I SA/Op 881/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Anna Komorowska-Kaczkowska (spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lutego 2026 r. sprawy ze skargi I. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 września 2025 r., nr 0110-KSI1-2.441.20.2025.2.PG w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 17 września 2025 r. nr 0110-KSI1-2.441.20.2025.2.PG Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: "organ"), utrzymał w mocy własne postanowienie z 9 lipca 2025 r. nr 0115-KDST1-1.440.195.2025.2.AGW pozostawiające bez rozpoznania wniosek I. Sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca", "Wnioskodawca") z 9 maja 2025 r. o wydanie wiążącej informacji stawkowej (zwanej dalej również "WIS") dotyczący opodatkowania podatkiem od towarów i usług towaru: "[...]". Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 9 maja 2025 r. Skarżąca złożyła wniosek o wydanie WIS dotyczący opodatkowania podatkiem od towarów i usług: "[...]". Organ I instancji na podstawie art. 169 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 poz. 111), zwanej dalej: "O.p." oraz art. 42b ust. 1a, art. 42b ust. 1b, art. 42b ust. 2 pkt 3 lit. a i art. 42g ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 poz. 775) zwanej dalej: "ustawa o VAT", wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez dokonanie wskazanych w wezwaniu czynności, a w szczególności: jednoznacznego wskazania, jaki podmiot jest Wnioskodawcą. A jeżeli Wnioskodawcą jest I. sp. z o. o., do złożenia przez Wnioskodawcę, tj. I. sp. z o. o. konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym poprzez wskazanie Użytkownika/Użytkowników Konta Organizacji (UKO) i wyrażenia zgody na doręczanie pism na to konto oraz udzielenia informacji, czy konto w e-Urzędzie Skarbowym zostało założone oraz czy została wyrażona zgoda na doręczenia elektroniczne. Wezwanie zostało skutecznie doręczone 18 czerwca 2025 r. Natomiast 24 czerwca 2025 r. wpłynęło za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy pismo stanowiące odpowiedź na ww. wezwanie. W uzupełnieniu pełnomocnik Wnioskodawcy wskazał: "Wnioskodawcą jest: I. Sp. z o.o. ul. [...], [...], W., NIP [...] (...) Ponadto informuję, iż konto w e-Urzędzie Skarbowym dla Wnioskodawcy zostało założone oraz została wyrażona zgoda na doręczenia elektroniczne". Postanowieniem z 9 lipca 2025 r. organ I instancji pozostawił wniosek Skarżącej o wydanie WIS bez rozpatrzenia, ponieważ uznał, iż Skarżąca nie uzupełniła prawidłowo braków formalnych wskazanych wezwaniu, tj. nie wyraziła zgody na doręczanie pism na konto organizacji w e-Urzędzie Skarbowym. Postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 20 lipca 2025 r. przez e-Urząd Skarbowy na adres pełnomocnika Skarżącej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 28 lipca 2025 r. (data wpływu 28 lipca 2025 r.), pełnomocnika Skarżącej złożył zażalenie na ww. postanowienie wnosząc o jego uchylenie oraz o wydanie wiążącej informacji stawkowej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez rażące naruszenie zasady proporcjonalności oraz ograniczenie Skarżącej dostępu do uzyskania WIS, w związku z wyrażeniem zgody na doręczenia elektroniczne, - art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady równości wobec obywateli, w związku z uniemożliwieniem uzyskania WIS przez podmioty nieposiadające konta w Urzędzie Skarbowym, które nie wyraziły zgody na doręczenia elektroniczne. Organ II instancji w wyniku analizy złożonego zażalenia stwierdził, że nie spełnia ono warunków formalnych niezbędnych do jego merytorycznego rozstrzygnięcia i wymaga uzupełnienia, a w konsekwencji wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniesionego zażalenia poprzez przesłanie oryginału pełnomocnictwa, odpisu pełnomocnictwa uwierzytelnionego przez samego pełnomocnika lub notarialnie poświadczonego odpisu pełnomocnictwa uprawniającego Ł. C. do reprezentowania Skarżącej w postępowaniu zażaleniowym. W dniu 27 sierpnia 2025 r. Skarżąca przedłożyła za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy pismo stanowiące odpowiedź na ww. wezwanie, w którym uzupełniła zażalenie o stosowne pełnomocnictwo dołączając podpisany formularz PPS-1, wskazując następujący jego zakres: "Reprezentowanie we wszelkich sprawach przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej, w tym w postępowaniach zażaleniowych związanych z postępowaniami zainicjowanymi wnioskami o wydanie WIS." W wyniku