniesiona po jego zakończeniu, w przypadku bezczynności - stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (uchwała z 22 czerwca 2020 r.), zaś w razie przewlekłości - podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (uchwała z 7 marca 2022 r.). Na podstawie przesłanych akt sprawy Sąd ustalił, że: – 3 października 2025 r. Spółka złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca R. R. V. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; – 20 listopada 2025 r. Wojewoda Świętokrzyski wydał zezwolenie na pracę dla ww. cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typu A nr 4112/2025 na okres od 20 listopada 2025 r. do 2 listopada 2028 r. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że przepisy ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom nie określają terminu załatwienia sprawy w przedmiocie zezwolenia na pracę wydawanego na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi – wobec czego należy odwołać się w tym zakresie do przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1); niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2); załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Zgodnie z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Wskazane przepisy są konsekwencją przyjęcia w Kodeksie postępowania administracyjnego szeregu zasad, w tym zasady szybkości postępowania, którą statuuje art. 12 k.p.a. Nie ulega zatem wątpliwości, że sprawa z wniosku Spółki, datowanego na 3 października 2025 r., o zezwolenie na pracę ww. cudzoziemca powinna zostać załatwiona przez Wojewodę Świętokrzyskiego niezwłocznie, jednak nie później niż w ciągu 1 miesiąca. Nie można bowiem sprawy tej uznać za szczególnie skomplikowaną. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem złożonym 3 października 2025 r., a wydanie żądanego zezwolenia na pracę nastąpiło 20 listopada 2025 r. W tym kontekście nie ulega wątpliwości, że Wojewoda Świętokrzyski załatwił sprawę Spółki uchybiając terminowi miesięcznemu, przy czym zwłoka ta nie wyniosła nawet 3 tygodni. Z nadesłanych Sądowi akt nie wynika również, aby w sprawie z wniosku z 3 października 2025 r., przed wydaniem decyzji, Wojewoda zawiadamiał stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie – który to obowiązek ustanawia art. 36 § 1 k.p.a., wskazując również na konieczność podania przyczyn zwłoki i nowego terminu załatwienia sprawy wraz z pouczeniem o prawie do wniesienia ponaglenia. Oczywistym jest zatem, że Wojewoda dopuścił się opisanej bezczynności w załatwieniu wniosku. Ustawową definicję bezczynności zawiera art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym polega ona na niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Z kolei z przewlekłością mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się także, że w sytuacji, gdy organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w prawnie wyznaczonych terminach, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, mamy do czynienia z bezczynnością organu. Natomiast pod pojęciem przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuację działania przez organ w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że tylko formalnie organ nie jest bezczynny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 69 - 70). Przewlekłością postępowania będzie również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (zob. J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 238). Przewlekłość postępowania obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, dostępny w CBOSA). Stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, że organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku - organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2011 r., str. 70). Sąd, akceptując przedstawione wyżej stanowisko przyjął, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z przewlekłością, lecz z bezczynnością organu, gdyż od daty złożenia wniosku Wojewoda Świętokrzyski, pomimo upływu terminu miesiąca, o jakim mowa w art. 35 § 3 p.p.s.a. i braku załatwienia sprawy, nie zawiadomił Spółki w trybie art. 36 § 1 k.p.a. o przyczynach opóźnienia. Dlatego też Sąd nie znalazł podstaw do oddalenia skargi w całości, o co wnosił organ. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Okoliczność wydania – już po wniesieniu skargi (18 listopada 2025 r.) – decyzji z 20 listopada 2025 r., kończącej postępowanie przed organem I instancji, któremu słusznie zarzucono bezczynność, ma ten skutek, że bezprzedmiotowe stało się orzeczenie, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Dlatego postępowanie w tym zakresie podlegało umorzeniu, o czym orzeczono na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I wyroku). W ocenie Sądu, zaistniała bezczynność nie miała jednak charakteru rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14, CBOSA). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy, co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15, CBOSA). W przypadku stwierdzonej bezczynności z oczywistym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy brak czynności lub przedłużanie postępowania ponad ustawowe terminy stanowi wyraz oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli organu do załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu, taka szczególna sytuacja nie zaistniała w sprawie. Jak już to wyżej wskazano, co prawda Wojewoda Świętokrzyski uchybił terminowi miesięcznemu, lecz ostatecznie załatwił sprawę Spółki, przy czym zwłoka ta nie przekroczyła 3 tygodni. W takim stanie faktycznym nie sposób podzielić stanowiska skarżącej o "wielokrotnym" przekroczeniu ustawowego terminu. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie nie wynika również, aby Wojewoda Świętokrzyski powoływał się na "kłopoty kadrowe". Jakkolwiek organ nie załatwił sprawy w terminie i nie zawiadomił strony w trybie art. 36 § 1 k.p.a., jednak okoliczności te wpływają na przyjęcie, że pozostawał bezczynny, nie zaś na ocenę, że rażąco naruszył prawo. W odpowiedzi na skargę organ dodatkowo usprawiedliwił swoją bezczynność faktem procedowania na podstawie przepisów nowej ustawy o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom, obowiązującej od 1 czerwca 2025 r., która wprowadziła na organ szereg nowych obowiązków, co wydłużyło proces weryfikacji wniosku i finalnie wydania zezwolenia na pracę. Organ podkreślił również, że system teleinformatyczny w pierwszych tygodniach nie działał prawidłowo, uniemożliwiając pracownikom organu prowadzenie spraw i wydawanie decyzji. W tych okolicznościach nie można więc powiedzieć, że niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 § 2 k.p.a. było wyrazem lekceważenia strony czy przejawem oczywistego braku woli organu do jej rozstrzygnięcia. Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w pkt II wyroku – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z § 1a p.p.s.a. Oddalenie skargi w pkt III wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., obejmuje nieuwzględnienie przez Sąd zarzutu co do przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ oraz wniosku o przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej. Jeśli chodzi o kwestię związaną z przyznaniem sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej, to została ona przez ustawodawcę pozostawiona do uznania sądu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że zawarty w skardze wniosek o przyznanie sumy pieniężnej powinien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący wskaże na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością organu. Ponadto, suma pieniężna powinna być przyznawana wówczas, gdy to jest to potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność lub przewlekłość w celu zwalczenia bezczynności lub przewlekłości organu oraz jego zdyscyplinowania (por. np. wyrok NSA z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1506/16, CBOSA). Zaprezentowane wyżej stanowisko Sąd orzekający w tej sprawie podziela i przyjmuje jako własne. Podstaw do przyznania sumy pieniężnej nie można upatrywać w uzasadnieniu wniosku zawartego w skardze. W tym zakresie nie sposób podzielić stanowiska Spółki co do tego, że zaistniałe w niniejszej sprawie naruszenia, dotyczące braku zawiadomienia, o jakim mowa w art. 36 § 1 k.p.a. oraz przekroczenia ustawowego – miesięcznego – terminu załatwienia sprawy, miały charakter znaczny i rażący oraz powtarzalny, a ich wymiar gospodarczy istotnie rzutował na możliwość uruchomienia kontraktów i ryzyko utraty kluczowego kandydata, zwłaszcza że strona nie przedstawiła na te okoliczności żadnego dowodu, w szczególności zawartych umów z harmonogramami prac. W skardze nie wykazano również zasadności argumentacji odnoszącej się do "wielokrotnego" przekroczenia ustawowych terminów – co nie przekonuje do uwzględnienia omawianego wniosku, zwłaszcza w sytuacji, gdy Sąd uznał, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, skoro Wojewoda załatwił sprawę i wydał decyzję kończącą postępowanie, zdyscyplinowanie organu – poprzez przyznanie sumy pieniężnej - stało się bezprzedmiotowe. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935) w pkt IV sentencji wyroku Na koszty te, w łącznej wysokości 357 zł, złożyły się: wpis od skargi - 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - 240 zł, przyznane w wysokości połowy minimalnego wynagrodzenia określonego w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Przyznanie połowy wynagrodzenia było spowodowane nie tylko częściowym oddaleniem skargi (pkt III wyroku), ale również zaistnieniem okoliczności szczególnych, co uzasadniało zastosowanie art. 206 p.p.s.a., który stanowi, że sąd w uzasadnionych przypadkach może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przywołany przepis dopuszcza możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Zastosowanie tej normy ustawowej pozostawione zostało uznaniu sądu orzekającego i swobodnej ocenie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. W niniejszym przypadku Sąd wziął pod uwagę, że pełnomocnik wniósł w imieniu Spółki dwie skargi o zbliżonej treści, rozpoznawane tego samego dnia, tj. w sprawie niniejszej oraz w sprawie II SAB/Ke 115/25, a uprzednio także w innych sprawach (sygn. II SAB/Ke 89/25, II SAB/Ke 90/25, II SAB/Ke 91/25, II SAB/Ke 92/25), na bezczynność Wojewody Świętokrzyskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. Tym samym czynności pełnomocnika miały charakter powtarzalny, co odpowiednio pomniejszyło jego nakład pracy. Z tego względu w tym przypadku zasądzone zostało wynagrodzenie równe połowie wysokości wynagrodzenia określonego w ww. rozporządzeniu. W tym kontekście brak było podstaw do przychylenia się do zawartego w skardze wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości. Zgodnie z § 16 ww. rozporządzenia, wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego może zawierać oświadczenie o wysokości kosztów obciążających stronę z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego. W braku takiego oświadczenia, opłatę ustala się w wysokości odpowiadającej stawce minimalnej, chyba że okoliczności określone w § 15 ust. 3 przemawiają za innym jej ustaleniem. Ostatni z wymienionych przepisów stanowi natomiast, że opłatę ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to: 1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartość przedmiotu sprawy; 3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Niezależnie od poczynionych wyżej rozważań dotyczących zasądzenia połowy minimalnego wynagrodzenia, nie ulega również wątpliwości, że pełnomocnik skarżącej nie zawarł we wniosku o zasądzenie kosztów oświadczenia o wysokości kosztów obciążających stronę z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego. Sąd nie znalazł również podstaw do zakwalifikowania podjętych przez pełnomocnika czynności jako tych, które zostały wymienione w § 15 ust. 3 rozporządzenia. W tym zakresie Sąd wziął pod uwagę, że sprawa została rozstrzygnięta w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, co nie wymagało osobistego stawiennictwa pełnomocnika i nie była też szczególnie skomplikowana. Sąd orzekał na podstawie akt administracyjnych złożonych przez organ, a strona skarżąca, działająca przez pełnomocnika, nie składała żadnych dodatkowych dokumentów. Ponadto, jak już to wskazano, skarga została uwzględniona częściowo, a jej niewykazane twierdzenia dotyczące "wielokrotnego" przekroczenia terminów ustawowych na załatwienie tego typu spraw nie przekonują do przyjęcia oceny, że sporządzenie skargi łączyło się ze zwiększonym nakładem pracy i przygotowań.