rozpatrzenia złożonego zażalenia, postanowieniem z 17 września 2025 r. organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie z 9 lipca 2025 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku z 9 maja 2025 r. o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej opodatkowania podatkiem od towarów i usług: "[...]". W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji zajął stanowisko, iż aby było możliwe wydanie WIS, zarówno Skarżąca, jak i jej pełnomocnik muszą posiadać konto w e-Urzędzie Skarbowym (dalej jako: "e-US"), a także wyrazić zgodę na otrzymywanie pism na konto w e-US oraz podać numer telefonu bądź adres e-mail w celu przekazywania powiadomień o umieszczenie pisma organu KAS na koncie w e-US. Przytaczają treść wezwania wysłanego przez organ I instancji z 5 czerwca 2025 r., organ II instancji wskazał, iż w wezwaniu tym, w postępowaniu przed organem I instancji, podkreślona została nie tylko konieczność złożenia przez Skarżącą konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym, ale również wyrażenia zgody na doręczenie pism na to konto. Uwypuklono, że w wezwaniu tym podkreślona została nie tylko konieczność założenia przez Wnioskodawcę, konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym, ale również wyrażenia zgody na doręczanie pism na to konto. Jak wskazano bowiem w wezwaniu "Jednocześnie wskazać należy, że samo założenie konta organizacji nie jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na doręczanie pism na konto organizacji i podaniem danych do powiadomień. Wyrażenie zgody następuje poprzez podanie aktualnego adresu poczty elektronicznej lub numeru telefonu (dodatkowo wskazuje się, że czynności te dokonuje się w e-US w zakładce Ustawienia na kaflu Zgody i powiadomienia). Zgodnie ze stanowiskiem organu II instancji ocena, czy wnioskodawca usunął braki formalne wezwania powinna sprowadzać się do prostego porównania tego, do czego był wezwany i tego, co uczynił. Na poparcie swego stanowiska organ II instancji dodał również, iż wezwanie do usunięcia braków formalnych kierowane jest w związku z konkretną sprawą, a formułując je organ podatkowy musi mieć na uwadze określone okoliczności - informacje, których brak, w jego ocenie uniemożliwia rozpatrzenie wniosku. W ocenie organu II instancji, pełnomocnik Skarżącej nie uczynił zadość wezwaniu wystosowanemu przez organ I instancji, bowiem przesłane przez niego uzupełnienie wniosku o wydanie WIS w dalszym ciągu wskazywało na brak wyrażonej zgody na doręczanie pism na konto organizacji w e-US. Zdaniem organu II instancji, z dostępnych organowi I instancji narzędzi wynikało, że wbrew oświadczeniu pełnomocnika Skarżącej, Skarżąca nie wyraziła zgody na dostarczanie pism na konto organizacji w e-Urzędzie Skarbowym oraz, że zgoda taka nie została nigdy wyrażona. Jak wskazał organ II instancji, wyższy miernik staranności należy przyjąć dla pełnomocników, którzy profesjonalnie zajmują się obsługą prawną podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie uchybił żadnym przepisom, a złożony przez stronę środek zaskarżenia nie znajduje żadnych podstaw prawnych, mając na względzie, iż Skarżąca nie uzupełniła wniosku w należyty i wyczerpujący sposób. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w związku z brakiem wyrażonej zgody na doręczenie pism na konto organizacji w e-Urzędzie Skarbowym przez skarżącą, pozbawiony został możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku. Nie spełnione zostały bowiem ustawowe przesłanki procedowania wniosku. W ocenie organu II instancji, organ I instancji szczegółowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające i zbadał wszelkie aspekty sprawy. Niezależnie od powyższego uzasadnienia odnoszącego się do podniesionych zarzutów, organ II instancji dodał, iż z dostępnych mu narzędzi wynika, iż Skarżąca zapewniła pełną funkcjonalność konta w systemie e-Urząd w zakresie doręczeń w tym systemie i wyraziła zgodę na doręczenie pism na konto organizacji w e-Urzędzie Skarbowym: 21 lipca 2025 r., o godz. 9:51:30, czyli miało to miejsce już po terminie przewidzianym na uzupełnienie wniosku, po wysłanym do skarżącej wezwaniu i po wydaniu postanowienia o pozostawieniu wniosku Skarżącej bez rozpatrzenia. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Opolu, w której domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Wydanemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego pod postacią: - art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 42b ust. 1a oraz 1b ustawy o VAT poprzez pozostawienie wniosku o wydanie WIS bez rozpatrzenia, gdzie Skarżąca dochowała należytej staranności dokonując rejestracji w serwisie e-Urząd Skarbowy, - art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez, rażące naruszenie zasady proporcjonalności oraz ograniczenie Skarżącej dostępu do uzyskania WIS, w związku z koniecznością wy rażenia zgody na doręczenia elektroniczne, - art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez naruszenie zasady równości wobec obywateli, w związku z uniemożliwieniem uzyskania WIS, przez podmioty nieposiadające konta w e-Urzędzie Skarbowym, które nie wyraziły zgody na doręczenia elektroniczne, a które to w celu uzyskania WIS działają przez profesjonalnego pełnomocnika jakim jest doradca podatkowy, oraz naruszenie prawa procesowego pod postacią: - art. 125 § 1 w zw. z art. 169 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy Dyrektor zamiast zastosować najprostsze środki do rozwiązania sprawy, wydał sporne postanowienie, które zbędnie przedłuża wynik postępowania, gdyż Spółka ponownie musiałaby złożyć identyczny wniosek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. Przedmiotem sporu jest zasadność wydania przez organ postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Skarżącej z 9 maja 2025 r. o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącego opodatkowania podatkiem od towarów i usług towaru: "[...]". Pełnomocnik Skarżącej kwestionuje prawidłowość działania organu, zarzucając, iż organ bezpodstawnie ogranicza prawo jednostki do uzyskania WIS, wymuszając na podatniku rejestrację w serwisie e - Urząd Skarbowy, co w ocenie pełnomocnika Skarżącej jest niedopuszczalne oraz dyskryminujące oraz narusza przepisy Konstytucji, w szczególności art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez rażące naruszenie zasady proporcjonalności oraz ograniczenie Skarżącej dostępu do uzyskania WIS, w związku z koniecznością wyrażenia zgody na doręczenia elektroniczne oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez naruszenie zasady równości wobec obywateli, w związku z uniemożliwieniem uzyskania WIS, przez podmioty nieposiadające konta w e-Urzędzie Skarbowym, które nie wyraziły zgody na doręczenia elektroniczne, a które to w celu uzyskania WIS działają przez profesjonalnego pełnomocnika, jakim jest doradca podatkowy. Pełnomocnik podkreślił, że Skarżąca przez cały czas, kiedy toczy się sprawa, działa przez pełnomocnika, który zgodnie z przepisami art. 145 O.p., jest podmiotem uprawnionym do otrzymania pism, a ponadto pełnomocnik, ma konto w e - Urzędzie Skarbowym oraz wyraził zgodę na doręczenie pism elektronicznie. Zatem w tej sprawie to pełnomocnik był obowiązany do korespondencji z organem, co prowadzi do wniosku, że to wyłącznie pełnomocnika dotyczył ten obowiązek. Odnosząc się zatem do zaistniałego sporu należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 42a ustawy o VAT, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej "WIS", jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów I Usług, niezbędną do: a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4. Jak natomiast wynika z regulacji art. 42b ust. 1 ustawy, WIS wydawana jest na wniosek: 1) podatnika posiadającego numer Identyfikacji podatkowej; 2) podmiotu innego niż wymieniony w pkt 1, dokonującego lub zamierzającego dokonywać czynności, o których mowa w art. 42a; 3) zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1320 oraz z 2025 r. poz. 620) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym zamówieniem publicznym; 4) podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy z 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1637) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia w związku z zawieraną umową o partnerstwie publiczno- prywatnym; 5) zamawiającego w rozumieniu ustawy z 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. z 2023 r. poz. 140 oraz z 2025 r. poz. 620) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia koncesjonariusza wraz z ewentualną płatnością od zamawiającego w związku z zawieraną umową koncesji na roboty budowlane lub usługi. W myśl art. 42b ust. 1a ustawy do złożenia wniosku o wydanie WIS jest uprawniony wnioskodawca, o którym mowa w ust. 1, posiadający konto w e-Urzędzie Skarbowym, na którym został podany aktualny adres poczty elektronicznej lub numer telefonu w celu, o którym mowa w art. 35e ust. 8 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, z późn. zm.) zwaną dalej "ustawą o KAS". W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art.42 b ust 1b ustawy o VAT, wymóg podania aktualnego adresu poczty elektronicznej lub numeru telefonu na koncie w e - Urzędzie Skarbowym dotyczy również wnioskodawcy, o którym mowa w ust. 1, posiadającego siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu na terytorium kraju, jeżeli działa przez pełnomocnika lub przedstawiciela. W tym miejscu wyjaśnić należy, że ustawa z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw, wprowadziła obowiązek obsługi wiążących informacji stawkowych (WIS) wyłącznie za pośrednictwem systemu e-Urząd Skarbowy, zarówno ze strony wnioskodawcy, jak i ze strony Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Przed zmianą ustawy złożenie wniosku o wydanie WIS możliwe było zarówno w postaci papierowej lub drogą elektroniczną przez e-PUAP na adres skrytki Krajowej Informacji Skarbowej. Ustawa zmieniająca wprowadziła obowiązek obsługi wiążących informacji stawkowych (WIS) wyłącznie za pośrednictwem systemu e-Urząd Skarbowy, zarówno ze strony wnioskodawcy, jak i ze strony Dyrektora KIS. Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy, "projekt zawiera regulacje związane z koncepcją wprowadzenia wyłącznie elektronicznej obsługi: wiążących informacji stawkowych (WIS), wiążących informacji akcyzowych (WIA), wiążących informacji o pochodzeniu (WIP) oraz wiążących informacji taryfowych (WIT), poprzez rozbudowę systemu EBTI-PL2 oraz połączenie się z systemem e-Urząd Skarbowy w zakresie WIS i z systemem PUESC w zakresie WIA, WIP i WIT - tzw. projekt "e-WIS". Powyższe umożliwi obsługę wiążących informacji wyłącznie w postaci elektronicznej, za pomocą dedykowanego systemu informatycznego, w tym również prowadzenie wyłącznie elektronicznie spraw w trybach odwoławczych (w tym zażaleniowych) oraz przy zmianach i uchyleniach (WIS, WIA), a także przedłużeniu użycia, cofnięciach i unieważnieniach WIP i WIT" . W konsekwencji, jak już wskazano powyżej, zgodnie z dodawanym art. 42b ust. 1a ustawy o VAT, do złożenia wniosku o wydanie WIS jest uprawniony wnioskodawca, posiadający konto w e-Urzędzie Skarbowym, na którym został podany aktualny adres poczty elektronicznej lub numer telefonu w celu, o którym mowa w art. 35e ust. 8 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej. W praktyce oznacza to, iż wnioskodawca zobowiązany jest do komunikacji z organem wyłącznie za pośrednictwem systemu e-Urząd Skarbowy i w tym systemie dokonywane są wywołujące skutki prawne doręczenia. W myśl art. 42g ust. 4 ustawy o VAT, pisma w sprawie WIS składa się i doręcza wyłącznie za pośrednictwem konta w e-Urzędzie Skarbowym, z zastrzeżeniem art. 35e ust. 9 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej. Na mocy art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17,18, 19 i 20. Co prawda rację ma pełnomocnik Skarżącej, że zgodnie z art. 35e ust. 1 ww. ustawy, użytkownik konta w e-Urzędzie Skarbowym może wyrazić zgodę na doręczanie na to konto pism wydawanych przez organy KAS w zakresie określonym w art. 35b ust. 1 pkt 2., a wyrażenie zgody na komunikację w systemie e - Urząd Skarbowym ma charakter co do zasady fakultatywny. Niemniej jednak jeśli obowiązek doręczania pism na to konto, wynika z odrębnych przepisów - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, uznać należy, że posiadanie konta w e- Urzędzie sprzężone z obowiązkiem podania na tym koncie aktualnego adresu poczty elektronicznej lub numeru telefonu i w konsekwencji, w praktyce, z wyrażeniem zgody na dokonywanie doręczeń w tym systemie, jest obligatoryjne. Samo bowiem posiadanie konta w systemie e-Urząd jest niewystarczające. Konieczne jest bowiem spełnienie pozostałych wymogów związanych zapewnieniem funkcjonalności systemu w zakresie doręczeń i przekazywaniem powiadomień o umieszczeniu pisma organu KAS na koncie w e-Urzędzie Skarbowym. Wyrażenie zgody następuje poprzez podanie aktualnego adresu poczty elektronicznej lub numeru telefonu (czynności te dokonuje się w e-US w zakładce Ustawienia na kaflu Zgody i powiadomienia). W konsekwencji w praktyce wyrażenie zgody na doręczenia w systemie e-Urząd Skarbowy sprowadza się do aktywacji opcji w panelu użytkownika, która umożliwia otrzymywanie pism od organu bezpośrednio na konto użytkownika w systemie e-Urząd. Aktywacja tej opcji w zakładce "Zgody i powiadomienia" uwarunkowana jest podaniem aktualnego numeru telefonu lub adresu poczty elektronicznej. Z art. 42b ust. 1a ustawy o VAT, wynika wprost, że wymóg podania aktualnego adresu poczty elektronicznej lub numeru telefonu na koncie w e-Urzędzie Skarbowym, w celu dokonywania doręczeń, zaś zgodnie z ust. 1 b, wymóg ten dotyczy również wnioskodawcy, o którym mowa w ust. 1, posiadającego siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu na terytorium kraju, jeżeli działa przez pełnomocnika lub przedstawiciela (podkr. Sądu). Zatem z literalnego brzmienia art.42 b ust. 1a i 1b ustawy o VAT wynika wprost, że ustanowienie w sprawie pełnomocnika nie zwalania samej strony z wymogu podania aktualnego adresu poczty elektronicznej lub numeru telefonu na koncie w e-Urzędzie Skarbowym w celu przekazywania powiadomień o umieszczeniu pisma organu KAS na koncie w e-Urzędzie Skarbowym, w tym z wymogu podania aktualnego adresu poczty elektronicznej lub numeru telefonu na koncie w e-Urzędzie Skarbowym w celu zapewniania funkcjonalności systemu w zakresie doręczeń. W tym kontekście, dokonywanie doręczeń systemie e-US, a w konsekwencji posiadanie przez podatnika takiego konta, podanie aktualnego adresu poczty elektronicznej lub numeru telefonu w celu przekazywania powiadomień o umieszczeniu pisma organu KAS na koncie w e-Urzędzie Skarbowym, a w konsekwencji, w praktyce także wyrażanie zgody na dokonywanie doręczeń w tym systemie, jest niezbędne w celu pełnej aktywacji funkcjonalności systemu umożliwiającej umieszczanie organowi pism w tym systemie ze skutkiem doręczenia. Powyższe uznać należy za obligatoryjne z punktu widzenia funkcjonalności systemu e-Urząd. Komunikacja z organem będzie bowiem możliwa po uprzednim uwierzytelnieniu użytkownika, podaniu aktualnego adresu poczty elektronicznej lub numeru telefonu w celu przekazywania powiadomień o umieszczeniu pisma organu KAS na koncie w e-Urzędzie Skarbowym, co w praktyce wiąże się z wyrażeniem zgody na doręczenia pism na konto podatnika utworzone w takim systemie. I wnioskodawca mieć tego świadomość, takiego trybu postępowania. Należy przy tym mieć na uwadze, że podanie aktualnego adresu poczty elektronicznej lub numeru telefonu dokonywane jest w związku z wyrażeniem zgody na umieszczenie pism organu KAS na koncie w e-Urzędzie Skarbowym ze skutkiem doręczenia i w celu umieszczenia pism organu KAS na tym koncie. Z uwagi na brzmienie art. 42 b ust. 1a i 1b, art. 42 g ust. 4 ustawy o VAT w z związku z przepisami ustawy o KAS regulującymi kwestie związane z funkcjonowaniem konta e-Urząd, za prawidłowe uznać należało stanowisko organu, iż do złożenia wniosku o wydanie WIS jest uprawniony wnioskodawca, o którym mowa w ust. 1, posiadający konto w e-Urzędzie Skarbowym, na którym został podany aktualny adres poczty elektronicznej lub numer telefonu w celu, o którym mowa w art. 35e ust. 8 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, a zatem w celu przekazywania powiadomień o umieszczeniu pisma organu KAS na koncie w e-Urzędzie Skarbowym. Jednak, aby takie umieszczenie było możliwe, konieczne jest co do zasady posiadanie konta w systemie umożliwiającego dokonywanie doręczeń w tej formie, czyli konta z aktywną opcją umożliwiającą składanie i odbieranie pism bezpośrednio w systemie e- Urząd Skarbowy. W przypadku postępowań, które mogą być prowadzone wyłącznie za pośrednictwem konta w e-Urzędzie Skarbowym, warunkiem ich prowadzenia jest składanie pism i dokonywanie doręczeń w tym trybie. Zaś podaniem przez użytkownika konta w e-Urzędzie Skarbowym, aktualnego adresu poczty elektronicznej lub numeru telefonu w celu przekazywania powiadomień o umieszczeniu pisma organu KAS na koncie w e-Urzędzie Skarbowym, ma charakter obligatoryjny i aktywujący funkcjonalność systemu w tym zakresie. Jest to niezbędne w celu zapewnienia funkcjonalności tego systemu w zakresie umieszczenia pisma organu na koncie w e-Urzędzie Skarbowym oraz dokonywania powiadomień o umieszczeniu pisma organu na tym koncie. Co prawda szczegółowe regulacje ustawy o KAS dotyczące wyrażania i cofania zgody w zakresie doręczania pism nie mają do zastosowania, do pism których obowiązek doręczania na konto w e-Urzędzie Skarbowym wynika z odrębnych przepisów, jednak, w ocenie Sądu, w praktyce niezbędne jest, uprzednie dopełnienie przez stronę czynności umożliwiających, taki sposób procedowania. W celu przekazywania powiadomień o umieszczeniu pisma organu KAS na koncie w e-Urzędzie Skarbowym użytkownik, aktywuje funkcjonalność systemu w zakresie doręczeń oraz podaje na tym koncie aktualny adres poczty elektronicznej lub numer telefonu oraz wyraża zgodę na ten kanał komunikacji. Biorąc pod uwagę to, że e-Urząd Skarbowy jest dwukierunkową platformą wymiany informacji pomiędzy KAS a klientami systemu, w szczególności podatnikami, warunkiem niezbędnym dla uzyskania jego indywidualnej funkcjonalności jest uprzednie aktywowanie systemu, poprzez podanie niezbędnych danych w celu powiadamiania przez organ o zmieszczonych w tym systemie pismach, a w praktyce związane jest to z wyrażeniem przez użytkownika zgody na doręczanie pism poprzez taką platformę poprzez podanie aktualnego numeru telefonu lub adresu poczty elektronicznej. W praktyce konieczność wyrażenia przez wnioskodawcę zgody na taką formę komunikacji, pozwala mu także na uzyskanie pełnej świadomości co do skutków prawnych wynikających z przyjętego przez ustawodawcę sposobu komunikacji, także w zakresie doręczeń. Raz jeszcze należy podkreślić, że wymóg ten, zgodnie z art. 42 b ust.1b ustawy o VAT dotyczy również, wnioskodawcy, jeżeli działa przez pełnomocnika lub przedstawiciela. Z uwagi na szczególne uwarunkowania prawne, wynikające wprost z brzmienia art. 42 b ust. 1a i ust.1b i 42 g ust. 4 ustawy o VAT, przepisy ustawy o KAS w zakresie doręczeń elektronicznych za pośrednictwem systemu e-Urząd, należy interpretować z uwzględnieniem wprowadzonego ustawą z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw, obowiązku obsługi wiążących informacji stawkowych (WIS) wyłącznie za pośrednictwem systemu e-Urząd Skarbowy, zarówno ze strony wnioskodawcy, jak i ze strony Dyrektora KIS (art. 42g ust. 4 ustawy o VAT). Stąd też nie mogła odnieść zamierzonego skutku argumentacja pełnomocnika, wsparta przywołanym przez niego orzecznictwem, bowiem zaprezentowane w tych orzeczeniach tezy i stanowiska, nie odnosiły się do postępowań, w przypadku których obsługa wniosku - z mocy ustawy - możliwa jest wyłącznie poprzez system e-Urząd Skarbowy, a ustawowy obowiązek posiadania aktywnego konta, na którym podano aktualny adres poczty elektronicznej lub numer telefonu w celu dokonywania doręczeń, w tym systemie dotyczy również wnioskodawcy, który ustanowił pełnomocnika. Przytoczone przez pełnomocnika orzeczenia dotyczą innych stanów faktycznych, tj. takich, w których podatnik miał możliwość wyboru określonego sposobu doręczania pism w postępowaniu podatkowym. Podkreślić należy, że zgodnie z art.35 e ust. 1 ustawy o KAS użytkownik konta w e-Urzędzie Skarbowym może wyrazić zgodę na doręczanie na to konto pism wydawanych przez organy KAS w zakresie określonym w art. 35b ust. 1 pkt 2. W art. 35 b ust 1 pkt 2 ustawy o KAS wymienia się pisma w sprawach dotyczących wydawania przez organy KAS wiążących informacji stawkowych, interpretacji ogólnych, interpretacji indywidualnych i opinii w sprawie opodatkowania wyrównawczego, w tym w zakresie określonym w art. 35a ust. 1. Z kolei art. 35 e ust. 8 ustawy o KAS stanowi, że przepisów o wyrażaniu i wycofaniu zgody nie stosuje się do doręczania pism, których obowiązek doręczania na konto w e-Urzędzie Skarbowym wynika z odrębnych przepisów, przy czym w celu przekazywania powiadomień o umieszczeniu pisma organu KAS na koncie w e-Urzędzie Skarbowym użytkownik podaje na tym koncie aktualny adres poczty elektronicznej lub numer telefonu. W ocenie Sądu łącznie przepisy te należy interpretować w ten sposób, że w przypadku postępowań, których obsługa wniosku z mocy ustawy możliwa jest wyłącznie poprzez system e-Urząd Skarbowy, wyrażenie takiej zgody uznać należy za technicznie konieczne i niezbędne w celu prowadzenia takiego postępowania, zaś warunkiem udzielenia tej zgody jest aktywowanie określonej opcji na koncie użytkownika uwarunkowane podaniem przez użytkownika konta w e-Urzędzie Skarbowym aktualnego adresu poczty elektronicznej lub numeru telefonu w celu przekazywania powiadomień o umieszczeniu pisma organu KAS na koncie w e-Urzędzie Skarbowym. W przypadku tych postępowań nie mają zastosowania natomiast szczegółowe regulacje dotyczące skutków wyrażenia i wycofania zgody oraz warunków udzielania i wycofywania takiej zgody. Natomiast konieczna jest co do zasady aktywacja opcji doręczeń w panelu użytkownika i podanie na tym koncie aktualnego numery telefonu lub adresu poczty elektronicznej. Natomiast, jak wynika z oświadczenia organu, wynikającego z danych zawartych w systemie e-Urząd na dzień wydania postanowienia z 9 lipca 2025 r. Skarżąca tych wymogów nie spełniła. Wymogi te spełnione zostały dopiero w dniu 21 lipca 2025 r., a zatem już po wydaniu przez organ postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Należy wskazać, że w wezwaniu organ poinformował Stronę, że nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie spowoduje, stosownie do art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 42g ust. 2 ustawy o VAT, pozostawienie go bez rozpatrzenia. Ponadto podkreślił, że wniosek nie zostanie rozpatrzony, jeżeli Wnioskodawca nie będzie posiadał konta w e-Urzędzie Skarbowym, na którym został podany aktualny adres poczty elektronicznej lub numer telefonu (art. 42b ust. la, art. 42b ust. 1b ustawy) oraz nie wyrazi zgody na doręczenia elektroniczne. Co istotne, w wezwaniu organ wskazał, że "Konto w e-Urządzie Skarbowym można założyć na stronie: https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/. Ponadto podkreślona została nie tylko konieczność założenia przez Wnioskodawcę, konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym, ale również wyrażenia zgody na doręczanie pism na to konto. Jak wskazano bowiem w wezwaniu "Jednocześnie wskazać należy, że samo założenie konta organizacji nie jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na doręczanie pism na konto organizacji i podaniem danych do powiadomień. Wyrażenie zgody następuje poprzez podanie aktualnego adresu poczty elektronicznej lub numeru telefonu (dodatkowo wskazuje się, że czynności te dokonuje się w e-US w zakładce Ustawienia na kaflu Zgody i powiadomienia)." Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, iż pełnomocnik posiadał i komunikował się z organem za pośrednictwem konta e-US, na którym wyraził zgodę na dokonywanie doręczeń w tym systemie, bowiem jak wynika z art. 42b ust. 1 b ustawy o VAT ustanowienie przez wnioskodawcę w sprawie pełnomocnika, nie znosi tego obowiązku wobec wnioskodawcy. Przechodząc do zarzutów natury konstytucyjnej, sąd nie podzielił zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów Konstytucji. Zaznaczyć przy tym należy, że wymóg wyrażenia zgody na doręczenia elektroniczne, wprowadzony w celu podniesienia efektywności i modernizacji postępowania WIS, i co do zasady stanowi ograniczenie proporcjonalne, mające podstawę ustawową i służące ważnemu interesowi publicznemu, a stopień tego ograniczenia nie narusza w żadnym stopniu istoty prawa do uzyskania WIS. Celem powyższej regulacji jest zapewnienie jednolitego, bezpiecznego i sprawnego kanału komunikacji elektronicznej z organami podatkowymi. Ponadto podkreślić należy, że organy zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Organy administracyjne nie mają bowiem żadnych uprawnień do dokonywania oceny zgodności z Konstytucją RP poszczególnych przepisów ustawowych. Zaś wskazane przepisy rangi ustawowej pozostają nadal w porządku prawnym i nie została stwierdzono ich niekonstytucyjność w trybie przewidzianym przepisami prawa, tj. w postępowaniu przez Trybunałem Konstytucyjnym. Z akt sprawy nie wynika również, aby Skarżąca takie postępowanie zainicjowała. Podkreślenia wymaga, że normy Konstytucji RP są normami o charakterze ogólnym i stanowią wzorzec dla oceny wszystkich aktów prawnych obowiązujących w Polsce. Wśród przepisów tych wyróżniają się zwłaszcza przepisy, mające rangę zasad konstytucyjnych. Jedną z tych zasad jest zasada nadrzędności Konstytucji RP, która wyraża się w tym, że organy państwa są obowiązane do uszczegółowiania przepisów konstytucyjnych w aktach niższego rzędu oraz że akty te nie będą sprzeczne z Konstytucją. Z uwagi na bezpieczeństwo obrotu prawnego kształtowanego również przez indywidualne akty stosowania prawa, jakimi są orzeczenia sądowe - odmowa zastosowania przepisu ustawy może nastąpić wyłącznie w wypadku, gdy sąd rozpoznający sprawę nie ma wątpliwości co do niezgodności tego przepisu z Konstytucją RP, a sprzeczność ma charakter oczywisty, inaczej mówiąc, gdy zachodzi sytuacja oczywistej niekonstytucyjności przepisu (por. postanowienie SN z dnia 21 czerwca 2023 r. sygn. akt III USK 268/22,). Przyjmuje się, że sytuacja taka może zachodzić wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji RP dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne, a norma konstytucyjna jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na jej samoistne zastosowanie, gdy ustawodawca wprowadził regulację identyczną, jak norma objęta już wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, gdy Trybunał stwierdził niekonstytucyjność określonej normy prawnej zamieszczonej w przepisie tożsamym, który nie podlegał rozpoznaniu przed Trybunałem, gdy sposób rozumienia przepisu ustawy wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. akt I CSK 482/08; z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt V CSK 377/15; uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 16 października 2006 r., sygn. akt I FSP 2/06, oraz wyroki tego Sądu z 24 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1369/07 oraz z 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I FSK 36/13). W ocenie Sądu, zakwestionowane przez pełnomocnika Skarżącej przepisy nie pozostają w sposób oczywiście uzasadniony sprzeczne z Konstytucją, a zatem Sąd nie miał podstaw do ich pominięcia. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącej, organ nie uchybił przepisom przywołanym w zażaleniu, tym samym, złożony przez Stronę środek zaskarżenia nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 169 § 1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W myśl art. 169 § 4 O.p. organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Ponieważ wniosek o wydanie WIS nie spełniał wymogów do uzyskania decyzji, organ pierwszej instancji wystosował wezwanie do uzupełnienia braków podania. W wezwaniu z 5 czerwca 2025 r. organ pierwszej instancji powołał stosowne przepisy prawa oraz jednoznacznie wskazał, jakie konkretne braki to podanie zawiera oraz jak prawidłowo Strona powinna uzupełnić wniosek. W wezwaniu organ poinformował pełnomocnika Strony, że nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie spowoduje, stosownie do art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 42g ust. 2 ustawy, pozostawienie go bez rozpatrzenia. W wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku jednoznacznie wskazano, jakie konkretne braki zawiera i w jaki sposób mają być usunięte. Wnioskodawca po zapoznaniu się z jego treścią powinien wiedzieć, że określone jego działanie (np. podanie informacji) spowoduje usunięcie braku i w efekcie rozpatrzenie wniosku. Brak uzupełnienia bądź uzupełnienie wniosku w niewystarczającym zakresie, pomimo wezwania organu, stanowi przesłankę do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, co wprost wynika z treści przepisu art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 42g ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W analizowanej sprawie, jak wynika z oświadczenia organu brak nie został uzupełniony prawidłowo, co wynikało z analizy technicznej konta wnioskodawcy w systemie e-Urząd. Powyżej powołana norma prawna reguluje kwestie związane z brakami podań wnoszonych do organów podatkowych oraz skutki nieusunięcia braków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że braki, o których mowa w art. 169 § 1 O.p., należy rozumieć szeroko i mogą one dotyczyć istotnego elementu treści pisma, np. podpisu, uzasadnienia, precyzyjnego określenia żądania, daty, jak również pełnomocnictwa. Wszystkie one podlegają uzupełnieniu pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, a zatem nienadania mu dalszego biegu w postępowaniu. Jednak aby mogło dojść do usunięcia braku formalnego podania, organ podatkowy musi dokonać stosownego wezwania do uzupełnienia stwierdzonego braku, pouczając jednocześnie Skarżąca o skutkach nieusunięcia braków w terminie. Co też uczyniono w niniejszej sprawie. Do usunięcia braków podania Ordynacja podatkowa wyznacza termin ustawowy 7 dni. Nie ma możliwości ani skracania, ani wydłużania tego terminu. Przy czym termin ten może być przywracany na ogólnych zasadach, jeśli doszło do jego uchybienia bez winy zainteresowanego (por. Babiarz S., Dauter B., Hauser R., Kabat A., Niezgódka - Medek M., Rudowski J. Ordynacja podatkowa., Komentarz do art. 169, wyd. XI, WKP 2019). Dodatkowo należy wskazać, że organ drugiej instancji w postanowieniu utrzymującym w mocy zaskarżone postanowienie, wskazał Skarżącej, iż w świetle obowiązującego stanu prawnego, nie stoi na przeszkodzie, aby Strona ponownie złożyła wniosek o wydanie WIS spełniający wymagane kryteria. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie podzielił argumentacji pełnomocnika zaprezentowanej w skardze, iż organ mógł się wstrzymać z wydaniem postanowienia do ostatniego dnia terminu, o którym mowa w art.42g ust. 1 ustawy o VAT, czyli terminu ustanowionego przez organ w celu załatwienia sprawy. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.